አመራር

የክርስትናን ሕይወት ለመኖር ከሚጥሩት መካከል በአመራር ጥያቄ እጅግ የሚታወኩ ብዙ ሰዎችን አግኝቻለሁ። በሁሉ ነገር የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ ይፈልጋሉ፤ የሚያስጨንቃቸው ግን በእያንዳንዱ ጉዳይ የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ማወቁ ነው። አንድ ሰው እግዚአብሔርን በሁሉ ነገር ለመታዘዝና በመንፈስ ቅዱስ ለመመራት ቆርጦ ሲነሣ፣ ሰይጣን የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ በማደናገር ሊያውከው ይሞክራል። ሰይጣን መጥቶ ምናልባት ፈጽሞ የእግዚአብሔር ፈቃድ ያልሆነውን ነገር የእግዚአብሔር ፈቃድ እንደ ሆነ ይጠቁመዋል፤ ያንን ባላደረገ ጊዜም ሰይጣን፦ «አየህ፣ እግዚአብሔርን አልታዘዝህም» ይለዋል። በዚህ መንገድ ሕሊናቸው ስሱ የሆነ ብዙ ወጣት ክርስቲያኖች እግዚአብሔርን እንዳልታዘዙና ሞገሱን እንዳጡ በመፍራት እጅግ ወደ ታመመና ደስታ ወደ ሌለው የአእምሮ ሁኔታ ይገባሉ። ይህ ክርስቲያኖች ደስተኞች እንዳይሆኑ ዲያብሎስ አዘውትሮ ከሚጠቀምባቸው ተንኰሎች አንዱ ነው።

የእግዚአብሔርን ፈቃድ እንዴት ልናውቅ እንችላለን?

በመጀመሪያ ደረጃ እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ሰው ምን እንደሚበላ፣ ምን እንደሚጠጣ፣ ምን እንደሚያደርግና ምን እንደማያደርግ በሚደነግጉ ብዙ ሕግጋት የሚተዳደር ሕይወት አለመሆኑን ልናገር። በብዙ ሕግጋት የሚተዳደር ሕይወት የባርነት ሕይወት ነው። ሰው ፈጥኖም ይሁን ዘግይቶ ከእነዚህ ሰው ሠራሽ ሕግጋት አንዳንዶቹን መጣሱና ወደ ኵነኔ መግባቱ አይቀርም። ጳውሎስ በሮሜ 8:15 እንዲህ ይለናል፦ «አባ አባት ብለን የምንጮኽበትን የልጅነት መንፈስ ተቀበላችሁ እንጂ እንደገና ለፍርሃት የባርነትን መንፈስ አልተቀበላችሁምና» (ልጅነት፦ እንደ ልጅ መቈጠር)። እውነተኛው የክርስትና ሕይወት በሕግጋት ሳይሆን በውስጣችን በሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ግላዊ አመራር የሚመራ፣ የሚታመን፣ ደስተኛና ከፍርሃት ነጻ የሆነ ልጅ ሕይወት ነው። «በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና» (ሮሜ 8:14)። መንፈስ ቅዱስን ተቀብለህ ከሆነ በውስጥህ ይኖራል፤ በሕይወትህ በእያንዳንዱ መታጠፊያ ሊመራህም ዝግጁ ነው። በብዙ ሕግጋት የሚተዳደር ሕይወት የባርነትና የጭንቀት ሕይወት ነው። ለመንፈስ ቅዱስ ቍጥጥር የተሰጠ ሕይወት ግን የደስታ፣ የሰላምና የነጻነት ሕይወት ነው። በእንዲህ ያለው ሕይወት ውስጥ ጭንቀት የለም፤ በእግዚአብሔርም ፊት ፍርሃት የለም። እውነተኛ ልጅ በምድራዊ አባቱ እንደሚታመንና በፊቱ ደስ እንደሚለው እኛም በእግዚአብሔር እንታመናለን፤ በፊቱም ደስ ይለናል። በማንኛውም ነጥብ ብንሳሳት፣ እግዚአብሔርንም ባንታዘዝ እንኳ፣ እንደ ልጅ በመታመን ሄደን ሁሉን እንነግረዋለን፤ ይቅር እንደሚለንና ወዲያውኑ ወደ ሙሉ ሞገሱ እንደምንመለስም እናውቃለን (1ኛ ዮሐንስ 1:9)።

ነገር ግን እርሱን እንድንታዘዝና በዚህም በሕይወት በእያንዳንዱ መታጠፊያ የእግዚአብሔር ሞገስ እንዲኖረን የመንፈስ ቅዱስን አመራር እንዴት ለይተን ልናውቅ እንችላለን? ይህ ጥያቄ በያዕቆብ 1:5-7 ተመልሷል፦ «ከእናንተ ግን ማንም ጥበብ ቢጎድለው፥ ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠውን እግዚአብሔርን ይለምን፥ ለእርሱም ይሰጠዋል። ነገር ግን በምንም ሳይጠራጠር በእምነት ይለምን፤ የሚጠራጠር ሰው በነፋስ የተገፋና የተነቃነቀ የባሕርን ማዕበል ይመስላልና። ያ ሰው ከጌታ ዘንድ አንዳች እንዲቀበል አይምሰለው።» ይህ እጅግ ቀላል ነው። አምስት ነጥቦችን ይዟል።

(1) አለማወቅህንና ሕይወትህን በራስህ መምራት እንደማትችል መገንዘብ—ጥበብ እንደሚጎድልህ ማወቅ።

(2) ፈቃድህን ለእግዚአብሔር መስጠትና በእርሱ ለመመራት እውነተኛ ፍላጎት።

(3) እንዲመራህ ወደ እርሱ የተለየ ጸሎት ማቅረብ።

(4) እግዚአብሔር እንደሚመራህ በመተማመን መጠበቅ። «በምንም ሳይጠራጠር በእምነት» ትለምናለህ።

(5) እርሱ በሚመራህ መሠረት ደረጃ በደረጃ መከተል። እግዚአብሔር በአንድ ጊዜ አንድ እርምጃ ብቻ ሊያሳይህ ይችላል። ያም በቂ ነው። ማወቅ የሚያስፈልግህ የሚቀጥለውን እርምጃ ብቻ ነው። ብዙዎች የሚሳሳቱት እዚህ ላይ ነው። የመጀመሪያውን እርምጃ ከመውሰዳቸው በፊት እግዚአብሔር መንገዱን በሙሉ እንዲያሳያቸው ይፈልጋሉ። አንድ የዩኒቨርሲቲ ተማሪ በአንድ ወቅት ስለ አመራር ጥያቄ ወደ እኔ መጣ። እንዲህም አለ፦ «የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማወቅ አልቻልኩም። እየጸለይሁ ነው፤ እግዚአብሔር ግን ፈቃዱን አያሳየኝም።» ይህ የሆነው በሐምሌ ወር ነበር። እኔም፦ «የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማወቅ የምትፈልገው ስለ ምንድን ነው?» አልሁት። «በሚቀጥለው በጋ ምን ማድረግ እንዳለብኝ።» እኔም፦ «ነገ ምን ማድረግ እንዳለብህ ታውቃለህን?» አልሁት። «አዎን።» «በሚቀጥለው መጸው ምን ማድረግ እንዳለብህስ አታውቅምን?» «አዎን፣ ትምህርቴን መጨረስ ነው። እኔ ማወቅ የምፈልገው ግን የዩኒቨርሲቲ ትምህርቴ ካለቀ በኋላ ምን ማድረግ እንዳለብኝ ነው።» ብዙም ሳይቆይ ለጊዜው ማወቅ የሚያስፈልገው እግዚአብሔር አስቀድሞ ያሳየውን ብቻ እንደ ሆነ፣ ያንን ሲያደርግም እግዚአብሔር የሚቀጥለውን እርምጃ እንደሚያሳየው ተገነዘበ። በሚቀጥለው ሳምንት ምን ማድረግ እንዳለብህ አትጨነቅ። እግዚአብሔር ዛሬ ልታደርገው እንደሚገባ የሚያሳይህን አድርግ። የሚቀጥለው ሳምንት ራሱን ይችላል። እንዲያውም ነገ ራሱን ይችላል። ዛሬ የእግዚአብሔርን መንፈስ ታዘዝ። «ነገ ለራሱ ይጨነቃልና ለነገ አትጨነቁ፤ ለቀኑ ክፋቱ ይበቃዋል» (ማቴዎስ 6:34)። ለዚያች ቀን የምንችለውን ሁሉ ካደረግን አንድ ቀንን በአንድ ጊዜ መኖር በቂ ነው።

የእግዚአብሔር አመራር ግልጽ አመራር ነው፤ «እግዚአብሔር ብርሃን ነው ጨለማም በእርሱ ዘንድ ከቶ የለም» (1ኛ ዮሐንስ 1:5)። ስለ ድብዝዝ አመራሮች አትጨነቅ። «ምናልባት እግዚአብሔር እንዳደርገው የሚፈልገው ይህ ድብዝዝ አመራር ይሆናል» በሚል ሐሳብ ነፍስህ አትታወክ። ድብዝዝ አመራሮች መለኮታዊ አመራሮች አይደሉም። የእግዚአብሔር መንገድ እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ነው። የሰይጣን መንገድ ግን በድብዝዝነት፣ በእርግጠኛ አለመሆን፣ በጭንቀትና በጥያቄ የተሞላ ነው። የእግዚአብሔር ፈቃድ መሆኑን ወይም አለመሆኑን እርግጠኛ ያልሆንክበት አንድ አመራር ቢመጣብህ፣ በቀላሉ ወደ ሰማያዊ አባትህ ሄደህ እንዲህ በል፦ «ሰማያዊ አባቴ ሆይ፣ ፈቃድህን ማወቅ እወዳለሁ። ፈቃድህን ግልጽ ካደረግህልኝ አደርገዋለሁ። አንተ ግን ብርሃን ነህ፤ ጨለማም በአንተ ዘንድ ከቶ የለም። ይህ ፈቃድህ ከሆነ እንደ ቀን ግልጽ አድርግልኝ፤ እኔም አደርገዋለሁ።» ከዚያም በእግዚአብሔር ፊት በጸጥታ ጠብቅ፤ እግዚአብሔር ግልጽ እስኪያደርገው ድረስ አንዳች አታድርግ፤ ግልጽ በሆነልህ ቅጽበት ግን ወዲያውኑ አድርግ።

የአመራር ምስጢሩ ሁሉ ፈጽሞ የተሰጠ ፈቃድ ነው፤ ለእግዚአብሔር የተሰጠና በማንኛውም ዋጋ ሊታዘዘው የተዘጋጀ ፈቃድ። ስለ እግዚአብሔር አመራር ያሉን ብዙዎቹ ጥርጣሬዎች የሚመጡት እግዚአብሔር በእውነት እንድናደርግ የሚመራንን ነገር ለማድረግ በእውነት ፈቃደኞች ስላልሆንን ብቻ ነው። «የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ማወቅ አልቻልኩም» ለማለት እንፈተናለን፤ እውነተኛው ችግር ግን ፈቃዱን አውቀነው ማድረግ የማንፈልገው ነገር ሆኖ ስላገኘነው እግዚአብሔር ሌላ ነገር እንድናደርግ እንደሚፈልግ ራሳችንን ለማሳመን መሞከራችን ነው።

የእግዚአብሔር አመራር ናቸው የሚባሉ ሁሉ በእግዚአብሔር ቃል ሊፈተኑ ይገባቸዋል። መጽሐፍ ቅዱስ የተገለጠው የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው። የመጽሐፍ ቅዱስን ግልጽ ትምህርት የሚቃረን ማንኛውም አመራር በእርግጥ የመንፈስ ቅዱስ አመራር አይደለም። መንፈስ ቅዱስ ራሱን አይቃረንም። አንድ ሰው በአንድ ወቅት ወደ እኔ መጥቶ እግዚአብሔር አንዲትን ሴት እንዲያገባ እየመራው እንደ ሆነ ነገረኝ። እርስዋ ለእግዚአብሔር እጅግ ያደረች ክርስቲያን ሴት እንደ ሆነች፣ እርስ በርሳቸውም እጅግ እንደ ተሳሳቡና እግዚአብሔር እንዲጋቡ እየመራቸው እንደ ሆነ እንደ ተሰማቸው ነገረኝ። እኔ ግን ሰውየውን፦ «አንተ እኮ ሚስት አለችህ» አልሁት። እርሱም፦ «አዎን፤ ነገር ግን ፈጽሞ በደስታ ኖረን አናውቅም፤ ለዓመታትም አብረን አልኖርንም» አለ። እኔም፦ «ነገር ግን ይህ ጉዳዩን አይለውጠውም» ብዬ መለስሁለት፤ «እግዚአብሔር ባል ለሚስቱ ያለበትን ግዴታ፣ ባልም ሚስቱን ፈትቶ ሌላ ማግባቱ በፊቱ ምን ያህል ስሕተት እንደ ሆነ በቃሉ በግልጽ ነግሮናል።» ሰውየውም፦ «አዎን፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ እርስ በርሳችን እያቀራረበን ነው» አለ። እኔም በቍጣ እንዲህ ብዬ መለስሁለት፦ «እርስ በርሳችሁ እንድትጋቡ የሚመራችሁ የትኛውም መንፈስ ቢሆን በእርግጥ መንፈስ ቅዱስ ሳይሆን የክፉው መንፈስ ነው። መንፈስ ቅዱስ ማንንም የእግዚአብሔርን ቃል እንዳይታዘዝ ፈጽሞ አይመራም።»

የመንፈስን አመራር ለማወቅ በምትፈልግበት ጊዜ ሁሉ ቅዱሳት መጻሕፍትን መርምር፤ በጸሎትም አጥናቸው። መጽሐፍ ቅዱስን የአስማት መጽሐፍ አታድርገው። ፈቃዱን እንዲያሳይህ እግዚአብሔርን ከለመንህ በኋላ መጽሐፍ ቅዱስህን በዘፈቀደ ከፍተህ ጣትህን በአንድ ጥቅስ ላይ አድርገህ፣ ከእውነተኛ ትርጉሙ ጋር ምንም ሳታገናኝ ከዐውዱ ነጥለህ በማውጣት የእግዚአብሔርን ፈቃድ በዚያ መንገድ አትወስን። ይህ ቅዱሳት መጻሕፍትን አለማክበርና አላግባብ መጠቀም ነው። ትክክለኛውን አመራር የምታገኝበትን ትክክለኛውን ስፍራ ልትከፍት ትችላለህ፤ እንዲህ ከሆነ ግን አመራሩን የምታገኘው ባገኘኸው ክፍል ምናባዊ ትርጓሜ አይደለም። ክፍሉን በዐውዱ ወስደህ፣ በዐውዱ ሲታይ የሚለውን ብቻ እንደሚል አድርገህ በመተርጎም ነው። መጽሐፍ ቅዱስን በዚህ በተጣመመ መንገድ ከመጠቀም ብዙ ዓይነት ጥፋት ተነሥቷል። በአንድ ወቅት ቺካጎ በአንድ በተወሰነ ቀን እንደምትጠፋ አንዲት ሐሰተኛ ነቢይት በተናገረችው ትንቢት በመጠኑ የተጨነቀች አንዲት ቀናተኛ ክርስቲያን ሴት አውቅ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስዋን በዘፈቀደ ከፈተች። የተከፈተውም በሕዝቅኤል አሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ ላይ ነበር፦ «የሰው ልጅ ሆይ፥ እንጀራህን በመንቀጥቀጥ ብላ፥ ውኃህንም በድንጋጤና በጭንቀት ጠጣ።… ሰዎችም የሚኖሩባቸው ከተሞች ባድማ ይሆናሉ፥ ምድሪቱም ውድማ ትሆናለች» (ሕዝቅኤል 12:18፣ 20)። ይህም ጉዳዩን ልክ የሚገጥም መሰለ፤ ሴቲቱም በእጅጉ ተነካች፤ ነገር ግን ቍጥሮቹ በዐውዳቸው ተጠንተው ቢሆን ኖሮ እግዚአብሔር ስለ ቺካጎ እንዳልተናገረና ለቺካጎም እንደማይሠሩ ወዲያውኑ ግልጽ በሆነ ነበር። ይህ የእግዚአብሔርን ቃል በማስተዋል ማጥናት አልነበረም፤ ስለዚህም ወደ ሐሰተኛ መደምደሚያ መራ።

ለማጠቃለል፦ በሕግጋት ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ ግላዊ አመራር የሚመራ ሕይወት ኑር። ፈቃድህን ፈጽመህ ለእግዚአብሔር ስጥ። ስለ አመራሩ በተጠራጠርህ ጊዜ ሁሉ ወደ እርሱ ሄደህ ፈቃዱን እንዲያሳይህ ለምነው፤ እንደሚያደርገውም ጠብቅ፤ እርሱ በሚመራህ መሠረት ደረጃ በደረጃ ተከተል። አመራሮችን ሁሉ በመጽሐፍ ቅዱስ ግልጽና ቀላል ትምህርቶች ፈትን። ባልተጠነቀቅህበት በሆነ ቅጽበት ትክክለኛውን ነገር ሳታደርግ ቀርተህ ይሆን ከሚል ጭንቀትና ሥጋት ነጻ ሆነህ ኑር።

እግዚአብሔር እንድታደርግ መራኝ ብለህ ያሰብከውን ካደረግህ በኋላ ትክክለኛውን ነገር አድርጌ ይሆን እያልህ ሁልጊዜ ወደ ኋላ አትመለስ። እንዲህ ብታደርግ ወደ ታመመ የአእምሮ ሁኔታ ትገባለህ። በእርግጥ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማድረግ ፈልገህ አመራሩን ከለመንህና ይመራኛል ብለህ ያሰብከውን ካደረግህ፣ ውጤቱ ምንም ይሁን ምን ትክክለኛውን ነገር እንዳደረግህ እርግጠኛ ሆነህ ልታርፍ ትችላለህ። ሰይጣን ከቻለ ደስተኞችና ፊታችን የፈካ ክርስቲያኖች እንዳንሆን ቆርጦ ተነሥቷል፤ እግዚአብሔር ግን በየዕለቱና በየሰዓቱ ደስተኞች፣ ፊታችን የፈካና ብሩሃን ክርስቲያኖች እንድንሆን ይፈልጋል። በሐዘን እንድንተክዝ ሳይሆን ደስ እንዲለን ይፈልጋል (ፊልጵስዩስ 4:4)። አንድ እጅግ ግሩም ክርስቲያን ሰው አንድ ሰኞ ጠዋት ባለፈው ቀን በሥራው ስለ ገጠመው ውድቀት በታላቅ ጭፍግግ ውስጥ ሆኖ ወደ እኔ መጣ። እንዲህም አለኝ፦ «ትናንት የሰንበት ትምህርት ቤት ክፍሌን በማስተማር እጅግ አበላሸሁት።» እኔም፦ «ወደ ክፍልህ ከመሄድህ በፊት ከእግዚአብሔር ጥበብን በቅንነት ለመንህን?» አልሁት። እርሱም፦ «አዎን፣ ለምኛለሁ» አለ። እኔም፦ «ትቀበላለህ ብለህ ጠብቀህ ነበርን?» አልሁት። እርሱም፦ «አዎን፣ ጠብቄ ነበር» አለ። እኔም፦ «ታዲያ ከእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ፊት ለፊት እግዚአብሔር ጥበብን እንደ ሰጠህ ለመጠራጠር ምን መብት አለህ?» አልሁት (ያዕቆብ 1:5-7)። ጭፍግጉ ጠፋ፤ በፈገግታም ቀና ብሎ፦ «ለመጠራጠር ምንም መብት አልነበረኝም» አለ። በእግዚአብሔር መታመንን እንማር። ፈቃዳችን ለእርሱ የተሰጠ ከሆነ እኛ ለመመራት ካለን ፈቃደኝነት ይልቅ እርሱ ሊመራን ሁልጊዜ እጅግ ፈቃደኛ መሆኑን እናስብ። በእያንዳንዱ እርምጃ በእርግጥ እንደሚመራን እንመን፤ ያደረግነው ነገር እንደ ጠበቅነው ባይሆን እንኳ ፈጽሞ በእርሱ ሳንተክዝ በእግዚአብሔር እንታመን። በእግዚአብሔር ላይ ባለ ቀላል መታመን ብርሃን እንመላለስ። በዚህ መንገድ በሕይወት በእያንዳንዱ መታጠፊያ ደስተኞች፣ ሰላማውያን፣ ብርቱዎችና ጠቃሚዎች እንሆናለን።

የግርጌ ማስታወሻዎች