የእግዚአብሔር መግቦትና ጥንቃቄ

ነገ

ነገዎች የምንመካባቸው ካልሆኑ፣ እንግዲያስ ለምንም አይጠቅሙም ማለት ነው? አይደለም፤ እግዚአብሔር ይባረክ። በነገዎች ልናደርጋቸው የምንችላቸው እጅግ ብዙ ነገሮች አሉ። የእግዚአብሔር ልጆች ከሆንን በእነርሱ ምን ልናደርግ እንደምንችል ልንገርህ። ለበጎ እንደሚደረጉልን አውቀን ሁልጊዜ በትዕግሥትና በመተማመን ልንጠብቃቸው እንችላለን። ስለ ነገዎች እንዲህ ማለት እንችላለን፦ «በእነርሱ አልመካም፤ ነገር ግን አልፈራቸውም፤ በእነርሱ አልኮራም፤ ነገር ግን ስለ እነርሱ አልንቀጠቀጥም።» አዎን፣ ስለ ነገ እጅግ ተረጋግተንና ተጽናንተን ልንኖር እንችላለን፤ ዘመናችን ሁሉ በእጁ እንደ ሆነ፣ የሚሆነውም ሁሉ በትእዛዙ ሥር እንደ ሆነ ልናስታውስ እንችላለን፤ የእግዚአብሔርን የመግቦት መንገድ ጠመዝማዛዎች ሁሉ ባናውቅም እርሱ ግን ሁሉንም ያውቃቸዋል፤ ሁሉም በመጽሐፉ ተወስነዋል፤ ዘመናችንም ሁሉ በጥበቡ ተሰናድቷል። ስለዚህ ነገዎችን ገና ያልተቀረጸ የጊዜ ወርቅ አድርገን፣ ለዕለት ዕለት ወጪ ሊቀረጹ እንደ ተዘጋጁ አድርገን ልናያቸው እንችላለን፤ ስለ ሁሉም እንዲህ ማለት እንችላለን፦ «ሁሉም ወርቅ ይሆናሉ፤ ሁሉም የንጉሡን ማኅተም ይሸከማሉ፤ ስለዚህ ይምጡ፤ እኔን አያከፉኝም—ሁሉም ለበጎዬ ይደረጋሉ።»

እንዲያውም ከዚህ በላይ፣ ክርስቲያን ነገዎቹን በመገዛት ብቻ ሳይሆን በደስታም ቢጠብቃቸው ትክክል ነው። ነገ ለክርስቲያን አስደሳች ነገር ነው፤ ወደ ክብር አንድ ምዕራፍ ያቀርበዋል። ለአማኝ ወደ ሰማይ አንድ እርምጃ ያቀርበዋል፤ በአደገኛው የሕይወት ባሕር ላይ በመርከብ የተሻገረው አንድ ተጨማሪ ርቀት ነው፤ ወደ ዘላለማዊ ወደቡም በዚያው መጠን ቀርቧል።

ነገ! ክርስቲያን በእርሱ ሐሤት ሊያደርግ ይችላል፤ ስለ ዛሬም እንዲህ ሊል ይችላል፦ «አንተ ቀን ሆይ፣ ጨለማ ልትሆን ትችላለህ፤ እኔ ግን ደኅና ሁን እልሃለሁ፤ እነሆ፣ ነገ ሲመጣ አያለሁና፤ በክንፎቹም ላይ እወጣለሁ፤ በርሬም እሄዳለሁ፤ አንተንና ኀዘንህንም ከኋላዬ ርቄ እተዋለሁ።»

ነገር ሁሉ ለበጎ ሲደረግ

ክርስቶስ የሚሆነው ነገር ሁሉ ዳኛ ነው፤ በሁሉ ነገር ሥልጣኑ የበላይ ነው፤ ኃይሉንም ለቤተ ክርስቲያኑ መልካም ይጠቀምበታል። የሁኔታዎችን ፈትል ይፈትላል፤ ከዕጣ ፈንታው እንዝርት ላይ ይሠራል፤ እነዚያም ፈትሎች ከፍቅራዊ ጥበቡ ንድፍ ውጭ እንዲሸመኑ አይፈቅድም። ያ ምሥጢራዊ መንኰራኵር ለተመረጡቱ መልካምን በማያመጣ መንገድ እንዲዞር አይፈቅድም። እጅግ ክፉ የሆኑትን ነገሮቻቸውን በረከት ያደርግላቸዋል፤ እጅግ መልካም የሆኑትንም ነገሮቻቸውን ይቀድሳል። በጥጋብ ዘመን ብዛታቸውን ይባርካል፤ በራብ ዘመን የሚያስፈልጋቸውን ሁሉ ይሞላላቸዋል። ነገር ሁሉ ለክብሩ እንደሚሠራ፣ እንዲሁ ነገር ሁሉ ለበጎአቸው ይሠራል።

የማይለወጥ

ለውጥ ጣቱን ሊያሳርፍበት የማይችል አንድ ስፍራ አለ፤ ተለዋዋጭነት ፈጽሞ ሊጻፍበት የማይችል አንድ ስም አለ፤ ፈጽሞ ሊለወጥ የማይችል አንድ ልብ አለ—ያ ስፍራ ቅድስተ ቅዱሳን ነው—ያ ልብ የእግዚአብሔር ነው—ያ ስም ፍቅር ነው።

የእግዚአብሔር መግቦት

ወሰን የሌላቸው የመግቦት ጎተራዎች አማኙን ለመደገፍ ተመድበዋል። ክርስቶስ በስንዴ የተሞሉ ጎተራዎች ያሉት ዮሴፋችን ነው፤ ነገር ግን ዮሴፍ ግብፃውያንን እንዳደረገው አያደርገንም፤ የዕቃ ቤቱን በር ይከፍታል፤ በውስጡ ያለውንም መልካም ነገር ሁሉ የራሳችን አድርገን እንድንቆጥረው ያዝዘናል። በመግቦቱ ርስት ላይ ለእኛ የዕለት ድርሻችንን የሚሰጥ የማይቋረጥ ግዴታ አኑሯል፤ አንድ ቀንም ያ ርስት ራሱ ለእኛ ሲባል በመልካም እንደ ተያዘና ምንጊዜም የእኛ እንደ ነበረ በግልጥ እንደምናስተውል ተስፋ ሰጥቶናል። የመግቦት ሰረገላ መንኰራኵሮች ዘንግ ወሰን የሌለው ፍቅር ነው፤ ቸሩ ጥበብም ዘወትር ሰረገላ ነጂው ነው።

የእግዚአብሔር ርኅሩኅ ጥንቃቄ

እግዚአብሔር ለሕዝቡ እንዴት ይጠነቀቃል! ስለ እነርሱ እንዴት ይጨነቃል! ስለ ሕይወታቸው ብቻ ሳይሆን ስለ መጽናናታቸውም ጭምር። «ሕዝቤን አበርቱ፥ አበርቱ» ይላልን? መልአኩንስ «ሕዝቤን ጠብቅ» ይለዋልን? ሰማያትንስ «ሕዝቤን ትመግቡ ዘንድ መናን አዝንቡ» አይላቸውምን? ይህን ሁሉ፣ ከዚህም በላይ ርኅሩኅ ጥንቃቄው ያረጋግጥላቸዋል። ነገር ግን ስለ ጥቅማችን ብቻ ሳይሆን ከሚያስፈልገን በላይ ስለ ሆነው ነገር ጭምር እንደሚያስብ ሊያሳየን እንዲህ ይላል፦ «አጽናኑ፥ ሕዝቤን አጽናኑ።» ሕያው ሕዝቡና የተጠበቀ ሕዝቡ ብቻ ሳይሆን ደስተኛ ሕዝቡም እንድንሆን ይወዳል። ሕዝቡ ቢመገቡ ደስ ይለዋል፤ ከዚህም በላይ ልባቸውን ደስ ያሰኝ ዘንድ «የጠራ ያረጀ የወይን ጠጅ» ሊሰጣቸው ይወዳል። «እንጀራ» ብቻ ሳይሆን «ማር» ደግሞ ይሰጣቸዋል፤ «ወተት» ብቻ ሳይሆን «የወይን ጠጅና ወተት» ይሰጣቸዋል። «አጽናኑ፥ ሕዝቤን አጽናኑ»፦ ይህ ለሕዝቡ ትንንሽ ነገሮች እንኳ የሚጠነቀቀው የአብ ናፍቆት ልብ ነው። እንባ ያቀረረ ዓይን ያለውን ያንን «አጽናኑ»፤ ልቡ የታመመውን ያንን ልጄን «አጽናኑ»፤ ያንን የሚያቃስት ምስኪን «አጽናኑ»፤ «አጽናኑ፥ ሕዝቤን አጽናኑ፥ ይላል አምላካችሁ።»

የምድር ወቅቶች

የሚታዩት ነገሮች የማይታዩት ነገሮች ምሳሌዎች ናቸው። የፍጥረት ሥራዎች ለእግዚአብሔር ልጆች የጸጋን ስውር ምሥጢራት የሚያሳዩ ሥዕሎች ናቸው። የእግዚአብሔር እውነቶች የወርቅ እንኮዮች ናቸው፤ የሚታዩት ፍጥረታትም የብር ሙዳዮች ናቸው። የዓመቱ ወቅቶች እንኳ በውስጣችን ባለው በትንሹ የሰው ዓለም አቻቸውን ያገኛሉ። ክረምታችን አለን—ጨፍጋጋውና የሚያጉረመርመው ክረምት—የሕጉ የሰሜን ነፋስ በላያችን በኃይል በሚነፍስበት ጊዜ፤ ተስፋ ሁሉ በሚጠወልግበት ጊዜ፤ የደስታ ዘሮች ሁሉ ከተስፋ መቁረጥ ጨለማ ጓል በታች በሚቀበሩበት ጊዜ፤ ነፍሳችን በበረዶ እንደ ታሰረ ወንዝ ያለ ደስታ ሞገድ፣ ያለ ምስጋናም ፍሰት አጥብቃ በምትታሰርበት ጊዜ። ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን፤ ለስላሳው የደቡብ ነፋስ በነፍሳችን ላይ ይነፍሳል፤ ወዲያውም የምኞት ውኆች ይፈታሉ፤ የፍቅር ጸደይ ይመጣል፤ የተስፋ አበቦች በልባችን ይታያሉ፤ የእምነት ዛፎች ለጋ ቀንበጦቻቸውን ያወጣሉ፤ የወፎች የዝማሬ ጊዜ በልባችን ይደርሳል፤ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስም በማመናችን ደስታና ሰላም ይሆንልናል። ያንን አስደሳች የጸደይ ወራት በአማኙ ዘንድ ባለጠጋ በጋ ይከተለዋል፤ በዚያን ጊዜ ጸጋዎቹ እንደ መዓዛማ አበቦች ሙሉ በሙሉ ያብባሉ፤ አየሩንም በሽቱ ይሞላሉ፤ የመንፈስ ፍሬዎችም እንደ ትርንጎና እንደ ሮማን በጽድቅ ፀሐይ ምቹ ሙቀት እስከ ሙሉ መጠናቸው ያድጋሉ። ከዚያም የአማኙ የመከር ወራት ይመጣል፤ ፍሬዎቹ ይበስላሉ፤ እርሻዎቹም ለመከር ይደርሳሉ፤ ጌታው «ያማረ ፍሬውን» ሰብስቦ በሰማይ የሚያከማችበት ጊዜ ደርሷል፤ የመክተቻው በዓል ቀርቧል—ዓመቱ እንደ ገና የሚጀምርበት ጊዜ፣ እንደ ልዑል ቀኝ ዓመታት ያለ የማይለወጥ ዓመት።

የእግዚአብሔር አገዛዝ

ሁኔታዎች ያለ መለኮታዊ አስቀድሞ መወሰን በአጋጣሚ እንደሚፈጸሙ፣ ልዩ ልዩ መከራዎችም ያለ እግዚአብሔር የበላይ እጅ ወይም ያለ እርሱ ቀጥተኛ ሥራ እንደሚደርሱ ለማመን የሚበቁ ሞኞች ዛሬም ይገኛሉ። ወዮልን! በሕይወታችን ሁኔታዎች ውስጥ አጋጣሚ አንዳች ድርሻ ቢኖረው ኖሮ! ካርታና መሪ በሌለው አስተማማኝ ባልሆነ መርከብ ወደ ባሕር እንደ ተላኩ ምስኪን መርከበኞች በሆንን ነበር፤ በመጨረሻ ስለምንደርስበት ወደብ ምንም ባላወቅን ነበር፤ አሁን የነፋሳት መጫወቻ፣ የማዕበል ምርኮኞች እንደ ሆንን፣ ቶሎም ሁሉን የሚውጠው ጥልቅ ባሕር ሰለባዎች ልንሆን እንደምንችል ብቻ በተሰማን ነበር። ወዮ! ለምግባችንና ለልብሳችን፣ ለአሁኑ መጽናናታችንና ለወደፊት ተስፋችን ከአጋጣሚ በቀር ለማንም ባለ ዕዳ ብንሆን ኖሮ ሁላችንም ምስኪን ወላጅ አልባዎች በሆንን ነበር። የሚጠብቀን የአባት እንክብካቤ የለም፤ ለሚሞቱ ነገሮች ተለዋዋጭነትና ስሕተት ብቻ ተተውን! በዙሪያችን የምናየው ሁሉ ዓይኖቻችንን የሚያሳውር፣ በመጀመሪያው ጨለማ ውስጥ መጨረሻውን ለማየት ፈጽሞ እንዳንጠብቅ የሚከለክለን፣ በምድረ በዳ መካከል እንዳለ ታላቅ የአሸዋ ማዕበል በሆነ ነበር። መንገድ በሌለው ምድረ በዳ ውስጥ የሚመራን ጎዳና የሌለን መንገደኞች፣ በማንኛውም ጊዜ ሊገለበጡና ሊዋጡ የሚችሉ ተጓዦች በሆንን ነበር፤ የነጡ አጥንቶቻችንም የማዕበሉ ሰለባዎች ሆነው ማንም ሳያውቃቸው ወይም ሁሉ ረስቷቸው በቀሩ ነበር። እግዚአብሔር ይመስገን፤ ለእኛ እንዲህ አይደለም። የሚደርስብን ነገር ሁሉ አባታችንና ወዳጃችን በሆነው በእርሱ ጥበበኛና ርኅሩኅ ፈቃድ እንደሚሰናዳ እናምናለን፤ በግርግር መካከል ሥርዓትን እናያለን፤ ሌሎች ባዶነትና ከንቱነት ብቻ በሚያዩበት ስፍራ ዓላማዎች ሲፈጸሙ እናያለን። «መንገዱ በዐውሎ ነፋስና በወጨፎ ውስጥ ነው፤ ደመናትም የእግሩ ትቢያ ናቸው» ብለን እናምናለን።

የቤት ምሕረቶች

የዕለት ምሕረቶቻችን ሁሉ በሰማይ ካለው አባታችን ዘንድ ስጦታ ሆነው እንደሚመጡልን ስናስተውል፣ እጥፍ ውድ ይሆኑልናል። ለትምህርት ቤት ልጅ ከቤት እንደሚላክለት ነገር የሚጣፍጥ ምንም ነገር የለም። ክርስቲያንም እንዲሁ ነው። ምሕረቶቹ ሁሉ የቤት ምሕረቶች ስለ ሆኑ ይበልጥ ይጣፍጡታል—«ከላይ» ይመጣሉና፤ የሚኖርባትም ምድር በወንዝ እንደምትጠጣው እንደ ግብፅ ምድር አይደለችም፤ ነገር ግን «ከሰማይ ዝናብ ውኃ የምትጠጣ» ምድር ናት። ሁሉን ነገር ከእግዚአብሔር እንደ መጣ አድርጎ የሚቀበል፣ ስለ ሁሉም አባቱን የሚያመሰግን ሰው ዕጣው የተባረከ ነው! ከሰማይ እንደ መጣ ሲያውቅ ማንኛውም ነገር ይጣፍጠዋል። ይህም አሳብ ከመጠን ካለፈ የዓለም ፍቅር እንድንጠበቅ ይረዳናል። ሰላዮቹ ወደ ኤሽኮል ሄደው በዚያ ያደገውን እጅግ ትልቅ የወይን ዘለላ አመጡ፤ ነገር ግን ሕዝቡ «ከተስፋይቱ ምድር ያገኘናቸው ፍሬዎች በምድረ በዳ ለመቆየት ያረኩናል» እንዳሉ አታገኝም። አይደለም፤ ወይኑ ከከነዓን እንደ መጣ አዩ፤ ስለዚህም «እንውጣ፥ ምድሪቱንም እንውረስ» አሉ። እንዲሁም ባለጠጋ ምሕረቶችን ስናገኝ ከዚህች ምድር የተፈጥሮ አፈር ብቻ እንደ መጡ ብናስብ፣ እዚህ ለመቆየት ብንመኝ አያስደንቅም። ከሌላ አገር እንደ መጡ ብናውቅ ግን በተፈጥሮ ወደዚያ ለመሄድ እንናፍቃለን፦

«ውዱ ጌታችን የወይን ቦታውን ወደሚጠብቅበት፣ ዘለላዎችም ሁሉ ወደሚያድጉበት።»

ክርስቲያን ሆይ፣ እንግዲያስ ያለህ ሁሉ ከላይ እንደሚመጣ በማሰብ ደስ ይበልህ፤ የዕለት እንጀራህ ከትጋትህ ይልቅ ከሰማያዊ አባትህ እንክብካቤ ይመጣል፤ በእያንዳንዱ ምሕረት ላይ የሰማይን የራሱን ጽሕፈት ታያለህ፤ እያንዳንዱም በረከት እግዚአብሔር ቸርነቱን ከሚያድልበት ከዝሆን ጥርስ አዳራሾች በሽቱና በናርዶስ በከርቤም ታውዶ ወደ አንተ ይወርዳል።

ተለዋዋጭነት

የአማኙ ልምምድ በመንፈሳዊ ሕይወቱ እንዴት የተለያየ ነው! በነፍሱ የአየር ጠባይ ውስጥ ምንኛ ለውጦች አሉ! ምንኛ ብሩህ ፀሐያማ ቀኖች! ምንኛ ጨለማና ደመናማ ሌሊቶች! ሕይወቱ የብርጭቆ ባሕር እንደ ሆነች ምንኛ ጸጥታ! ሕይወቱ ማዕበላዊ ውቅያኖስ እንደ ሆነች ምንኛ አስፈሪ ፈተናዎች! አንድ ጊዜ «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» ብሎ ሲጮኽ እናገኘዋለን፤ ወዲያውም «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፤ አጥንቶቼም ሁሉ፥ ቅዱስ ስሙን ባርኩ» ብሎ ይዘምራል። በአንድ ሰዓት «መቆሚያ በሌለበት በጥልቅ ረግረግ ውስጥ ሰጠምሁ» ብሎ ሲያቃስት እንሰማዋለን፤ ከዚያም «እግዚአብሔር ብርሃኔና መድኃኒቴ ነው፤ ማንን እፈራለሁ? እግዚአብሔር የሕይወቴ መጠጊያ ነው፤ ማንን እደነግጣለሁ?» ብሎ ሐሤት ሲያደርግ እናገኘዋለን። ወደ ሰማይ እንዴት በሚያስደንቅ ሁኔታ ይወጣል! ወደ ጥልቁም እንዴት በሚያስፈራ ሁኔታ ይጠልቃል! ስለ መንፈሳዊውና ስለ ውስጣዊው ሕይወት አንዳች ያወቅን እኛ በዚህ አንደነቅም፤ እነዚህ ለውጦች ተሰምተውናልና። ወዮ! በቀላሉ በሚከበን ኃጢአትና በሰማያዊ ስፍራ እንድንነግሥ በሚያደርገን ጸጋ መካከል ምንኛ ልዩነት አለ! በብርቱ የምሥራቅ ነፋስ እንደሚሰበር አድርጎ በሚያደቅቀን በወራዳ አለመታመን ኀዘንና እንደ ተስማሚ ነፋስ ወደ ሰማይ በሚወስደን በቅዱስ መታመን ደስታ መካከል ምንኛ ልዩነት አለ! ዛሬ ከእግዚአብሔር ጋር መሄድና ነገ ወደ ጭቃ መውደቅ፣ ትናንት በኃጢአት፣ በሞትና በሲኦል ላይ ድል መንሣትና ዛሬ በሥጋና በአእምሮ ምኞቶች ተማርኮ መነዳት—ምንኛ ለውጥ ነው! በእውነት ራሳችንን ልንረዳ አንችልም፤ በአንድ ጊዜ የሚስማማን ገለጻ በሌላ ጊዜ አይስማማንም። ልምምዳችን በእርግጥ ተለዋዋጭ ነው፤ ነገር ግን ኦ፣ ክርስቶስ አለመለወጡ ምንኛ ምሕረት ነው! ልምምዳችን የቱንም ያህል ቢለያይ፣ ጸጋው ሊያሟላው በዚያው ልክ የተለያየ ነው፤ በሚያስፈልገን ጊዜ ሁሉ የሚረዳን ጸጋ አለውና፤ ወሰን በሌለውና በማይጓደል በጎ ፈቃድም እንደ ቀናችን መጠን ኃይልን ይሰጠናል።