እምነትና እርግጠኝነት

እምነት አስፈላጊ ነው

«ንጹሕ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ፥ መልካም ወሬ ያለበትን ነገር ሁሉ»—እነዚህን ለማግኘት ትጋ፤ ነገር ግን እነዚህ ሁሉ በአንድነት ቢደመሩ እንኳ ያለ እምነት እግዚአብሔርን ደስ እንደማያሰኙ አስታውስ። ያለ እምነት የሆኑ በጎ ምግባሮች በኖራ የተለሰኑ ኃጢአቶች ናቸው። አለማመን ሁሉን ነገር ከንቱ ያደርጋል። እርሱ በሽቱ ውስጥ የወደቀ ዝንብ ነው፤ በድስቱ ውስጥ ያለ መርዝ ነው። ያለ እምነት—የንጽሕና በጎነት ሁሉ፣ የበጎ አድራጊነት ልግስና ሁሉ፣ ከራስ ጥቅም የጸዳ ርኅራኄ ደግነት ሁሉ፣ የተሰጥኦ ችሎታ ሁሉ፣ የአገር ፍቅር ጀግንነት ሁሉ፣ የመርሕ ጽናትም ሁሉ ቢኖርህ እንኳ—በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት የማግኘት መብት የለህም፤ «ያለ እምነትም ደስ ማሰኘት አይቻልም» ተብሎ ተጽፎአልና።

እምነት በጎ ምግባርን ሁሉ ያሳድጋል፤ አለማመን ግን በጎ ምግባርን ሁሉ ገና በእንቡጡ ሳለ ያጠወልገዋል። በሺህ የሚቈጠሩ ጸሎቶች በአለማመን ተገትተዋል፤ የሰማያትን ዝማሬ ያደምቁ የነበሩ ብዙ የምስጋና መዝሙሮች በአለማመን ማጕረምረም ታፍነዋል፤ በልብ የተጸነሱ ብዙ ክቡር ሥራዎች ገና ወደ ውጭ ሳይወጡ በአለማመን ጠውልገዋል። እምነት የክርስቲያን የሶምሶን ጠጕር ነው፤ ቍረጠው፤ ምንም ሊያደርግ አይችልም። ጴጥሮስ እምነት ሳለው በባሕሩ ማዕበል ላይ ተራመደ። ነገር ግን ወዲያው ከኋላው ማዕበል መጣ፤ እርሱም፦ «ይህ ጠርጎ ይወስደኛል» አለ፤ ከዚያም ሌላው ከፊቱ መጣ፤ እርሱም፦ «ይህ ያሰጥመኛል» ብሎ ጮኸ፤ ደግሞም፦ «በእነዚህ ማዕበሎች ላይ ለመራመድ እንዴት እንዲህ ያለ ድፍረት አደረግሁ?» ብሎ አሰበ። ልክ እንደ ተጠራጠረም መስጠም ጀመረ። እምነት የጴጥሮስ ሕይወት አድን ተንሳፋፊ ነበረ—ከፍ አድርጎ ያዘው፤ አለማመን ግን ወደ ታች አወረደው። የክርስቲያን ሕይወት ሁልጊዜ «በውኃ ላይ መራመድ» ነው ሊባል ይችላል፤ ማዕበሉ ሁሉ ሊውጠው ይፈልጋል፤ እምነት ግን ቆሞ እንዲገኝ ያስችለዋል። ማመንን በተውህበት ቅጽበት ጭንቀትና ውድቀት ይከተላሉ። ኦ፣ እንግዲያስ ስለምን ትጠራጠራለህ?

የጥርጣሬ መድኃኒት

እምነትህ እንዲጠነክር ከሁሉ የተሻለው መንገድ ከክርስቶስ ጋር ኅብረት ማድረግ ነው። ከክርስቶስ ጋር ኅብረት ካደረግህ የማታምን ልትሆን አትችልም። ግራው ከራሴ በታች ሲሆን ቀኙም ሲያቅፈኝ ልጠራጠር አልችልም። ውዴ በማዕዱ ሲቀመጥ፣ ወደ ግብዣ ቤቱም ሲያገባኝ፣ በእኔ ላይ ያለው ዓላማውም ፍቅር ሲሆን፣ ያን ጊዜ በእርግጥ አምናለሁ። ከእርሱ ጋር ስበላ አለማመኔ ያፍራል፤ ራሱንም ይሰውራል። በለመለመ መስክ የተመራችሁ፣ በዕረፍት ውኃ ዘንድም እንድትመሰጉ የተደረጋችሁ ሆይ፣ ተናገሩ፤ በትሩንና ምርኵዙን ያያችሁ፣ በሞት ጥላ መካከል ስትሄዱም እንኳ እንደምታዩአቸው ተስፋ የምታደርጉ ሆይ፣ ተናገሩ፤ ከማርያም ጋር በእግሩ አጠገብ የተቀመጣችሁ፣ ወይም ከተወደደው ዮሐንስ ጋር ራሳችሁን በደረቱ ላይ ያስጠጋችሁ ሆይ፣ ተናገሩ፤ ወደ ክርስቶስ በቀረባችሁ ጊዜ እምነታችሁ እንደ በረታ፣ ከእርሱ በራቃችሁ ጊዜ ደግሞ እምነታችሁ እንደ ደከመ አላገኛችሁምን? ክርስቶስን ፊት ለፊት እያዩ እርሱን መጠራጠር አይቻልም። ልታየው ሳትችል ትጠራጠረዋለህ፤ ነገር ግን ውድህ ሲናገርህና፦ «ወዳጄ ሆይ፥ ውበቴ ሆይ፥ ተነሺ፥ ነዪ» ሲልህ ከማመን በቀር ምርጫ የለህም። ያን ጊዜ ማመንታት የለም፤ ከጥርጣሬህ ቈላ ወደ እርግጠኝነት ኮረብቶች መውጣት አለብህ።

የእምነት መጨመር

ብዙ ሰዎች እምነታቸው የሚጨምረው በታላቅ መከራ ነው። በፀሐያማ ቀናት በእምነት አንበረታም። እምነት የሚበረታው በዐውሎ ነፋስ ጊዜ ነው። እምነት እንደ ለስላሳ ጠል ከሰማይ የሚወርድ ክንውን አይደለም፤ ብዙውን ጊዜ በዐውሎ ነፋስና በማዕበል ውስጥ ይመጣል። አሮጌዎቹን የወርካ ዛፎች ተመልከት፤ በምድር ውስጥ እንዲህ ጥልቅ ሥር የሰደዱት እንዴት ነው? የማርች ነፋሳትን ጠይቅ፤ ይነግሩሃል። ይህን ያደረገው የኤፕሪል ካፊያ ወይም ጣፋጩ የሜይ ፀሐይ አልነበረም፤ ነገር ግን ዛፉን ወዲያና ወዲህ እያናወጠ ሥሮቹ ይበልጥ ጠልቀው እንዲገቡና አጥብቀው እንዲይዙ ያደረገው ኃይለኛው ነፋስ ነው። እኛም እንዲሁ መሆን አለብን። ታላላቅ ወታደሮችን በአገር ቤት ባለ የጦር ሰፈር ልናፈራ አንችልም፤ በሚበርር ጥይትና በሚያንጐደጕድ መድፍ መካከል መሠራት አለባቸው። በሰርፐንታይን ኩሬ ላይ ጥሩ መርከበኞችን እናፈራለን ብለን ልንጠብቅ አንችልም፤ ኃይለኛ ነፋሳት በሚያጓሩበት፣ ነጐድጓድም በሠራዊት አምላክ ሰልፍ ውስጥ እንዳለ ከበሮ በሚንከባለልበት፣ ርቆ በሚገኘው ጥልቅ ባሕር ላይ መሠልጠን አለባቸው። ዐውሎ ነፋሳትና ማዕበሎች ሰዎችን ጠንካሮችና ጽኑ መርከበኞች የሚያደርጉ ናቸው። የእግዚአብሔርን ሥራ፣ በጥልቁም ውስጥ ተአምራቱን ያያሉ። ከክርስቲያኖችም ጋር እንዲሁ ነው። ታላቅ-እምነት ታላቅ ፈተና ሊኖረው ይገባል። አቶ ታላቅ-ልብ አንድ ጊዜ አቶ ታላቅ-መከራ ባይሆን ኖሮ ፈጽሞ አቶ ታላቅ-ልብ ባልሆነ ነበር። ለእውነት-ጀግና ጠላቶቹ አስቀድመው ባያጠቁት ኖሮ እነዚያን ጠላቶች ባላባረረ፣ እንዲህም ጀግና ባልሆነ ነበር። ብዙ እምነት ከማግኘታችን በፊት ታላቅ መከራን መጠበቅ አለብን።

የእምነት ራስና ፈጻሚ

ጌታ ሆይ! ከአንተ ተለይተው ከሰዎች የተሻሉት እንኳ ምንኛ ዋጋ ቢሶች ናቸው! አንተ ከፍ ስታደርጋቸው ምንኛ ከፍ ይላሉ! እጅህን ብትመልስ ምንኛ ዝቅ ብለው ይወድቃሉ! በጭንቀት መካከል፦ «ቢገድለኝ እንኳ በእርሱ ተስፋ አደርጋለሁ» ለማለት ስታስችለን ደስታችን ነው፤ መንፈስህን ብትወስድ ግን በብሩሁ ቀን እንኳ በአንተ ልንታመን አንችልም። ዐውሎ ነፋሳት በዙሪያችን ሲከማቹ አንተ ከእኛ ጋር ከሆንህ በእነርሱ ላይ ፈገግ ልንል እንችላለን፤ ነገር ግን በሰው ልብ ላይ ካበራው እጅግ ውብ ማለዳ እንኳ፣ አንተ ራስህ የሰጠኸውን እምነት ልትጠብቅና ልታበረታ አሁንም ከእኛ ጋር ባትሆን እንጠራጠራለን፤ እንሰናከላለንም።

እምነትና ስሜት

የምንድነው በእምነት እንጂ በስሜት አይደለም፤ ሆኖም በቅዱስ እምነትና በተቀደሰ ስሜት መካከል በሥርና በአበባ መካከል ያለ ዓይነት ዝምድና አለ። እምነት ሁልጊዜ በአፈር ውስጥ እንደ ተቀበረ ሥር ቋሚ ነው፤ ስሜት ግን አላፊ ነው፤ ወቅቶችም አሉት—የአበባው እንጕዳይ ሥር ሁልጊዜ አረንጓዴ ግንድ አያበቅልም፤ ይልቁንም ሁልጊዜ በብዙ አበቦቹ አይዋብም። እምነት ዛፉ ነው፣ ዋናው ዛፍ፤ ስሜቶቻችን ግን በዓመቱ የተለያዩ ወቅቶች ያ ዛፍ እንደሚታይበት መልክ ናቸው። አንዳንድ ጊዜ ነፍሳችን በአበባና በእንቡጥ ትሞላለች፤ ንቦችም በደስታ ይዘምራሉ፤ በልባችንም ውስጥ ማር ይሰበስባሉ። በዚያን ጊዜ የፀደይ እንቡጦች ለዛፉ ሕይወት እንደሚመሰክሩ ስሜቶቻችንም ለእምነታችን ሕይወት ይመሰክራሉ። ቀጥሎም ስሜቶቻችን ይበልጥ ብርታት ያገኛሉ፤ ወደ ደስታችን በጋ ከደረስን በኋላ ምናልባት እንደገና እንደ በልግ ደረቅና ቢጫ ቅጠል መጠውለግ እንጀምራለን፤ እንዲያውም አንዳንድ ጊዜ የተስፋ መቍረጣችንና የኀዘናችን ክረምት ከዛፉ ላይ ቅጠሉን ሁሉ ይገፍፋል፤ ምስኪኑ እምነታችንም አንዳች የልምላሜ ምልክት እንደሌለው እንደ ተመታ ግንድ ይቆማል። ሆኖም የእምነት ዛፍ እዚያ እስካለ ድረስ ድነናል። እምነት ቢያብብም ባያብብም፣ በልምምዳችን ውስጥ አስደሳች ፍሬ ቢያፈራም ባያፈራም፣ በጽናቱ ሁሉ እዚያ እስካለ ድረስ ድነናል። ሆኖም አንዳንድ ጊዜ በደስታ ባያብብና ብዙ ጊዜ ለቅድስና ፍሬ ባያፈራ፣ የእምነታችንን ሕይወት ለመጠራጠር እጅግ ከባድ ምክንያት ይኖረን ነበር።

የአለማመን ኃጢአት

የእግዚአብሔርን ቸርነት መጠራጠር በአንዳንዶች ዘንድ እጅግ ትንሽ ኃጢአት እንደ ሆነ ይታሰባል፤ እንዲያውም አንዳንዶች የእግዚአብሔርን ሕዝብ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች እንደ ፍሬዎችና ጸጋዎች፣ በልምምድም ታላቅ እድገት እንደ ተደረገ ማስረጃዎች አድርገው ከፍ ከፍ አድርገዋቸዋል። ነገር ግን የእግዚአብሔርን ደግነት፣ ታማኝነትና ፍቅር መጠራጠር እጅግ ከባድ በደል ነው። እግዚአብሔርን ሐሰተኛ የሚያደርግ ኃጢአት ቀላል ሊሆን አይችልም፤ ሆኖም አለማመን በተግባር በእስራኤል ቅዱስ እውነተኝነት ላይ ርኩስና ስም አጥፊ ጥርጣሬን ይጥላል። የሰማይና የምድር ፈጣሪን በሐሰት እንደ ማለ የሚከስ በደል ትንሽ ሊሆን አይችልም፤ ሆኖም መሐላውን ብጠራጠርና በገዛ ልጁ ደም የታተመውን የተስፋ ቃሉን ባላምን፣ የእግዚአብሔርን መሐላ ለመታመን የማይገባ አድርጌ እቈጥረዋለሁ፤ በዚህም በእውነት የሰማዩን ንጉሥ ለቃል ኪዳኑና ለመሐላው የማይታመን አድርጌ እከሰዋለሁ። ደግሞም በእግዚአብሔር አለማመን ስፍር ቍጥር የሌላቸው ኃጢአቶች ምንጭ ነው። ጥቁሩ ደመና የብዙ የዝናብ ጠብታዎች ምንጭ እንደ ሆነ፣ ጨለማው አለማመንም የብዙ ወንጀሎች ወላጅ ነው። ይህ ኃጢአት አማኝ ሁሉ ሊኰንነው፣ ሊታገለው፣ ቢቻልም ሊያሸንፈው የሚገባ፣ በእርግጥም በጥልቅ ንስሐ ልንጸጸትበትና ልንጸየፈው የሚገባ ኃጢአት ነው።

ትንሽ-እምነት

«ትንሽ-እምነት» ካሉበት ችግሮች አንዱ ሁልጊዜ ወደ ሰማይ እንደሚገባ እርግጥ ሆኖ ሳለ፣ እንዲህ ብሎ የሚያስበው እጅግ አልፎ አልፎ መሆኑ ነው። ትንሽ-እምነት ልክ እንደ ታላቅ-እምነት ለሰማይ የተጠበቀ ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ በመጨረሻው ቀን ዕንቍዎቹን ሲቈጥር ታላላቆቹን ብቻ ሳይሆን ትናንሾቹንም ዕንቍዎች ለራሱ ይወስዳል። አልማዝ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን፣ አልማዝ ስለ ሆነ ክቡር ነው። እንዲሁም እምነት ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን፣ እውነተኛ እምነት ከሆነ ሐዋርያት ካገኙት ጋር «የተካከለ የክብር» እምነት ነው። ክርስቶስ ከዘውዱ ዕንቍዎች ትንሹን እንኳ ፈጽሞ አያጣም። ትንሽ-እምነት ሁልጊዜ ለሰማይ የተጠበቀ ነው፤ የትንሽ-እምነት ስም በዘላለም ሕይወት መጽሐፍ ውስጥ ተጽፎአልና። ትንሽ-እምነት ዓለም ሳይፈጠር በእግዚአብሔር ተመርጧል። ትንሽ-እምነት በክርስቶስ ደም ተገዝቷል፤ አዎን፣ ልክ እንደ ታላቅ-እምነት ዋጋ አስከፍሏል። «ለእያንዳንዱ ሰው አንድ ሰቅል» የቤዛነቱ ዋጋ ነበረ። ታላቅም ይሁን ትንሽ፣ መስፍንም ይሁን ገበሬ፣ እያንዳንዱ ሰው ራሱን በአንድ ሰቅል መዋጀት ነበረበት። ክርስቶስ ትንሹንም ታላቁንም ሁሉ በዚያው እጅግ ክቡር በሆነ ደም ገዝቷል። ትንሽ-እምነት ሁልጊዜ ለሰማይ የተጠበቀ ነው፤ እግዚአብሔር በእርሱ ሥራውን ጀምሯልና፤ ይፈጽመዋልም። እግዚአብሔር ይወደዋል፤ እስከ መጨረሻም ይወደዋል። እግዚአብሔር ዘውድ አዘጋጅቶለታል፤ ዘውዱም ያለ ጥቅም ተሰቅሎ እንዲቀር አይፈቅድም፤ በሰማይ መኖሪያ ሠርቶለታል፤ መኖሪያውም ለዘላለም ባዶ ሆኖ እንዲቀር አይፈቅድም። ትንሽ-እምነት ሁልጊዜ በሰላም ነው፤ ይህን ግን የሚያውቀው እጅግ አልፎ አልፎ ነው። ብታገኘው፣ አንዳንድ ጊዜ ገሃነምን ይፈራል፤ ብዙ ጊዜም የእግዚአብሔር ቍጣ በእርሱ ላይ እንዳለ ይፈራል። ከወንዙ ማዶ ያለችው አገር እንደ እርሱ ላለ ወራዳ ሰው ፈጽሞ ልትሆን እንደማትችል ይነግርሃል። አንዳንድ ጊዜ ይህ የሚሆነው ራሱን እጅግ የማይገባው አድርጎ ስለሚቈጥር ነው፤ ሌላ ጊዜ ደግሞ የእግዚአብሔር ነገሮች እውነት ለመሆን እጅግ መልካሞች ናቸው ይላል፤ ወይም እንደ እርሱ ላለ ሰው እውነት ሊሆኑ ይችላሉ ብሎ ማሰብ አይችልም። አንዳንድ ጊዜ የተመረጠ አለመሆኑን ይፈራል፤ ሌላ ጊዜ በትክክል እንዳልተጠራ፣ ወይም በትክክል ወደ ክርስቶስ እንዳልመጣ ይፈራል፤ ደግሞም እስከ መጨረሻ እንደማይጸና፣ ጸንቶ መቆም እንደማይችል ይፈራል፤ ከፍርሃቶቹም አንድ ሺሁን ብትገድልለት፣ እስከ ነገ ሌላ ሠራዊት እንደሚኖረው እርግጥ ነው፤ አለማመን ልታጠፋቸው ከማትችላቸው ነገሮች አንዱ ነውና፤ ደጋግመህ ልትገድለው ትችላለህ፤ እርሱ ግን አሁንም በሕይወት ይኖራል። ምድሩ ከተቃጠለ በኋላ እንኳ በአፈሩ ውስጥ ተኝተው ከሚቆዩ ክፉ አረሞች አንዱ ነው፤ ጥቂት ማበረታቻ ወይም ጥቂት ቸልተኝነት ብቻ ይበቃዋል፤ ዳግመኛም ይበቅላል። ታላቅ-እምነት ግን ለሰማይ እርግጥ ነው፤ ይህንም ያውቃል። ወደ ፈስጋ ጫፍ ይወጣል፤ ምድሩንም ዙሪያውን ይመለከታል፤ ወደ ዕንቍ ደጆች ከመግባቱ በፊት እንኳ የገነትን ጣፋጭነት ይቀምሳል፤ በወርቅ የተነጠፉትን አደባባዮች ያያል፤ መሠረቶቹ የከበሩ ድንጋዮች የሆኑትን የከተማይቱን ቅጥሮች ይመለከታል፤ የከበሩትን ምስጢራዊ ዜማ ይሰማል፤ በምድርም ሳለ የሰማይን መዓዛ ማሽተት ይጀምራል። ምስኪኑ ትንሽ-እምነት ግን ፀሐይን በጭንቅ ሊመለከት ይችላል፤ ብርሃንን የሚያየው እጅግ አልፎ አልፎ ነው፤ በሸለቆው ውስጥ በዳበሳ ይሄዳል፤ ሁሉ ነገር በሰላም ሳለ ራሱን ሁልጊዜ በአደጋ ውስጥ እንዳለ ያስባል።