የክርስቲያን ውጊያ

የድል ደስታ

የክርስቲያን የጦር ሜዳ እዚህ ነው፤ የድል ሰልፉ ግን በላይ ነው። ይህች የሰይፍና የጦር ምድር ናት፤ ያቺ ግን የአበባ ጕንጕንና የዘውድ ምድር ናት። ይህች በደም የተለወሰ ልብስና የውጊያ አቧራ ምድር ናት፤ ያቺ ግን የመለከት የደስታ ድምፅ የሚሰማባት፣ ነጭ ልብስ የሚለበስባትና የድል እልልታ የሚስተጋባባት ስፍራ ናት። ድላቸው በሰማይ በሚፈጸምበት ጊዜ፣ የመጨረሻው ጠላት ሞት ራሱ በሚገደልበት ጊዜ፣ ሰይጣን ተማርኮ በክርስቶስ ሰረገላ መንኰራኵሮች ላይ ታስሮ በሚጎተትበት ጊዜ፣ የዓለም አቀፉ ድል ታላቅ እልልታ ከተዋጁት ሁሉ ልብ በሚነሣበት ጊዜ፣ ብፁዓን ሁሉ እንዴት ያለ የደስታ ትርታ ይሰማቸው ይሆን! ያ ምንኛ የደስታ ጊዜ ይሆናል!

ከድል ደስታ ጥቂቱን እዚሁ እንኳ እናውቃለን። ከክፉ ልብ ጋር ታግለህ በመጨረሻ አሸንፈኸው ታውቃለህን? ከብርቱ ፈተና ጋር ጠንክረህ ታግለህ፣ «አቤቱ፥ እግሬ ተንሸራተተች ባልሁ ጊዜ ምሕረትህ ደገፈችኝ» ብሎ በምስጋና መዘመር ምን እንደ ሆነ ታውቃለህን? እንደ ባንየኑ ክርስቲያን ከአጶልዮን ጋር ተዋግተህ ከብርቱ ትንቅንቅ በኋላ አባርረኸው ታውቃለህን? እንግዲያስ የሰማያዊውን ድል ቅምሻ አግኝተሃል፤ ይህም የመጨረሻው ድል ምን እንደሚመስል የሚያሳይ ትንሽ ፍንጭ ብቻ ነው። እግዚአብሔር እነዚህን ከፊል ድሎች የሚሰጥህ ለሚመጣው ነገር መያዣ እንዲሆኑልህ ነው። ወደ ፊት ቀጥልና አሸንፍ፤ እያንዳንዱም ድል፣ ይበልጥ የከበደና ይበልጥ የተጋደልህበት ቢሆንም እንኳ፣ የሰማይ ድል ዋስትና ይሁንልህ።

በውጊያ መካከል ያለ ደኅንነት

እግዚአብሔር ሕዝቡን በደኅንነት የሚጠብቅበት መንገድ ጠላቶቻቸው እንዳያጠቁአቸው በመከልከል ሳይሆን በውጊያው ውስጥ ሳሉ በማጽናት ነው። ሊወጣ በማይቻል ቅጥር ጀርባ ራስን መጠበቅ ብዙም ነገር አይደለም፤ ነገር ግን ፍላጻዎች እንደ በረዶ በሚዘንቡበት፣ ጦሮች በቍጣ በሚሰነዘሩበት፣ የሰይፍ ምት በየአቅጣጫው በሚወርድበት ስፍራ ቆሞ፣ በዚያ ሁሉ መካከል የማይወጋ፣ የማይሸነፍና የማይሞት ሆኖ መገኘት፣ ይህ በሰው ኃይል ሊሸነፍ የማይችልን መለኮታዊ ሕይወት መልበስ ነው። የክርስቲያን ጥሪ እንዲህ ያለ ነው። እግዚአብሔር መሞከርና መፈተን በሚገባን ስፍራ ያኖረናል። ካልተሞከርን ለሚጠብቀን ለእርሱ ክብር የለም፤ ካልተፈተንም ከፈተናዎች ለሚያድነን ለጸጋው ምስጋና የለም። ጌታ አንዳንድ አትክልተኞች እንደሚያደርጉት ተክሎቹን በሞቃት የመስታወት ቤት ውስጥ አያስቀምጣቸውም፤ አይደለም፤ በሜዳ ላይ ይተክላቸዋል፤ ውርጭ ሲመጣም «አሃ! ምንም ውርጭ ሊገድላቸው አይችልም፤ በክረምቱ ብርድ ምክንያት በበጋ ይበልጥ ይጠነክራሉ» ይላል። ከፀሐይ ሙቀትም ሆነ ከሌሊት ቅዝቃዜ አይሰውራቸውም። በዚህ ዓለም መከራ ሊኖርብን ግድ ነው፤ ያውም ብዙ መከራ፤ መንግሥቱን የምንወርሰው በብዙ መከራ ነውና። እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሚያደርግላቸው ይህ ነው፦ በመከራ ውስጥ ይጠብቃቸዋል፣ በፈተና ውስጥ ያጸናቸዋል፣ ከፈተናዎቻቸውም ሁሉ በደስታ ያወጣቸዋል። ስለዚህ ክርስቲያን ሆይ፥ በደኅንነትህ ደስ ሊልህ ይችላል፤ ነገር ግን ጥቃት አይደርስብኝም ብለህ አታስብ፤ አንተ ከሊባኖስ እንደሚወርድ ጅረት ነህ፤ በብዙ ፏፏቴ ቍልቍል ትወረወራለህ፣ በብዙ ሻካራ ዓለት ላይ ትፈረካከሳለህ፣ በብዙ ግዙፍ ድንጋይ ትገደባለህ፣ በብዙ የወደቀ ዛፍም ትታገዳለህ፤ ነገር ግን በማይገታው የእግዚአብሔር ኃይል ሁሉን እየጠራረግህ ወደ ፊት ትገሠግሣለህ፤ በመጨረሻም ፍጹም የዕረፍት ስፍራህን ታገኛለህ።

ከኃጢአት ጋር የሚደረግ ጦርነት

ክርስቲያን ሆይ፥ ኃጢአትን በእጅህ የብረት ጓንት ሳታጠልቅ ፈጽሞ አትያዘው፤ በወዳጅነት ለስላሳ ጓንት ፈጽሞ አትቅረበው፤ ስለ እርሱ በለዘብታ ፈጽሞ አትናገር፤ ይልቁንም በማንኛውም መልኩ ሁልጊዜ ጥላው። እንደ ትንሽ ቀበሮ ቢመጣብህ ተጠንቀቀው፤ ወይኑን ያጠፋልና። የሚውጠውን ፈልጎ እንደሚያገሣ አንበሳ ወደ አንተ ቢዘልም፣ ወይም በሚማርክ መልክና በሚያምር ግርማ ቀርቦ በውሸት ፍቅር ወደ ኃጢአት ሊያታልልህ ቢሞክርም፣ ተጠንቀቅ፤ እቅፉ ሞት፣ ጭብጡም ጥፋት ነውና። ከማንኛውም ዓይነት ኃጢአት ጋር ልትዋጋ ይገባሃል፤ ከከንፈር፣ ከእጅ፣ ከልብ ኃጢአት ጋር። በትርፍ ምንም ያህል በወርቅ ቢለበጥ፣ በሥነ ምግባር ውጫዊ ጨዋነት ምንም ያህል ቢቀባ፣ በታላላቆች ምንም ያህል ቢወደስ፣ ወይም በሕዝብ ዘንድ ምንም ያህል ተወዳጅ ቢሆን፣ ኃጢአትን በየትኛውም ስፍራ፣ በማንኛውም መሸሸጊያው፣ በማንኛውም ጊዜና በየትኛውም ቦታ ልትጠላው ይገባሃል። አንዲትም ኃጢአት አትታለፍም፤ ይልቁንም በሁሉም ላይ ፍጹምና ሙሉ የማጥፋት ጦርነት ሊታወጅ ይገባል።

መከራን ተቀበል

የክርስቶስ ወታደር ሆይ፥ ከባድ ውጊያ ትዋጋለህ። ለአንተ የላባ ፍራሽ የለም፤ በሰረገላ ተቀምጦ ወደ ሰማይ መሄድ የለም፤ ሻካራውን መንገድ መርገጥ፣ ተራሮችን መውጣት፣ ወንዞችን መሻገር፣ ዘንዶዎችን መዋጋት፣ ግዙፋንን መግደል፣ ችግሮችን ማሸነፍና ታላላቅ ፈተናዎችን መሸከም ግድ ነው። ወደ ሰማይ የሚወስደው መንገድ ልሙጥ አይደለም፤ በእርሱ ላይ ጥቂት እርምጃ ብቻ የሄዱት እንኳ ሻካራና ወጣ ገባ ሆኖ አግኝተውታል። ቢሆንም ደስ የሚያሰኝ ነው፤ በዓለም ሁሉ ካሉ ጕዞዎች እጅግ ደስ የሚያሰኘው ነው፤ ይህም በራሱ ቀላል ስለ ሆነ አይደለም፤ ደስ የሚያሰኘው በአብረውን በሚጓዙት ምክንያት ብቻ ነው፤ በምንደገፍባቸው ጣፋጭ የተስፋ ቃሎች ምክንያት ነው፤ በዚህ ሰፊ ምድረ በዳ ሻካራና እሾኻማ ቍጥቋጦዎች ሁሉ ውስጥ ከእኛ ጋር በሚሄደው በውዳችን ምክንያት ነው። የክርስቶስ ወታደሮች ሆይ፥ ውጊያን ጠብቁ፤ «እንደ እሳት ሊፈትናችሁ ስለሚሆነው መከራ ድንቅ ነገር እንደ መጣባችሁ አትደነቁ።» አንተ በእውነት የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆንህ፣ አዳኝህ ርስት አድርጎ ይህን ትቶልሃል፦ «በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ።» ነገር ግን ይህ «መከራ» «ወደ መንግሥት የመግባት» መንገድ መሆኑን አስታውስ፤ ስለዚህ «እንደ ኢየሱስ ክርስቶስ በጎ ወታደር ሆነህ፥ አብረኸኝ መከራ ተቀበል።»

የእምነት ገድል

እንደ ስፓርታውያን እያንዳንዱ ክርስቲያን ተዋጊ ሆኖ ይወለዳል። መጠቃት ዕጣ ፈንታው ነው፤ ማጥቃትም ግዴታው ነው። ከሕይወቱ ከፊሉ በመከላከል ውጊያ ይያዛል። ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ስለ ተሰጠ ሃይማኖት አጥብቆ መጋደል ይኖርበታል፤ ዲያብሎስን መቃወም ይኖርበታል፤ የዲያብሎስን ሽንገላ ሁሉ ተቋቁሞ መቆም ይኖርበታል፤ ሁሉንም ፈጽሞም አሁንም መቆም ይገባዋል። ይሁን እንጂ በመከላከል ብቻ የሚወሰን ከሆነ ደካማ ክርስቲያን ይሆናል፤ በጠላቶቹ ላይ የሚዘምት ሰው ሊሆን ይገባዋል። ከዳዊት ጋር «አንተ በተገዳደርኸው በእስራኤል ጭፍሮች አምላክ በሠራዊት ጌታ በእግዚአብሔር ስም እመጣብሃለሁ» ማለት መቻል አለበት። መጋደሉ ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለም፤ ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ነው እንጂ። ለውጊያው የሚሆን የጦር ዕቃ ሊኖረው ይገባል፤ ስለዚህ ዕቃ፦ «የጦር ዕቃችን ሥጋዊ አይደለምና፥ ምሽግን ለመስበር ግን በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ ነው» ተብሎ ተጽፎአል። በብርቱ ምሽግ ውስጥ በጥንቃቄ ተጠብቆ በመኖር ሊረካ አይገባውም፤ ይልቁንም የጠላትን ግንቦች ሊያጠቃና ከነዓናዊውን ከምድሪቱ ሊያስወጣ መውጣት አለበት። ነገር ግን ክርስቲያን የወታደርነት ባሕርዩን በብዙ መንገድ እጅግ ሊረሳ ይችላል። ወዮ! ክርስቲያኖች ከሆኑ እንኳ፣ የመዳናችን ራስ ደቀ መዛሙርቱን ስለሚጠራበት የዕለት ዕለት ውጊያ እጅግ ጥቂት ብቻ የሚያውቁ ብዙዎች አሉ። ለስላሳ ሃይማኖት አላቸው፤ ተቃውሞን የሚሸሽ ሃይማኖት፤ በእያንዳንዱ ነፋስ ፊት እንደ ሸምበቆ የሚጐነበስ ሃይማኖት፤ ምድር ሁሉ በዙሪያው ለጦርነት ብትነሣም እንኳ በማዕበል መካከል ቀጥ ብሎ እንደሚቆመውና ከድል ደስታ የተነሣ በዐውሎ ነፋስ ውስጥ ቅርንጫፎቹን እንደሚያጨበጭበው እንደዚያ የእግዚአብሔርን መምሰል ዝግባ ያልሆነ ሃይማኖት። እንደነዚህ ያሉ ሰዎች በክብሩ የሚያካፍለው እምነት ይጐድላቸዋል። ቢድኑም እንኳ፣ ስለ ታላቁ አዛዣችን ሲሉ ሁሉን ነገር ለማጣት ፈቃደኞች ከሆኑትና ነቀፌታውን እየተሸከሙ ከሰፈሩ ውጭ ከሚወጡት ኃያላን መካከል ስማቸው ተጽፎ አይገኝም። ኦ፣ እንዲህ ባለ ክብር የሌለው ምቾት ፈጽሞ አንርካ፤ ይልቁንም የጌታን ውጊያ በትጋትና በወንድነት እንዋጋ። የክርስቶስ ተከታይ ጌታን በማገልገል የሚገኘውን የማይሞት ክብር ማጣቱ ትንሽ ነገር ነውን? ሰዎች ዝና ለማግኘት የማያደርጉት ምን አለ? እኛስ ክብሩ በደጃችን ተቀምጦ ሳለ በስንፍና ፈቀቅ ብለን ክብራችንን ወደ ምድር እንጥላለንን? እንነሣ፣ እንሥራ፤ የክርስቶስ ታማኝ አገልጋይ የመሆንን ክብር ማጣት ቀላል ነገር አይደለምና።

ጽናት

ብዙ እምነት ቢኖርህ ኖሮ፣ በደስታ ተራራ ላይ እንዳለህ ሁሉ በእቶን ውስጥም ደስተኛ ትሆን ነበር፤ በጥጋብ እንደምትደሰት ሁሉ በራብም ደስ ይልህ ነበር፤ መጭመቂያው ሞልቶ ከአፉ በሚፈስስበት ጊዜ ብቻ ሳይሆን የወይራ ዛፍ ዘይት ባልሰጠም ጊዜ በጌታ ደስ ይልህ ነበር። በእግዚአብሔር ላይ የበለጠ መታመን ቢኖርህ ኖሮ ወዲያና ወዲህ መናወጥህ እጅግ ባነሰ ነበር፤ ወደ ክርስቶስም ይበልጥ ብትቀርብ ኖሮ መዋዠቅህ ባነሰ ነበር። አንዳንድ ጊዜ የሰይጣንን ቍጣ ትደፍራለህ፣ እያንዳንዱን ጥቃት በድፍረት ትጋፈጣለህ፣ እያንዳንዱንም ፈተና ትቃወማለህ፤ ነገር ግን ብዙ ጊዜ ትፈራለህ፣ ትወላውላለህ፣ በጀግንነት ከመቋቋም ይልቅ ከውጊያው ለመሸሽ ትዘጋጃለህ። ነገር ግን ከኃጢአተኞች በደረሰበት እንዲህ ባለ መቃወም የጸናውን ሁልጊዜ ብታስብ፣ ሁልጊዜ ጽኑና የማትናወጥ ልትሆን ትችላለህ። ከጌታህ አጠገብ ኑር፤ እንዲህ ተለዋዋጭና ያልተረጋጋህ አትሆንም። በነፋስ ወዲያና ወዲህ እንደሚዞር የጣሪያ ላይ ምልክት ከመሆን ተጠንቀቅ። ሕጉ በአሸዋ ላይ እንደ ተጻፈ ሳይሆን በድንጋይ ላይ እንደ ተጻፈ በልብህ ላይ እንዲጻፍ እግዚአብሔርን ለምን። ጸጋው እንደሚደርቅ ወራጅ ሳይሆን እንደ ወንዝ ወደ አንተ እንዲመጣ ለምን። አካሄድህን ሁልጊዜ ቅዱስ አድርገህ እንድትጠብቅ ለምን፤ መንገድህ ሳይዘገይ ቀኑ ፍጹም እስኪሆን ድረስ እየበራና እየደመቀ እንደሚሄድ እንደ ንጋት ብርሃን እንዲሆን ለምን። «የጸጋ ሁሉ አምላክ … ራሱ ፍጹማን ያደርጋችኋል ያጸናችሁምል ያበረታችሁማል» የሚለው ቃል በአንተ ላይ እንዲፈጸም ለምን።

በድል የተፈጸመ መዳን

እስራኤላውያን ከግብፅ ምድር በወጡ ጊዜ፣ እንደ ጌታ ቃል ንብረታቸውን ሁሉ ይዘው ወጡ፤ «አንድ ሰኮና እንኳ አይቀርም» ተብሎ ነበርና። ይህ ምን ያስተምረናል? የእግዚአብሔር ሕዝብ ሁሉ እንደሚድኑ ብቻ ሳይሆን የእግዚአብሔር ሕዝብ ከቶ የነበራቸው ሁሉ እንደሚመለስላቸው ያስተምረናል። ያዕቆብ ወደ ግብፅ ይዞት የወረደው ሁሉ እንደገና ይወጣል። በአዳም ፍጹም ጽድቅን አጥቻለሁን? በክርስቶስ ፍጹም ጽድቅ ይኖረኛል። በአዳም በምድር ላይ ደስታን አጥቻለሁን? እግዚአብሔር በክርስቶስ እዚሁ በምድር ብዙ ደስታ ይሰጠኛል። በአዳም ሰማይን አጥቻለሁን? በክርስቶስ ሰማይ ይኖረኛል፤ ክርስቶስ የመጣው የጠፉትን ሰዎች ብቻ ሳይሆን የጠፋውን ሊፈልግና ሊያድን ነውና፤ ይኸውም ከሕዝቡ ጋር ርስቱን ሁሉ፣ ንብረታቸውንም ሁሉ ነው። በጎቹን ብቻ ሳይሆን በጎቹ ያጡትን መልካም መሰማሪያ ጭምር፤ አባካኙን ልጅ ብቻ ሳይሆን የአባካኙን ልጅ ርስት ሁሉ ጭምር። ከግብፅ ሁሉም ነገር ወጣ፤ የዮሴፍ አጥንቶች እንኳ አልቀሩም። ግብፃውያን ከእስራኤላውያን ንብረት አንዲት ቍራጭ እንኳ አለችን ሊሉ አልቻሉም፤ ከቡሆ ዕቃቸው አንዱን እንኳ፣ ከአሮጌ ልብሳቸውም አንዱን እንኳ። ክርስቶስም ሁሉን ድል አድርጎ ለራሱ በሚያስገዛበት ጊዜ፣ ክርስቲያን በግብፅ ድካም አንዲት ቅንጣት እንኳ አያጣም፤ ይልቁንም «ሞት ሆይ፥ መውጊያህ የት አለ? ሲኦል ሆይ፥ ድል መንሣትህ የት አለ?» ማለት ይችላል። ገሃነም ሆይ፥ ድል አድራጊነትህ የት አለ? የድልህ ማሳያ አንዲት ሰንደቅ ወይም አንዲት ትንሽ ባንዲራ እንኳ የለህም፤ በጦር ሜዳው ላይ የቀረ አንድ የራስ ቍር ወይም አንድ የብረት ቆብ እንኳ የለም፤ ክርስቶስን ለመናቅ በገሃነም ልታቆመው የምትችለው አንድ የምርኮ ምልክት እንኳ የለም። እርሱ ሕዝቡን ማዳን ብቻ ሳይሆን ሰንደቃቸውን እያውለበለቡ እንዲወጡ አደረገ። ሕዝቡን ሁሉ እንዲህ የሚያድነውን ጌታ ቆመህ አድንቀው፣ ውደደውም። «አቤቱ፥ ሥራህ ታላቅ ነው፤ የምታደርገውም ድንቅ ነው፤ ነፍሴም እጅግ ታውቀዋለች።»

ከአሸናፊዎች እንበልጣለን

ክርስቲያን በመጨረሻ አሸናፊ ሊሆን ነው። ለዘላለም የኃጢአት ባሪያዎችና አገልጋዮች ሆነን፣ ነጻነትን እየናፈቅን ከእስራቱ ግን ፈጽሞ ማምለጥ ሳንችል የምንኖር ይመስልሃልን? አይደለም! በቅርቡ የሚያስሩኝ ሰንሰለቶች ይሰበራሉ፣ የእስር ቤቴ በሮች ይከፈታሉ፣ እኔም ወደ ክብሪቱ ከተማ፣ ወደ ቅድስና መኖሪያ እወጣለሁ፤ በዚያም ከኃጢአት ፈጽሞ ነጻ እሆናለሁ። ጌታን የምንወድ እኛ በሞሳሕ ለዘላለም አንቀመጥም። አቧራ አሁን ልብሳችንን ያረክስ ይሆናል፤ ነገር ግን ተነሥተን ከአቧራ ራሳችንን የምናራግፍበትና የክብር ልብሳችንን የምንለብስበት ቀን ይመጣል። እውነት ነው፣ አሁን በከነዓን እንዳሉት እስራኤላውያን ነን። ከነዓን በጠላቶች የተሞላች ናት፤ ነገር ግን ከነዓናውያን መባረር አለባቸው፤ ይባረራሉም፤ ምድሪቱም ሁሉ ከዳን እስከ ቤርሳቤህ ድረስ የጌታ ትሆናለች። ክርስቲያኖች ሆይ፥ ደስ ይበላችሁ! በቅርቡ ፍጹማን ትሆናላችሁ፤ በቅርቡ አንዲት የተሳሳተ ዝንባሌ ወይም አንዲት ክፉ ምኞት ሳይኖርባችሁ ከኃጢአት ነጻ ትሆናላችሁ። በቅርቡ በብርሃን እንዳሉ መላእክት ንጹሓን ትሆናላችሁ፤ እንዲያውም ከዚያ በላይ፣ የጌታችሁን ልብስ ለብሳችሁ «እንደ ቅዱሱ ቅዱሳን» ትሆናላችሁ። ይህን ማሰብ ትችላላችሁን? ፍጹማን መሆናችሁ የሰማይ ፍሬ ነገር፣ የብፅዕና ተመስጦ፣ የክብር ኮረብቶች ቅኔ አይደለምን? ምንም ፈተና ሊደርስባችሁ አይችልም፤ ፈተናው ቢደርስባችሁ እንኳ አይጎዳችሁም፤ ኃጢአትን በምንም መንገድ ሊያሳድግ የሚችል ነገር በውስጣችሁ አይኖርምና። ብልጭታ በውቅያኖስ ላይ እንደምትወድቅ ይሆናል፤ ቅድስናችሁ በቅጽበት ያጠፋታል። አዎን፣ በኢየሱስ ደም ታጥባችሁ፣ ልብሳችሁ ነጭ ልባችሁም ነጭ ሆኖ በቅርቡ በወርቁ ጎዳናዎች ላይ ትመላለሳላችሁ። ኦ፣ በቅርብ በሚጠብቃችሁ በዚህ ተስፋ ደስ ይበላችሁ፤ ለአሁኑ ውጊያም ብርታት ይሁናችሁ።

የክርስቲያን ውጊያ

ክርስቲያን እንዲዋጋ የተጠራበት ውጊያ ከባድ ውጊያ ነው፤ በቤተ መንግሥት ምንጣፍ ላይ ብቻ የሚያጌጡ ባለ ማዕረግ ፈረሰኞች ሊያሸንፉት የሚችሉት አይደለም፤ በአንድ ፀሐያማ ቀን ወደ ጦርነት ገሥግሦ ሠራዊቱን አይቶ የፈረሱን ልጓም የሚመልስና በሐር ድንኳኑ ደጃፍ ላይ በቅንጦት የሚወርድ ሰው የሚያሸንፈው ቀላል ግጭትም አይደለም። ዛሬ ገና ጥሬ ምልምል ሆኖ ሳለ የአንድ ሳምንት አገልግሎት የክብር አክሊል ያስገኝልኛል ብሎ በሞኝነት የሚያስብ ሰው የሚያሸንፈው ዘመቻ አይደለም። ዕድሜ ልክ የሚዘልቅ ጦርነት ነው፤ ድል አድራጊዎች እንድንሆን ኃይላችንን ሁሉ የሚጠይቅ ትግል ነው፤ ጠንካራውን ልብ እንኳ ሊያርድ የሚችል ውጊያ ነው፤ ጌታ ከእርሱ ጋር መሆኑን ባያስታውስ ኖሮ ደፋሩ እንኳ የሚያፈገፍግበት ትግል ነው፤ ስለዚህ የሚያስፈራው ማን ነው? እግዚአብሔር የሕይወቱ መታመኛ ነው፤ የሚያስደነግጠው ማን ነው? ይህ ውጊያ የጡንቻ ወይም የሥጋ ኃይል ውጊያ አይደለም፤ ቢሆን ኖሮ ቶሎ ባሸነፍነው ነበር፤ ነገር ግን የአእምሮ ትግል፣ የልብ ትንቅንቅ፣ የመንፈስ ተጋድሎ፣ ብዙ ጊዜም የነፍስ ጭንቅ መሆኑ ይበልጥ አደገኛ ያደርገዋል።

ክርስቲያን ወደ ውጊያ መጠራቱ ያስደንቅሃልን? እግዚአብሔር ብርቱ እምነትን ያለ እሳታዊ ፈተና ፈጽሞ አይሰጥም፤ ለእጅግ ብርቱ ማዕበል ሳያጋልጥ ብርቱ መርከብ አይሠራም፤ በውጊያ ችሎታህን ሊፈትን ካላሰበ ኃያል ተዋጊ አያደርግህም። የጌታ ሰይፍ ሥራ ላይ መዋል አለበት፤ የሰማይ ሰይፎች በክፉው ጥሩር ላይ መመታት አለባቸው፤ ቢሆንም አይሰበሩም፤ ፈጽሞ የማይሰበር እውነተኛ የኢየሩሳሌም ብረት ናቸውና። ውጊያውን በትክክለኛው መንገድ ከጀመርን እናሸንፋለን። ሰይፎቻችንን በመስቀል ላይ ከሳልን ምንም የምንፈራው ነገር የለም፤ አንዳንድ ጊዜ ብንወድቅና ብንታወክም እንኳ፣ በመጨረሻ ጠላቶቻችንን ሁሉ በእርግጥ እናባርራለን፤ አሁንም እንኳ የእግዚአብሔር ልጆች ነንና። እንግዲያስ ለምን እንፈራለን? እግዚአብሔር ወደ ፊት ሂዱ ካለን «ቁሙ» የሚለን ማን ነው?