አብርሃም

«አብርሃም የተባለው ርስት አድርጎ ሊቀበለው ወዳለው ስፍራ ለመውጣት በእምነት ታዘዘ፥ ወዴትም እንደሚሄድ ሳያውቅ ወጣ። ለእንግዶች እንደሚሆን በተስፋ ቃል በተሰጠው አገር በድንኳን ኖሮ፥ ያን የተስፋ ቃል አብረውት ከሚወርሱ ከይስሐቅና ከያዕቆብ ጋር፥ እንደ መጻተኛ በእምነት ተቀመጠ፤ መሠረት ያላትን፥ እግዚአብሔር የሠራትንና የፈጠራትን ከተማ ይጠብቅ ነበርና» (ዕብራውያን 11:8-10)።

ጳውሎስ፣ ያዕቆብና የዕብራውያን መጽሐፍ ጸሐፊ የተጠቀሙበት የእምነት ሕይወት ዋነኛ ምሳሌ መንገደኛው አብርሃም ነበር፤ ታሪኩም በዘፍጥረት 11-25 ተጽፏል። የዕብራውያን ጸሐፊ እዚህ አጽንዖት የሚሰጠው አብርሃም እንደ መጻተኛ፣ ከራሱ ንብረት ጋር ምንም ትስስር እንደሌለው ሰው ባሳየው እምነት ላይ ነው።

ከላይ ያሉትን የዕብራውያን ጥቅሶች በዘፍጥረት 11:31 ከሚገኘው ታሪካዊ ዘገባ ጋር ስናነጻጽር፣ እግዚአብሔር አብራምን (በኋላ አብርሃም የተባለውን) ወደ ተስፋይቱ የከነዓን ምድር ይጠራው የነበረ ቢሆንም፣ ከከለዳውያን ዑር የወጣው በአባቱ በታራ አማካይነት እንደ ነበረ እናያለን። እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ ልጆቹን በሌሎች ሰዎች ውሳኔ በኩል ይመራል። እግዚአብሔር አብራምን በቀጥታ የተናገረው ከካራን ከወጣ በኋላ ነበር። እርሱ እግዚአብሔር ሕዝቡንና ምድራቸውን የሚያቋቁምበት የተመረጠ ዕቃ ነበር።

ከኖኅ በተለየ አብራም የተመረጠው ጻድቅ ስለ ነበረ አይደለም፤ እንዲያውም ስለ እግዚአብሔር እምብዛም እውቀት በሌለበት ጣዖት አምላኪ አገር ይኖር ነበር። ከእርሱ በፊት ከነበሩት ሰዎች መካከል እግዚአብሔርን ያመለኩ ብዙዎች ነበሩ፤ ነገር ግን ከእነዚህ አንዳቸውም የእግዚአብሔር ሕዝብ ለሆነው ታላቅ ሕዝብ አባት እንዲሆኑ አልተመረጡም።

አቤል መልካም ሰው ነበር፤ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ መሥዋዕትን አቀረበ፤ ነገር ግን ያቀረበው ለራሱ ብቻ ነበር። በተለየ ሁኔታ አልተመረጠም።

ሄኖክና ኖኅም ከእግዚአብሔር ጋር በመመላለሳቸው ግለሰቦች ብቻ ነበሩ።

ሦስቱም እውነተኛውን አምላክ አመለኩ፤ ነገር ግን አዳም ያጣውን መልሶ የማግኘቱን ሥራ እንዲጀምሩ ከእነርሱ አንዳቸውም በተለየ ሁኔታ አልተመረጡም።

እግዚአብሔር የመረጠው አብራምን ነበር፤ እርሱ ደግሞ ጣዖት አምላኪ ነበር (ኢያሱ 24:2)! እግዚአብሔር አብራምን የጠራው ልዩ ምክንያት ስለ ነበረው ነው - አብራም እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ከውድቀት መልሶ ለማቋቋም የሚጀምርበት መነሻ ሊሆን ነበር። ወደ አዲስ ኪዳን ስንዞር የምናነባቸው የመጀመሪያዎቹ ቃላት «የዳዊት ልጅ የአብርሃም ልጅ የኢየሱስ ክርስቶስ ትውልድ መጽሐፍ» የሚሉ ናቸው (ማቴዎስ 1:1)። እግዚአብሔር የምሥራቹን (ወንጌልን) የሚጀምረው በአብርሃም ነው!

እግዚአብሔር ሲናገር አብራም ታዘዘ። ነገሩን አልተረዳም፤ ከእግዚአብሔርም ጋር ስለ ዕቅዱ ለመወያየት አልቆመም። በቀላሉ ታዘዘ፤ «ወጣም»። ዕድሜዬ 75 ደርሷል፤ መንከራተት ለመጀመር አርጅቻለሁ ብሎ ማጉረምረም ይችል ነበር፤ ነገር ግን አላደረገም። ወዴት እንደሚሄድ ሳያውቅ ወጣ። ርስቱ ስለሚሆን ምድር፣ ስለ አንድ መንግሥት ሰምቶ ነበር። ስሙ ታላቅ እንደሚሆንና ለምድር ሕዝቦች ሁሉ በረከት እንደሚሆን የተሰጠውን ተስፋ ሰምቶ ነበር።

ከዚህ ጊዜ በፊት እግዚአብሔርን ባያውቅም፣ የእግዚአብሔር ተስፋዎች የማይታጠፉ መሆናቸውን ለማመን የሚያስችል መተማመን በውስጡ ተተክሎ ነበር። ስለዚህ ወጣ… እግዚአብሔር ዛሬም ዓይኖቻቸው በዚህ ዓለም የከንቱነት ትርኢቶች ላይ ሳይሆን በመንግሥቱ ላይ ያተኮሩ ወንዶችንና ሴቶችን ይፈልጋል። በትሪኒቲ ሂምናል የ695ኛው መዝሙር ደራሲ እንዲህ ይላል፦ «እዚህ በባዕድ አገር እንግዳ ነኝ፤ ቤቴ ሩቅ ነው፣ በወርቃማው ዳርቻ ላይ።

ከሰማይ ባሻገር ላሉት ነገሮች አምባሳደር ነኝ፤ እዚህ ያለሁት ለንጉሤ ጉዳይ ነው።»

ኤ. ፒ. ካርተርም «ይህ ዓለም ቤቴ አይደለም» በተሰኘው መዝሙሩ እንዲህ ገልጾታል፦ «ይህ ዓለም ቤቴ አይደለም፤ እኔ አላፊ መንገደኛ ነኝ።

መዝገቤ የተከማቸው ከሰማያዊው ጠፈር ባሻገር ነው።

መላእክት ከተከፈተው የሰማይ ደጅ ይጠሩኛል፤ በዚህ ዓለም ከእንግዲህ እንደ ቤቴ ሊሰማኝ አይችልም!»

ሐዋርያው ዮሐንስ ዓለምንም ሆነ በዓለም ያሉትን ነገሮች እንዳንወድ ይመክረናል (1ኛ ዮሐንስ 2:15)። እርግጥ ነው፣ የዚህን ዓለም ሰዎች፣ እግዚአብሔርንም እንድናመልክ የሚያነሣሡንን ውበቶቹን መውደድ አለብን፤ ዮሐንስ ግን የሚናገረው ሰዎች ስላበጇቸው ሥርዓቶች ነው፦ ስለ ፖለቲካውና ስለ ተንኰሉ፣ ስለ ዓለማዊ ሰብአዊነቱና ስለ አቋም ማላላቱ፣ ስለ ከንቱነቱና ስለ ፍቅረ ንዋዩ። አብርሃም በእንዲህ ያሉ ነገሮች ምንም ፍላጎት አልነበረውም፤ እርሱ መጻተኛ፣ አላፊ መንገደኛ ነበርና፤ ሕይወቱም ከእግዚአብሔር ጋር መመላለስ፣ በእምነት መመላለስ ነበር።

በሉቃስ 15 ኢየሱስ የተናገረውን የአባካኙን ልጅ ምሳሌ አስታውሳለሁ። እርሱ ወጥቶ የርስቱን ድርሻ በዓለም ተድላ አባከነ። ልቡ ሲመለስ በንስሐ ወደ ቤቱ ተመለሰ፤ እንዲህም አለ፦ «አባቴ ሆይ፥ በሰማይና በፊትህ በደልሁ፥ ወደ ፊትም ልጅህ ልባል አይገባኝም፤ ከሞያተኞችህ እንደ አንዱ አድርገኝ» (ሉቃስ 15:18-19)። ሆኖም አባቱ በሞቀ ፍቅር ተቀበለው፤ ምርጡን ልብስ አለበሰው፣ በእግሩ ጫማ አደረገለት፣ ግብዣም አዘጋጀለት፤ ይህም ታላቅ ወንድሙን እጅግ አስከፋው። እኔ ራሴን በአባካኙ ልጅ ውስጥ አያለሁ፤ በደሌን አውቃለሁ፤ አሁንም እንደ ልጁ የሚቀበለኝን የአብን ፍቅር እመሰክራለሁ፤ ቢሆንም ታላቁን ልጅ ከእርሱ ጋር እስካነጻጽረው ድረስ በአባካኙ ልጅ ዘንድ የሚያስመሰግን ብዙ ነገር አላይም!

ታላቁ ልጅ አባካኙ ልጅ ስለ ተደረገለት ነገር ለአባቱ ያማርራል። «ውርደት አመጣብን፤ ይህን ዓለም በመመኘት ርስቱን አባከነ፤ እኔ ግን በቤት ታምኜ ኖርሁ። ለእርሱ ስለ ምን የሰባውን ፊሪዳ አረድህለት? እኔን እንዲህ አድርገህልኝ አታውቅም!» (ሉቃስ 15:28-30)። እንዴት ያለ በራስ የረካ ግብዝነት ነው! አባቱም «ልጄ ሆይ፥ አንተ ሁልጊዜ ከእኔ ጋር ነህ፥ ለእኔም የሆነ ሁሉ የአንተ ነው» ብሎ ይመልስለታል (ሉቃስ 15:31)። አባካኙ ልጅ የዚህን ዓለም ተድላ ተመኝቶ ነበር፤ አሁን ግን በንስሐ ጸጸት ልቡ ተመልሶ ነበር።

ታላቁ ልጅም የዚህን ዓለም ነገሮች ተመኝቶ ነበር - የወይን ጠጅን፣ ሴቶችንና ዘፈንን ሳይሆን ንብረቱን። እርሱ የእርሻው ባለቤት ነበር፤ ርስቱን የሚነጥቀው ምንም ነገር እንዲኖር አልፈለገም። በእውነቱ ግን እርሻው ነበር የእርሱ ባለቤት!

በዚህ ዓለም ንብረት መያዝ ስሕተት አይደለም፤ ነገር ግን በእምነት መመላለስ፣ እንደ አብርሃም፣ ንብረታችን ባለቤት እንዳይሆነን ይጠይቃል! ጌታ ሂድ ብሎ ሲጠራህ ምንም ነገር ወደ ኋላ እንዳይይዝህ ንብረትህን አላልተህ ያዝ። አማኞች ፈጽሞ በዕዳ ውስጥ መሆን የሌለባቸው በእርግጥ በዚህ ምክንያት ነው። ለአንድ ሰው ገንዘብ ስንበደርና ግዴታችንን በቅጽበት ማሟላት ሳንችል ስንቀር፣ ለዚያ ሰው ባሪያዎች እንሆናለን፤ ጌታም «እንድንወጣ» ሲጠራን ለመመለስ ነጻ አንሆንም። በእውነቱ በዚያን ጊዜ የምንገዛው ለእግዚአብሔር ሳይሆን ለገንዘብ ነው። ይህ ነገር በጌታ ዘንድ እጅግ ከባድ ስለ ሆነ፣ ሌላው ሰው በእኛ ላይ ቅሬታ ካለው አሥራታችንንና መባችንን እንኳ ወደ መሠዊያው ማምጣት እንደሌለብን እጠቁማለሁ፤ ማለትም ለእርሱ ዕዳ ካለብን።

አሥራታችንን ለእግዚአብሔር ከመስጠታችን በፊት እንኳ ከዕዳ መውጣት አለብን (ማቴዎስ 5:23-26)።

ጌታ «ከእናንተ ታላቅ የሆነ በመካከላችሁ እንደ ታናሽ፥ የሚገዛም እንደሚያገለግል ይሁን» ሲል (ሉቃስ 22:26) ምናልባት ይህን ማለቱ ይሆናል። በሁለቱ ወንድማማቾች መካከል የነበረው ልዩነት ለዓለም ነገሮች የነበራቸው አመለካከት ነበር። ታላቁ ወንድም ርስቱ ለተመለሰው አባካኝ በሚደረግ ግብዣ እንዳይባክን ተጨነቀ። ማንም የተደላደለ ኑሮውን እንዲያናጋበት አልፈለገም፤ ባለው ሁኔታ ረክቶ ነበር። በተመሳሳይም ኤሳው ብኩርናውን ለአሁኑና ለጊዜያዊ እርካታ ሸጠ፤ ታናሽ ወንድሙ ያዕቆብ ግን፣ አታላይ ቢሆንም፣ ከእግዚአብሔር ጋር የተመላለሰ - የታገለም - መንገደኛ ነበር።

እንደ አባካኙ ልጅ ያዕቆብ ወደ ንስሐ መጣ፤ ኤሳው ግን አልመጣም። የአንዱ ርስት በእግዚአብሔር ነበር፤ የሌላው ግን በአንድ «የምስር ወጥ»። እግዚአብሔር «ያዕቆብን ወደድሁ፥ ኤሳውንም ጠላሁ» ብሎ መናገሩ አስገራሚ ነው (ሚልክያስ 1:3)። ከዚህም በላይ ለጣዖት አምላኪው ለአብራም የተሰጡት ተስፋዎች ለአታላዩ ለያዕቆብ መደገማቸው ልብ ሊባል ይገባዋል፤ እርሱም ከአይሁድ ሕዝብ ሦስቱ ታላላቅ አባቶች - አብርሃም፣ ይስሐቅና ያዕቆብ - አንዱ ሊሆን ነበር።

እግዚአብሔር እንደ አብርሃም ያሉ ወንዶችንና ሴቶችን ይፈልጋል፤ ጌታ በሚፈልገው ጊዜና ቦታ በትክክል ሊመራቸው ፈቃደኛ የሆኑ ሰዎችን። ለእኛም ዛሬም «አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ» ይለናል (ማቴዎስ 6:33)።

በኋላ በሚመጣ ምዕራፍ አብርሃምን እንደገና እንመለከተዋለን፤ በዚያም ከእግዚአብሔር ጋር በእምነት ስለ መመላለሱ ተጨማሪ ማስረጃ እናያለን፤ ይህንንም ማስረጃ ሐዋርያት ያዕቆብና ጳውሎስ በመልእክቶቻቸው ጠቅሰውታል።

ማጠቃለያ አብርሃም በዕብራውያን 11 የቀረበልን የሚከተሉትን መርሖች እንዲያስተምረን ነው፦ 1. እግዚአብሔር አንድን ሰው የሚመርጠው ሰውየው ነኝ ብሎ በሚናገረው በማንኛውም ነገር ምክንያት አይደለም። ይልቁንም ማንም እንዳይመካ ደካሞችንና ሞኞችን፣ ዝቅተኞችንና የተናቁትን ነገሮች ይመርጣል (1ኛ ቆሮንቶስ 1:27-29)።

2. የእምነት ሰዎች ዓይናቸውና ልባቸው በሰማያዊ መንግሥት ላይ ያተኮረ፣ አመለካከታቸውም እንደ «ታናሹ» የሆነ፣ ከዚህ ዓለም ጋር የላላ ትስስር ያላቸው ናቸው።

3. እግዚአብሔር የቤዛነትን ሥራ የጀመረው በታዛዥ መታመን ለተገለጠው በእምነት የመመላለስ ሕይወት ዋነኛ ምሳሌ በሚሆን ሰው ነው።