የእግዚአብሔርን ድምፅ መስማት

የእግዚአብሔርን ድምፅ መስማት ለአንዳንዶች ቀላል ቢሆንም፣ ለሌሎች ግን ሊጠነክር የሚገባው ስሜት ነው!

ሙሴ የአማቱን በጎች ሲጠብቅ ዓይኑን የሳበው እንግዳ ትዕይንት ነበር። አንድ ቍጥቋጦ በብርቱ ይነድድ ነበር፤ ነገር ግን አይቃጠልም ነበር! ነበልባሉ ቅጠሎቹን እየላሰ ቢከብባቸውም ቅጠሎቹ እንደ ለመለሙ ቀሩ (ዘጸአት 3:2)። በግብፅ የፈርዖን ልጅ ሆኖ በኖረበት ዘመን ሁሉ፣ በምድያም ምድርም በእረኝነት ባሳለፋቸው ብዙ ዓመታት እንዲህ ያለውን ድንቅ ነገር ከቶ አይቶ አያውቅም ነበር። ምን እንደ ሆነ ለማየት ጥቂት ቀረብ አለ።

ድንገት አንድ ድምፅ፦ «ሙሴ!» ብሎ ተጣራ።

በተለይ ድምፁ ከሚነደው ቍጥቋጦ ውስጥ የሚወጣ መስሎ ሲታየው ምን ያህል እንደ ተደነቀ መገመት ትችላለህ!?

ድምፁም በመቀጠል፦ «የቆምህባት ስፍራ የተቀደሰች መሬት ናትና ጫማህን ከእግርህ አውጣ!» አለ (ዘጸአት 3:5)። ከሁኔታው ክብደት የተነሣ ለመታዘዝ እንደ ፈጠነ እርግጠኛ ነኝ — ፈርቶ መሆን አለበት!

በእግዚአብሔርና በሙሴ መካከል የነበረው ረጅም የኅብረት ዘመን እንዲህ ተጀመረ። ከዚያ በኋላ ጌታ ባሪያውን እስራኤላውያንን ከግብፅ ባርነት እንዲያወጣ ሲመራው፣ የመገናኛውን ድንኳን ስለ መሥራት መመሪያ ሲሰጠው፣ ለቃል ኪዳን ሕዝቡም የሚሆኑ ብዙ ሕግጋትን ሲነግረው ብዙ ጊዜ አብረው ይነጋገሩ ነበር።

እንዲያውም «ሰው ከባልንጀራው ጋር እንደሚነጋገር ፊት ለፊት» ይነጋገሩ እንደ ነበር እናነባለን (ዘጸአት 33:11)። የሙሴ ፊት ቢያበራ አያስደንቅም!

ሙሴ ከእግዚአብሔር ጋር እንደዚያ መነጋገር በመቻሉ አትቀናበትምን?

እኔስ በእርግጥ እቀናለሁ።

እግዚአብሔር ሲናገረው ሙሴ ምን እንዳየና ምን እንደ ሰማ መገመት ይቻላል። የእግዚአብሔር ድምፅ ምን ይመስል ነበር?

እንደ ሠለጠነ የሼክስፒር ተዋናይ ጥልቅና የሚያስተጋባ ወፍራም ድምፅ ነበርን?

ዜማ ያለው ወይም የተለየ ቅላጼ ያለው ድምፅ ነበርን? (ምናልባት እንደ እኔው የዌልስ ቅላጼ ይሆን? ደግሞስ ታላቅ መነቃቃትን እያፈሰሰ አገሬን በየጊዜው መጐብኘት እንደሚወድ ግልጽ ነውና?!) በየትኛው ቋንቋ ተናገረ — ሙሴ በተማረበት በግብፅ ቋንቋ ወይስ ላለፉት አርባ ዓመታት በኖረባቸው በምድያማውያን ቋንቋ?

በእርግጠኝነት ልንናገር የምንችለው ሙሴ የሚያውቀው ቋንቋ እንደ ነበረ ብቻ ነው።

የሰው ድምፅ ነበርን ወይስ ሕዝቅኤል ሁሉን የሚችለውን አምላክ ድምፅ እንደ ገለጸው «እንደ ብዙ ውኃ ድምፅ» ነበር (ሕዝቅኤል 43:2)?

ነቢዩ ኤልያስ በትንሽ የዝምታ ድምፅ ሲናገር ሰማው፤ ኢሳይያስ ደግሞ በጆሮው እንደ ተናገረው ጻፈ (1ኛ ነገሥት 19:12 እና ኢሳይያስ 50:5)።

እግዚአብሔር ለሙሴና ለሌሎች የብሉይ ኪዳን ዘመን ሰዎች እንዳደረገው በሚሰማ ድምፅ ሲናገርህ በፈቃዱ መመላለስ በእርግጥ ቀላል መሆን አለበት። በእንዲህ ያለ ሁኔታ የእምነትን ጐዳና መጓዝ ቀላል ይሆን ነበር!

ይሆን ነበርን?

ምናልባትም ድምፁን በግልጽ መስማት ብንችል እግዚአብሔር ከዚያ እጅግ የበለጠ ይጠይቀን ነበር። ላለመታዘዝ ምንም ምክንያት አይኖረንም፤ መታዘዛችንም እምነት አይሆንም ነበር። ባሪያዎች ጌቶቻቸውን ይታዘዛሉ፤ ነገር ግን ብዙ ጊዜ የሚታዘዙት ከፍርሃት የተነሣ ነው። ጌታ የሚፈልገው እንዲህ ያለውን መታዘዝ አይደለም።

እርሱ የሚፈልገው ድምፁን በመንፈስ ለመስማት የተቃኙና ባሕርያቸው ራሱ መታዘዝ የሆነ ሕዝብን ነው።

ከፍርሃት የመነጨ መታዘዝ ሳይሆን ከባሕርይ የመነጨ መታዘዝ። ሕዝቡን ፈቃዱን እንዲያደርጉ ወይም በዓላማው እንዲመላለሱ ማስገደድ ወይም በብልጠት መገፋፋት ከቶ ባሕርዩ አልነበረም። ሁልጊዜ በፍቅርና በፈቃደኝነት በመታዘዝ ምላሽ እንዲሰጡ ነፃነትን ሰጥቷቸዋል። እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘው እምነት የሚገለጠው በፍርሃት መታዘዝ ሳይሆን በፍቅርና በፈቃደኝነት መታዘዝ ነው።

ትንሹ ቶሚ ውጭ ወደሚጠብቁት ጓደኞቹ ተመልሶ መሄድ ፈልጎ በራት ገበታ ላይ ቅብጥብጥ ይል ነበር። እናቱም፦ «ምግብህን እስክትጨርስ ድረስ ከገበታው መነሣት አትችልም» አለችው።

ቶሚ ምግቡን በችኰላ ይውጥ ጀመር። አባቱም፦ «ስትበላም ወንበርህ ላይ ተቀመጥ» ብሎ ጨመረ። ቶሚ ለመታዘዝ ዘገየ፤ ስለዚህ አባቱ ትእዛዙን ትንሽ ቀስ ብሎና ትንሽ ከፍ አድርጎ ደገመው። ቶሚ ግን አሁንም ከወንበሩ አጠገብ ተንጠልጥሎ ቆሞ፣ ዓይኖቹ በመስኮት ጓደኞቹን ለማየት እየተንከራተቱ፣ ሌላ ሹካ ሙሉ ስፓጌቲ ወደ አፉ ጠቀጠቀ።

የአባቱ ድምፅ ይበልጥ ጠነከረ፤ ቃል በቃል እያስረገጠም፦ «ስትበላ ተቀመጥ ብዬሃለሁ! አሁኑኑ ያልሁህን አድርግ!» አለው።

ቶሚ በቲማቲም በተበከለው ፊቱ ላይ የኵርፊያ ገጽታ እያሳየ ተቀመጠ። አፉ ሞልቶ ስለ ነበር መናገር አልቻለም፤ በውስጡ ግን አንድ ድምፅ፦ «በውጭ ተቀምጬ ሊሆን ይችላል፤ በውስጤ ግን ቆሜአለሁ!» እያለ ይጮኽ ነበር። ይህ አባትን የሚያስደስት የመታዘዝ ዝንባሌ ሊሆን አይችልም!

ትንሹ የዝምታ ድምፅ ነቢዩ ኤልያስ በበኣል ነቢያት ሁሉ ፊት እግዚአብሔር ታላቅ ተአምር ሲያደርግ አይቶ ነበር። እነዚህን የሐሰት መሪዎች ሁሉ በመግደል ደፋር ነበር፤ «የእግዚአብሔርም እጅ በኤልያስ ላይ ነበረች» (1ኛ ነገሥት 18:46)። ነገር ግን ክፉዋ ንግሥት ኤልዛቤል ነፍሱን ልታጠፋ እንደምትፈልግ በሰማ ጊዜ ለመሸሸግና ለማዘን ወደ ምድረ በዳ ሸሸ። «አቤቱ፥ ይበቃኛል» ብሎ ጮኸ፤ «ነፍሴን ውሰድ!» «የእምነት ሰው» ከሚባል ሰው የሚጠበቅ ነገር አይደለም! በመጀመሪያ ለምን በዚህ ሁኔታ እንዳለ እንዲጠይቀው መልአክ ተላከ፤ ከዚያም ጌታ ራሱ ኤልያስን ተናገረው — ተራራውን በሰነጠቀው በታላቁ ነፋስ፣ በምድር መናወጡም ሆነ በእሳቱ ሳይሆን በትንሽ የዝምታ ድምፅ። በእርግጥ እግዚአብሔር በመጀመሪያዎቹ በሦስቱ ተናግሮ ቢሆን ኖሮ ብዙ ፍርሃት ባሳደሩበትና ፈጥኖ በታዘዘ ነበር፤ ትንሹ የዝምታ ድምፅ ግን የሚያስፈራ አይደለም። ወደ ደማስቆ ተመልሶ ተተኪውን ኤልሳዕን እንዲቀባ ታዘዘ። በዚህም ኤልያስ ድምፁን ስለ ሰማ ለጌታ የነበረውን ቅንዓት መልሶ አገኘ። መታዘዙም የእምነት መታዘዝ ነው።

ጌታን አይቶ ጣቶቹን በቈሰሉት እጆቹ የችንካር ምልክት ውስጥ እስኪያገባ ድረስ ከሙታን መነሣቱን አላምንም ያለውን ሐዋርያ «ተጠራጣሪውን ቶማስን» አስታውሳለሁ። ኢየሱስ በፊቱ በተገለጠ ጊዜ ቶማስ በመጨረሻ አመነ፤ ኢየሱስም ቶማስን፦ «ስለ አየኸኝ አምነሃል፤ ሳያዩ የሚያምኑ ብፁዓን ናቸው» አለው።

እንዲህ ብሎም ሊናገር ይችል ነበር፦ «የእግዚአብሔርን ድምፅ በጆሮአቸው ሳይሰሙ የሚታዘዙ ብፁዓን ናቸው!»

እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘው በእምነት መመላለስና ሕይወት የሚታየው (በጆሮ) «ሳይሰሙ» በሚታዘዙ ወንድ ወይም ሴት ላይ ነው።

የጌታን ድምፅ ለመስማት መጠበቅ ይገባናልን? እንዴታ! «በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ» ያለው ኢየሱስ ራሱ ነው (ዮሐንስ 10:27)።

ጌታ ከእኛ ጋር ለመነጋገር፣ ፈቃዱን ሊያስተምረን፣ በመንገዱም ሊመራን ሲፈልግ ይህን የሚያደርገው በታላቅ ድምፅ ሳይሆን ከእርሱ ጋር በተስማማች ነፍስ ብቻ በሚሰማ በትንሽ የዝምታ ድምፅ እንዲሆን ይመርጣል። ለበጎቹ መናገር ይፈልጋል፤ አብዛኞቹም ድምፁን መስማት እንደሚፈልጉ እርግጠኛ ነኝ።

ሰሚው ለመስማት ፈቃደኛ ከሆነ፣ መልእክቱ እንዲደርስ የማድረግ ኃላፊነት ሁልጊዜ የተናጋሪው ነው። ጥሩ መምህር ሊያስተምር የሞከረውን ተማሪዎቹ እንደ ተረዱት ሁልጊዜ ለማወቅ የሚጥረው ስለዚህ ነው።

እንግዲህ እግዚአብሔር ለእኛ ለበጎቹ እየተናገረ ነውን? ከሆነስ የሚናገረውን ለምን አንሰማም?

ድምፁን ለይቶ ማወቅን መማር በየቀኑ እንደሚናገረኝ አምናለሁ፤ ነገር ግን ድምፁ በአእምሮዬ ውስጥ በሚሯሯጡ በሌሎች ድምፆች ሁካታ ብዙ ጊዜ ይዋጣል።

የበረሃ አባቶች የተናገሩትንና የጻፉትን ምሥጢር መማር ያስፈልገኛል፤ ይህም ሕይወታቸው ከእግዚአብሔር ጋር በጥልቅ ኅብረት እንደ ኖሩ ያስገነዘበን የቤተ ክርስቲያን ታሪክ ወንዶችና ሴቶች ያስተዋሉት ምሥጢር ነው፤ እነርሱም ብዙ ጊዜ በንቀት ሚስጢራውያን ተብለው የሚጠሩት ናቸው።

የበረሃ አባቶች (እና እናቶች) በ4ኛው ክፍለ ዘመን የኖሩ ወንዶችና ሴቶች ነበሩ። ያ ዘመን ክርስትና በሮም ነገሥታት ተቀባይነት ያገኘበትና ሕዝበ ክርስቲያኑ ፖለቲካዊና ዓለማዊ ሥርዓት ሆኖ የተወለደበት ዘመን ነበር። ጌታ «መስቀሉንም ዕለት ዕለት ተሸክሞ ይከተለኝ» (ሉቃስ 9:23) ብሎ የሰጠውን ትእዛዝ እንደ ተረዱት ለመታዘዝ፣ ከዓለምና ከድምፆቹ ሁሉ ተለይተው በግብፅ በረሃ ብቸኝነትን ለመሻት ወጡ። ለእነርሱ ብቸኝነት ማለት ብቻን መሆን ሳይሆን በዙሪያቸው ያሉትን ሰዎች ሁሉ እስኪዘነጉ ድረስ ወደ እግዚአብሔር እጅግ መቅረብ መቻል ነበር። ዝም ማለትን፣ ውስጣዊ ጸጥታን ማዳበርን፣ እርሱን ማሰላሰልንና ድምፁን መስማትን ተማሩ።

ወደ ምንኵስና አኗኗር መግባት እንደማያስፈልገን እርግጠኛ ነኝ፤ ነገር ግን ድምፁን ለይተን ማወቅን ልንማር ብንወድ ጥራት ያለው ጊዜ መስጠት ያስፈልገናል። ሥነ መለኮትን ሁሉ የሚረዳ ታላቅ አእምሮ አያስፈልገንም፤ የመጽሐፍ ቅዱስ ኮሌጅ ዲፕሎማ ወይም የሴሚናሪ ዲግሪም አያስፈልገንም። እርሱ የሚናገረው ለዕውቀትና ለአእምሮ ሳይሆን መንፈሱ ከመንፈሳችን ጋር ለሚነጋገርበት ለመንፈስ ነው።

ድምፁን ለመስማት የሚያስፈልጉን 1. ለፈቃዱ ረሃብ — ብርቱ ፍላጎት።

2. እርሱ የሚፈልገውን ሁሉ ለመታዘዝ የቆረጠ ልብ።

3. በቃሉ ውስጥ የሚያሳልፉት ጊዜ።

4. ለማሰላሰል ጸጥ ያለ ስፍራ።

5. ውስጣዊ ጸጥታና ብቸኝነት።

«ጌታ ነገረኝ…» ምክር ለመጠየቅ ነው ብሎ ወደ አንድ ፓስተር የመጣ ሰው ንግግሩን «ጌታ ነገረኝ…» ብሎ ሲጀምር ከሚሰማው የበለጠ ፓስተርን የሚያስጨንቅ ነገር የለም — ንግግሩ በዚያው ያበቃል!

ብዙውን ጊዜ ጌታ እንዴት እንደ ተናገራቸው ልጠይቃቸው እሞክራለሁ፤ ከዚያም በእኔ አስተያየት ምናልባት በአንድ ስብሰባ ስሜት ወይም ከጓደኛ ጋር በተደረገ ጨዋታ የመነጨ፣ ከጌታ የመነጨ ግን እምብዛም ያልሆነ የራሳቸው ሐሳብ ብቻ እንደ ነበረ እረዳለሁ። ሰዎች «ጌታ ነገረኝ» ባሉ ቍጥር እንዲህ ያለውን ጥያቄ ለመጠየቅ ብንፈጥን ኖሮ፣ ምናልባት ሰዎች ይህን አባባል በቀላሉ መጠቀማቸውን እንዲያቆሙ ማድረግ በቻልን ነበር።

ባለቤቴና እኔ በአውሮፓና በምዕራብ አፍሪካ መካከል በሚመላለስ ሜርሲ ሺፕ (የምሕረት መርከብ) ላይ ለአራት ዓመታት የማገልገል ታላቅ መብት ነበረን። በመርከቡ ላይ ሕመማቸው የሚጠይቀውን የቀዶ ሕክምና ከፍተኛ ወጪ መክፈል ለማይችሉ በመቶዎች ለሚቈጠሩ ዕድለ ቢሶች ሕይወት የሚለውጥ ቀዶ ሕክምና ለማድረግ ችሎታቸውን በፈቃደኝነት የሰጡ ሐኪሞች፣ የቀዶ ሕክምና ሐኪሞችና ነርሶች ነበሩ። ምንም እንኳ እጅግ አርኪ ጊዜ ቢሆንም ብዙ የከፋ ውጥረትና የድካም ቀናት ነበሩ፤ ነገር ግን በበለጸጉ አገሮች ሆነው የሕክምና ባለሙያዎቹና የቀሩት የመርከቡ ሠራተኞች የሚሠሩትን ሥራ ሪፖርት ለሚቀበሉ ሰዎች እጅግ ማራኪ አገልግሎት መስሎ ታይቶአቸው መሆን አለበት።

ጌታ ሂዱ ስላላቸው እዚያ እንደ መጡ እየተናገሩ በመርከቡ ላይ ለመሥራት የመጡ ብዙ ሰዎችን አስታውሳለሁ።

ከእነርሱ ብዙዎቹ ጥቂት ጊዜ ቆይተው በእርግጥ ሊሆኑበት የሚፈልጉት ስፍራ እንዳልሆነ መገንዘባቸው ሁልጊዜ ያስገርመኝ ነበር።

እንግዲህ ግልጽ ነው፤ ወይ ጌታ ተሳስቶ ነበር፣ ወይም እነርሱ ድምፁን ከሌላ ድምፅ ጋር አምታተውት ነበር።

ሌሎች ደግሞ ጌታ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር የሚቃረን ነገር እንዲያደርጉ እንደ ነገራቸው ነግረውኛል! ምንም የታማኝነት ማጕደል ወይም የበደል ማስረጃ ሳይኖር «ጌታ ስለ ነገረኝ» ብለው ባሎቻቸውን የተዉ ሁለት ሴቶችን በግል አውቃለሁ። አንደኛው ባል አማኝ ነበር፤ ነገር ግን ከአንድ የማያምን ሰው ጋር (ፍጹም ሕጋዊ የሆነ) የንግድ ስምምነት አድርጎ ነበር። ሚስቱም ባሏ ከማያምን ጋር «በማይመች አካሄድ» ስለ ተጠመደ ጌታ እንድትተወው እንደ ነገራት ተናገረች! ይህ እንዴት ያለ የመጽሐፍ ቅዱስ አላግባብ አጠቃቀም ነው! ደግሞም በእርግጥ ለየትኛውም ትዳር የጌታ ፈቃድ አይደለም!

ብዙ አማኞች በእግዚአብሔር እንደ ተመሩ በማመን ይህን አባባል በቅንነት ይጠቀሙበታል። ይህም በሕልም፣ በጓደኛ ማበረታቻ፣ በሁኔታዎች፣ አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል ጐልቶ በመታየቱ፣ በ«አጋጣሚዎች»፣ ወይም እያደገ በሄደ ግላዊ ውስጣዊ ፍላጎት ብቻ ሊሆን ይችላል።

እነዚህ ሁሉ — በተለይም በአንድነት ሲገኙ — ጌታ በፈቃዱ እንድንመላለስ ሊመራን የሚችልባቸው እውነተኛ መንገዶች ናቸው፤ ሆኖም «ጌታ ይህን እንዳደርግ የሚፈልግ ይመስለኛል…» ማለት፣ ለራስ ክብር ብዙ ቢያደርግም ለክርስቲያናዊ ምስክርነት ግን ብዙ ጊዜ እጅግ ጐጂ የሆነውን «መንፈሳዊ» አባባል፣ «ጌታ ነገረኝ…» የሚለውን ከመጠቀም ይሻላል።

ያ ብርቅዬ አጋጣሚ የግል ምስክርነት ነው።

በሕይወቴ ውስጥ መገኘቱን ከተለመደው በላቀ ሁኔታ ያወቅሁባቸው አያሌ ተሞክሮዎች ነበሩኝ። ብርቅ እንጂ የተለመዱ እንዳልሆኑ አጽንዖት ልስጥ። ሁለት ጊዜ በሚሰማ ድምፅ ሲናገረኝ ሰምቻለሁ። እነዚህን ለማብራራት አልሞክርም፤ በእርግጥም የሆኑት በዚያን ጊዜ ከሌላው ጊዜ ይበልጥ መንፈሳዊ ስለ ነበርሁ አይደለም።

እንዲያውም ሁለቱም ጊዜያት ልቤ በከበደበት ወቅት ነበሩ። ስለ አንደኛው እነግርሃለሁ።

ጊዜው 1983 ነበር፤ በብሪቲሽ ኮሎምቢያ፣ በቫንኩቨር ደሴት በምትገኘው በሲድኒ ከተማ የነበረችው የክርስቲያን ኤንድ ሚሽነሪ አላያንስ ትንሽ ቤተ ክርስቲያን ፓስተር ሆኜ ገና አንድ ዓመት አልሞላኝም ነበር። ምእመናኑ ሞቅ ያሉና አፍቃሪዎች ነበሩ፤ ከብዙዎቹም ጋር ጥልቅ ቍርኝት አዳብረን ነበር። ሆኖም በአካባቢው የመሬት ልማት ላይ «እገዳ» ስለ ነበረና ተስማሚ ሕንጻዎችም እምብዛም ስላልነበሩ ቤተ ክርስቲያኒቱ በቍጥር የማደግ ተስፋዋ ጥሩ አልነበረም።

እንዲያውም የምንሰበሰበው በአካባቢው የፍሪሜሰኖች ዋና መሥሪያ ቤት ነበር! ከፍተኛ ደመወዝ አልነበረኝም፤ ነገር ግን የቤተ ክርስቲያኒቱ ውስን ወጪ ከዚያም ይበልጥ ውስን ከሆነው ገቢዋ በቅርቡ እንደሚበልጥ ግልጽ ነበር። ይህች ትንሽ ጉባኤ በአቅራቢያው በምትገኘው፣ የአውራጃው ዋና ከተማ በሆነችው በቪክቶሪያ ከሚገኘው ትልቅ ቤተ ክርስቲያን የወጣች ቅርንጫፍ ነበረች፤ አሁን ግን በሁለቱ መካከል ያለው ግንኙነት ጥቂት ነበር፤ በተለይም እናት ቤተ ክርስቲያኗ የሴት ልጅዋን ወጪዎች ለመሸፈን የገባችው ምንም ቃል አልነበረም።

በኖቬምበር መጨረሻ ላይ ካፊያ የሚያካፋበት አንድ የእሁድ ምሽት ነበር። አን ሦስቱን ሴቶች ልጆቻችንን ይዛ በእናት ቤተ ክርስቲያኗ ወደሚደረግ ስብሰባ ሄዳ ነበር፤ እኔ ግን በልቤ ላይ እየከበደ ስለ መጣው ሸክም ከጌታ ጋር እየተነጋገርሁ ለመራመድ ወሰንሁ። ወደ ማስተማር ሥራዬ ልመለስን?

ምናልባት በቤተ ክርስቲያኒቱ ላይ ያን ያህል ሸክም እንዳይሆን ገቢዬን ለማሟላት በትርፍ ጊዜ? ሥራዬን ለቅቄ ሌላ ቦታ ልፈልግና ቤተ ክርስቲያኒቱ በአሁኑ ጊዜ የሙሉ ጊዜ አገልጋይ ለመያዝ አቅም እንደሌላት ልንገራትን? የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማወቅ «የበግ ጠጕር» ላስቀምጥን? አእምሮዬ በጥያቄዎች ተሞልቶ ነበር፤ ነገር ግን ምንም መልስ አላገኘሁም ነበር!

እግሮቼ በዙሪያው ያለውን ገጠር ሁሉ መመልከት ወደሚቻልበት በአካባቢው ወደሚገኝ አንድ ውብ ስፍራ አናት ወሰዱኝ።

ቤር ሂል ለእኛ ተወዳጅ ማረፊያ ስፍራ ሆኖ ነበር፤ እኔም በአናቱ ላይ ዐረፍሁ። በዚያም የራሴን «የሚነድ ቍጥቋጦ» አገኘሁ። የሚሰማ ድምፅ ሰማሁ!

ቃሎቹ ግልጽ ነበሩ፤ በሚገባ እንድረዳቸውም ተደጋገሙ።

መንፈሴ ይህ መለኮታዊ ጊዜ መሆኑን ቢመሰክርም፣ በኮረብታው አናት ላይ ከእኔ ጋር ሌላ ሰው መኖሩን ለማየት ዙሪያዬን ተመለከትሁ። ሌላ ማንም አልነበረም። ጌታ እየተናገረ ነበር፤ ቃሎቹም ግልጽ ነበሩ።

«የቪክቶሪያ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን ፓስተር ትሆናለህ!»

ይህ እንዴት እንደሚሆን ምንም ማብራሪያ አልነበረም። በዚያን ጊዜ የቪክቶሪያ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን ሦስት ፓስተሮች ነበሯት፤ ዋናው ፓስተርም በዚያ ያገለገለው አንድ ዓመት ገደማ ብቻ ነበር። እርሱ በሥነ መለኮት የማስተርስ ዲግሪ ነበረው፤ እኔ ግን ከቶ ሴሚናሪ ገብቼ አላውቅም ነበር፤ የተሾምሁትም በቅርቡ ነበር። ምናልባት እግዚአብሔር የተናገረው ስለ አሁኑ ጊዜ ሳይሆን ቃሉ የሚመለከተው ወደፊትን ብቻ ይሆን? ታዲያ ይህ ለአሁኑ ጥያቄዎቼ እንዴት መልስ ይሆናል?

ምናልባት ወደ ዋናው ፓስተር ቀርቤ እናት ቤተ ክርስቲያኗ ሴት ልጅዋን መልሳ እንድትረከብና እኔም አራተኛ ፓስተራቸው ሆኜ እንድቀጠር እንዳሳስብ ማለቱ ይሆን? ወደ ቤት ስመለስ በአእምሮዬ ይሯሯጡ የነበሩት ሐሳቦች እንዲህ ያሉ ነበሩ።

ያጋጠመኝን ለአን ነገርኋት፤ ጌታ በእውነት ተናግሮ ከሆነ ያለ እኛ ጣልቃ ገብነት ዓላማውን ለመፈጸም ፍጹም ችሎታ እንዳለው በማመን ስለዚህ ጉዳይ ዝም ለማለት ወሰንን። ከሁለት ሳምንታት ገደማ በኋላ ዋናው ፓስተር ከቪክቶሪያው ቤተ ክርስቲያን መልቀቁን እንዳሳወቀ ስንሰማ ምን ያህል እንደ ተደነቅን አስብ!

የሚቀጥለው ፓስተራቸው ማን እንደሚሆን እንደምናውቅ ለመንገር በዚያች ቤተ ክርስቲያን ላለው ሰው ሁሉ ስልክ ለመደወል ተፈትነን ነበር፤ ነገር ግን ጠንቃቃነት የተሻለ ምርጫ እንደ ሆነ ወስነን ዝም አልን። ተጨማሪ ጥንቃቄ ለማድረግም «የእግዚአብሔርን ፈቃድ» ለእነርሱ ለማምጣት ሁኔታቸውን ለማጣመም እንዳንፈተን በቀጣዮቹ ወራት ከዚያች ቤተ ክርስቲያን ራቅን።

ከብዙ ወራት በኋላ የወረዳው የበላይ ተመልካች የቪክቶሪያ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን ፓስተር እንድሆን ሊጋብዘኝ ደወለልኝ። ወዲያውኑ በአዎንታ መለስሁ፤ እርሱም፦ «እንዴት ፈጠንህ!» አለ።

«ወንድሜ፣» አልሁት፣ «ይህን ያወቅሁት ከአራት ወራት በፊት ነው!»

በቪክቶሪያ አላያንስ ቤተ ክርስቲያን ባሳለፍኋቸው ሰባት ዓመታት ለመልቀቅ የተፈተንሁባቸው ብዙ ጊዜያት ነበሩ፤ ነገር ግን ጌታ ወደዚያ እንደ ጠራኝ ስለማውቅና የመሄጃዬ ጊዜ ሲደርስ እርሱ ራሱ እንደሚጠራኝ ስላመንሁ ቆየሁ። በ1990 በሜርሲ ሺፕ ላይ እንዳገለግል ግብዣ ሲመጣ፣ ለመሄድ የእርሱ ጊዜ እንደ ደረሰ ምንም ጥርጥር የለንም።

እግዚአብሔር በሚሰማ ድምፅ ለምን ተናገረ? በእርግጥ ከሌሎች ይበልጥ መንፈሳዊ ስለ ነበርሁ ወይም ለችግሬ ገና አሁን ስለ ነቃ አይደለም! ምናልባት፣ ምናልባትም ከባድ ሸክሜ እውነተኛ ከመሆኑ የተነሣ ወደሚያስፈልገኝ የብቸኝነት ስፍራ — ሲናገር ልሰማው ወደምችልበት ወደ ውስጣዊ ባዶነትና ጸጥታ ስፍራ — አምጥቶኝ ይሆናል። ምናልባትም ከታላቅ ፍቅሩ የተነሣ ወደ ሕመሜ ውስጥ የተናገረበት የሉዓላዊነቱ ሥራ ብቻ ይሆናል።

ይህን ታሪክ መናገሬ በአንድ ወቅት በዩዝ ዊዝ ኤ ሚሽን ውስጥ ታዋቂ መምህር የነበረው ፍሎይድ መክላንግ ሲናገር የሰማሁትን ቃል ያስታውሰኛል። የሚናገረው ስለ ትንቢት ነበር፤ ቃሉ ግን የእግዚአብሔርን ድምፅ በመስማት ረገድ ለደረሰብኝ ሁኔታም በሚገባ ሊሠራ ይችላል።

የትንቢት ቃል በተቀበልህ ቍጥር በታችኛው መሳቢያ ውስጥ አስቀምጠህ መሳቢያውን ቈልፈው አለ! ቃሉ የተሰጠህ ለአቅጣጫ ሳይሆን እምነትህን ለማነጽ ነው።

ምናልባት በአስቸጋሪ ሁኔታ ውስጥ ሆነህ፣ እግዚአብሔር ያንን ቃል እንደ ሰጠህ ማስታወስ የሚያስፈልግህ ጊዜ ይመጣል። ያን ጊዜ እርሱ ወደዚህ ስፍራ እንዳመጣህና በእርግጥም ሊያሳልፍህ እንደሚችል መተማመን ትችላለህ።

ይህ እጅግ ጥበብ ያለበት ቃል ነው ብዬ አምናለሁ፤ በሕዝብ መድረኮች ላይ ብዙ የግል ትንቢቶች በሚነገሩበት በዚህ ዘመን እጅግ አስፈላጊ ነው። በላያቸው በተነገሩ የዕውቀት ቃላትና ትንቢቶች እጅግ ግራ የተጋቡ ብዙ አማኞች አሉ፤ የእነዚህ ቃላት ፍጻሜ ማስረጃ ጥቂት ነው፤ የተናገሯቸውም ሰዎች ተጠያቂነት እምብዛም የለም። ዛሬ በእውነት የሚያስፈልገው የመንፈስ ስጦታ የመለየት ስጦታ ነው።

በጌታ ላይ ያለኝ መታመን የተመሠረተው በእነዚህ እጅግ ብርቅዬ ተሞክሮዎች ላይ አይደለም፤ ይልቁንም እጁን ይዤ ስሄድ በየቀኑ እየመራኝ እንደ ሆነ ባለኝ መተማመን ላይ ነው። ድምፁን በጆሮዬ መስማት አያስፈልገኝም፤ ነገር ግን ይመራኝ ዘንድ መንፈሴ ከመንፈሱ ጋር የተስማማ መሆኑ አስፈላጊ ነው።

የጋራ ጸሎት ካገኘኋቸው ታላላቅ በረከቶች አንዱ በጋራ ጸሎት ረገድ ነው። ወጣት አማኝ በነበርሁ ጊዜ ተደጋጋሚ ጸሎቶች ብዙ ጊዜ ስለሚቀርቡና እግዚአብሔር ስለ መመለሱ ማስረጃ እምብዛም ስለማይታይ አብዛኞቹን የጸሎት ስብሰባዎች አሰልቺ ሆነው አገኘኋቸው። ጌታ በቤተ ክርስቲያናችን ወጣቶች መካከል አስደናቂ ሥራ መሥራት በጀመረ ጊዜ ነገሮች ተለወጡ። እነዚህ ወጣት ወንዶችና ሴቶች በሚያስደንቅ ሁኔታ አንዳቸው ለሌላው መጸለይ ጀመሩ። ሊጸልዩላቸው የሚገቡትን ነገሮች በተመለከተ የጌታን ውስጣዊ ግፊት እየሰሙ እንደ ነበረ ግልጽ ሆነ። የሚጸልዩት ሰዎች በአንድነት የእረኛውን ድምፅ ሲሰሙ በጋራ ጸሎት ውስጥ ያለውን ኃይል መገንዘብ ጀመርሁ።

ግባችን ትጉ አማኞችን ደቀ መዛሙርት ማድረግና በታዳጊ ወይም በሦስተኛው ዓለም አገር የሚስዮን «ተሞክሮ» መስጠት የነበረበትን የሚሽንስ ብሪጅ ትምህርት ቤት እመራ ነበር። አንድ ምሽት ርእሳችን የጋራ ጸሎት ስለ ነበረ፣ በመጀመሪያዋ ቤተ ክርስቲያኔ የተማርሁትን ልምምድ ለአሥራ ሁለቱ ተማሪዎች አስተማርኋቸው። በጸጥታ ጸሎት ልባችንን ዝም አሰኘን፤ ከዚያም አንድ የማሰላሰያ መዝሙር አነበብሁ።

ከዚያም ተማሪዎቹ መዝሙሩን የማሰላሰላቸው መሠረት አድርገው ለቀጣዮቹ አሥራ አምስት ደቂቃዎች በዝምታ እንዲያሰላስሉ ታዘዙ። አሥራ አምስቱ ደቂቃዎች ሲያበቁ — እንዲህ ያለውን ልምምድ ላልለመድነው ለብዙዎቻችን እጅግ ረጅም ጊዜ ነው — እያንዳንዱ ሰው ሐሳቡን እንዲነግረን ጠየቅሁ። ሐሳባቸውን ለመተርጐም ሳይሞክሩ የተቀበሏቸውን ማንኛቸውንም ሥዕሎች እንዲገልጹ፣ ታሪኮችን እንዲናገሩ ወይም የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎችን እንዲጠቅሱ ነበር።

እያንዳንዱ ሐሳቡን ሲናገር አንድ የሚደጋገም ንድፍ መፈለግ ጀመርሁ።

ባለቤቴ አን የመጨረሻዋ ተናጋሪ ነበረች። እርሷ ወደ ልዩ መንፈሳዊ ተሞክሮዎች ያዘነበለች አይደለችም፤ በዚያ ምሽት ግን ከቪክቶሪያ ጠረፍ ራቅ ብሎ በጥቁር ውኃ ላይ የምትጓዝ ነጭ መርከብ በራእይ እንዳየች ተናገረች፤ እኔም በከተማይቱ ላይ ያለ ጥቁር ደመና ተነሥቶ በውኃዎቿ ላይ ያለች ነጭ መርከብን ሲገልጥ አይቼ ነበር!

ሐሳባቸውን በሚከተለው መልኩ ጠቀለልሁት፦ «በማሰላሰላችን ውስጥ አራት ጭብጦች የሚመላለሱ ይመስላል። ብዙዎቻችሁ ስለ መንግሥቶቻችን — የፌዴራሉም የአውራጃውም — ስለ ነባር ሕዝቦቻችንና ስለዚህች መርከብ ተናግራችኋል፤ እንዴት መጸለይ እንዳለብን እያሰብሁ ነው።»

በዚያ ምሽት ሁለት ውድ ወዳጆች ሳይታሰብ እኔንና አንን ሊጠይቁን መጥተው አሁን በክፍሉ ጐን ተቀምጠው ነበር። ሮቢንና አን ጆንስ የሚኖሩት በደሴቱ ሰሜናዊ ክፍል ነበር፤ ነገር ግን ምሽቱን በቪክቶሪያ እያሳለፉ፣ ተማሪዎች ሆነው ባይሆንም ይህን የሚሽን ብሪጅ ክፍል እየተከታተሉ ነበሩ። አንም፦ «ጋሬዝ፣ ጣልቃ በመግባቴ ይቅርታ አድርግልኝ፤ ግን ሮቢን የሚያካፍለው በጣም አስደሳች ነገር ያለው ይመስለኛል» አለች።

ሮቢንን እንዲናገር ጋበዝሁት፤ እርሱም በዚያ ምሽት በቪክቶሪያ የተገኙበትን ምክንያት ነገረን። «እኩለ ሌሊት ላይ ከሁለት የአካባቢ (የአውራጃ) ፖለቲከኞች ጋር በቪክቶሪያ አውሮፕላን ማረፊያ ሆኜ ስለ አንዲት መርከብ ግዢ ለመወያየት የሚመጡትን ሁለት የፌዴራል ፖለቲከኞች እቀበላለሁ። ይህች መርከብ ጉዳያቸው በፍርድ ቤት ለሚታይ ነባር ሕዝቦች አገልግሎት ለማዳበር ትውላለች። ለመጀመሪያ ጊዜ ወንጀል የፈጸሙትን ወደ እስር ቤት ከመላክ ይልቅ ለሦስት ሳምንታት ወደ ባሕር ወስደን የመርከበኛነት ችሎታ የምናሠለጥንበትንና ክርስቲያናዊ መርሆችን የምናስተምርበትን ክርስቲያናዊ አገልግሎት ለመጀመር እንፈልጋለን። ይህም በአውራጃውና በፌዴራሉ መንግሥታት በጋራ የሚሸፈን ይሆናል።»

ከእግዚአብሔር ሰምተን ነበር! ልቡን ገልጦልን ነበር፤ እንዴት መጸለይ እንዳለብንም አወቅን። ለችግሩ የሚመጥን እምነት ሰጥቶን ስለ ነበረ፣ ያ የሚሽን ብሪጅ ክፍል ያን አገልግሎት በጸሎት ወደ መኖር አመጣው።