ዮሴፍ

«ዮሴፍ ወደ ሞት ቀርቦ ሳለ በእምነት ስለ እስራኤል ልጆች መውጣት አስታወሰ፥ ስለ አጥንቱም አዘዛቸው።» (ዕብራውያን 11:22)

ዮሴፍ ክፉ ላደረጉበት ወንድሞቹ ያሳየው የይቅርታ አጭር ታሪክ በዘፍጥረት 50 መጨረሻ ላይ ይገኛል። በዚያም ይህን ድንቅ ቃል እናገኛለን፦ «እናንተ ክፉ ነገርን አሰባችሁብኝ፤ እግዚአብሔር ግን ዛሬ እንደ ሆነው የብዙ ሕዝብን ነፍስ ያድን ዘንድ ለመልካም አሰበው» (ዘፍጥረት 50:20)። ጠላት ብዙ ጊዜ በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ጥቃት ቢያመጣም፣ አባታችን ያንን ለእኛም ሆነ ለስሙ ክብር ወደ መልካም ሊለውጠው ይችላል።

የዕብራውያን መልእክት ጸሐፊ ስለ እምነት ሲጽፍ፣ ያህዌ ዮሴፍን ያሳለፈባቸውን ሸለቆዎችና ያሻገረባቸውን ተራሮች አለመጥቀሱ፣ ይልቁንም የመጽሐፍ ቅዱስን የመጀመሪያ መጽሐፍ የሚዘጋውን ኢምንት የሚመስል ቃል መምረጡ የሚያስገርም ይመስላል።

«እኔ እሞታለሁ፤ እግዚአብሔር ግን መጐብኘትን ይጐበኛችኋል፥ ከዚህችም ምድር ለአብርሃምና ለይስሐቅ ለያዕቆብም ወደ ማለላቸው ምድር ያወጣችኋል» (ዘፍጥረት 50:24)። ከዚያም እግዚአብሔር በጐበኛቸው ጊዜ አጥንቶቹን ይዘው ወደ ተስፋይቱ ምድር እንዲሄዱ ወንድሞቹን አማላቸው።

ይህ የዮሴፍ ትንቢት በሙሴ መሪነት እስኪፈጸም ድረስ ገና ሌላ 400 ዓመት ማለፍ ነበረበት። ልመናው እንዴት እንደ ተፈጸመ ለማየት ዘጸአት 13:19 እና ኢያሱ 24:32ን ተመልከት።

ዮሴፍ ከእግዚአብሔር ዘንድ ውስጣዊ መገለጥ ተቀብሎ ነበር፤ ያንንም በአፉ መሰከረ፤ ይህም ሐዋርያው ጴጥሮስ

ከ2000 ዓመታት በላይ በኋላ በሔርሞን ተራራ ላይ ካደረገው ጋር ይመሳሰላል። እምነቱ ያለው በዚህ ውስጥ ነው።

ከዚህ ቃል ምን እንማራለን?

በመጀመሪያ፣ የእርሱ ሁኔታ ከአባቱና ከአያቱ ሁኔታ ጋር መመሳሰሉን እናያለን። እንደ ይስሐቅና እንደ ያዕቆብ ሁሉ፣ እርሱም በባዕድ አገር እንግዳና መጻተኛ ነበር። ሦስቱም ሰዎች እግዚአብሔር የሰጣቸውን ተስፋ — የተስፋይቱን ምድርና ለእስራኤል ሕዝብ የተሰጠውን የታላቅነት ተስፋ — ሳይወርሱ ሞቱ። ይስሐቅ ዘላንና ተንከራታች ሆኖ ቀረ፤ ያዕቆብ ገና በግብፅ ምድር በስደት ነበር፤ ዮሴፍም ራስ የሚያዞር የክብር ከፍታ ላይ ደርሶ ነበር፤ ነገር ግን ያም ቢሆን በባዕድ አገር ያለ የእንግዳ ታላቅነት ነበር። ሆኖም እግዚአብሔር ለሦስቱም ተስፋው እንደማይወድቅ ምስክርነትን ሰጣቸው። የሞቱት በተስፋ እንጂ በተስፋ መቍረጥ አልነበረም።

በሕይወታችን ያለንበት ሁኔታ ምንም ይሁን ምን፣ እነዚህ የእምነት አባቶች የሄዱበትን ያንኑ መንገድ — በእምነት መመላለስን — እንድንከተል ተጠርተናል። እኛም በዚህ ዓለም ታዋቂነትን እናገኝ ይሆናል፤ ነገር ግን የሌላ፣ የላቀ መንግሥት ዜጎች መሆናችንን ፈጽሞ መርሳት የለብንም። አብዛኞቻችን የእግዚአብሔርን ታላላቅ ተስፋዎች በዓይናችን አናይም፤ ነገር ግን እያንዳንዳችን ሌሎች በእነርሱ ደስ የሚሰኙበትን ቀን በሚያቀርብ መንገድ መኖር አለብን። ኢየሱስ ወንጌል በዓለም ሁሉ ለአሕዛብ ሁሉ መሰበክ እንዳለበትና «በዚያን ጊዜም መጨረሻው ይመጣል» (ማቴዎስ 24:14) የሚል ድንቅ ተስፋ ሰጠ። እርሱ በመጨረሻ ኃጢአትን ያስወግዳል፣ የጽድቅ መንግሥቱንም ያመጣል።

ዛሬ በዓለም ስትኖር፣ የእርሱ መምጣት ገና ሩቅ እንደ ሆነ ታስብ ይሆናል። ቢሆንም፣ የዮሴፍ ምሳሌ የተሰጠን የተስፋው ፍጻሜ እርግጠኛ መሆኑን ዘወትር በጉጉት እንድንጠባበቅና እንዲህ ባለ የተጠባባቂነት ሕይወት እንድንኖር ሊያስተምረን ነው። እያንዳንዱን ቀን በዘላለማዊነት ብርሃን መኖር አለብን።

ዮሴፍ በዓመታት ውስጥ የእግዚአብሔርን ታማኝነት እያወቀ ሲሄድ ንግግሩ ተለወጠ። ቤተሰቡን ስለሚገዛበት ሕልም ከእንግዲህ አልተናገረም። «ሄዳችሁ በግብፅ ያለኝን ክብሬን ሁሉ ለአባቴ ንገሩት» አላለም።

የዕብራውያን ጸሐፊ አንድ ነገር ሊያስተምረን የዮሴፍን የመጨረሻዎቹን የሕይወት ቀናት ምሳሌ መርጦአል። ዮሴፍ የምድራዊ ክብሩ ፍጻሜ እየቀረበ ነው፤ የዚህ ዓለም ክብርና ሞገስ ሁሉ ለሚሞት ሰው ከንቱ መሆኑንም ተገንዝቦአል። ለጊዜው ያረኩ ይሆናል፤ በመጨረሻ ግን እንደሚፈነዳ የውኃ አረፋ ናቸው።

ሕይወት ፈጥና የምታልፍ ነገር ናት።

«ሕይወታችሁ ምንድር ነው?» ይላል ያዕቆብ፤ «ጥቂት ጊዜ ታይቶ ኋላ እንደሚጠፋ እንፍዋለት ናችሁና።» (ያዕቆብ 4:14)

እግዚአብሔር በአረጋዊው ሰው ልብ እምነትን ስለሚያነሣሣ፣ እውነተኛ ርስቱ የት እንዳለ አሁን ያያል። ርስቱ ያለው ወደፊት በሚመጣው ምድርና ወደፊት በሚመጣው ታዳጊ ውስጥ ነው። ዮሴፍ ዘሮቹ ለእርሱ እጅግ መልካም በሆነችለት በዚህች በግብፅ ምድር እንዲቀሩ ይፈልጋል ብሎ አንድ ሰው ያስብ ይሆናል። ታዲያ አስከሬኑ በዚያ እንዲቀር ለምን አልፈለገም? ምናልባት በግብፅ ቢቀበር ታላቅ መታሰቢያ፣ በታዋቂ ስፍራ ትልቅ መቃብር ይሠሩለት ወይም ታላቅ ሕንጻ በስሙ ይሰይሙለት ነበር፤ ስሙም ለዘላለም ይታወቅ ነበር። እንዲያውም ለያህዌ ቤተ መቅደስ አሠርቶ «የዮሴፍ ቤን ያዕቆብ ቀዳሚ መታሰቢያ ቤተ ክርስቲያን» ብሎ ሊሰይመው ይችል ነበር። በዚህ መንገድ ከራሱ ክብር ምንም ሳያጎድል ለእግዚአብሔር ክብርን ማምጣት ይችል ነበር!

ነገር ግን እግዚአብሔር ክብሩን ለሰው ወይም ለማንኛውም ፍጥረቱ አያካፍልም። እርግጥ እየተሳለቅሁ ነው፤ ነገር ግን በዘመናችን ያሉ ብዙ ታዋቂ «የእግዚአብሔር ሰዎች» ለእግዚአብሔር ሥራ በሚደረገው የቅንነትና የታማኝነት ተጋድሎ ውስጥ ክብራቸው ወይም ስማቸው አደጋ ላይ ሲወድቅ ምን ያህል አጥብቀው ሙጥኝ እንደሚሉ አያስገርምም? ሽልማት ወይም ታዋቂነት ሲኖርበት አማኞች «ይህን ሥራ እንዲሠሩ» ወይም «ለዚያ ዓላማ እንዲሰጡ» ምን ያህል በቀላሉ ሊገፋፉ እንደሚችሉ አያስገርምም? ይልቁንም እንደ ሙታን እንድንሆን፣ ለራሳችን ምንም መብት እንዳንጠይቅና በዚህ ዓለም ታዋቂነትን እንዳንፈልግ ተጠርተናል። እግዚአብሔር ዝነኞች ወይም ስኬታማዎች እንድንሆን አልጠራንም፤ ታማኞች እንድንሆን ጠርቶናል።

እንደ ዮሴፍ ሁሉ፣ የእኛም ዋና ርእስ የታዳጊያችን መምጣትና ወደ እርሱ መሰብሰባችን ሊሆን ይገባል። ኢየሱስ ታዳጊያችን ነው፤ እርሱም በቅርቡ ይመጣል። ከኃጢአት ቅጣት አስቀድሞ ታድጎናል — ይህ መጽደቅ ነው፤ ለመንፈሳችን ሙሉነት። አሁንም ከኃጢአት ኃይል እየታደገን ነው — ይህ መቀደስ ነው፤ ለነፍሳችን ሙሉነት። በቅርቡም መጥቶ ከኃጢአት መገኘት ይታደገናል — ይህ መክበር ነው፤ ለሥጋችን ሙሉነት!

እንደ ዮሴፍ ከ400 ዓመት በላይ መጠበቅ እንደሌለብን፣ ይልቁንም «በቅርብ፣ በጣም በቅርብ ንጉሡን እናያለን» (አንድሬ ክራውች፣ በቅርብ፣ በጣም በቅርብ) የሚለው እውነት መሆኑን አምናለሁ። ይህን ዓለም በሕዝብ ብዛት መጨመር፣ በረሃብ፣ በተፈጥሮ አደጋዎች፣ በቤተሰብና በማኅበራዊ መዋቅሮች መፈራረስ እየበዙ ከሚሄዱ ችግሮቹ ጋር ስመለከት፣ ቤተ ክርስቲያንንም በአብዛኛው የዓለም ክፍል ካላት ታላቅ መስፋፋትና የሚስዮን ፕሮግራሞች ጋር ስመለከት፣ እርሱ በቅርቡ እንደሚመጣ አምናለሁ። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለቃሉ ታማኝ በሆኑትና ይበልጥ ልል አቋም ባላቸው አባሎቿ መካከል ያለውን መከፋፈል ስመለከት፣ አልደነግጥም፤ ይልቁንም እርሱ አሁን ሙሽራውን እያዘጋጀና እያነጻ መሆኑን እገነዘባለሁ። እርሱ ሲመጣ ሕያዋን ብንሆን ወደዚያ ርስት እንሄዳለን፤ ብናንቀላፋም ወደ ኋላ አንቀርም። ስለዚህ ዮሴፍ በእምነት በተናገረው ቃል፣ ሕያዋንና ሙታን በአንድነት ከባርነት ስፍራ ሲወጡ እናያለን።

«በክርስቶስም የሞቱ አስቀድመው ይነሣሉ፤ ከዚያም በኋላ እኛ ሕያዋን ሆነን የምንቀረው፥ ጌታን በአየር ለመቀበል ከእነርሱ ጋር በደመና እንነጠቃለን፤ እንዲሁም ሁልጊዜ ከጌታ ጋር እንሆናለን።» (1ኛ ተሰሎንቄ 4:16-17)

በቅርቡ ወደምትመጣው ወደዚያች የደስታ ቀን በተስፋ ስንመለከት፣ የዚህ ዓለም ክብርና ብልጭልጭ በእርግጥ ይደበዝዛል። ይህን የዕለት ዕለት ዋና ርእሳችን እያደረግነው ነውን? ምናልባት ራእያችን ወደሚለወጥበት፣ በመስቀሉ ግርጌ ወዳለው «የሞት አልጋችን» እንደ ገና መምጣት ያስፈልገን ይሆናል፤ ምክንያቱም የሞቱ ሰዎች ለዚህ ዓለም ነገሮች ግድ የላቸውም።

ማጠቃለያ ዮሴፍ በሞት አልጋው ላይ ሳለ፣ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ከግብፅ አውጥቶ ወደ ርስታቸው የሚወስዳቸውን ታዳጊ ሙሴን ወደፊት አሻግሮ የማየት እምነት ተሰጠው።

በግብፅ ስኬታማ ሰው የነበረ ቢሆንም፣ ለእስራኤል ልጆች የተሻለ ምድርና የተሻለ ወደፊት እንዳለ እምነት ገለጠለት።

1. ታዳጊያችን ኢየሱስ ከባርነታችን ሊያወጣንና ወደ ተስፋ ወደ ሰጠው መንግሥቱ ሊመራን መጥቶአል።

2. እምነት ለዚህ ዓለም እንደ ሞቱ ሰዎች ዓይን ወደፊት እንድንመለከት ያደርገናል።

3. ዕድል ፈንታችን የሚገኘው በንብረታችን ወይም በሥልጣናችን አይደለም — የሚገኘው በእርሱ ተስፋ ቃል ነው።

4. እያንዳንዱን ቀን በዳግም ምጽአቱ ብርሃን መኖር ያስፈልገናል።

5. ይህ ሕይወት እንደ ቅጽበት የሚያልፍ ብቻ ነው።