ጸሎት

የሚጸና ጸሎት

የእግዚአብሔር መንፈስ በልብህ ያኖረውን ጸሎት አትተው፤ የለመንካቸው ነገሮች ሊጠበቁ የሚገባቸው መሆናቸውን አስታውስ። ደግሞም በጸሎት ላይ ሳለህ ለማኝ ነህ፤ ስለዚህ እግዚአብሔር የሚሰማህን ጊዜ ልትመርጥ አይገባህም። ስለ ራስህ ትክክለኛ ግንዛቤ ቢኖርህ ኖሮ እንዲህ ትል ነበር፦ «እንደ እኔ ያለውን የማይገባውን ሰው ጨርሶ መስማቱ ራሱ ድንቅ ነው። በእውነት ወሰን የሌለው አምላክ ጆሮውን ወደ እኔ ያዘነብላልን? በመጨረሻ ይሰማኛል ብዬ ተስፋ ላደርግ እችላለሁን? እንግዲያስ ጸሎቴን መቀጠል ይገባኛል።»

ደግሞም ይህ ብቸኛ ተስፋህ መሆኑን አስብ፤ ሌላ አዳኝ የለም። ወይ ይህ ወይ ምንም—የክርስቶስ ደም አለዚያም የዘላለም ቁጣ። ከእርሱ ዘወር ብትል ወደ ማን ትሄዳለህ? ምሕረትን እየለመነ የጠፋ ማንም እስከ ዛሬ የለም፤ ስለዚህ ቀጥልበት።

ከዚህም በላይ ከአንተ የሚሻሉ ሰዎች መጠበቅ ግድ ሆኖባቸዋል። ነገሥታት፣ አበውና ነቢያት ጠብቀዋል፤ ስለዚህ አንተም በንጉሡ እልፍኝ ደጃፍ ጥቂት ጊዜ ተቀምጠህ ለመጠበቅ በእርግጥ ልትረካ ትችላለህ። መርዶክዮስ እንዳደረገው በንጉሡ በር መቀመጥ ክብር ነው። መጸለይህን ቀጥል—መጠበቅህንም ቀጥል!

«ኧረ!» ይላል አንዱ፣ «እኔ ለረጅም ጊዜ ሳደርገው የኖርኩት ይህንኑ ነው።» አዎን፣ አዎን፤ መጠበቅ የተለያየ ዓይነት አለው። አንድ ሰው «ስጠብቅ ቆይቻለሁ» ይላል፤ ነገር ግን እጆቹን አጣምሮ ተኝቷል። እንዲህ ባለው መንገድ እስክትጠፋ ድረስ ልትጠብቅ ትችላለህ። እኔ የምለው መጠበቅ «ሁሉን ነገር አዘጋጅቶ» መጠበቅ ነው—በሥቃይ ውስጥ ሆኖ «ሐኪሙ እየመጣ ነውን?» እያለ የሚጮኽ ምስኪን በሽተኛ ሐኪሙን እንደሚጠብቅ ያለ መጠበቅ። እንደዚህ ካሉት አንዱም ባዶውን አይሰደድም ስል ለጌታዬ ዋስ እሆናለሁ። እርሱ የተስፋ ቃሉን ፈጽሞ አያጥፍም። ሞክረው—ሞክረው!

በእምነት የሚቀርብ ጸሎት

ጸሎቶች በሰማይ የሚሰሙት በአብዛኛው በእምነታችን መጠን ነው። ትንሽ እምነት እጅግ ታላላቅ ምሕረቶችን ታገኛለች፤ ታላቅ እምነት ግን ከዚያም የሚበልጥ ታገኛለች። በድሮ ዘመን በአጥቢያው ያሉ ድሆች ሁሉ ስንቅ ለመቀበል ሳህን ይዘው ከቤት ወደ ቤት የሚዞሩበት ልማድ ነበር፤ ሳህኑ የቱንም ያህል ትልቅ ቢሆን ለጋስ የሆነ ሰው ሁሉ ይሞላው ነበር። እምነት ሳህናችን ነው፤ ያለን «ትንሽ እምነት» ብቻ ከሆነ እርሷ ትሞላልናለች፤ «ታላቅ እምነት» ካለንም እርሷም ደግሞ ትሞላልናለች። ትንሽ እምነት ብዙ ታገኛለች፤ ታላቅ እምነት ግን የከበረችና እንደ መስፍን የተከበረች ነጋዴ ናት፤ ታላቅ ንግድም ታካሂዳለች—ትንሽ እምነት መቶዎችን ብቻ በምታተርፍበት እርሷ ሚሊዮኖችን ታገኛለች። ታላቅ እምነት የእግዚአብሔርን ሀብት አጥብቃ ትይዛለች።

በጸሎት ጽና

አብዝተህ ጸልይ። የእግዚአብሔር ተክሎች በጸሎት እልፍኝ ሞቃት አየር ውስጥ ፈጥነው ያድጋሉ—እርሱ ለመንፈሳዊ ዕፅዋት እድገትን የሚያፋጥን ስፍራ ነው። ብርቱ ሊሆን የሚወድ ሰው በጸጋው ዙፋን ፊት ዘወትር መንበርከክ አለበት። ለመንፈሳዊ ውጊያ ከሚደረጉ ልምምዶች ሁሉ የጉልበት ልምምድ እጅግ ጤናማና አበርቺ ነው።

ለፈቃዱ የማይገዛ ጸሎት

ጸሎታችንን ስንመለከት ብዙ ጊዜ በውስጡ የሚሰራጨውን ለፈቃዱ የማይገዛ መንፈስ የምናዝንበት ብዙ ምክንያት አለን። በጸሎታችን ስለ በረከት ከእግዚአብሔር ጋር መታገል ብቻ ሳይሆን—ያ የተፈቀደ ነበርና—በትዕቢት አጥብቀን ያዘዝንበት ጊዜ ስንት ነው! «አምላኬ ሆይ፥ ፈቃድህ ቢሆን ይህን ከልክለኝ» አላልንም፤ ቤዛው እንዳደረገው «ነገር ግን አንተ እንደምትወድ ይሁን እንጂ እኔ እንደምወድ አይሁን» ለማለት ዝግጁ አልሆንም፤ ይልቁንም ከሁሉን አዋቂው የፈቃዱ ምክር አንዳች እምቢታ መቀበል እንደማንችል ሁሉ፣ እንደ ድንቁርናችን ዕውር ዝንባሌ ለምነናል። ለጌታችን የላቀ ጥበብና ጸጋ በትሕትና መገዛትን ረስተን፣ ልባችን የተመኘውን ያንን የተለየ ምኞት ካላገኘን እንደማንረካ እየተናገርን ለምነናል። እንግዲህ ወደ እግዚአብሔር በመጣንና በእውነት መልካም ነው የምንለውን ነገር በለመንን ቁጥር አጥብቀን የመማጸን መብት አለን፤ ነገር ግን ከትጋት ወሰን አልፈን ወደ ማዘዝ ስንሄድ እንሳሳታለን። በረከትን መለመን የእኛ ድርሻ ነው፤ በረከቱ ምን እንደሚሆን መወሰን ግን የእኛ አይደለም። ራሳችንን ከመለኮታዊው ቡራኬ ኃያላን እጆች በታች ማኖር የእኛ ድርሻ ነው፤ ነገር ግን ዮሴፍ በያዕቆብ እጆች እንዳደረገው እጆቹን አንሥተን «አባቴ ሆይ፥ እንዲህ አይደለም» ማለት የእኛ አይደለም። እጆቹን አመሳቅሎ ቢባርከንም መርካት አለብን፤ ቀኝ እጁን በራሳችን ላይ ቢጭን እንደምንረካ ሁሉ ግራ እጁንም ቢጭን ፍጹም መርካት ይገባናል። ወደ እግዚአብሔር የምጽዋት ግምጃ ቤት ጥሰን መግባት የለብንም፤ ይልቁንም «እርሱ እግዚአብሔር ነው፤ ደስ ያሰኘውን ያድርግ» እንበል። ጸሎት በእግዚአብሔር ሉዓላዊነት ላይ ሰንሰለት እንዲሆን ፈጽሞ አልታሰበም። በጸሎታችን ግርጌ ይህን ሰማያዊ የመጨረሻ ማሳሰቢያ ሁልጊዜ ማከል አለብን፦ «አባት ሆይ፥ ለክብርህ የሚበጅ ከሆነ ይህን ከልክለኝ።» ክርስቶስ ከሚያዝዙ ጸሎቶች ጋር ምንም ኅብረት የለውም።