የቤዛነት ምሥጢር

«በክርስቶስ ኢየሱስ የነበረ ይህ አሳብ በእናንተ ዘንድ ደግሞ ይሁን። እርሱ በእግዚአብሔር መልክ ሲኖር ሳለ ከእግዚአብሔር ጋር መተካከልን መቀማት እንደሚገባ ነገር አልቈጠረውም፥ ነገር ግን የባሪያን መልክ ይዞ በሰውም ምሳሌ ሆኖ ራሱን ባዶ አደረገ፥ በምስሉም እንደ ሰው ተገኝቶ ራሱን አዋረደ፥ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ። በዚህ ምክንያት ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው፥ ከስምም ሁሉ በላይ ያለውን ስም ሰጠው።» (ፊልጵስዩስ 2:5-9)።

ማንም ዛፍ ከበቀለበት ሥር በቀር በሌላ ሊያድግ አይችልም። በሕልውናው ዘመን ሁሉ ሊኖር የሚችለው ሕልውና በሰጠው ዘር ውስጥ በነበረው ሕይወት ብቻ ነው። ይህን እውነት በፊተኛው አዳምና በኋለኛው አዳም ላይ እንዴት እንደሚሠራ አጥርቶ መረዳት፣ በኢየሱስ ያለው ቤዛነት ለምን እንዳስፈለገና ምን ዓይነት እንደ ሆነ እንድናስተውል ይረዳናል። ስለ ትዕቢቱ ከሰማይ የተጣለው፣ ዲያብሎስ እንደ መሆኑ መላ ባሕርዩ ትዕቢት የሆነው ያ የቀደመው እባብ የፈተናውን ቃል በሔዋን ጆሮ በተናገረ ጊዜ፣ እነዚያ ቃላት የሲኦልን መርዝ ራሱን ይዘው መጡ።

እርስዋም ሰምታ እንደ እግዚአብሔር ሆኖ መልካምንና ክፉን ወደ ማወቅ ተስፋ ምኞቷንና ፈቃዷን ባስገዛች ጊዜ፣ መርዙ ወደ ነፍስዋ፣ ወደ ደምዋና ወደ ሕይወቷ ገባ፤ ለዘላለም ደስታችን ይሆን የነበረውን ያን የተባረከ ትሕትናና በእግዚአብሔር ላይ መደገፍን ለዘላለም አጠፋ። በዚህም ምክንያት ሕይወቷና ከእርስዋ የወጣው የሰው ዘር ሕይወት እስከ ሥሩ ድረስ በሰይጣን በራሱ ትዕቢት ረከሰ፤ ይህም ከኃጢአቶችና ከመርገሞች ሁሉ እጅግ አስፈሪ የሆነው ነው።

ይህ ዓለም ያየው ጕስቍልና ሁሉ፣ በአሕዛብ መካከል ያለው ጦርነቱና ደም መፋሰሱ ሁሉ፣ ራስ ወዳድነቱና መከራው፣ ምኞቱና ቅናቱ፣ የተሰበሩ ልቦቹና የመረሩ ሕይወቶቹ፣ ከዕለት ዕለት ከሚደርስበት ሐዘን ሁሉ ጋር፣ ምንጫቸው ይህ የተረገመ የሲኦል ትዕቢት — የራሳችንም ሆነ የሌሎች — ያመጣብን ነገር ነው። ቤዛነትን አስፈላጊ ያደረገው ትዕቢት ነው። መዳን የሚያስፈልገንም ከትዕቢታችን ነው። የቤዛነት አስፈላጊነት ምን ያህል እንደ ሆነ የምናስተውለው፣ ወደ ማንነታችን የገባውን ኃይል አስፈሪ ባሕርይ በምናውቀው መጠን ነው። ሰይጣን ከሲኦል አምጥቶ በሰው ሕይወት ውስጥ የጣለው ኃይል በዓለም ሁሉ በየቀኑና በየሰዓቱ በታላቅ ብርታት እየሠራ ነው። ሰዎች በእርሱ ይሠቃያሉ፤ ይፈሩታል፣ ይዋጉታል፣ ይሸሹታልም፤ ነገር ግን መቼ እንደሚመጣና መቼ አስፈሪ የበላይነቱን እንደሚይዝ አያውቁም።

እንግዲያስ የት እና እንዴት ድል እንደሚነሣ አለማወቃቸው አያስደንቅም። ትዕቢት ሥሩና ብርታቱ በውስጣችን ብቻ ሳይሆን ከእኛም ውጭ ባለ አስፈሪ መንፈሳዊ ኃይል ውስጥ ነው፤ የገዛ ራሳችን እንደ ሆነ አምነን መናዘዝና ማዘን አስፈላጊ እንደ ሆነ ሁሉ፣ ሰይጣናዊ ምንጩን ማወቅም እንዲሁ አስፈላጊ ነው። ይህ ዕውቀት ትዕቢትን ድል ለማድረግ ወይም ለማስወጣት ፈጽሞ ተስፋ እንድንቈርጥ ቢያደርገን፣ መዳናችን በእርሱ ብቻ ወደሚገኝበት ወደዚያ ከተፈጥሮ በላይ ወደ ሆነው ኃይል — ወደ እግዚአብሔር በግ ቤዛነት — ይበልጥ ፈጥኖ ይመራናል። ከዚህ ሁሉ በስተ ጀርባ ያለውን የጨለማ ኃይል ስናስብ፣ በውስጣችን ካለው የራስ ወዳድነትና የትዕቢት አሠራር ጋር የምናደርገው ተስፋ ቢስ ትግል ከቀድሞው ይልቅ ተስፋ ቢስ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ይህ ፍጹም ተስፋ መቍረጥ ከእኛ ውጭ ያለውን ኃይልና ሕይወት — ሰይጣንንና ትዕቢቱን ያስወጣ ዘንድ በእግዚአብሔር በግ ወደ ምድር የወረደውንና ወደ እኛ የቀረበውን የሰማይን ትሕትና — ለመገንዘብና ለመቀበል ይበልጥ ያዘጋጀናል።

ማንም ዛፍ ከበቀለበት ሥር በቀር በሌላ ሊያድግ አይችልም። በውስጣችን ያለውን የኃጢአት ኃይል ለማወቅ ወደ ፊተኛው አዳምና ወደ ውድቀቱ መመልከት እንደሚያስፈልገን ሁሉ፣ ኋለኛውን አዳምንና በውስጣችን የትዕቢት ሕይወት እንደ ነበረው ያህል እውነተኛ፣ ጽኑና አሸናፊ የሆነውን የትሕትና ሕይወት ለመስጠት ያለውን ኃይል በሚገባ ማወቅ ያስፈልገናል። ሕይወታችንን ከአዳምና በአዳም እንዳገኘን ያህል በእውነት፣ አዎን ከዚያም በበለጠ እውነት፣ ከክርስቶስና በክርስቶስ አግኝተናል። «በእርሱ ሥር ሰደን» ልንመላለስ፣ ራስ የሆነውንም አጥብቀን ልንይዝ ይገባናል፤ ከእርሱም አካል ሁሉ እግዚአብሔር በሚሰጠው ማደግ ያድጋል።

በሥጋ በመገለጥ ወደ ሰው ባሕርይ የገባው የእግዚአብሔር ሕይወት ልንቆምበትና ልናድግበት የሚገባን ሥር ነው፤ በዚያ የሠራው፣ ከዚያም ጀምሮ እስከ ትንሣኤ ድረስ የሠራው ያው ሁሉን የሚችል ኃይል ዛሬም በየዕለቱ በእኛ ውስጥ ይሠራል። የእኛ ብቸኛ ፍላጎት በክርስቶስ የተገለጠውን ሕይወት አሁን የእኛ እንደ ሆነ ሕይወት ማጥናት፣ ማወቅና በእርሱ መታመን ነው፤ ይህ ሕይወት መላ ማንነታችንን ለመውረስና ለመግዛት ፈቃዳችንን ይጠብቃል።

ከዚህ አንጻር ክርስቶስ ማን እንደ ሆነ፣ በእውነት ክርስቶስ የሚያደርገው ምን እንደ ሆነ፣ በተለይም ዋና መለያው ተብሎ ሊቈጠር የሚችለው — ቤዛችን እንደ መሆኑ የባሕርዩ ሁሉ ሥርና ምንነት — ምን እንደ ሆነ ትክክለኛ አሳብ እንዲኖረን ማድረግ ሊገመት የማይችል ያህል አስፈላጊ ነው። መልሱ አንድ ብቻ ነው፦ ትሕትናው ነው። በሥጋ መገለጡ የሰማያዊ ትሕትናው፣ ራሱን ባዶ አድርጎ ሰው መሆኑ ካልሆነ ምንድር ነው? በምድር ላይ የኖረው ሕይወቱ ትሕትና፣ የባሪያን መልክ መያዙ ካልሆነ ምንድር ነው? ማስተስረያውስ ትሕትና ካልሆነ ምንድር ነው? «ራሱን አዋረደ፥ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ» (ፊልጵስዩስ 2:8)። ዕርገቱና ክብሩስ ወደ ዙፋን ከፍ ከፍ ያለና ክብር የተቀዳጀ ትሕትና ካልሆነ ምንድር ነው? «በዚህ ምክንያት ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው» (ፊልጵስዩስ 2:9)። ከአብ ጋር በነበረበት በሰማይ፣ በልደቱ፣ በሕይወቱ፣ በሞቱ፣ በዙፋኑ ላይ በመቀመጡ — ሁሉም ከትሕትና በቀር ሌላ አይደለም።

ክርስቶስ በሰው ባሕርይ የተገለጠ የእግዚአብሔር ትሕትና ነው፤ እኛን ለማግኘት፣ ለማገልገልና ለማዳን ራሱን ዝቅ ያደረገ፣ የየዋህነትንና የገርነትን ልብስ የለበሰ ዘላለማዊ ፍቅር ነው። የእግዚአብሔር ፍቅርና ዝቅ ማለቱ የሁሉ ቸር ሰጪ፣ ረዳትና አገልጋይ እንደሚያደርጉት፣ እንዲሁ ኢየሱስ የግድ ሥጋ የለበሰ ትሕትና ሆነ። ስለዚህ ዛሬም በዙፋኑ መካከል የዋህና ትሑት የእግዚአብሔር በግ ሆኖ አለ። የዛፉ ሥር ይህ ከሆነ፣ ባሕርዩ በቅርንጫፉ፣ በቅጠሉና በፍሬው ሁሉ መታየት አለበት።

ትሕትና በኢየሱስ ሕይወት ውስጥ የመጀመሪያውና ሁሉን የሚያጠቃልለው ጸጋ ከሆነ፣ ትሕትና የማስተስረያው ምሥጢር ከሆነ፣ የመንፈሳዊ ሕይወታችን ጤንነትና ብርታት ሙሉ በሙሉ የተመካው እኛም ይህን ጸጋ በመጀመሪያ ስፍራ በማስቀመጣችን ላይ ነው፤ ትሕትናን በእርሱ ዘንድ ከሁሉ አብልጠን የምናደንቀው፣ ከእርሱ ከሁሉ አብልጠን የምንለምነው፣ ሌላውን ሁሉ የምንሠዋለት ብቸኛ ነገር በማድረጋችን ላይ ነው። የክርስቶስ ሕይወት ሥር ራሱ ቸል ሲባልና ሳይታወቅ ሲቀር፣ የክርስቲያን ሕይወት ብዙ ጊዜ ደካማና ፍሬ ቢስ መሆኑ ያስደንቃልን? ክርስቶስ ያገኘውና የሚያመጣው ነገር እጅግ ጥቂት ሲፈለግ፣ የመዳን ደስታ እጅግ ጥቂት መሰማቱ ያስደንቃልን? በራስ መጨረሻና ሞት የሚያርፍ፣ ኢየሱስ እንዳደረገው ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር ለመፈለግ የሰውን ክብር ሁሉ የሚተው፣ እግዚአብሔር ሁሉ ይሆን ዘንድ፣ ጌታም ብቻውን ከፍ ከፍ ይል ዘንድ ራሱን ፈጽሞ ከንቱ የሚያደርግና ከንቱ አድርጎ የሚቈጥር ትሕትና — እንዲህ ያለው ትሕትና በክርስቶስ ዘንድ ከዋና ደስታችን አብልጠን የምንፈልገው፣ በማንኛውም ዋጋ የምንቀበለው እስካልሆነ ድረስ፣ ዓለምን ድል የሚያደርግ ሃይማኖት ይኖራል ብሎ ተስፋ ማድረግ እጅግ ጥቂት ነው።

አንባቢዬ ሆይ፣ ምናልባት በውስጡም ሆነ በዙሪያው ያለው የትሕትና ጕድለት እስከ ዛሬ ድረስ በተለየ ሁኔታ ትኵረቱን ስቦ የማያውቅ ከሆነ፣ ቆም ብሎ በስሙ በተጠሩት ሰዎች ውስጥ የየዋሁንና የትሑቱን የእግዚአብሔር በግ መንፈስ ብዙ ያይ እንደ ሆነ ራሱን እንዲጠይቅ በሙሉ ልቤ አጥብቄ እለምነዋለሁ።

የፍቅር ጕድለት ሁሉ፣ ለሌሎች ፍላጎት፣ ስሜትና ድካም ግድ የለሽነት ሁሉ፣ ግልጽነትና ቅንነት ነው በሚል ሰበብ ብዙ ጊዜ ይቅርታ የሚሰጣቸው ስለታምና ችኩል ፍርዶችና ንግግሮች ሁሉ እንዴት እንደ ሆኑ ያስብ።

የቍጣ፣ የቅሬታና የብስጭት መገለጫዎች ሁሉ፣ የምሬትና የመራራቅ ስሜቶች ሁሉ ሥራቸው ሁልጊዜ ራሱን በሚፈልግ ትዕቢት ውስጥ ነው። ጨለማና ዲያብሎሳዊ ትዕቢት የቅዱሳን ጉባኤዎችም ሳይቀሩ በየስፍራው ማለት ይቻላል እንዴት ሾልኮ እንደሚገባ ለማየት ዓይኖቹ ይከፈታሉ። በራሱና በዙሪያው፣ ለወንድሞቹ ቅዱሳንና ለዓለም ባላቸው ግንኙነት፣ አማኞች በእውነት ዘወትር በኢየሱስ ትሕትና ቢመሩ ውጤቱ ምን እንደሚሆን ይጠይቅ። የልባችን ሁሉ ጩኸት ሌሊትና ቀን፦ ኦ፣ በራሴና በዙሪያዬ ሁሉ የኢየሱስ ትሕትና ቢኖር! የሚል መሆን አይገባውምን? ብሎ ራሱን ይጠይቅ።

በክርስቶስ ሕይወት አምሳያና በቤዛነቱ ባሕርይ ሁሉ የተገለጠው ትሕትና በራሱ ውስጥ እንደሚጐድለው በቅንነት ልቡን ያኑር፤ ያን ጊዜ ክርስቶስና መዳኑ ምን እንደ ሆኑ እስከ ዛሬ በእውነት ያላወቀ ያህል ሊሰማው ይጀምራል። አማኝ ሆይ! የኢየሱስን ትሕትና አጥና። ይህ ምሥጢሩ ነው፤ የቤዛነትህ የተሰወረ ሥር ይህ ነው። ከቀን ወደ ቀን ወደ እርሱ ይበልጥ ጠልቀህ ግባ።

ይህ እግዚአብሔር የሰጠህ ክርስቶስ፣ መለኮታዊ ትሕትናው ስለ አንተ ሥራውን እንደ ሠራ ሁሉ፣ በአንተ ውስጥ ሊያድርና ሊሠራ ደግሞ እንደሚገባ፣ አብም ልትሆን የሚወደውን እንደሚያደርግህ በሙሉ ልብህ እመን።

ማስታወሻ ለ፦ ሁለት ነገሮችን ማወቅ ያስፈልገናል፦ አንደኛው፣ መዳናችን ሙሉ በሙሉ ከራሳችን፣ ማለትም በተፈጥሮ ካለን ማንነት በመዳን የሚገኝ መሆኑ ነው፤ ሁለተኛውም፣ በነገሮች ሁሉ ባሕርይ ውስጥ ከቃል በላይ ከሆነ ከእንዲህ ያለ የእግዚአብሔር ትሕትና በቀር ሌላ ምንም ይህ መዳን ወይም አዳኝ ሊሆንልን አለመቻሉ ነው።

ስለዚህ አዳኙ ለወደቀው ሰው ያስቀመጠው የመጀመሪያውና የማይለወጠው ቃል ይህ ነው፦ ራሱን የማይክድ ሰው ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም (ማቴዎስ 16:24)። ራስ የወደቀው ተፈጥሮ ክፋት ሁሉ ነው፤ ራስን መካድ ደግሞ የመዳናችን ዕድል ነው። ትሕትና አዳኛችን ነው፤ ራስ ግን የወደቀው ሁኔታችን ክፋት ሁሉ ሥር፣ ቅርንጫፍና ዛፍ ነው። የወደቁት መላእክትና የሰዎች ክፋት ሁሉ የተወለደው ከራስ ትዕቢት ነው። በሌላ በኩል የሰማያዊ ሕይወት በጎነቶች ሁሉ የትሕትና በጎነቶች ናቸው።

በሰማይና በሲኦል መካከል የማይሻገረውን ገደል የሚያደርገው ትሕትና ብቻ ነው።

እንግዲያስ ለዘላለም ሕይወት በሚደረገው ታላቅ ትግል ውስጥ ያለው ምንድር ነው? ሁሉም በትዕቢትና በትሕትና መካከል ባለው ክርክር ውስጥ ነው። ትዕቢትና ትሕትና ሰውን ለዘላለም ለመውረስ የሚታገሉ ሁለቱ ዋና ኃይላት፣ ሁለቱ መንግሥታት ናቸው። ከአንድ ትሕትና በቀር ሌላ ትሕትና ኖሮ አያውቅም፤ ሊኖርም አይችልም፤ እርሱም የክርስቶስ ትሕትና ነው። ሰው ሁሉን ከክርስቶስ እስኪቀበል ድረስ ትዕቢትና ራስ ከሰው የሆኑ ብቻ ናቸው። ስለዚህ መልካሙን ገድል የሚጋደለው፣ ከአዳም የወረሰው ራሱን የሚያመልክ ባሕርይ በውስጡ ሕያው በሆነው ከተፈጥሮ በላይ በሆነው በክርስቶስ ትሕትና እንዲሞት የሚታገል ሰው ብቻ ነው።