የሚያድን እምነት

«ወደ ውጭም አውጥቶ። ጌቶች ሆይ፥ እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል? ኣላቸው። እነርሱም። በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ አሉት።» (የሐዋርያት ሥራ 16:30–31)። ይህ ክፍል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት ጥቅሶች ሁሉ እጅግ በተሳሳተ መንገድ ከተረዱትና አላግባብ ከተጠቀሙባቸው አንዱ ነው፤ ምናልባትም ለእግዚአብሔር እንደ ሠራው ሁሉ ለዲያብሎስም ብዙ ሥራ እንዲሠራ የተደረገ ጥቅስ ነው። ይህን ቃል በትክክል ለመረዳትና በሥራ ላይ ለማዋል ስንፈልግ፣ በዚህ ያለ እያንዳንዱ አማኝ የመንፈስ ቅዱስን ብርሃን በእምነት ይለምን። እንግዲህ እነዚህን እንመልከት፦ ማመን ያለባቸው እነማን ናቸው?

ማመን ያለባቸው መቼ ነው?

እንዴትስ ማመን አለባቸው?

1. ማመን ያለባቸው እነማን ናቸው?

መንፈስ ቅዱስ «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ» የሚለው ለማን ነው? በጥንቃቄ አስተውሉ፦ ለኃጢአተኞች ሁሉ ያለ ልዩነት አይደለም።

በዘመናችን በሚሰጠው ትምህርት ብዙ ጊዜ የሚታየው ከባድ ስሕተት ይህ ነው። እነዚህ ቃላት ብዙ ጊዜ ከዐውዳቸውና እነርሱን ከሚያብራሩ ከሌሎች ብዙ ክፍሎች ተነጥለው ይቀርባሉ። በሐዋርያት ትምህርትና አሠራር ውስጥ ሁልጊዜ አብረዋቸው ከነበሩት ቅድመ ሁኔታዎች ተለይተው ለብቻቸው ይሰበካሉ። በእርግጥም ይህ አዲስ አካሄድ—ላልነቁ፣ ወደ እግዚአብሔር ላልተመለሱና ንስሐ ላልገቡ ኃጢአተኞች ያለ ልዩነት «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን» ብሎ መስበክ—የተለመደ የሆነው ባለፉት ስድሳ ወይም ሰባ ዓመታት ውስጥ ብቻ ነው።

የእግዚአብሔርን ቃል በዚህ ዓይነት በተሳሳተ መንገድ በመያዝ በክርስቶስ ዓላማ ላይ ታላቅ ጉዳት እንደ ደረሰ ይታየኛል። ይህ አካሄድ ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጭ ከመሆኑም በላይ ከማስተዋል ጋር የማይስማማ ነው። ያልነቃ፣ ያልተረዳና ንስሐ ያልገባ ኃጢአተኛ እንዴት በእውነት ሊያምን ይችላል? እንዲህ ያለው ሰው እንዲያምን መጠበቅ ሰይጣን እንዲያምን ከመጠበቅ አይለይም። የማይቻል ነገር ነው።

እንደዚህ ያሉ በሺህ የሚቆጠሩ ሰዎች «አምናለሁ እኮ» ይላሉ። ከጥቂት ጊዜ በፊት ውዱ ልጄ በአንድ ኦምኒባስ ሠረገላ ጣሪያ ላይ ተቀምጦ ይጓዝ ከነበረ ሰው ጋር ይነጋገር ነበር፤ ሰውየው ሰክሮ ነበር፤ እጅግ ጸያፍ ቃላትም ይናገር ነበር። ልጄም የእግዚአብሔርን ሕግ እንደሚተላለፍ ሰው የኃጢአተኛ አካሄዱን አደገኛነት ሊያሳየው ይሞክር ነበር። ሰውየውም «ኧረ!» አለ፤ «ይህ በሥራ አይደለም፤ በእምነት ነው፤ እኔም እንደ አንተው አምናለሁ።»

ልጄም «አዎን» ብሎ መለሰ፤ «ግን የምታምነው ምንድን ነው?»

እርሱም «ኧረ» ብሎ መለሰ፤ «በኢየሱስ ክርስቶስ አምናለሁ፤ ስለዚህ መዳኔ አይቀርም።»

ያ ሰው የሺዎች ናሙና ነው። እንደዚህ ያሉ ሰዎችን በየቀኑ አገኛለሁ።

ኢየሱስ የሚባል ሰው እንደ ነበረና ስለ ኃጢአተኞች—ስለ እነርሱም ጭምር—እንደ ሞተ ያምናሉ። ነገር ግን የሚያድን እምነትን በሥራ ላይ ስለ ማዋል ከአግሪጳ ወይም ከፊልክስ የበለጠ አያውቁም። ይህም ሞት ሲቀርባቸው ግልጽ ሆኖ ይታያል። ያን ጊዜ እነዚሁ ሰዎች እጃቸውን ያፋትጋሉ፣ ተስፋ ይቆርጣሉ፣ ክርስቲያኖችም መጥተው አብረዋቸው እንዲጸልዩ ይጣራሉ።

በእውነት አምነው ቢሆን ኖሮ ሞት ሲቀርብ ይህ ሁሉ ፍርሃትና ድንጋጤ ለምን ሆነ? በአእምሮ እንጂ በልብ አማኞች አልነበሩም። በመጽሐፍ ቅዱስ የተመዘገቡትን እውነታዎች ተቀብለዋል፤ ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ ለቃሉ በሚሰጠው ትርጉም አላመኑም። አምነው ቢሆን ኖሮ እምነታቸው ባዳናቸው ነበር። ለእንደነዚህ ያሉ ሰዎች «እመን ብቻ» ብሎ መስበክ ከንቱም ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጭም እንደ ሆነ አጥብቀን እንናገራለን።

ክርስቲያኖች ለኃጢአተኞች ኢየሱስ ስለ እነርሱ እንደ ሞተና በእርሱ ማመን እንዳለባቸው ብቻ በመንገር ኃላፊነታቸውን አልተወጡም። ከዚህ የከበደ ሥራ አለባቸው፦ በመንፈስ ኃይል መዳን የሚያስፈልጋቸው ኃጢአተኞች መሆናቸውን እንዲገነዘቡ፣ ዓይኖቻቸው ለእውነተኛ ሁኔታቸው እንዲከፈቱ መርዳት ነው።

ሰዎች በመንፈስ መታመማቸውን ሲገነዘቡ ወደ ታላቁ ሐኪም ይሮጣሉ። የነፍስ ዓይኖች ለኃጢአት እውነተኛነትና ለኃጢአት መዘዝ መከፈት አለባቸው። ይህ መገንዘብ ከኃጢአት ለመዳን ጽኑ ምኞትን ሊያስነሣ ይገባል። ይህን ለመፈጸም እግዚአብሔር የሚጠቀምበት ታላቅ መሣሪያ ሕጉ ነው፤ ሕጉም ኃጢአተኞችን አዳኛቸው ወደ ሆነው ወደ ክርስቶስ የሚያመጣ ሞግዚት ሆኖ ያገለግላል።

ስለ ኃጢአት መወቀስና ንስሐ አስቀድመው እንደ ተፈጸሙ ለመደምደም በቂ ምክንያት ሳይኖር ሐዋርያት ሰዎችን እንዲያምኑ ያሳሰቡበት፣ ወይም አንድ ሰው እንዳመነ የተገለጸበት አንድም ስፍራ በአዲስ ኪዳን ውስጥ የለም።

ብቸኛው ልዩ የሚመስለው ምሳሌ አስማተኛው ሲሞን ነው።

ኃይለኛ የሃይማኖት እንቅስቃሴ በሚካሄድበት ዘመን እንደሚገኙ እንደ ብዙ ሰዎች፣ ሲሞንም በስብሰባዎቹ ተጽዕኖና በዙሪያው በነበሩት ሰዎች ምሳሌ ተወስዶ ነበር። እምነቱንም በአፉ መሰከረ።

ኢየሱስ በመስቀል ላይ እንደ ሞተ የሚለውን እውነታ እንደ ተቀበለ ጥርጥር የለውም። የክርስትናን እውነታዎች በአእምሮው ተቀበለ፤ በዚያ መልኩም—ዛሬ በአሥር ሺዎች የሚቆጠሩ ሰዎች እንደሚያደርጉት—አማኝ ሆነ። እንዲያውም ተጠመቀ። ነገር ግን የራሱ ጥቅም ወይስ የእግዚአብሔር ጉዳይ ይበልጥበት እንደ ሆነ የሚፈተንበት ሰዓት በመጣ ጊዜ እውነተኛ ሁኔታው ግልጽ ሆነ።

ሐዋርያውም እንዳለው፦ «ልብህ በእግዚአብሔር ፊት የቀና አይደለም» (የሐዋርያት ሥራ 8:21)። ልቡ በእግዚአብሔር ፊት ያልቀና ማንም ሰው ወደ እግዚአብሔር አልተመለሰም። ፈተናው ይህ ነው።

ሲሞን በእውነት ተመልሶ ቢሆን ኖሮ ልቡ በእግዚአብሔር ፊት በቀና ነበር፤ የመንፈስ ቅዱስ ስጦታ በገንዘብ ሊገዛ ይችላል ብሎ ፈጽሞ ባላሰበም ነበር። ጴጥሮስም በመቀጠል፦ «በመራራ መርዝና በዓመፅ እስራት እንዳለህ አይሃለሁና።» (የሐዋርያት ሥራ 8:23) አለው። ከዚያስ ምን አለ?

«ወዲያውኑ እመን» አለውን?

አላለም።

ይልቁንም እንዲህ አለ፦ «እንግዲህ ስለዚህ ክፋትህ ንሰሐ ግባ፥ ምናልባትም የልብህን አሳብ ይቅር ይልህ እንደ ሆነ ወደ እግዚአብሔር ለምን።»

አስቀድመህ ንስሐ ግባ፤ ከዚያም ይቅርታን ተቀበል።

ስለዚህ ከዚህ ክፍል ድርብ ትምህርት እንቀበላለን።

ሲሞን እምነትን በአፋቸው ከመሰከሩት መካከል፣ ስለ ኃጢአት መወቀስና ንስሐ ከእምነት አስቀድመው እንደ ነበሩ ክፍሉ ራሱ ግልጽ ማስረጃ የማይሰጥበት ብቸኛው የተመዘገበ ሰው ነው። ሆኖም በዚህም ቢሆን ፍጻሜው ነጥቡን ያረጋግጣል።

ሲሞን የአእምሮ እምነት ነበረው እንጂ የልብ እምነት አልነበረውም። ስለዚህ ምስክርነቱ በውድቀትና በተስፋ መቁረጥ ተደመደመ። በዚህ ሳምንት አንዳንዶች አምነው እንደ ነበር እየገለጹ ጽፈውልኛል።

በማግባባት እምነታቸውን እንዲመሰክሩ ተደርገው ነበር፤ ነገር ግን ምንም ፍሬ አልተከተለም።

አቤት፣ ያ የልብ እምነት አልነበረም። እንደ ሲሞን እምነት የአእምሮ እምነት ብቻ ነበር። ካገኛችሁ ጊዜ ይልቅ የባሰ አድርጎ ተዋችሁ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም በመንፈሳዊ ጨለማ ውስጥ እየታገላችሁና እየተቅበዘበዛችሁ ኖራችኋል።

ነገር ግን ያ እውነተኛ እምነት እንደ ነበረና እውነተኛ እምነት እንደ ከሸፈ አድርጋችሁ አትደምድሙ። ይልቁንም በርቱ፤ እንደገናም ጀምሩ። ንስሐ ግቡ፤ እውነተኛውንም ፈልጉ።

ሰይጣን ሁልጊዜ የሐሰት ቅጂ ያዘጋጃል። ስለዚህ የተሳሳተው የእምነት ዓይነት ስላልተሳካ ተስፋ አትቁረጡ። ያ ውድቀት የእግዚአብሔርን እውነተኛ እምነት ኃይል አልባ አያደርገውም። ፈጽሞ አያደርገውም!

ሌላ ምሳሌ እንመልከት—በአንድ ቀን የተመለሱትን ሦስት ሺህ ሰዎች። ይህ በእርግጥ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምሳሌ ነው። ማንም ይህን ወንጌልን የሚቃረን ወይም ሕግ አጥባቂ ትምህርት ነው ሊለው አይችልም።

ጴጥሮስ በመጀመሪያ ያደረገው ምን ነበር?

ዘልቆ የሚወጋውን የእግዚአብሔርን እውነት ወደ ልባቸው አስገባ፤ ስለ ኃጢአትም እንዲወቀሱ አደረጋቸው።

«ወንድሞች ሆይ፥ ምን እናድርግ?» (የሐዋርያት ሥራ 2:37) ብለው እስኪጮኹ ድረስ ሁኔታቸው ምን ያህል ከባድ እንደ ሆነ አነቃቸው። እጅግ ተጨነቁ። ልባቸው ተወጋ። ዓይኖቻቸው ለኃጢአታቸው አስከፊ መዘዝ ተከፈቱ።

በዚህም ምክንያት የመዳንን መንገድ እየፈለጉ በታላቁ ሕዝብ ፊት ጮኹ።

ጴጥሮስ በመጀመሪያ ስለ ኃጢአት አሳመናቸው፤ ይህንንም በማድረግ እግዚአብሔር የሠራውን ሥርዓት ተከተለ።

ደግሞም ጃንደረባው ብዙ ጊዜ የእምነት ምሳሌ ሆኖ ይጠቀሳል፤ ነገር ግን የአእምሮው ሁኔታ እንዴት ነበር? ግድ የለሽ፣ ስለ ኃጢአት ያልተወቀሰ ኃጢአተኛ ነበርን? እዚያ ነበር—ኢትዮጵያዊ፣ አሕዛብ የሆነ ሰው፤ ነገር ግን ከየት ይመለስ ነበር?

ከኢየሩሳሌም ነበር—በሚያውቀው የተሻለ መንገድና በነበረው ግንዛቤ መሠረት እውነተኛውንና ሕያውን እግዚአብሔርን ሊያመልክ ሄዶ ነበር። ታዲያ ፊልጶስ ባገኘው ጊዜ ምን ያደርግ ነበር? በቤተ መቅደስ ማምለክ ብቻ በቂ ነው ብሎ፣ ከዚያም ግድ ሳይሰጠው ወደ ተራ ኑሮው የሚመለስ ሰው አልነበረም። መጻሕፍትን ይመረምር ነበር። በቅንነት እግዚአብሔርን ይፈልግ ነበር፤ መንፈስ ቅዱስ ደግሞ እንደነዚህ ያሉ ነፍሳት የት እንዳሉ ሁልጊዜ ያውቃል። ስለዚህ ፊልጶስን «ወደዚህ ሰረገላ ቅረብና ተገናኝ» አለው። እኔን የሚፈልግ ሰው በዚያ አለ፤ ልቡ እኔን ለማግኘት በቅንነት የተዘጋጀ ሰው በዚያ አለ። ሂድና ክርስቶስን ስበክለት፤ እንዲያምንም ንገረው። ያ ሰው ለመዳን ሲል ማንኛውንም ነገር ለመሠዋት፣ ለማድረግ ወይም ለማጣት ፈቃደኛ ነበር፤ ፊልጶስ የእምነትን መንገድ እንዳብራራለትም ወዲያውኑ ተቀበለው—እንደነዚህ ያሉ ነፍሳት ሁሉ እንደሚቀበሉት፣ ይህ የሚጠበቅ ነው።

በደማስቆ መንገድ ላይ የነበረው ሳውል ሌላው ምሳሌ ነው። በዚያ ሰባኪው ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ ነበር፤ እርሱ ደግሞ በእርግጥ ሊሳሳት አይችልም። አሠራሩ ፍጹም ነበር። ከየት ጀመረ? ለሳውል ምን አለው? ቅን ልብ ያለውን ሰው አየ። ሳውል እስከ ተረዳው ድረስ ቅን ነበር፤ ክርስቶስን በእምነት ወዲያውኑ መቀበል የሚያስፈልግበት ሁኔታ ቢኖር ኖሮ፣ ያ የእርሱ ሁኔታ ነበር።

ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እምነት አንዲት ቃል እንኳ አልተናገረም። «ሳውል ሳውል፥ ስለ ምን ታሳድደኛለህ?» (የሐዋርያት ሥራ 9:4)—ከዓይኖቹ ላይ የማታለልን መጠቅለያ እየቀደደ የአካሄዱን ክፋት እንዲያይ አደረገው።

ሳውልም «ጌታ ሆይ፥ ማን ነህ?» (የሐዋርያት ሥራ 9:5) ባለ ጊዜ፣ ክሱን ደገመ። በማጽናኛ ቃል አልመጣም። ቁስሉን ወዲያውኑ አልፈወሰም፤ ነገር ግን «አንተ የምታሳድደኝ እኔ ኢየሱስ ነኝ» (የሐዋርያት ሥራ 9:5) አለው። እውነቱን ይበልጥ ጠልቆ አስገባ፤ የሳውልን ዓይኖች ይበልጥ እየከፈተ በደሉን ይበልጥ እንዲገነዘብ አደረገው። ከዚያም ወደ ደማስቆ ላከው፤ በዚያም ፈውስ ከማግኘቱ በፊት ሦስት ቀን ቆየ። እግዚአብሔር አንድ ትሑት ሰብዓዊ መሣሪያ ላከለት፤ ከዓይኖቹ ቅርፊቱ ከመውደቁ በፊት፣ የኃጢአት ይቅርታ ማረጋገጫ ከመምጣቱ በፊት፣ መንፈስ ቅዱስም ነፍሱን ከመሙላቱ በፊት ሳውል የዚያን ሰው ቃል መስማትና መታዘዝ ነበረበት።

ጳውሎስ በእነዚያ ሦስት ቀናት ምን ያደርግ እንደ ነበር እገረማለሁ! የምስጋናና የውዳሴ መዝሙር እየዘመረ አልነበረም። ያ በኋላ ይመጣል። ምን ያደርግ የነበረ ይመስላችኋል? አልበላም አልጠጣምም፤ በጨለማም ቆየ። ምን ያደርግ ነበር? ይጸልይ እንደ ነበር ጥርጥር የለውም። በመንገድ ላይ የተናገረውን ይህን ክርስቶስ ይፈልግ እንደ ነበር ጥርጥር የለውም። ያለፈውን ሕይወቱን በድንጋጤ እየተመለከተ በኢየሱስ ክርስቶስና በወንጌሉ ላይ የነበረውን ተቃውሞ ለዘላለም እየካደ እንደ ነበር ጥርጥር የለውም።

በእርግጥም እንደ መለኮታዊው ሥርዓት ለንስሐ የሚገባ ፍሬ ያደርግ ነበር (የሐዋርያት ሥራ 26)። ከዚያም ሐናንያ መጥቶ ክርስቶስን ሰበከለት። ለመዳን አመነ፤ ቅርፊቱ ከዓይኖቹ ወደቀ፤ አፉም ለእግዚአብሔር በውዳሴና በምስጋና ተሞላ።

ቆርኔሌዎስ ሌላው ምሳሌ ነው፤ ነገር ግን የአእምሮውና የልቡ ሁኔታ እንዴት ነበር? እግዚአብሔርን ይፈራ እንደ ነበርና በተቻለው መጠን ጽድቅን ያደርግ እንደ ነበር እናውቃለን። ለሕዝቡ በልግስና ይሰጥ ነበር፤ ሁልጊዜም ይጸልይ ነበር። በወንጌል ዘመን የምትኖሩ ብትሆኑም ይህ ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ካደረጋችሁት ሁሉ ይበልጣል። ስለ ነፍሳችሁ አንድ ሌሊት ሙሉ ጸልያችሁ አታውቁም—ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ግማሽ ሌሊት እንኳ አልጸለያችሁም። ቆርኔሌዎስ ግን ጸለየ። እግዚአብሔርን ይፈልግ ነበር። እርሱን ለማወቅ በቅንነት ይሻ ነበር። ዋጋው ምንም ቢሆን ፈቃዱን ለማድረግ ፈቃደኛ ነበር። ስለዚህ ጌታ የኢየሱስ ክርስቶስን መገለጥ የሚያበሥር የከበረ መልእክት ላከለት።

ምሳሌዎችን መስጠቴን መቀጠል እችል ነበር፤ ነገር ግን ማቆም አለብኝ። ማመን ያለባቸው እነማን እንደ ሆኑ ለማሳየት በቂ ተናግረናል፤ እነርሱም በእውነት ንስሐ የገቡ ኃጢአተኞች ናቸው፤ እነርሱ ብቻ።

ይህ ጥቅስ የተነገረው ንስሐ ለሚገባ፣ ብርሃን ላገኘና ስለ ኃጢአቱ ለተወቀሰ ኃጢአተኛ ነው። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ብርሃን አግኝታችኋል፣ ተረድታችኋል፣ እንቅልፍ እስኪያጣችሁም ድረስ ታውካችኋል። በእርግጥም ንስሐ ትገባላችሁ። እንግዲያስ ይህ ጥቅስ የሚመጣላቸው ሰዎች እናንተው ናችሁ፦ እመኑ። ልክ የወኅኒ ጠባቂው በነበረበት ሁኔታ ውስጥ ናችሁ።

«በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 16:31)። አሁን የወኅኒ ጠባቂው የነበረበትን የአእምሮ ሁኔታ እንመልከት። ዓይኖቹ እንዴት እንደ ተከፈቱ ከታሪኩ ሁሉ እናያለን። ይህን ያደረገው የምድር መናወጡ ነበር። አንዳንድ ሰዎች ዓይኖቻቸው እንዲከፈቱ የምድር መናወጥ ያስፈልጋቸዋል፤ ያውም ኃይለኛ መሆን አለበት። የወኅኒ ጠባቂው ዓይኖች ተከፈቱ፤ እርሱም አጋጣሚውን በሚገባ ተጠቀመበት።

ከጥቂት ጊዜ በፊት ሐዋርያትን በጭካኔ ያሠቃይ ነበር። ስለ ለውጥ ካነሣን—ይኸው ለውጥ!

ከዚያም «ጌቶች ሆይ፥ እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» (የሐዋርያት ሥራ 16:30) ብሎ ጮኸ። በሌላ አነጋገር «ማንኛውንም ነገር ለማድረግ ዝግጁ ነኝ፤ ብቻ ምን እንደ ሆነ ንገሩኝ» ማለቱ ነበር። ነፍስ እንዲህ ወዳለ የአእምሮ ሁኔታ ስትደርስ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ከማመን በቀር የሚቀራት ሌላ ነገር የለም። እየተንቀጠቀጠ መጣ፣ በፊታቸው ወደቀ፣ ከዚያም በኋላ ቁስላቸውን አጠበ። እናንተም ወደዚያ የአእምሮ ሁኔታ ስትደርሱ ቶሎ ትድናላችሁ። ከማመን በቀር የምታደርጉት ሌላ ነገር አይኖርም። ያን ጊዜ ማመን ቀላል ሆኖ ታገኙታላችሁ።

2. ኃጢአተኛ ማመን ያለበት መቼ ነው?

ንስሐ ሲገባ።

እዚህም ደግሞ ከደብዳቤዎቻችሁ ለአንዳንዶቹ መልስ እሰጣለሁ። አንድ ሰው እንዲህ ሲል ይጽፋል፦ «ኃጢአቴን በበቂ መጠን የማልገነዘብ ይመስለኛል። ስለ ኃጢአት የተለየ ጭንቀት የለብኝም፤ ነገር ግን ሕይወቴ በሙሉ አንድ ግዙፍ ስሕተትና ኃጢአት ሆኖ ይታየኛል።»

ሰዎች በዚህ ነጥብ ራሳቸውን ከማታለላቸው የበለጠ የተለመደ ነገር የለም። ይህ ሰው ስሜትን ከመወቀስ ጋር እያደበላለቀ ነው። አንዳንዶች ያለፉበትን ከባድ ጭንቀት ስላልቀመሰ፣ ስለ ኃጢአት በበቂ አልተወቀስሁም ብሎ ያስባል። ሆኖም መንፈስ ቅዱስ ሕይወቱ በሙሉ አንድ ታላቅ ስሕተትና ኃጢአት እንደ ሆነ እንዲያይ ዓይኖቹን ከፍቶለታል። ሁሉም ኃጢአት እንደ ነበረ ተረድቷል—ከቀረው ሕይወቱ ተለይተው እዚህም እዚያም የሚገኙ ነጠላ ኃጢአቶችን ብቻ ሳይሆን፣ ሕይወቱን በሙሉ ኃጢአተኛ አድርጎ እንዲያየው የሚያደርግ የእውነተኛ ሁኔታውን መገንዘብ ነው።

ወዳጄ ሆይ፣ በእርግጥ ተወቅሰሃል። ይህን ከመንፈስ ቅዱስ በቀር ማን ሊያሳይህ ይችል ነበር? እንግዲህ በእውነት ንስሐ የምትገባ ነፍስ በመጀመሪያ ኃጢአትን ታያለች፤ ሁለተኛ ኃጢአትን ትጠላለች፤ ሦስተኛ ኃጢአትን ትተዋለች።

በእያንዳንዳቸው በእነዚህ ምልክቶች ልፈትንህ። እግዚአብሔር በልብህ ውስጥ ሲሠራ የቆየውን ነገር እንድትክድ ሰይጣን አያታልልህ። እውነታውን ተጋፈጥ። አንድ መደምደሚያ ላይ ከደረስህ በኋላ በአእምሮህ ውስጥ ክርክር እንዲጀምር አትፍቀድለት። እውነት እንደ ሆነ የምታውቀውን አጥብቀህ ያዝ፤ ከዚያም ወደ ፊት ተጓዝ፤ ያለዚያ ፈጽሞ ሰላም አታገኝም። ሰይጣን የወንድሞቻችን ከሳሽ ነው—እኔ እንደማስበው የእኅቶቻችንም ጭምር።

በተቻለኝ መጠን በቅንነትና በጥልቀት እመረምርሃለሁ። ምርመራውን አልሸሽም፤ ነገር ግን አንድ ጊዜ መርምረን እውነቱን ካገኘን በኋላ፣ ስለ ክርስቶስ ብለህ በእርሱ ላይ ጸንተህ ቁም፤ ከእግርህ በታችም እንዲያመልጥ አትፍቀድ። ሰይጣን ማስተዋልህን፣ ሕሊናህንና የተረዳኸውን እውነት ሊዘርፍህ ይሞክራል።

ኃጢአትን ታያለህ። ፈጽሞ ያልነቃች ነፍስ ኃጢአትን በእውነተኛ ባሕርዩ፣ በክብደቱ ወይም በመዘዙ አታየውም። እንዲህ ያለው ሰው ሰዎች ሁሉ ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ ይቀበላል። አዎን፣ ይቀበላል፤ ነገር ግን የኃጢአትን ገዳይና የሚኰንን ባሕርይ አያይም። ኃጢአት በራሱ ምን ያህል ክፉና መራራ ነገር እንደ ሆነ አያይም።

ይህን እንዲያይ የሰውን ዓይኖች ሊከፍት የሚችለው መንፈስ ቅዱስ ብቻ ነው። ያለ እርሱ የእኔ ስብከት ሁሉ—ወይም የማንም ሰው ስብከት—እንዲያውም መላእክት እንዲሰብኩ ቢፈቀድላቸው የእነርሱ ስብከት እንኳ ለዘላለም ቢቀጥል፣ ስለ ኃጢአት መወቀስን ፈጽሞ ሊያመጣ አይችልም። ኃጢአትን የምታይ ከሆንህ ዓይኖችህን የከፈተው መንፈስ ቅዱስ ነው። ወዳጄ ሆይ፣ እርሱን አመስግን፤ በርታም። እግዚአብሔር እስከዚህ ድረስ ከአንተ ጋር ከሠራና የኃጢአትን ባሕርይና መዘዝ እንድታይ ዓይኖችህን ከከፈተ፣ ከኃጢአትም ሊያድንህ እንደሚፈልግ አያመለክትምን? ዓይኖችህን የከፈተው በኵል ሊኳላቸውና በብርሃኑ ብርሃንን እንድታይ ሊያስችልህ ነው።

እንግዲህ እስከዚህ ደርሰሃልን? ሕይወትህ አንድ ታላቅ ኃጢአት እንደ ሆነ ነግረኸኛል። ሌሎች ስለ አንድ የተለየ ኃጢአት ይናገራሉ። ምንም ይሁን ምን፣ ስለ ኃጢአት ከተወቀስህ የወቀሰህ መንፈስ ቅዱስ ነው። ስለዚህ እግዚአብሔርን አመስግን፤ እስከዚህ ድረስም በርታ።

ደግሞም በእውነት ንስሐ የገባ ሰው ኃጢአትን ይጠላል፤ ይኸውም በኃጢአት ላይ ያለው አመለካከት ቀድሞ ከነበረው ፈጽሞ የተለየ ነው። ኃጢአትን ሳታስተውሉ ወይም ሳያሳስባችሁ ልትሠሩ የምትችሉበት ጊዜ ነበር። ሰዎች ቀስ በቀስ ስለሚደርሱበት ብዙ ጊዜ በዚህ ረገድ በውስጣቸው የተከናወነውን ታላቅ ለውጥ አይገነዘቡም።

ያልነቃችሁበትን ሁኔታ መለስ ብላችሁ አስቡ። ያን ጊዜ እንዴት ትኖሩ ነበር? አሁን እጅግ የሚያስጨንቋችሁ ነገሮች ያን ጊዜ ያለ ምንም ስጋት በየቀኑ የምትፈጽሟቸው ነበሩ። አሁን በሐሳብ ወይም በፈተና መልክ እንኳ ሲመጡ የሚያስደነግጧችሁ ነገሮች በአንድ ወቅት ምንም የበደለኛነት ስሜት ሳይሰማችሁ የዕለት ኑሮአችሁ ክፍል ነበሩ።

ለኃጢአት ጥላቻም ፍርሃትም አልነበራችሁም። በፈቃዳችሁ የሰይጣን ባሪያዎች ነበራችሁ። አሁን ግን ያለ ፈቃዳችሁ ባሪያዎች ናችሁ። ያን ጊዜ ወደ ኃጢአት ትሮጡ ነበር፤ አሁን ግን እርሱ እየገፋ ሊወስዳችሁ ግድ ይለዋል። ስትወድቁ ያለ ፈቃዳችሁ ነው። ኃጢአትን ትጠላላችሁ።

ይህ ማለት ግን ከኃጢአት ዳናችሁ ማለት አይደለም። ራሳችሁን ከእርሱ ለማዳን ኃይል አላችሁ ማለትም አይደለም። እንዲያውም ሐዋርያው ስለ ኃጢአቱ የተወቀሰ ኃጢአተኛ የሚያደርገውን ያልተሳካ ጥረት ሲገልጽ የሚናገረው ይኸው ትግል ነው። ማድረግ የማትፈልጉትን ስታደርጉ ራሳችሁን ታገኛላችሁ፤ ልታደርጉ የምትመኙትን ደግሞ ለመፈጸም ኃይል ያንሳችኋል። ቢሆንም ትክክል የሆነውን ለማድረግ ትመኛላችሁ። ልዩነቱ ይህ ነው።

በአንድ ወቅት እነዚያን ነገሮች ለማድረግ ምንም ምኞት አልነበራችሁም። እንዲያውም የሚያደርጓቸውን ሰዎች ግብዞች ናቸው ብላችሁ አስባችሁ ይሆናል። አሁን ግን ስሜታችሁ እጅግ የተለየ ነው። ትታገላላችሁ፣ ትጥራላችሁ፣ ትጸልያላችሁ፣ ትተጋላችሁም።

ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ይህንኑ ነግራችሁኛል፤ ሆኖም «ደግሜ ደጋግሜ እሸነፋለሁ» ትላላችሁ።

እርግጥ ነው ትሸነፋላችሁ፤ ምክንያቱም ገና አልዳናችሁም። ነገር ግን ለመዳን እንደምትመኙ አታዩምን? የማረካችሁን ኃጢአት ትጠላላችሁ። ትታገሉታላችሁ። ከእርሱ ራሳችሁን ትጠብቃላችሁ። ምናልባትም እንደ ቀድሞው ብዙ ጊዜ አትሸነፉ ይሆናል።

ሰዎች ለመንፈስ ቅዱስ የሚወቅስና የሚገታ ኃይል ምን ያህል ባለ ዕዳ እንደ ሆኑ አይገነዘቡም፤ እርሱ አሁንም እንኳ ድካማቸውን ይረዳል፤ ቀኝ እጃቸውን ቆርጠው እንዲጥሉና ቀኝ ዓይናቸውን አውጥተው እንዲጥሉ ያስችላቸዋል፤ እንደ ቆርኔሌዎስና እንደ ጃንደረባውም በእግዚአብሔር ፊት በመጠባበቅ ያኖራቸዋል።

ሰሚዎቼ ሆይ፣ ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ እግዚአብሔርን እየፈለጋችሁ ነው። ነጻ መውጣትን ትናፍቃላችሁ፤ ከኃጢአትም ጋር ትታገላላችሁ።

ሌላ ምሳሌ እንውሰድ። ነፍስ ከውስጣዊ ርኵሰቷ ራሷን የማዳን ኃይል አላት ማለቴ አይደለም። ያን ኢየሱስ ክርስቶስ ሲያድን የሚሰጠው ነው። ነገር ግን ይህን አስቡ፦ በመጠጥ ሱስ የተያዘ አንድ ሰው አለ። ሰካራም ነው። ከዚያም ስለ ኃጢአት ይወቀሳል። የእግዚአብሔር መንፈስም «ጽዋውን ትተዋለህን?» ይለዋል። ያን ጊዜ ትግሉ ይጀምራል።

ታዲያ ያ ሰው መጠጣቱን እንዲቀጥልና እግዚአብሔር እንዲያድነው ዝም ብሎ እንዲጠብቅ ሊማር ይገባልን? «ስለ መጠጡ ግድ የለህም፤ ብቻ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን፤ ትድናለህም» እያላችሁ ልትነግሩት ይገባልን? ወይስ «ኃጢአትህን ማስወገድ አለብህ። ያችን ቀኝ እጅህን ቆርጠህ ከአንተ ጣላት። ያችን ቀኝ ዓይንህን አውጥተህ ከአንተ ጣላት። ያን መጠጥ በልብህ፣ በዓላማህና በፈቃድህ ለዘላለም ተወው። ይህን እስክታደርግ ድረስ በጌታ በኢየሱስ በእውነት እምነትን ልትለማመድ አትችልም» ልትሉት ይገባል?

በውሸት የተጠመደ ሌላ ሰው ደግሞ አለ። ስለ ኃጢአት በተወቀሰ ጊዜ በአፉ እንዳይበድል ከንፈሩን መጠበቅ ይጀምራል። በተወሰነ መጠን ይሳካለታል፤ ወይም ይልቁንም እንደ ቀድሞው እንዳይዋሽ መንፈስ ቅዱስ እንዲሳካለት ይረዳዋል። በእርሱ ላይ ሙሉ ኃይል ገና ስላላገኘ አልፎ አልፎ አሁንም ይወድቃል፤ ነገር ግን በጽኑ ቆርጧል፤ በፈቃዱ በኩል ይህን ውጫዊ ኃጢአት እየቆረጠ ሙሉ ነጻነትንና መዳንን በመታዘዝ እየጠበቀ ነው።

ከጌታው የገንዘብ ሣጥን ዘወትር የሚሰርቅ አገልጋይም አለ። ወደ አንድ የሃይማኖት ስብሰባ ይመጣና ስለ ኃጢአቱ ይወቀሳል። ያን ጊዜ የእግዚአብሔር መንፈስ እንዲህ ይለዋል፦ «ያን አታላይነት ማቆም አለብህ። በየቀኑ ከጌታህ እየሰረቅህ፣ መዳንን እፈልጋለሁ እያልክ ሌሊት በሌሊት ወደዚህ ስብሰባ መምጣት አትችልም። ያችን ቀኝ እጅህን ቆርጠህ መጣል አለብህ። ያን ሌብነት ተው። የሰረቅኸውን ለመመለስ ቁረጥ፤ ለንስሐ የሚገባ ፍሬ እያደረግህም በፊቴ ጠብቅ።»

ምን ለማለት እንደ ፈለግሁ ታያላችሁ። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ በትክክል በዚያ ሁኔታ ውስጥ ናችሁ—ይህንም ታውቃላችሁ። የያዛችሁ የኃጢአት ልማድ ምንም ይሁን ምን፣ መርሑ አንድ ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ ያን ልማድ በፈቃዳችሁ፣ በቁርጠኝነታችሁና በዓላማችሁ እንድትተዉት ይፈልጋል። ራሳችሁን ከእርሱ ነጻ ለማውጣት ኃይል የላችሁም። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ እያደረጋችሁ እንዳላችሁት ልትታገሉ ትችላላችሁ፤ ቢሆንም አሁንም ያሸንፋችኋል። እርሱ ይህን ሁሉ ያውቃል። ሆኖም ትግሉን፣ ጥረቱን፣ ንቁነቱንና ቁርጠኝነቱን ይቀበላል።

ሲያድናችሁ ኃይልን ይሰጣችኋል፤ ያን ጊዜም እርሱ ራሱ ደግፎ ስለሚይዛችሁ ከመውደቅ ይልቅ ትቆማላችሁ።

አሁን እስከዚህ እንደ ደረሳችሁ ታውቃላችሁ። ያ ክፉ ልማድ በሕይወታችሁ ላይ ያለውን ይዞታ አሁኑኑ ለዘላለም ፈጽሞ ለማጥፋት ኃይል ቢኖራችሁ፣ ለአንድ አፍታ እንኳ ሳታመነቱ እንደምታደርጉት ታውቃላችሁ። «አዎን፣ አደርገው ነበር። ምነው ኃይሉ ቢኖረኝ!» ትላላችሁ። ንስሐ ይህ ነው። እውነተኛ ንስሐ ይህ ነው።

ለራሳችሁ ልታደርጉት የማትችሉትን፣ ክርስቶስ ባላችሁበት ስፍራ ተገናኝቷችሁ እንዲህ ይላል፦ «እኔ አደርግልሃለሁ። የዚያን ልማድ ኃይል እሰብራለሁ። ከጠላት እጅ አድንሃለሁ። ከዚያ ባርነት ነጻ አወጣሃለሁ። እምነትህን በእኔ ላይ ብቻ አድርግ፤ እኔም አነሣሃለሁ። በመንፈሴ እሞላሃለሁ።

በእኔ ሆነህና በእኔ ኃይል ትቆማለህ፤ አሁን ለራስህ ለማድረግ የምትታገለውንም እኔ አደርግልሃለሁ።»

እንግዲያስ ኃጢአትን እስከ መጥላት ድረስ ደርሳችኋል?

«አዎን፣ እጠላዋለሁ።»

በደብዳቤዎቻችሁ ጽፋችሁልኛል፤ ያልጻፉ ሌሎችም ይህንኑ እየተናገሩ ነው።

«አዎን» ትላላችሁ፤ «ከኃጢአት ለመዳን እመኛለሁ። በዚህች ቅጽበት ራሴን ከኃጢአት አድኜ ዳግመኛ ኃጢአት እንዳልሠራ ማድረግ ብችል፣ ይህን ባደረግሁ ነበር።»

በእርግጥ ታደርጉታላችሁን? ይህ ንስሐ አይደለምን? ሌላ ምን ሊሆን ይችላል?

የማይታዘዝና ዓመፀኛ ልጅ አላችሁ እንበል። ሥልጣናችሁን እየተገዳደረ ኖሯል፤ ገንዘባችሁን አባክኗል፤ ትእዛዛችሁንም ከእግሩ በታች ረግጧል። ከዚያም የመንገዱን ስሕተት ማየት ጀመረ እንበል። ምናልባት መከራ ዓይኖቹን ከፍቶለት ይሆናል። ምናልባት ድህነት ይሆናል። ምናልባት ሌላ ነገር ይሆናል። ምንም ቢሆን ስሕተቱን ያያል።

ወደ ቤት መጥቶ እንዲህ ይላል፦ «አባቴ ሆይ፣ እንዴት ያለ ሞኝ ሆኛለሁ። እንዴት ያለ ክፉ ሆኛለሁ። አሁን ሁሉንም አያለሁ። ሳደርገው አላየሁትም ነበር። የኃጢአት መንገዴን፣ አንተን ያሳዘኑትንና በሕይወትህ ላይ ኀዘን ያመጡትን ኃጢአቶች አያለሁ። አቤት፣ ያን ሁሉ እንዴት እጠላዋለሁ! በትቢያና በአመድ ላይ ሆኜ ንስሐ እገባለሁ። አባቴ ሆይ፣ ሁሉንም እተዋለሁ። ወደ አንተ ወደ ቤት እመጣለሁ።»

ምን ትላላችሁ?

«ልጄ ሆይ፣ በበቂ ንስሐ አልገባህም። ሂድና የበለጠ ኀዘን ሲሰማህ ተመለስ» ትላላችሁን?

አትሉም። የአባትነት ልባችሁ በፍቅርና በይቅርታ ወደ እርሱ ይዘረጋል። ታቅፉታላችሁ፤ ወደ ቤትም በደስታ ትቀበሉታላችሁ።

«እላችኋለሁ፥ እንዲሁ ንስሐ በሚገባ በአንድ ኃጢአተኛ በእግዚአብሔር መላእክት ፊት ደስታ ይሆናል።» (ሉቃስ 15:10)።

ተቅበዝባዡ ልጅ በመመለሱ በዚያ ቤተ ሰብ ውስጥ ደስታ ይሆናል።

ነገር ግን ልጁ እንዲህ ቢል፦ «አባቴ ሆይ፣ በእውነት ንስሐ እገባለሁ፤ ኃጢአቴንም እተዋለሁ፤ ነገር ግን እንደገና ሊያሳስቱኝ የሚችሉ ጓደኞች አሉ፤ ያሸንፉኛል ብዬ የምፈራቸው እጅግ ኃይለኛ ልማዶችም አሉ። ወደ አንተ ቀርቤ ልኑር። ብርታትህ ያስፈልገኛል።»

ምን ትላላችሁ?

እንዲህ ብላችሁ አትመልሱምን፦ «እንግዲያስ ልጄ ሆይ፣ ግባ። ከእኔ ጋር ኑር፤ እኔም እጠብቅሃለሁ። እረዳሃለሁ። ብቻህን አትሄድም። ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ ደግፌም እይዝሃለሁ።»

አንድ ሰብዓዊ አባት ሌላውን ሊጠብቅ በሚችለው መጠን ልጃችሁን ትጠብቁት ነበር። ቀንም ሆነ ሌሊት ርኅራኄያችሁና ድጋፋችሁ አይጐድልበትም ነበር።

የሰማዩ አባታችሁ ርኅራኄም ብርታትም አይጐድለውም። ዓይኑ ፈጽሞ አያንቀላፋም። ክንዱ ፈጽሞ አይደክምም። በዚህ የእምነት እርምጃ አቅመ ቢስ ድካማችሁን ወደ ሁሉን ቻይ ብርታቱ ማምጣት ብቻ ያስፈልጋችኋል፤ እርሱም ሌጌዎን አጋንንት ቢከብቧችሁ እንኳ ደግፎ ይይዛችኋል።

በመጨረሻም ኃጢአታችሁን ትተዋላችሁ—ይኸውም በፈቃዳችሁ፣ በዓላማችሁና በቁርጠኝነታችሁ።

«ዳግመኛ ላሳዝነው ፈጽሞ አልፈልግም» ትላላችሁ።

ትዘምሩታላችሁ፤ ከልባችሁም ማለታችሁ ነው።

«ከእንግዲህ ወዲህ ላሳዝነው አልፈልግም።»

እርሱን ሳታሳዝኑ መኖር ብትችሉ ማንኛውንም መሥዋዕትነት የሚገባው አድርጋችሁ ትቆጥሩት ነበር። ይህ ንስሐ አይደለምን? ንስሐ እንደ ሆነ ታውቃላችሁ።

ኃጢአትን ትተዋላችሁ። «ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ይህችን ቀኝ እጅና ይህችን ቀኝ ዓይን እንደ ያዝሁ አድነኝ። እነዚህን የተከለከሉ ነገሮች የሙጥኝ እንዳልሁ አድነኝ» አትሉም።

አትሉም።

«ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ከእነርሱ አድነኝ። አንጻኝ» ትላላችሁ።

ንስሐ ይህ ነው። ኃጢአትን ታያላችሁ። ኃጢአትን ትጠላላችሁ። ኃጢአትን ትተዋላችሁ።

እንግዲህ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመኑ።

መንፈስ ቅዱስ ሆይ፣ ቀላሉን የእምነት መንገድ ግለጥ።

«እንዴት ነው ማመን ያለብኝ?» ብላችሁ ትጠይቃላችሁ።

አንዲት የተጨነቀች ነፍስ በአንድ ወቅት ይህን ጥያቄ በትላልቅ ፊደላት ጽፋ ጠየቀችኝ፦ «እንዴት ነው ማመን ያለብኝ?»

ሙሽራ በጋብቻ መሠዊያ ፊት ራሷን ለባሏ ስትሰጥ በእርሱ የምታምነው እንዴት ነው? ራሷን ለእርሱ አደራ ትሰጣለች። በእርሱ ታምናለች። ከእርሱ ጋር ቃል ኪዳን ትገባለች፤ ከዚያም ወደ ቤት ሄዳ ያ ቃል ኪዳን እውነት እንደ ሆነ አድርጋ ትኖራለች።

እምነት ይህ ነው።

ታምማችሁ በአልጋችሁ ላይ ተኝታችሁ—በሰላምም ሆነ በሥቃይ—በሐኪም የምትታመኑት እንዴት ነው? ጉዳያችሁን በእጁ ትሰጣላችሁ። ራሳችሁን ለእንክብካቤው አሳልፋችሁ ትሰጣላችሁ። በችሎታው ትታመናላችሁ፤ መመሪያውንም ትከተላላችሁ።

በኢየሱስ ክርስቶስ እንደዚህ ያለ እምነት ይኑራችሁ።

ታመኑ፣ ታዘዙም፤ እንደ ቃሉም እንዲሆንላችሁ ጠብቁ።

ይልቁንም የብዙ ሰዎች እምነት በከባድ በሽታ እንደሚሠቃይ ሰው እምነት ነው። አንድ ወዳጁ ተመሳሳይ ሕመም ያለባቸውን በመቶዎች የሚቆጠሩ ሰዎች ስለ ፈወሰ ድንቅ ሐኪም ይነግረዋል፤ ራሱን በሐኪሙ እንክብካቤ ሥር ብቻ ቢያደርግ ሐኪሙ ሊፈውሰው እንደሚችልና እንደሚፈልግም የተትረፈረፈ ማስረጃ ያቀርብለታል። የታመመው ሰው ወዳጁ ስለ ሐኪሙ የሰጠውን ምስክርነት ፈጽሞ ሊያምን ይችላል፤ ሆኖም በሆነ በተሰወረ ምክንያት ራሱን ለእርሱ አደራ ለመስጠት እምቢ ይላል።

ብዙ ሰዎች ኢየሱስ ክርስቶስን እንዲሁ ያደርጉታል። እርሱ ባዘጋጀው ቅድመ ሁኔታ የኃጢአትን በሽታ ሊፈውስ እንደሚችል ያምናሉ። ለሰው ፊት እንደማያደላ ያምናሉ። እንደ እነርሱ ኃጢአተኞች የነበሩትን በመቶዎች የሚቆጠሩ ሰዎችን እንዳዳነ ያምናሉ። ሆኖም በሆነ ምክንያት አይታመኑበትም። ወደ ኋላ ያፈገፍጋሉ።

ማድረግ ያለባችሁ ጉዳያችሁን በእጁ ላይ አድርጋችሁ እንዲህ ማለት ነው፦ «ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ እንደ ጋበዝኸኝ ኃጢአቴን እየተናዘዝሁና እየተውሁ እመጣለሁ። ብችል ኖሮ በዚህች ቅጽበት ለዘላለም ትቼው እሄድ ነበር። ራሴን ከእርሱ ለማዳን ኃይል ባይኖረኝም እየተውሁት እንደምመጣ ታውቃለህ። አሁንም፣ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ አንተ ‹ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም› ብለሃል» (ዮሐንስ 6:37)።

«እነሆ እመጣለሁ። ወደ ውጭ አታወጣኝም። ትቀበለኛለህ። ብሩክ የሰማይ አባት ሆይ፣ ራሴን ለአንተ እሰጣለሁ። ኃጢአቴን በልጅህ መሥዋዕት ላይ አኖራለሁ። ስለ እርሱ ብለህ እንደምትቀበለኝና ይቅር እንደምትለኝ ተናግረሃል። አሁን የበደሌን ሸክም በእርሱ ላይ እጥላለሁ፤ የተስፋ ቃልህንም አምናለሁ። ለቃልህ ታማኝ እንደምትሆን በአንተ እታመናለሁ።»

እምነት ይህ ነው።

አንዲት ውድ እመቤት «ነገር ግን» አለች፤ «አይሰማኝም።»

አዎን፣ አይሰማሽም። አስቀድመሽ መታመን አለብሽ።

በጥንቃቄ አስተውሉ፦ በመጀመሪያ ማመን ያለባችሁ እንደ ዳናችሁ አይደለም፤ ነገር ግን እንደ ተስፋ ቃሉ አሁን እያዳናችሁ እንደ ሆነ ነው።

«የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል።» (ማርቆስ 11:24)።

የእምነት መርሕ ይህ ነው። ከመሰማቱ በፊት እንደ ተቀበላችሁ እመኑ። ስትቀበሉ ያን ጊዜ ይሰማችኋል። እግዚአብሔር እውነተኛ ሆኖ ይገኛል፤ እርሱን የሚቃረን ሰውም ሆነ ጋኔን ሁሉ ሐሰተኛ ሆኖ ይገኛል።

የተሰቀለውን በክንዶቻችሁ እቀፉት። የእግዚአብሔርን ልጅ እጅ ያዙ። በደለኛ ነፍሳችሁን ወደ መስቀሉ እግር አምጡና እንዲህ በሉ፦ «ትቀበለኛለህ። ይቅር ትለኛለህ። ታነጻኛለህ። ታድነኛለህ።»

የእምነትን ቋንቋ መናገራችሁን ቀጥሉ።

ብዙ ነፍሳት እነዚህን የከበሩ ቃላት ለራሳቸው እየደጋገሙ ወደ ነጻነት ሲገቡ አይቻለሁ፦ «እርሱ ግን ስለ መተላለፌ ቈሰለ፥ ስለ በደሌም ደቀቀ፤ የደኅንነቴም ተግሣጽ በእርሱ ላይ ነበረ፥ በእርሱም ቍስል እኔ ተፈወስሁ» (ኢሳይያስ 53:5)።

ዛሬ ማታ ወደ ቤታችሁ እስክትደርሱ ድረስ በመንገድ ሁሉ የእምነትን ቋንቋ መናገራችሁን ቀጥሉ።

ወደ ክፍላችሁ ግቡና እንዲህ በሉ፦ «መዳን በእውነት ለእኔ የቀረበልኝ ከሆነ ለመዳን ቆርጫለሁ።»

ብትጠፉም እዚያው በመስቀሉ እግር ሥር ምሕረትን እየለመናችሁ እንደምትጠፉ ቁረጡ። ነገር ግን አትጠፉም፤ ለሚመጡት ምሕረትን ተስፋ ሰጥቷልና።

ወደዚህ ነጥብ ደርሳ ብዙም ሳትቆይ መዳንን ያላገኘች አንዲትም ነፍስ አላውቅም።

ወደ ነፍስ አድን ጀልባው ግቡ። የራሳችሁን ጽድቅና የራሳችሁን ጥረት ስብርባሪ መርከብ ወደ ኋላ ተዉ።

ሙሉ በሙሉ ወደ ክርስቶስ መሥዋዕት ነፍስ አድን ጀልባ ግቡ። እርሱን አጥብቃችሁ ያዙ፤ መንፈስ በነፍሳችሁ ውስጥ «አባ አባት!» (ሮሜ 8:15) እያለ እስኪመሰክርና ከሞት ወደ ሕይወት እንደ ተሻገራችሁ (ዮሐንስ 5:24) በእርግጠኝነት እስክታውቁ ድረስ ፈጽሞ ላትለቁት ቁረጡ።

ጌታ ይርዳችሁ።

አሜን።