ፍቅርና ተግሣጽ

«እንዲህም ከሆነ፥ እምነት ተስፋ ፍቅር እነዚህ ሦስቱ ጸንተው ይኖራሉ፤ ከእነዚህም የሚበልጠው ፍቅር ነው።» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:13) በእውነተኛ ፍቅርና በሐሰት ፍቅር መካከል ልናመለክተው የምንወደው ሁለተኛው ዋና ልዩነት ይህ ነው፦ መለኮታዊ ፍቅር ከተግሣጽና ከወቀሳ ጋር የሚስማማ ብቻ ሳይሆን፥ ብዙ ጊዜ ባለቤቶቹ እንዲገሥጹና እንዲወቅሱ ይጠይቃል። ክፉ የሆነውን ሁሉ — የሰውየውን ከፍተኛ መልካም የማያራምደውን ሁሉ — መገሠጽና መውቀስ ይህ ፍቅር ያለባቸውን ሰዎች ግዴታ ያደርገዋል።

በዚህም እንደ ሌላው ነገር ሁሉ ይህ ፍቅር መለኮታዊ አርአያውን ይከተላል፦ «እኔ የምወዳቸውን ሁሉ እገሥጻቸዋለሁ እቀጣቸውማለሁ፤ እንግዲህ ቅና ንስሐም ግባ።» (ራእይ 3:19) ለሰው መልካም በሚያስፈልግበት ጊዜ እግዚአብሔር ይገሥጻል፥ ይቀጣማል። አባት የማይታዘዝን ልጁን ከልቡ ፈቅዶ እንደማይቀጣ ሁሉ፥ እግዚአብሔርም ሰዎችን ከልቡ አያስጨንቅም አያሳዝንምም። ነገር ግን ጥበበኛ አባት ከሆነ ልጁን ስለሚወደው ይቀጣዋል። እንዲሁም ይህ መለኮታዊ ፍቅር ያለው ሰው ኃጢአት በተገኘበት ስፍራ ሁሉ ለመገሠጽና ለመውቀስ ፈቃደኛ ነው። በባልንጀራው ላይ ያለውን ኃጢአት ሳይቃወም አይተወውም፤ ነገር ግን በታማኝነት ይገሥጸዋል፥ ወደ ቅን መንገድም ሊመራው ይፈልጋል።

መለኮታዊ ፍቅር 1ኛ ቆሮንቶስ 13ን በጻፈው በዚያው ሐዋርያ ልብና ሕይወት ውስጥ ሲሠራ የሚያሳይ አንድ ውብ ምሳሌ (ከብዙዎቹ አንዱን) እንመልከት። ይህ ምሳሌ ከራሱ ከጳውሎስ የመጣ ስለ ሆነ በመምረጡ ልንሳሳት አንችልም።

«ነገር ግን ኬፋ ወደ አንጾኪያ በመጣ ጊዜ ፊት ለፊት ተቃወምሁት፥ ይፈረድበት ዘንድ ይገባ ነበርና። አንዳንድ ከያዕቆብ ዘንድ ሳይመጡ ከአሕዛብ ጋር አብሮ ይበላ ነበርና፤ በመጡ ጊዜ ግን ከተገረዙት ወገን ያሉትን ፈርቶ ያፈገፍግ ነበርና ከእነርሱ ተለየ። የቀሩትም አይሁድ ደግሞ፥ በርናባስ ስንኳ በግብዝነታቸው እስከ ተሳበ ድረስ፥ ከእርሱ ጋር አብረው ግብዞች ሆኑ። ነገር ግን እንደ ወንጌል እውነት በቅንነት እንዳልሄዱ ባየሁ ጊዜ በሁሉ ፊት ኬፋን። አንተ አይሁዳዊ ሳለህ በአይሁድ ኑሮ ያይደለ በአሕዛብ ኑሮ ብትኖር፥ አሕዛብ በአይሁድ ኑሮ ሊኖሩ እንዴት ግድ አልሃቸው? አልሁት።» (ገላትያ 2:11–15) ጳውሎስ ሆይ፥ መልካም አደረግህ — እንዴት ያለ ክቡርና ደፋር ፍቅር ነው! ሄዶ ከጴጥሮስ ጀርባ አላንሾካሾከም፥ በስውርም አላጠቃውም።

«በሁሉ ፊት ኬፋን… አልሁት…»

የእውነተኛ ፍቅርን መለያ ምልክት ብትፈልጉ፥ እነሆ ይህ ነው።

ጳውሎስ ጴጥሮስን በሕዝብ ፊት መገሠጹ እጅግ አሳማሚ ሆኖበት መሆን አለበት። እርስ በርሳቸው ይዋደዱ ነበር። እንዲያውም ከዓመታት በኋላ ጴጥሮስ ጳውሎስን፦ «…የተወደደው ወንድማችን ጳውሎስ…» ብሎ ጠርቶታል (2ኛ ጴጥሮስ 3:15)። በእውነት እርስ በርሳቸው ይተሳሰቡ ነበር። ጳውሎስ ይህን የቆሮንቶስን አሥራ ሦስተኛ ምዕራፍ የጻፈ ስለ ሆነ እውነተኛ ፍቅር የሚጠይቀውን ያውቅ ነበር። ጴጥሮስን ይወደው ከነበረና እውነተኛ ፍቅርን ካስተዋለ ታዲያ ስለ ምን በግልጥ ገሠጸው? ይህን ለማድረግ ስለ ምን ራሱን ለዚያ ሥቃይ አሳልፎ ሰጠ?

ለጴጥሮስ መታመን፥ ለእውነት መታመን፥ ለኢየሱስ ክርስቶስም መታመን ይህን ጠየቀ።

ስለዚህ ጳውሎስ ጴጥሮስ በስሕተቱ እንዲቀጥል፥ ከአሕዛብ ያመኑት እንዲሳሳቱ፥ አይሁድም በዓለማዊ ድርድር እንዲነዱ ከመተው ይልቅ የግል ስሜቱን ወደ ጎን አድርጎ የፊት ለፊቱን ግጭት ሥቃይ ታገሠ።

ጳውሎስ ጴጥሮስን በሕዝብ ፊት የገሠጸው እውነት አደጋ ላይ ስለ ነበረች ነው። ብዙ ጊዜ እንደሚሆነው፥ እውነት ከጥቂቶቹ ጋር ነበረች። አብዛኛው ተጽዕኖ ከተገረዙት ወገን ጋር ነበር። እነርሱ ከአማኞች መካከል እጅግ ተሰሚነት ያላቸው ነበሩ፤ ጳውሎስ ግን ጴጥሮስን በገሠጸበት ጊዜ ያንን ተጽዕኖ ተቃወመ።

ስለ ምን?

ለእውነት መታመን ይህን ስለ ጠየቀ፥ መለኮታዊ ፍቅርም በመጀመሪያ ንጹሕ ስለ ሆነ ነው።

ከዚህ የሚበልጥ ምሳሌ በጌታችን በራሱ አለ — ነፍሱ ሁሉ ፍቅር በሆነውና ሕይወቱ ለሌሎች መልካም የማያቋርጥ መሥዋዕት በሆነው በመምህሩ። ሆኖም ተከታዮቹ ከእውነት በሳቱ ጊዜ እንዴት በታማኝነት አረማቸው፤ እግዚአብሔርን እንወዳለን እያሉ በሕይወታቸው ያንን ቃላቸውን የሚክዱትንም ሰዎች ጥልቀት ማጣትና ግብዝነት እንዴት ያለ ፍርሃት ገለጠ፥ ኰነነም።

ኃጢአትን ባገኘበት ስፍራ ሁሉ እንዴት ያለ ፍርሃት ገሠጸ!

በአንድ ወቅት ስለ ደቀ መዛሙርቱ እንዲህ ተብሏል፦ «እርሱ ግን ዘወር ብሎ ገሠጻቸው።» (ሉቃስ 9:55–56) (በአንዳንድ የቆዩ ትርጉሞች የሚገኘው ረዘም ያለው አነጋገር — «ምን ዓይነት መንፈስ እንደ ሆነላችሁ አታውቁም፤ የሰው ልጅ የሰውን ነፍስ ሊያድን እንጂ ሊያጠፋ አልመጣም» — በእንግሊዝኛው ESV ትርጉም ውስጥ አልተካተተም።)

ይህም፦ «ይህን እስከ አሁን ልታስተውሉ ይገባችሁ ነበር» እንደ ማለት ነበር።

በሌላ ወቅትም፦ «እናንተ ደግሞ እስካሁን የማታስተውሉ ናችሁን?» አለ (ማቴዎስ 15:16)። ደግሞም፦ «ወደ ኋላዬ ሂድ፥ አንተ ሰይጣን፤ የሰውን እንጂ የእግዚአብሔርን አታስብምና ዕንቅፋት ሆነህብኛል» አለ (ማቴዎስ 16:23)። ያ መለኮታዊ ፍቅር ነበር። ያ የታመነ ፍቅር ነበር — የሚወደው ሰው በኃጢአት እንዲቀጥልና እግዚአብሔርን እንዲያሳዝን ከመተው ይልቅ ለመገሠጽ ፈቃደኛ የሆነ ፍቅር።

ደግሞም ለእግዚአብሔር ታማኞች ነን ለሚሉት ለፈሪሳውያንና ለሌሎች ሲናገር እንዲህ አለ (ዮሐንስ 8:39, 42, 44)፦ «የአብርሃም ልጆች ብትሆኑ የአብርሃምን ሥራ ባደረጋችሁ ነበር።»

«እግዚአብሔርስ አባታችሁ ከሆነ በወደዳችሁኝ ነበር፤ እኔ ከእግዚአብሔር ወጥቼ መጥቻለሁና።»

«እናንተ ከአባታችሁ ከዲያብሎስ ናችሁ የአባታችሁንም ምኞት ልታደርጉ ትወዳላችሁ።»

ዛሬ አገልጋዮቹ በወጥነት የማይኖሩትን «እናምናለን» የሚሉ ሰዎችን መጋፈጥ እንደሚከብዳቸው ሁሉ፥ ለኢየሱስ ክርስቶስም በዘመኑ የነበሩትን ሃይማኖተኞች መጋፈጥ ቀላል አልነበረም።

ሆኖም መለኮታዊ ልቡ በፍቅር የተትረፈረፈ ነበር። ስለ እነርሱ ራሱን በመስቀል ላይ ሰጠ፥ እንዲህም ብሎ ጸለየ፦ «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» (ሉቃስ 23:34)። ምነው የእናንተም የእኔም ፍቅር ይህ የመለኮታዊው መልክ ገጽታ ባይጎድለው! ሰውን በፊቱ እያሞገሰ ከጀርባው የሚነቅፈው የሐሰት ፍቅር ሳይሆን፥ ኃጢአትን ለመገሠጽ የሚደፍርና ወንድሙን በፍቅር የሚወቅስ ይህ የታመነና ፍቅር የሞላበት ፍቅር ምነው በበዛ!

በዚህ ትውልድ ያሉ ክርስቲያን ነን ባዮች አብዛኞቹ እርስ በርሳቸው በትክክል እንደሚኖሩ በእውነት የሚያምኑ ይመስላችኋልን? ማንኛውንም ቤተ ክርስቲያን ተመልከቱ። አብዛኞቹ አባላት ወገኖቻቸው — በእምነት ያሉ ወንድሞቻቸውና እኅቶቻቸው — በውጭ ብቻ ሳይሆን በልብም ወጥነት ያለው እግዚአብሔርን የመምሰል ሕይወት እንደሚኖሩ ከልብ የሚያምኑ ይመስላችኋልን?

የሚያሳዝነው ግን ሰዎች ከጀርባ ስለ እርስ በርሳቸው የሚናገሩት ብዙ ጊዜ ሌላ ታሪክ ይነግራል። በእውነት አያምኑም። የተሻለ ያውቃሉ፤ ያዩትንም ጕድለት ለሌሎች ለመናገር ፈጣኖች ናቸው። ሆኖም ከሺህ አንድ እንኳ ለብቻው ወደ ወንድሙ ሄዶ እጁን በፍቅር ይዞ ስለ ኃጢአተኛ ወይም ወደ ኋላ ስለሚያፈገፍግ አካሄዱ በየዋህነት የገሠጸው የለም።

ትናንት ቤተ ክርስቲያን ከሄደች በኋላ ከወይዘሮ —— ጋር ለብቻ ለመገናኘት የጠየቀችን፥ ብቻቸውንም በሆኑ ጊዜ በዓይኖቿ እንባ እያቀረረችና በጥልቅ ቅንነት እንዲህ ያለችን ሴት ሰዎች ምን ያስቡባታል? «ውድ ወይዘሮ ——፥ በጣም አስቸጋሪ በሆነ ጉዳይ ላነጋግርዎ መጥቻለሁ። እጅግ ደካማና የማይገባኝ እንደ ሆንሁ ከሚሰማኝ፥ ሆኖም የእግዚአብሔር መንፈስ ወደ እርስዎ እንድመጣ እንደ መራኝ ከሚታመን ሰው የማበረታቻና የእርማት ቃል እንድናገር ይፈቅዱልኛልን? ትናንት በቤተ ክርስቲያን የነበረዎ አካሄድ እንዳሳሰበኝ ልነግርዎ እችላለሁን? ልብዎ በአምልኮው ክብደት ላይ ያተኮረ ሳይሆን፥ ከፊት ለፊትዎ የተቀመጠችውን ሰው አለባበስ በመመልከትና በመንቀፍ የተያዘ መሰለኝ። ደግሞም ከቤተ ክርስቲያን በወጡ ጊዜ ገና ከተካፈሉበት አምልኮ ጋር በማይስማማ በሚመስል መንገድ ወዲያው መሳቅና መጫወት እንደ ጀመሩ አስተዋልሁ።»

ደግሞም እንዲህ ብላ ብትቀጥልስ፦ «ውድ ወይዘሮ ——፥ ይህን ለማንም — ለባለቤቴ እንኳ — አልተናገርሁም፤ ነገር ግን በግል ላነጋግርዎ መጥቻለሁ። የተሳሳቱበትን እንዲያሳይዎ፥ ከእግዚአብሔርም ፍቅር እየራቁ እንደ ሆነ እንዲገልጥልዎ፥ አብረን በጌታ ፊት ቀርበን መንፈስ ቅዱስን እንዲሰጠን እንለምነው።»

ሰዎች ምን ያስባሉ? ስለዚህ ዓይነቱ አካሄድ ምን ይላሉ?

ሆኖም በባልንጀራው ላይ ኃጢአትን ያየ ሁሉ እንዲህ ቢያደርግ — የጌታን ትእዛዝ ተከትለው ወደ ወንድማቸው ወይም ወደ እኅታቸው ለብቻ ሄደው ጕድለቱን ቢያሳዩ — ስንቱ ሰው ወደ ኋላ ከማፈግፈግ በዳነ ነበር! በአብያተ ክርስቲያናትም ውስጥ ስንቱ አሳማሚ መለያየትና ክርክር በቀረ ነበር!

ነገር ግን ይህን የሚያደርጉ ሰዎች ወዴት አሉ?

አንድም የለም ማለቴ አይደለም — ይህ ከቶ አይሁን። አንዳንዶች እንዳሉ አውቃለሁ። ነገር ግን በንጽጽር ሲታይ ወዴት አሉ? ሌላውን ለመርዳት ሲል የግል ምቾት ማጣትን ለመታገሥ ፈቃደኛ የሆነ ሰው ወዴት አለ?

ዋናው ጉዳይ ይህ ነው። ቀላልና ደስ የሚያሰኝ ግዴታ ቢሆን ኖሮ ብዙዎች በፈቃደኝነት በፈጸሙት ነበር። አሳማሚ ስለ ሆነ ግን ለማድረግ ያመነታሉ።

ወንድሙ በኃጢአት ተኝቶ እንዲቀር ከመተው ይልቅ ይህን የሚያደርግ ሰው ወዴት አለ? የክርስቶስ ዓላማ ሲዋረድና ሲጎዳ ከማየት ይልቅ የሚነሣ ሰው ወዴት አለ? የሳተውን ሰው ለማቅናት በትሕትናና በፍቅር የሚሄዱ ቅዱሳን ወዴት አሉ?

እንደዚህ ያሉ ብዙ ሰዎችን እንደምታውቁ ተስፋ አደርጋለሁ። የሚያሳዝነው እኔ የማውቀው ጥቂቶችን ብቻ ነው። ብዙዎችን የምታውቁ ከሆነ ደስ ይለኛል፤ ብዙ ባወቃችሁ ቍጥር የተሻለ ነው። እናንተም ከእነርሱ ከሆናችሁ፥ ቍጥራቸው አንድ ተጨመረ ማለት ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን እንዲህ ያለ ፍቅር ቢኖረው ኖሮ፥ እንዴት ያለ ለውጥ ፈጥኖ በተከሰተ ነበር! ቤተ ክርስቲያን የምትፈልገው ይህን ነው — ሌሎች ስለ እነርሱ የሚያስቡት ስለማያሳስባቸው ለመገሠጽና ለማረም አቅም ያላቸውን ሰዎች። ብቸኛ ጭንቀታቸው ጌታቸውንና መምህራቸውን ደስ ማሰኘትና ፈቃዱን ማድረግ ነው።

የራሱን የማይፈልገው ይህ ፍቅር አላችሁን?

በሳውልና በጳውሎስ መካከል እንዴት ያለ ልዩነት አለ! አስተውላችሁት ታውቃላችሁን? ሳውል ምን ይላል?

«የእግዚአብሔርን ጽድቅ ሳያውቁ የራሳቸውንም ጽድቅ ሊያቆሙ ሲፈልጉ፥ ለእግዚአብሔር ጽድቅ አልተገዙም።» (ሮሜ 10:3) እውነተኛውን ፍቅር ከመቀበሉ በፊት የሚገፋፋው ራስ ወዳድነት ነበር። ስለ እግዚአብሔር መንግሥት ግድ አልነበረውም፤ ግድ የነበረው ስለ ራሱ ክብር፥ ስምና እድገት ነበር። የሕዝቡን ይሁንታ ይፈልግ ነበር።

አሁን ይህን ከተለወጠ በኋላ ካለው ጳውሎስ ጋር አነጻጽሩት። ምን ይላል?

«ታላቅ ኀዘን የማያቋርጥም የልብ ጭንቀት አለብኝ፤ በሥጋ ዘመዶቼ ስለ ሆኑ ስለ ወንድሞቼ ከክርስቶስ ተለይቼ እኔ ራሴ የተረገምሁ እንድሆን እጸልይ ነበርና።»

(ሮሜ 9:2–3) በእውነት ይህ ፍቅር ነው!

እነዚህ እርሱ በአንድ ወቅት ይሁንታቸውን ይመኝ የነበሩት ሰዎች ነበሩ። ሆኖም መንፈስ ቅዱስን ከተቀበለና የጠፉበትን ሁኔታ ለማየት ዓይኖቹ ከተከፈቱ በኋላ ስለ እነርሱ እጅግ አዘነ። እንዲህ ይላል፦ «ታላቅ ኀዘን የማያቋርጥም የልብ ጭንቀት አለብኝ፤ በሥጋ ዘመዶቼ ስለ ሆኑ ስለ ወንድሞቼ ከክርስቶስ ተለይቼ እኔ ራሴ የተረገምሁ እንድሆን እጸልይ ነበርና።»

(ሮሜ 9:2–3) እንዴት ያለ ልዩነት ነው!

ከእንግዲህ ስለ እርሱ የሚያስቡት ግድ አይሰጠውም። ይልቁንም ሃይማኖታዊ መብት ብቻውን ሊያድናቸው እንደማይችልና ወደ እግዚአብሔር መመለስ እንዳለባቸው እያሳየ ዓይኖቻቸውን ሊከፍት ይተጋል። ራስ ፈጽሞ ከእይታ ጠፍቷል። የጳውሎስ ልብ፥ ነፍስና ጥረት አሁን ለሌሎች መዳን የተሰጡ ናቸው።

ሰዎች ቢያመሰግኑት ይቀበለዋል። ቢኰንኑትም ያንንም ይቀበላል። ትኵረቱ የእግዚአብሔር መንግሥት ነው፤ ሰዎች ምንም ቢያደርጉበት ያንን መንግሥት መፈለጉን ይቀጥላል — እስከ ሰማዕትነት ድረስ። ሰዎችን ከሰይጣን ወደ እግዚአብሔር፥ ከኃጢአትም ወደ ጽድቅ እንዲመለሱ ለመርዳት ሲል ጽኑ ጥላቻቸውንና ተቃውሞአቸውን ይታገሣል።

ራስ ከእንግዲህ ማዕከል አይደለም። ከእንግዲህ ዋናው ጳውሎስ አይደለም — ክርስቶስና መንግሥቱ ናቸው።

የሐሰት ፍቅር የዚህ ተቃራኒ ነው።

የሐሰት ፍቅር ያለው ሰው በዋናነት የሚያሳስበው ሰዎች ስለ እርሱ የሚያስቡት እንጂ ጌታዬ ነው የሚለውን ጌታ ሰዎች እንዴት እንደሚይዙት አይደለም። እንዲህ ያለው ሰው ማንንም ለማረም ማሰብ እንኳ አይችልም። ሐሳቡ ራሱ ያስፈራዋል። ይህን የሚያደርጉትን ጨካኞች፥ ሕግ አጥባቂዎች ወይም ፈራጆች ይላቸዋል። ሆኖም ሰውን ከጀርባው ለመንቀፍ ምንም ላያመነታ ይችላል።

የሐሰት ፍቅር አነጋገር እውነተኛ ባሕርዩን ይገልጣል። በከንፈሩ ይሸነግላል። ማር በምላሱ ላይ አለ፥ ከሥሩ ግን መርዝ አለ። ከእርሱ ተጠንቀቁ።

ወንድምን ወይም ባልንጀራን የሚያመሰግን በሚመስልበት ጊዜ እንኳ ብዙ ጊዜ አጥፊ የሆነ ማሳሰቢያ ይጨምራል፦ «ኦ፥ እርሱ ጥሩ ሰው ነው፥ ግን…»

«አዎ፥ እጅግ አከብረዋለሁ፥ ብቻ…»

በእንደዚህ ያሉ ቃላት ምን ያህል ጕዳት ደርሷል! በዚህ መንፈስ ስንቱ መልካም ስም ጎድፏል! በግዴለሽ ትችትና በተሰወረ ክፋት ምን ያህል ለመልካም የሚሆን ተጽዕኖ ተዳክሟል ወይም ጠፍቷል!

ሐሜት ሊያጎድፈው የማይሞክረው ንጹሕ በጎነት እምብዛም የለም ተብሎ በእውነት ተነግሯል።

እግዚአብሔርን በሚፈሩ ሰዎች ሕይወት ውስጥ እንኳ ጕድለት የሚፈልጉ ሁልጊዜ የሚነቅፉት ነገር ያገኛሉ።

ስለዚህ የትኛው ፍቅር እንዳላችሁ ተጠንቀቁ።

እውነተኛ ፍቅር ስለ ዓመፃ ደስ አይለውም።

«ከእውነት ጋር ደስ ይለዋል እንጂ ስለ ዓመፃ ደስ አይለውም» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:6)። የማትወዱት ሰው በኃጢአት ወይም በመከራ ሲወድቅ የእርካታ ስሜት እንደሚሰማችሁ ታውቃላችሁን?

እንዲህ ከሆነ ተጠንቀቁ። ያ መንፈስ ከእግዚአብሔር አይደለም።

በጠላታችሁ ላይ ክፉ ሲመጣ በስውር ደስ ይላችኋልን? እንዲህ ከሆነ ያንን መርዝ ማስወገድ አለባችሁ።

እግዚአብሔር እንዲህ ያለውን መንፈስ በሰማይ አይፈቅድም። ያንን ምሬት የተሸከመ አንድ ሰው ገነትን ራሷን ያረክሳታል። ጌታችን እንዲህ አለ፦ «እኔ ግን እላችኋለሁ፥ ጠላቶቻችሁን ውደዱ፥ ስለሚያሳድዱአችሁም ጸልዩ፤ ይህም በሰማያት ላለው አባታችሁ ልጆች ትሆኑ ዘንድ ነው» (ማቴዎስ 5:44–45)። እንግዲህ ወንድሜ ሆይ፥ እኅቴ ሆይ፥ ራሳችሁን መርምሩ።

ዳግመኛ እንገናኛለን፤ እነዚህም ምናባዊ ሐሳቦች ወይም ባዶ ንድፈ ሐሳቦች እንዳልሆኑ ታውቃላችሁ።

እውነታዎች ናቸው። እነዚህ ታላላቅ የክርስትና እውነቶች በዘመናችን ብዙ ጊዜ ባይሰበኩም እውነት ሆነው ይኖራሉ። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ይገኛሉ፤ ክፉን ክፉ ስለ ሆነ የሚጠላ፥ በፍቅር የሚገሥጸው፥ ሊያስወግደው የሚፈልግና ተፈውሶ ለማየት የሚናፍቅ ይህ ፍቅር ከሌለን በውስጣችን እውነተኛ ክርስትና የለም።

እዚህም ደግሞ የሐሰት ፍቅር የመለኮታዊ ፍቅር ፍጹም ተቃራኒ ነው። ስለ ጽድቅ ብዙም ግድ የለውም። ከፍተኛው ሐሳቡ ሰላምና ጸጥታ ብቻ ነው። «ነገሩን ጸጥ እናድርገው፤ የቤተ ክርስቲያንን ሰላም ማደፍረስ የለብንም» ይላል። እውነተኛ ሰላም ሳይኖር «ሰላም፥ ሰላም» ይላል።

«እነዚህን ችግሮች ልንከላከል አንችልም። እያንዳንዱ ራሱን ይጠብቅ። ስለ ባልንጀራችን ኃላፊነት የለብንም» ይላል።

ብዙ ጊዜ ከላይ በማይታየው ሥር ከባድ በደሎች እንዳሉ በሚገባ ያውቃል — ሊታገሣቸው ወይም ሊደግፋቸው የመረጣቸው የተሳሳቱ ልማዶች፥ ጎጂ ሥርዓቶችና ኃጢአተኛ አካሄዶች። ነገር ግን እነዚህ ነገሮች ከሕዝብ ዓይን የተሰወሩ ስለ ሆኑ፦ «ተዉአቸው። ነገሩን ማነሣሣት የለብንም። ሰላም! ሰላም!» ይላል።

«ስለ ጽድቅ ግድ የለም፤ ገንዘቡ ከየትም ይምጣ ቤተ ክርስቲያን መደገፍ አለባት። ከእርሱ ጋር ተያይዘው ሊሆኑ ስለሚችሉ በደሎች ግድ የለም። ሰላም ሊኖረን ይገባል» ይላል።

ክፉን ገልጦ ከማስወገድ ይልቅ መሸፈንን ይመርጣል። «ግድ የለም። እነዚህ ጉዳዮች እንዲመረመሩ፥ እንዲታረሙ ወይም ከሥራቸው እንዲነቀሉ ልንፈቅድ አንችልም። ሰላም — ሰላም ሊኖረን ይገባል!» ይላል።

ከዚያም አንድ ሰው ችግሩን ለመግለጥና ከሥር ያለውን ርኵሰት ለማሳየት ቢደፍር፥ ኤልያስ በአክዓብ እንደ ተደረገበት ይደረግበታል።

«አክዓብም ኤልያስን ባየ ጊዜ አክዓብ፦ ‹እስራኤልን የምትገለባብጥ አንተ ነህን?› አለው።» (1ኛ ነገሥት 18:17) በተመሳሳይ መንገድ ለበደሉ ተጠያቂ የሆኑት ሳይሆኑ በደልን የሚጋፈጡት ብዙ ጊዜ መለያየትን በመፍጠር ይከሰሳሉ።

ሰዎችንም ያንን ታላቅ መሠረታዊ ሕግ ስታሳስቡአቸው፦ «እንግዲህ ሰዎች ሊያደርጉላችሁ የምትወዱትን ሁሉ እናንተ ደግሞ እንዲሁ አድርጉላቸው፤ ሕግም ነቢያትም ይህ ነውና።» (ማቴዎስ 7:12) አንዳንድ ጊዜ፦ «ነገር ግን በዚህ ሕይወት ፍጹማን እንድንሆን አይጠበቅብንም» ብለው ይመልሳሉ፤ ጉዳዩን ላለመጋፈጥም ያንን ምክንያት ያደርጉታል። በዚህ መንገድ በችግሩ ላይ ሌላ መሸፈኛ ብቻ ያደርጉበታል፥ እንዲቀጥልም ይተዉታል።

ይህ የዲያብሎስ ፍቅር ነው፤ በበዛ ቍጥር ለዓላማው የተሻለ ያገለግለዋል።

ከላይ የሚመጡት ፍቅርና ጥበብ ግን የተለዩ ናቸው።

«ላይኛይቱ ጥበብ ግን በመጀመሪያ ንጽሕት ናት፥ በኋላም ታራቂ፥ ገር፥ እሺ ባይ ምሕረትና በጎ ፍሬ የሞላባት፥ ጥርጥርና ግብዝነት የሌለባት ናት።» (ያዕቆብ 3:17) በመጀመሪያ ንጽሕት፥ በኋላም ታራቂ እንደ ሆነች አስተውሉ።

ባዶ፥ ርኩስና ክፉ ከሆነውና ለጥፋት ከተወሰነው ጋር በስምምነት ከመደሰት ይልቅ ከእውነተኛው፥ ከትክክለኛውና ከመልካሙ ጎን ሆኜ በማያቋርጥ ትግል መኖርን እመርጣለሁ።

ጌታ እናንተም ያንኑ ምርጫ እንድታደርጉ ይርዳችሁ።