የእምነት ምስክርነት

«እነዚህ ሁሉ አምነው ሞቱ፥ የተሰጣቸውን የተስፋ ቃል አላገኙምና፤ ዳሩ ግን ከሩቅ ሆነው አዩትና ተሳለሙት፥ በምድሪቱም እንግዶችና መጻተኞች እንዲሆኑ ታመኑ። እንዲህ የሚሉት ለእነርሱ የሚሆነውን አገር እንዲፈልጉ ያመለክታሉና። ያን የወጡበትን አገር አስበው ቢሆኑ፥ ሊመለሱ ጊዜ በሆነላቸው ነበር፤ አሁን ግን የሚበልጠውን እርሱም ሰማያዊ አገር ይናፍቃሉ። ስለዚህ እግዚአብሔር አምላካቸው ተብሎ ሊጠራ በእነርሱ አያፍርም፥ ከተማን አዘጋጅቶላቸዋልና» (ዕብራውያን 11:13-16)።

የዚህ መጽሐፍ ጸሐፊ የሚናገረው በቁጥር 12 ስለ ተጠቀሱት «ብዙዎች» ይመስላል፤ እነርሱም መሲሐቸው ኢየሱስ ከመምጣቱ በፊት የሞቱት የአብርሃምና የሣራ ዘሮች ናቸው። በያህዌ ባመኑበትና በታመኑበት ዘመን ሁሉ እርሱን እንደሚያስፈልጋቸው ተቀበሉ፤ «በምድሪቱም እንግዶችና መጻተኞች እንዲሆኑ ታመኑ» (ዕብራውያን 11:13)። በግብፅም ሆነ በምድረ በዳ ወይም በባቢሎን፣ የእስራኤል ልጆች ለቤታቸው — እግዚአብሔር ለአብርሃም በተናገረው ቃል ተስፋ ለተሰጣቸው ለዚያ ስፍራ — ልባቸው በጥልቅ ይናፍቅ ነበር፤ ነገር ግን ከከነዓን ወይም ከፍልስጥኤም በቀር በሌላ ስፍራ ሥር ሰድደው መኖር የቻሉት ከእነርሱ ጥቂቶቹ ብቻ ናቸው።

«በባቢሎን ወንዞች አጠገብ በዚያ ተቀመጥን፤ ጽዮንን ባሰብናት ጊዜ አለቀስን። በአኻያ ዛፎችዋ ላይ መሰንቆዎቻችንን ሰቀልን። የማረኩን በዚያ የዝማሬ ቃል፥ ያስጨነቁንም ደስታን ፈልገውብናልና፤ ‹ከጽዮን ዝማሬ አንዱን ዘምሩልን› አሉን።

የእግዚአብሔርን ዝማሬ በባዕድ አገር እንዴት እንዘምራለን?» (መዝሙር 137:1-4)።

በተወለዱበት አገር መቅረት ይችሉ ነበር፤ ነገር ግን የመጻተኛ ልብ በውስጣቸው ነበረ። የአብርሃም እውነተኛ ዘሮች ሁሉ መለያ ይህ ነው፤ በዚህ ዓለም ቤታቸው እንዳሉ አይሰማቸውም። ከፍ ላሉ ነገሮች፣ እግዚአብሔር የሠራትንና የፈጠራትን ከተማ ለሆነችው ለሰማያዊቱ ከተማ ጥማት በውስጣቸው ተወልዷል።

ይህን ናፍቆት በውስጣቸው ያኖረው እግዚአብሔር ራሱ ነው፤ ይህንም ያደረገው በጀማሪነቱ በሚሠራው የእምነት ሥራ ነው። የእምነት ሰዎች ሁልጊዜ ለዚህ ናፍቆት ምላሽ ይሰጣሉ።

ሐዋርያው ጳውሎስ በሮሜ 4:1-12 ስለ እምነት ባስተማረው ትምህርት፦ «እንግዲህ በሥጋ አባታችን የሆነ አብርሃም ምን አገኘ እንላለን» ይላል። አብርሃምም እግዚአብሔርን አመነ ጽድቅም ሆኖ ተቈጠረለት። ለማይሠራ፥ ኃጢአተኛውንም በሚያደድቅ ለሚያምን ሰው እምነቱ ጽድቅ ሆኖ ይቆጠርለታል።

በዚያን ጊዜ አብርሃም የተገረዘ አይሁዳዊ አልነበረም፤ ስለዚህ የ(አይሁድ) ኪዳን ልጅ ከመሆኑ በፊት እንኳ ጻድቅ ሆኖ ተቈጠረ። ይህም የሆነው ለተገረዙት (ለአይሁድ) ብቻ ሳይሆን ከ(አይሁድ) ኪዳን ውጭ ሆነው ጻድቃን ለተባሉት ሁሉ አባት እንዲሆን ነው። ሰውን ጻድቅ የሚያደርገው ሕግን (ወይም ማንኛውንም መልካም ሥራ) መጠበቅ አይደለም፤ ጻድቅ የሚያደርገው እምነት ብቻ ነው። ስለዚህ አብርሃም በእምነት የጸደቁ ሁሉ አባት ተብሎ ይቈጠራል። እንግዲህ በእምነት ለምንመላለስ ለእኛ ለአሕዛብ እንኳ በጸጋ ላይ የተመሠረተው የእግዚአብሔር የተስፋ ቃል የጸና ነው። ምድርን እንወርሳለን!

«ስለዚህ እግዚአብሔር አምላካቸው ተብሎ ሊጠራ በእነርሱ አያፍርም፥ ከተማን አዘጋጅቶላቸዋልና» (ዕብራውያን 11:16)።

ከዚህ ዓለም ጋር ምን ያህል ተጣብቀሃል? ዋጋህን የምታገኘው ከሀብቱ ወይም ከዝናው ምን ያህል ማከማቸት እንደምትችል በመመልከት ነውን? ለራስህ ክብር እንዲኖርህ የዓለም ተወዳጅነትና ይሁንታ ያስፈልግሃልን? ወይስ ኢየሱስ በመንግሥቱ «ታላቅ» ብሎ የሚጠራህ ሰው ነህ?

በአንድ ወቅት የኢየሱስ ደቀ መዛሙርት ብዙዎቻችን የምንወደውን ነገር እያደረጉ ነበር፤ አስደሳች ውይይት ይዘው ነበር። ውይይቱ እንደ ዘላለማዊ ዋስትና ወይም ከመከራው ዘመን በፊት ስለሚሆነው ንጥቀት ስለ መሰለ አንድ ጠቃሚ ጉዳይ ቢሆን ደስ ባለን ነበር፤ ይህ ግን ከሚገባቸው በላይ ክብር መስጠት ይሆናል። እንዲያውም ይከራከሩ የነበረው ከእነርሱ ማን ታላቅ እንደ ሆነ ነበር (ማርቆስ 9:33-34)! ከዚህም የተነሣ ኢየሱስ በመንግሥቱ — እዚህ በምድር ላይና ባዘጋጀላቸውም ከተማ — ታላቅ መሆን ምን ማለት እንደ ሆነ ያስተምራቸው ጀመር።

1. አገልጋዮች፣ እንዲያውም ባሪያዎች ሊሆኑ ይገባቸዋል (ማርቆስ 10:42-45)።

2. የኋለኛና የሚያንሱ ለመሆን ፈቃደኞች መሆን አለባቸው (ማርቆስ 9:35 እና ሉቃስ 9:48)።

3. እንደ ሕፃን ትሑታን መሆን አለባቸው (ማቴዎስ 18:4)።

4. የታናሹ አስተሳሰብ ሊኖራቸው ይገባል (ሉቃስ 22:26)።

ይህ ትምህርት ከዚህ ዓለም የሥልጣን መዋቅሮች እጅግ የሚቃረን ነው፤ በሚያሳዝን ሁኔታም ዛሬ በቤተ ክርስቲያን አመራር ውስጥ ከምናየው ብዙ ነገር ጋር ይቃረናል። ለራሳቸው ታዋቂነትን ወይም ክብርን የማይሹ፣ ይልቁንም ሌሎች ዝናና ሙገሳ ሲቀበሉ የኋለኛና የሚያንሱ በመሆን ደስ የሚላቸው አገልጋይ መሪዎች የት አሉ? እንደ ሕፃን ግልጽ የሆኑ፣ ለረጅም ጊዜ ማታለል የማይችሉ፣ ቂም የማይይዙና የማይሰናከሉ አማኞች የት አሉ? ዓለም ምንም የማያጣብቃቸው፣ መብቱን ለማስከበር ወይም የሥልጣን መሠረቱን ለማስጠበቅ ብዙም ፍላጎት የሌላቸው ታናናሾች የት አሉ?

በእምነት የሚመላለሱ፣ እርሱ በእነርሱ የማያፍርባቸው ሰዎች የት አሉ?

እነዚህ ሰዎች በዚህ ዓለም እንደ መጻተኞች ቢቈጠሩም ሦስት ነገሮችን ያውቁ ነበር፦ 1. እግዚአብሔር ለአብርሃም የተስፋ ቃል እንደ ሰጠ ያውቁ ነበር።

2. ኢየሱስ ያንን የተስፋ ቃል እንደሚፈጽም ያውቁ ነበር።

3. የከበረ ዕድል ፈንታ እንዳላቸው — በእግዚአብሔር ከተማ ለመኖር — ያውቁ ነበር።

ኢየሱስ «አብ ሁሉን በልጁ እንደ ሰጠው ከእግዚአብሔርም እንደ ወጣ ወደ እግዚአብሔርም እንዲሄድ አውቆ» ተነሥቶ የደቀ መዛሙርቱን እግር ያጠበበትን ዮሐንስ 13:3ን አስታውሳለሁ (ዮሐንስ 13:1-20)! አገልጋይ መሆን ቀላል የሚሆነው ሰው በእግዚአብሔር ፊት ያለውን ስፍራ ሲያውቅ ብቻ ነው።

እግዚአብሔር ወደ መስቀሉ ባመጣህ ጊዜ የእምነትን ሥራ በአንተ ውስጥ የጀመረበትን ስፍራ ወደ ኋላ መለስ ብለህ ማየት ትችላለህን? ላንተ ወዳቀደልህ ወደ ከበረ ዕድል ፈንታ እንደሚያደርስህ አውቀህ ወደ ፊት ትመለከታለህን?

ወደዚያ ዕድል ፈንታ በሚያደርሰው እምነት እየተመላለስህ ነውን? በራስህ ኃይል ሳይሆን እርሱ በውስጥህ በሚያነሣሣህ የሚደረግ መመላለስ?

እምነት የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች የሚያይ ራእይና ሀልዎቱን የሚናፍቅ ልብ እንዲኖረን ይጠይቃል።

ማጠቃለያ 1. የእምነት ሰዎች በዚህ ዓለም ቤታቸው እንዳሉ ፈጽሞ አይሰማቸውም። መንገደኞች ናቸው፤ ስለዚህም እንደዚያው ይኖራሉ።

2. ወደ ዓለም መንገዶች — ወደ ተንኰሉና ፖለቲካው፣ ወደ ዘዴዎቹና ሽልማቶቹ፣ ወይም ወደ ተድላዎቹና ተስፋዎቹ — ለመመለስ ከቶ አይፈልጉም።

3. ታላቅ ለመሆን የአገልጋይ፣ የሕፃን፣ የኋለኛው፣ የሚያንሰውና የታናሹ አስተሳሰብ ሊኖርህ እንደሚገባ ንጉሡ ያውጃል።

4. የእምነት ልጆች አባት የሆነው የአብርሃም መንፈሳዊ ዘሮች እንደ መሆናችን ታላቅ ዕድል ፈንታ አለን። «ምድርን ይወርሳሉ» የተባሉት እኛ ነን።

5. የእግዚአብሔር ታላላቅ የተስፋ ቃሎች የሚደርሱት ለራሳቸው ለሞቱት ብቻ ነው።

6. እግዚአብሔር በእኛ አያፍርም!