ሰማይና የሚመጣው ሕይወት

የክርስቲያን አክሊል

ክርስቲያኖች አክሊል አላቸውን? አዎን፣ አላቸው፤ ነገር ግን በየቀኑ አይደፉትም። አክሊል አላቸው፤ ነገር ግን የንግሣቸው ቀን ገና አልደረሰም። ነገሥታት ሆነው ተቀብተዋል፤ ከነገሥታት ሥልጣንና ክብር በከፊል አላቸው፤ ነገር ግን ገና ዘውድ የደፉ ነገሥታት አይደሉም። ሆኖም አክሊሉ ተሠርቷል። እግዚአብሔር ወደ ፊት እንዲሠሩት የሰማይን ወርቅ አንጥረኞች ማዘዝ አያስፈልገውም፤ አሁኑኑ ተሠርቶ በክብር ስፍራ ተሰቅሏል። እግዚአብሔር አስቀምጦልኛልና፦ «ወደ ፊት የጽድቅ አክሊል ተዘጋጅቶልኛል»።

ሰማይ ርስት ነው

«የቅዱሳን ርስት»። እንግዲያስ ሰማይ ከክብሩ ሁሉ ጋር ርስት ነው። ርስት ደግሞ በገንዘብ የሚገዛ፣ በድካም የሚገኝ ወይም በድል የሚወሰድ ነገር አይደለም። አንድ ሰው በትክክለኛው የቃሉ ትርጉም ርስት ካለው፣ ያገኘው በልደት ነው። ሰማይም እንዲሁ ነው። ይህን የከበረ ርስት የሚቀበል ሰው በሕግ ሥራ ወይም በሥጋ ጥረት አያገኘውም፤ ነገር ግን «በኢየሱስ ክርስቶስ ከሙታን መነሣት ለሕያው ተስፋ እንደ ገና» ስለ ተወለደ፣ በዚህም በደምና በልደት የሰማይ ወራሽ ስለ ሆነ፣ እጅግ ጸጋ በሞላበት መብት ይሰጠዋል። ወደ ክብር የሚመጡት ልጆች ናቸው፤ ስለ መዳናችን ራስ «ብዙ ልጆችን ወደ ክብር ሲያመጣ» ተብሎ ተጽፎ የለምን? ወደዚያ የሚመጡት እንደ ባሪያዎች አይደለም፤ ማንም ባሪያ በጌታው ርስት ላይ መብት የለውም። ምንም ያህል ታማኝ ቢሆን የጌታው ወራሽ አይደለም። እናንተ ግን ልጆች ስለ ሆናችሁ — በመንፈስ ዳግም ልደት ልጆች፣ በአብ ልጅ አድርጎ መቀበል ልጆች — ከተፈጥሮ በላይ በሆነ ኃይል ዳግመኛ ስለ ተወለዳችሁ፣ የዘላለም ሕይወት ወራሾች ትሆናላችሁ፤ በላይ ባለው በአባታችን ቤት ወዳሉት ብዙ መኖሪያዎችም ትገባላችሁ። እንግዲህ ስለ ሰማይ በምናስብበት ጊዜ ሁሉ፣ የእኛ የሚሆን ስፍራና የምንደሰትበት ሁኔታ የሥራ ውጤት ሳይሆን የልደት ውጤት እንደ ሆነ ሁልጊዜ እናስተውል። «ሰው ዳግመኛ ካልተወለደ በቀር የእግዚአብሔርን መንግሥት ሊያይ አይችልም»። ያ መንግሥት «ርስት» ስለ ሆነ፣ አዲሱን ልደት እስክታገኙ ድረስ ወደ እርሱ ለመግባት ምንም መብት ሊኖራችሁ አይችልም።

የሞት እንቅልፍ

«የሞት እንቅልፍ» — ይህ እንቅልፍ ምንድር ነው? ከእንቅልፍ ጋር በቀዳሚነት የሚያያዘው ሐሳብ ዕረፍት መሆኑን እናውቃለን። የተኛው ሰው ዓይኖች ከእንግዲህ በብርሃን ነጸብራቅ ወይም በእንባ ጎርፍ አያሙም፤ ጆሮዎቹ በጠብ ጫጫታ ወይም በሥቃይ ማቃሰት አይታወኩም፤ እጁ በረጅም ጥረትና በሚያሠቃይ ድካም አይዝልም፤ እግሮቹ በሻካራ መንገድ ወዲያና ወዲህ በመጓዝ አይቆስሉም፤ ለሚያሙ ራሶች፣ ከአቅማቸው በላይ ለተወጠሩ ነርቮችና ለከበዱ ልቦች በጣፋጩ የእንቅልፍ ዕረፍት ውስጥ እፎይታ አለ። በዚያ አልጋ ላይ — ምንም ያህል ጠንካራ ቢሆን — ሠራተኛው ድካሙን፣ ነጋዴው ጭንቀቱን፣ አሳቢው ችግሩን፣ ሕመምተኛውም ሥቃዩን ያራግፋል። እንቅልፍ እያንዳንዱን ሌሊት ለቀኑ ሰንበት ያደርገዋል። እንቅልፍ የነፍስን በር ይዘጋል፤ ወራሪዎችም ሁሉ ለጥቂት ጊዜ በውጭ እንዲቆዩ ያዝዛል። ሥጋም በመቃብር ውስጥ ሲያንቀላፋ እንዲሁ ነው። የደከሙት ያርፋሉ፤ ባሪያው እንደ ጌታው ተመችቶታል። ከእንግዲህ ሠራተኛው በመቆፈሪያው ላይ አይደገፍም፤ አሳቢውም የተከዘ ራሱን በእጁ አይደግፍም። መንኰራኩሩ ቆሟል፤ የሽመና መወርወሪያው አይንቀሳቀስም፤ አንዱን ያሽከረከረው እጅና ሌላውን የወረወሩት ጣቶችም ጸጥ ብለዋል። መቃብር ሁከትን፣ ድካምንና ጥረትን ሁሉ ከውጭ ይዘጋል። በድካም የዛለው አማኝ፣ በጨዋታው ደክሞ ዓይኑን ጨፍኖ በእናቱ ጡት ላይ እንደሚያንቀላፋ ሕፃን፣ በጸጥታ ይተኛል። ኦ! በጌታ የሚሞቱ ሙታን ብፁዓን ናቸው፤ ከድካማቸው ያርፋሉ፤ ሥራቸውም ይከተላቸዋል። ድካምን አንሸሽም፤ ምንም እንኳ በራሱ እርግማን ቢሆን፣ ሲቀደስ ግን በረከት ነውና፤ ሆኖም ድካምን ለድካም ብለን አንመርጠውም፤ የእግዚአብሔር ሥራ ሲፈጸም ደግሞ የእኛም ሥራ እንደ ተፈጸመ ስናስብ እጅግ ደስ ይለናል። ታላቁ ገበሬ፣ ቀናችንን በፈጸምን ጊዜ፣ አገልጋዮቹ ከአልጋዎች ሁሉ በተሻለው ላይ እንዲያርፉ ያዛቸዋል፤ የሸለቆው ጓል ይጣፍጣቸዋልና። ሙሉ ዋጋቸውን ሊሰጣቸው እስኪያስነሣቸው ድረስ ዕረፍታቸው ከቶ አይቋረጥም። እናንተ የክብር ወራሾች ሆይ፣ በመላእክት ጠባቂዎች እየተጠበቃችሁ፣ በዘላለም ምሥጢራት መጋረጃ እየተከለላችሁ፣ በእናት ምድር ጭን ላይ አርፋችሁ፣ የዘመን ፍጻሜ የቤዛነትን ፍጻሜ እስኪያመጣላችሁ ድረስ ተኝታችሁ ትቆያላችሁ።

የሰማይ ቅምሻ

ስለ ሰማያዊ ቤታችን አንዳች ነገር ማወቅ ይቻለናልን? የእግዚአብሔር ሕዝብ ለዘላለም ወደሚያርፉበት ወደ ወዲያኛው ዓለም የሚበርር ኃይል በሰው አእምሮ ውስጥ አለን? ጥያቄያችን ገና ከመነሻው ፍጹም ክልከላ በሚመስል ቃል ይገጥመዋል፦ «ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው»። እዚህ ብንቆም ኖሮ ያን «መልካሙን ምድርና ሊባኖስን» ከዚህ ሆነን የማየትን ሐሳብ ሁሉ በተውነው ነበር፤ ነገር ግን አንቆምም፤ እንደ ሐዋርያው ከጥቅሱ ጋር እንቀጥላለንና፦ ነገር ግን «ለእኛ እግዚአብሔር በመንፈሱ በኩል ገለጠው» ብለን እንጨምራለን። ከመጋረጃው ውስጥ ማየት ይቻላል፤ የእግዚአብሔር መንፈስ መጋረጃውን ለቅጽበት ገለጥ ሊያደርገው ይችላል፤ በሩቅ ቢሆንም እንኳ ያንን የማይነገር ክብር በጨረፍታ እንድናይ ይጋብዘናል። ዛሬም በምድር ላይ ከአናታቸው ሰማያዊቱ ከነዓን የምትታይባቸው «ፈስጋዎች» አሉ፤ ጭጋግና ደመና ተጠርጎ ፀሐይ በኃይሉ የሚያበራባቸው፣ ዓይናችንም ከተፈጥሮ ድንግዝግዝነቱ ተፈትቶ እጅግ ሩቅ ያለችውን ምድር በጥቂቱ የሚያይባቸው፣ በኋላ ለእግዚአብሔር ሕዝብ ከተጠበቀው ደስታና ብፅዕና ጥቂቱን የሚመለከትባቸው የተቀደሱ ሰዓቶች አሉ። በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት፣ በተባረኩ የኅብረት ወቅቶች፣ ሰማይን ወደ እነርሱ የሚያወርዱ የሚመስሉ፣ ሰማይ ራሱ ምን ሊሆን እንደሚገባው በደካማ መጠንም ቢሆን እንዲገነዘቡ የሚያስችሉ ልምምዶች፣ ደስታዎችና ስሜቶች አሁንም እንኳ ይሰጧቸዋል።

ወደ ቤት መቃረብ

የክርስቲያን ሕይወት ምርጡ ጊዜ የመጨረሻው ጊዜ ነው፤ ምክንያቱም ለሰማይ እጅግ የቀረበው እርሱ ነውና፤ ያን ጊዜም ለዘላለም የሚዘምረውን መዝሙር መነሻ ቃና መምታት ይጀምራል። ኦ! ያ እንዴት ያለ መዝሙር ይሆናል!

ወደ ሰማይ የሚወስደው መንገድ

ተስፋህ ምንም ይሁን ምን፣ ከክርስቶስ በቀር ወደ ሰማይ የሚወስድ መንገድ የለም፤ በኢየሱስ በሚደማው ጎን በኩል እንጂ ወደ ዕንቁዎቹ ደጆች የሚያደርስ መንገድ የለም። የገነት ደጆች እነዚህ ናቸው — እነዚህ የሚደሙ ቁስሎች። ወደ እግዚአብሔር ብሩህ ዙፋን መንገድህን ልታገኝ ብትወድ፣ አስቀድመህ ወደ ኢየሱስ መስቀል የሚወስደውን መንገድ አግኝ፤ ወደ ደስታ የሚወስደውን መንገድ ልታውቅ ብትወድ፣ ኢየሱስ በሄደበት የመከራ መንገድ ተራመድ። ምን! ሌላ መንገድ ልትሞክር? የሰማይን መቃኖች፣ መወርወሪያዎችና ደጆች ከዘላለማዊ ስፍራቸው ነቅለህ በፍጡር ጉልበትህ መንገድህን በግድ ልትከፍት የምትችል እስኪመስልህ ድረስ አብደሃልን? ወይስ በሀብትህና በወርቅህ በገነት ውስጥ የእግር መርገጫ ልትገዛ ታስባለህን? አንተ ሰነፍ! አደባባዮቹ ከወርቅ በተሠሩበት፣ ደጆቹም ጠንካራ ዕንቁ በሆኑበት — መሠረቶቹ ኢያስጲድ፣ ቅጥሮቹም የከበሩ ዕንቆች በሆኑበት ስፍራ ወርቅህ ምንድር ነው? በመልካም ሥራህስ ወደዚያ የምትደርስ ይመስልሃልን? አሃ! መላእክት በትዕቢት ወደቁ፤ አንተም በትዕቢትህ ትወድቃለህ። ሰማይ እንደ አንተ ላሉት አይደለም። ነገር ግን «ከሞትሁ በኋላ ሀብቴን ለበጎ አድራጎት እተዋለሁ፤ ሆስፒታል እሠራለሁ ወይም ድሆችን እመግባለሁ» ትላለህን? እንግዲያስ ሰዎች ይክፈሉህ፤ ለእነርሱ ሠርተሃል፣ ዕዳውን ይክፈሉ፤ የድንጋይ ዓምድ ያቁሙልህ፣ ምስልህንም በአናቱ ላይ ያኑሩ። ለአገርህ ሠርተህ ከሆነ አገርህ ያለባትን ዕዳ ትክፈልህ። እግዚአብሔር ግን — ለአንተ ምን ዕዳ አለበት? አንተ ረስተኸዋል፤ ልጁን ንቀሃል፤ ወንጌሉን ጥለሃል። ተዋጊ፣ የአገር መሪ፣ አገር ወዳድ ሁን — ሰዎች ይክፈሉህ፤ እግዚአብሔር ግን ምንም ዕዳ የለበትም፤ በኖረውና በሞተው፣ ለዘላለምም ሕያው በሆነው፣ የሰማይንም መክፈቻዎች በወገቡ በያዘው በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በትክክለኛው መንገድ ካልመጣህ፣ የምታደርገው ሁሉ ወደ ቤተ መንግሥቱ እንዲያስገባህ ሊደልለው አይችልም።

የሰማይ ተስፋ

አማኞች ከክርስቶስ ጋር የሚኖሩና ክብሩን የሚያዩ ብቻ አይደሉም፤ ክርስቶስን ሊመስሉና ከእርሱ ጋር ሊከብሩም ነው። እርሱ ክቡር ነውን? እነርሱም እንዲሁ ይሆናሉ። እርሱ በዙፋን ተቀምጧልን? እነርሱም እንዲሁ ይሆናሉ። እርሱ አክሊል ይደፋልን? እነርሱም እንዲሁ። እርሱ ካህን ነውን? እነርሱም ግዛቱን የሚካፈሉ ነገሥታት፣ ለዘላለምም ተቀባይነት ያለው መሥዋዕት የሚያቀርቡ ካህናት ይሆናሉ። ልብ በል፤ ክርስቶስ ባለው ሁሉ አማኞች ተካፋዮች ናቸው። ከክርስቶስ ጋር ሊነግሡ፣ ከደስታውም ድርሻ ሊኖራቸው፣ ከእርሱ ጋር ሊከበሩ፣ በእርሱም ተቀባይነት ሊያገኙ ነው። ይህ በእውነት ሰማይ ነው! ይህ ተስፋ ካለህ፣ እለምንሃለሁ፣ አጥብቀህ ያዘው፤ በእርሱ ኑር፤ በእርሱም ደስ ይበልህ።

«እንዲህ ያለ መለኮታዊ ተስፋ፣ መከራን በሚገባ ይታገሣል፤ ጌታ ክርስቶስ ንጹሕ እንደ ሆነ፣ ነፍስህን ከሥጋዊ ምኞትና ከኃጢአት ያነጻል።»

አሁን ከጌታህ አጠገብ ኑር፤ እንዲህ ብታደርግ ማስረጃዎችህ ብሩህ ይሆናሉ፤ ወንዙን ለመሻገር በምትደርስበት ጊዜም ፊት ለፊት ታየዋለህ፤ ያ ምን እንደ ሆነ ሊናገሩ የሚችሉት በየሰዓቱ የሚደሰቱበት ብቻ ናቸው። ይህ ብሩህ ተስፋ ከሌለህ ግን፣ እንዴት ረክተህ ልትኖር ትችላለህ? በጨለማ ዓለም ውስጥ አልፈህ ወደ ባሰ ጨለማ ዘላለም እየሄድህ ነው። እለምንሃለሁ፣ ቆም ብለህ አስብ። ስለዚህች ምስኪን ምድር ሰማይን ማጣት ይገባ እንደ ሆነ ለአንድ አፍታ አስብ። ምን! ለጥቂት ጊዜያት የዓለም ተድላ ለሚሆኑ ርካሽ ሳንቲሞች ዘላለማዊ ክብርን በመያዣ ትሰጣለህን? አይሆንም፤ እለምንሃለሁ፣ ቆም በል፤ ውሉን ከመቀበልህ በፊት መዝነው። ሰው ዓለሙን ሁሉ ቢያተርፍ ነፍሱንም ቢያጐድል ምን ይጠቅመዋል? ሰዎች እንዲህ ያለውን ሰማይ በሚያጡበት ቸልተኝነት ወይም መጥፎ አጋጣሚ ምክንያት እንዴት ያለ ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት ይሆናል?

ከክርስቶስ ጋር መኖር

«ከክርስቶስ ጋር መኖር»። ከክርስቲያን በቀር ይህን ማን ሊረዳው ይችላል? ዓለማውያን ሰዎች ግድ የማይሰጣቸው ሰማይ ነው። «ከክርስቶስ ጋር መኖር» በሚለው በዚያ አንድ ዓረፍተ ነገር ውስጥ ምን ያህል የክብር ክምችት እንደ ታጨቀ አያውቁም። ለአማኙ ግን እነዚህ ቃላት የብፅዕና ጥቅል ናቸው። ቃላቱ ከሚያስገኙት ብዙ የከበሩ ሐሳቦች አንዱን ብቻ ውሰድ — ክርስቶስን ማየት። «ዓይኖችህ ንጉሡን በውበቱ ያያሉ»። ስለ እርሱ ሰምተናል፤ «ሳናየው የምንወደው» ልንልም እንችላለን። ያን ጊዜ ግን «እናየዋለን»። አዎን፣ ከፍ ከፍ ያለውን ቤዛ በእውነት እንመለከተዋለን። ሐሳቡን አስተውል። በውስጡ ሰማይ የለምን? ስለ አንተ በመስቀል ላይ የተቸነከሩትን እጆች ታያለህ፤ የእሾህ አክሊል የደፋውን ራስ ታያለህ፤ በደም ከታጠቡት ብዙ ሕዝብ ሁሉ ጋር ሆነህ፣ ስለ አንተ በትሕትና ራሱን ላዋረደው በትሕትና አክብሮት ትሰግዳለህ። እምነት የከበረ ነው፤ ማየት ግን ምን ያህል ይሆን? ኢየሱስን የእግዚአብሔር በግ አድርጎ በእምነት መስተዋት መመልከት ነፍስን በማይነገር ደስታ ደስ ያሰኛታል፤ ነገር ግን ኦ! ፊት ለፊት ማየቱ፣ ወደ እነዚያ ዓይኖች መመልከቱ፣ ያን ድምፅ መስማቱ — ገና ሲጠቀስ ብቻ እንኳ መነጠቅ ይጀምራል! ስለ እርሱ ማሰብ ብቻ እንኳ ይህን ያህል የሚጣፍጥ ከሆነ፣ «ሰው ከወዳጁ ጋር እንደሚነጋገር» ከእርሱ ጋር በምንነጋገርበት ጊዜ ራእዩ ምን ይሆን? — የክርስቶስ ራእይ ኅብረትን ያጠቃልላልና። በሰሎሞን መኃልይ ሙሽራይቱ የተመኘችውን ሁሉ፣ ከዚያም አሥር ሺህ እጥፍ የሚበልጥ፣ እናገኛለን። ያን ጊዜ፦ «በአፉ መሳም ይሳመኝ፤ ፍቅርህ ከወይን ይልቅ ይሻላልና» የሚለው ጸሎት ይፈጸማል። ያን ጊዜ፦ «ግራው ከራሴ በታች ነው፥ ቀኙም ያቅፈኛል» ለማለት እንችላለን። ያን ጊዜ፦ «የተገባቸውም ስለ ሆኑ ነጭ ልብስ ለብሰው ከእኔ ጋር ይሄዳሉ» የሚለውን የተስፋ ቃል እንለማመዳለን። ከዚያም በምድር ላይ ከቶ ያልዘመርነውን የምስጋና መዝሙር እናፈስሳለን፤ ዜማው የተስማማ፣ ጣፋጭ፣ ንጹሕ፣ ሰላምና ደስታ የሞላበት፣ ዜማውን የሚያበላሽ አንዳች አለመስማማት የሌለበት፣ በመንፈስ የተነጠቀ የሱራፌል መዝሙር። ራእይና ኅብረት በሙላት የእኛ የሚሆኑበት ቀን — እኛ እንደ ታወቅን የምናውቅበት ቀን — የተባረከ ቀን ነው!