ኃጢአትህን ትተህ ወደ መንግሥተ ሰማያት ትሄዳለህን?

«ክፉ ሰው መንገዱን፥ በደለኛም ሰው አሳቡን ይተው፤ ወደ እግዚአብሔርም ይመለስ፥ እርሱም ይምረዋል፤ ወደ አምላካችንም ይመለስ፥ ምሕረቱ ብዙ ነውና።» — ኢሳይያስ 55:7

ባንየን ሃያ ዓመት ገደማ ሲሆነው አገባ። የሚስቱን ስም አይነግረንም፤ ዛሬም ማንም በእርግጠኝነት አያውቀውም። በጣም ድሆች ከመሆናቸው የተነሣ «በሁለታችን መካከል አንድ ሳሕን ወይም አንድ ማንኪያ ያህል የቤት ዕቃ እንኳ» አልነበራቸውም። እርስዋ ግን አባቷ ሲሞት የተወላትን ሁለት የክርስትና መጻሕፍት ይዛ መጣች፤ እነርሱም ተራው ሰው ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚሄድበት መንገድ እና እግዚአብሔርን የመምሰል ልምምድ ነበሩ፤ ሁለቱም አንዳንድ ጊዜ አብረው ያነቧቸው ነበር። አባቷ ምን ያህል እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው እንደ ነበረም ብዙ ጊዜ ትነግረው ነበር።

ይህ ሁሉ ልቡን አልነካውም፤ ነገር ግን የተከበረውን ዓይነት ሃይማኖት እንዲወድ አደረገው። በቀን ሁለት ጊዜ ወደ ቤተ ክርስቲያን ይሄድ ነበር፤ «ያውም ከፊተኞቹ ጋር ሆኜ» ይላል፤ በታላቅ ተመስጦም ይዘምርና ይጸልይ ነበር፤ «ቢሆንም ክፉ ሕይወቴን እንደ ያዝሁ ነበርሁ»። በቤተ ክርስቲያኑ ሕንጻ፣ በካህኑና በልብሰ ተክህኖው እጅግ ከመማረኩ የተነሣ መሬት ላይ ተኝቶ ካህኑ እንዲረግጠው እንኳ ይፈቅድ ነበር። ቤተሰባቸው ከእግዚአብሔር ምርጥ ሕዝብ ከእስራኤላውያን የተገኘ ይሆን እንደ ሆነ አባቱን ጠየቀ፤ እንዲህ ቢሆን የሚድን መስሎት ነበር። አባቱ ግን አይደለንም አለው።

ከዚያም አንድ እሑድ የደብሩ ቄስ ሰንበትን ስለ መጠበቅና ቀኑን በጨዋታ ማሳለፍ ስሕተት ስለ መሆኑ ሰበከ። ባንየን ከሁሉ የከፋውን የሚያደርገው ደግሞ በትክክል በእሑድ ነበር። «በመንፈሴ ላይ ታላቅ ሸክም ተሸክሜ» ወደ ቤቱ ሄደ፤ እንደሚያስታውሰው ለመጀመሪያ ጊዜ በደል ምን እንደ ሆነ ተሰማው። ይህም እስከ ምሳ ሰዓት ገደማ ብቻ ቆየ። «ኦ! ይህ ጭንቀት ከእኔ በመሄዱ፣ እሳቱም በመጥፋቱ፣ ያለ ከልካይ እንደ ገና ኃጢአት ልሠራ በመቻሌ ምንኛ ደስ አለኝ!»

በዚያው ከሰዓት በኋላ ካት የተባለ ጨዋታ እየተጫወተ ነበር፤ ይህ ጨዋታ የክሪኬትና የራውንደርስ ቅልቅል የሚመስል ሲሆን፣ ትንሽ እንጨትን በዱላ የሚመቱበት ነው። አንድ ጊዜ መትቶት እንደ ገና ሊመታው ሲል፣ እርሱ እንደሚለው፣ «አንድ ድምፅ በድንገት ከሰማይ ወደ ነፍሴ ዘለቀ፤ እንዲህም አለ፦ ‹ኃጢአትህን ትተህ ወደ መንግሥተ ሰማያት ትሄዳለህን? ወይስ ኃጢአትህን ይዘህ ወደ ሲኦል ትሄዳለህ?›» ዱላውን ጥሎ ቀና ብሎ ተመለከተ፤ ኢየሱስም እጅግ ተቈጥቶ ወደ ታች ሲመለከተው ያየ መሰለው።

ይህ የሕይወቱ መለወጫ ነጥብ ይሆናል ብለህ ትጠብቅ ይሆናል። አልሆነም። ወዲያውኑ ሌላ ሐሳብ ተጣበቀበት፤ ጊዜው አልፎአል የሚል ሐሳብ። ክርስቶስ እንደ እርሱ ያለውን ሰው ፈጽሞ ይቅር አይልም። ደግሞስ እንዲያም ሆነ እንዲህ መጥፋቱ ካልቀረ ለምን ያቆማል? «ከመኰነን በቀር ሌላ የሚደርስብኝ የለም፤ መኰነኔ ግድ ከሆነ ደግሞ ስለ ጥቂት ኃጢአቶች ከምኰነን ስለ ብዙ ኃጢአቶች ብኰነን ይሻለኛል።» ስለዚህ ወደ ጨዋታው ተመለሰ፤ ለማንም አልተናገረም። ከዚያ በኋላ ለአንድ ወር ያህል «ምኞቴን ሳላገኝ እንዳልሞት» ብሎ በተቻለው ፍጥነት ራሱን ለኃጢአት አሳልፎ ሰጠ።

ባንየን እንዲህ ዓይነቱ ተስፋ መቁረጥ ሰዎች ከሚገምቱት እጅግ የበለጠ የተለመደ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነበር። ይህን «ብዙዎች ከሚያውቁት ይበልጥ በምስኪን ፍጥረታት መካከል የተለመደ» ፈተና ብሎ ይጠራዋል፤ ይኸውም ለአንተ ምንም ተስፋ የለም፣ ስለዚህ በተሳሳተው መንገድ ብትቀጥል ምንም አይጎድልብህም የሚል ጸጥ ያለና በውስጥህ የረጋ ስሜት ነው።

ይህ ቆም ብለን ልናስብበት የሚገባ ነገር ነው። «ለእኔ ጊዜው አልፎአል፤ ታዲያ ለምን እደክማለሁ?» የሚለው ሐሳብ እውነታውን መቀበል ይመስላል። ግን አይደለም። ሐቀኝነት መስሎ የቀረበ ተስፋ መቁረጥ ነው፤ ደግሞም ሁልጊዜ ልትተወው ወደምትመኘው ወደዚያው ነገር ይበልጥ ይገፋሃል። መቼም «አስቀድሜ አበላሽቼዋለሁ፤ ስለዚህ እንዲሁ ብቀጥል ይሻላል» ብለህ አስበህ የምታውቅ ከሆነ፣ ባንየን በዚያ የእሑድ ከሰዓት በኋላ የሰማውን ያንኑ ውሸት ሰምተሃል። እርሱ የሰማው ድምፅ እውነተኛ ጥያቄ ጠየቀው፤ ጥያቄ ደግሞ በር ገና ክፍት ነው ማለት ነው።

በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ በሚቀጥለው ጊዜ «አስቀድሜ አበላሽቼዋለሁ፤ ታዲያ ምን ዋጋ አለው?» እያልህ ስታስብ ራስህን ስትይዘው፣ ቆም በልና ለማንኛውም አንድ ትንሽ ትክክለኛ ነገር አድርግ፤ ያን ነገር አጥፋው፣ ከዚያ ቦታ ራቅ፣ ወይም የይቅርታ መልእክትህን ላክ። ሁሉንም ነገር ማስተካከል የለብህም። ማድረግ ያለብህ ጊዜው አልፎአል የሚለውን ውሸት እምቢ ማለት ብቻ ነው።