ጸንታችሁ ቁሙ

በሰማያዊ ስፍራ መቀመጥን (2:6)፣ በፍቅርና በብርሃንም መመላለስን (5:2፣ 8) ከተማርን በኋላ፣ ብርቱዎች እንድንሆንና ጸንተን እንድንቆም ተጠርተናል (6:10-11)። የምዕራፍ 8 ሙሽራይቱ አክሊሉን ልትቀዳጅና ከኢየሱስ ጋር ልትነግሥ ከሆነ ድል ነሺ መሆን አለባት። ስለዚህም ወታደር እንድትሆን ተጠርታለች።

በምዕራፍ 6 የመጀመሪያ ክፍል ጳውሎስ በመንፈስ የተሞላውን ሕይወት ርዕስ በልጆችና በወላጆች፣ በሠራተኞችና በጌቶች መካከል ባለው ግንኙነት ላይ በማዋል እንደሚቀጥል አይተናል። እዚህ ካሉት ዋና አሳቦች አንዱ «ልጆቻቸውን የሚያስቆጡ» «አባቶችን» የሚመለከት ነው። እናቶችም ሊሆኑ ይችላሉ፤ በአብዛኛው ግን አባቶች ናቸው። ብዙ የሥነ ልቡና ባለሙያዎች «ቁጣን» የውስጣዊ ቍስሎች ፍሬ አድርገው መቍጠራቸው ትኩረት የሚስብ ነው — የልጃቸውን የፍቅር ገንዳ በፍቅር (በማቀፍ፣ በመሳም፣ በማንነት፣ በሥነ ምግባር፣ በራስ ክብር፣ በደኅንነት፣ በግብ ወዘተ.) በማይሞሉ አባቶች (እና እናቶች) የሚፈጠሩ የነፍስ ቍስሎች። እንዲህ ያሉት የነፍስ ቍስሎች ሰይጣን ብዙ አማኞችን ድል ለመንሣት ከሚጠቀምባቸው መሣሪያዎች ሁሉ እጅግ ውጤታማዎቹ መሆናቸው የእኔ አሳዛኝ ግንዛቤ ነው።

«ድል ነሺ» መሆን ምን ማለት እንደ ሆነ ማሰብና የእንዲህ ያለውን ድል መንሣት ዋጋዎች ማየት ትኩረት የሚስብ ጥናት ነው። ስለ ድል መንሣት በሚናገሩ በ1ኛ ዮሐንስ ውስጥ ባሉ 3 ቁጥሮች ላይ ለማሰብ ጥቂት «ጊዜ ወስደን» እንቆይ። 1ኛ ዮሐንስ 2:12-14።

እዚህ ዮሐንስ አማኞችን ሁሉ ልጆች፣ አባቶችና ጎበዞች ብሎ ከሚጠራቸው ከሦስት ምድቦች በአንዱ ውስጥ ያስቀምጣቸዋል።

ልጆች ማለት ስለ ስሙ ኃጢአታቸው የተሰረየላቸው (ቁጥር 12) እና እግዚአብሔርን «አባት» ብለው ሊጠሩት የሚችሉ (ቁጥር 13) ናቸው። ይህ በመንፈስ ዳግመኛ ለተወለዱ ሁሉ እውነት ነው። ስለ ሥነ መለኮት ወይም ስለ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ምንም ላያውቁ ይችላሉ፤ ነገር ግን ሁለት ነገሮችን መናገር ይችላሉ፦ «ኃጢአቴ ተሰርዮልኛል፤ እርሱንም ‹አባት› ብዬ ልጠራው እችላለሁ።» ይህ ከዕድሜ ቍጥር ጋር ምንም ግንኙነት እንደሌለው አስተውል። ዕድሜያቸው የገፋ ሆኖ በሚያሳዝን ሁኔታ ከዚህ ደረጃ ፈጽሞ አልፈው የማያውቁ ብዙ አማኞችን አውቃለሁ — እንደ ሕፃናት ሆነው ቀርተዋል!

አባቶች ማለት ከመጀመሪያ የነበረውን ያወቁ ናቸው። ይህ የአእምሮ እውቀት ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔር ራሱን ስለ ገለጠላቸው የሚገኝ የቅርብ ኅብረት ነው። ጳውሎስ በኤፌሶን 1:17 የጸለየው ጸሎት ግብም ይህ ነው።

የክርስቲያን ብስለት ይህ ነው — እርሱን ማወቅ። ይህም በዕድሜ ቍጥር እንዳልሆነ፣ በጾታም ላይ እንዳልተመሠረተ አስተውል። ደስ የሚለው ነገር፣ እግዚአብሔርን በጥልቅና በግል መንገድ ያወቁ ብዙ ወጣት ወንዶችንና ሴቶችን አውቃለሁ — እነርሱ መንፈሳውያን «አባቶች» ናቸው።

ከመጀመሪያዎቹ «የልጅነት» ቀኖች ተነሥተን በብስለት እያደግን ስንሄድ እግዚአብሔር ራሱን ወደሚገልጥልን ስፍራ የምንደርስበት አንድ መንገድ ብቻ አለ — እርሱም «ጎበዞች» በመሆን ነው።

እንደገና፣ ይህ የዕድሜ ቍጥርን ወይም ጾታን የሚያመለክት ቃል አይደለም።

ጎበዞች ማለት ክፉውን ያሸነፉ ናቸው (ቁጥር 13)፤ የእግዚአብሔር ቃል በእነርሱ ስለሚኖር ብርቱዎች ናቸው (ቁጥር 14)። ለሰይጣን የጦር መሣሪያ ሁሉ በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ መልስ አላቸው።

ውሸቶቹን በመጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነት ይመክቱታል። ለምሳሌ ጠላት በውድቀትህ እየተዘባበተ «አሳዝነኸዋልና ከእንግዲህ እግዚአብሔር አይወድህም!» ሊልህ ይችላል። ይህ ውሸት «ምንም ነገር በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለየኝ አይችልም» በሚለው እውነት ይመከታል (ሮሜ 8:39)።

በሁኔታዎቻችን፣ በሰይጣን ውሸቶች፣ ከዓለም በሚመጡ ፈተናዎች በምንፈተንበት ጊዜ ሁሉ እግዚአብሔር ምን ምላሽ እንደምንሰጥ ይመለከታል። ከሜዳው ዳር ሆኖ ያበረታታናል። ድል ስንነሣ ደስ ይለዋል፤ ከባሕርዩም የበለጠውን ይገልጥልናል።

አሁን ደግሞ ዮሐንስ የከበረውን ክርስቶስን አይቶ በትንሹ እስያ ላሉት ለሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት እንዲጽፍ የታዘዘበትን የራእይ 2 እና 3 ድል ነሺዎች እንመልከት። ኢየሱስ እያንዳንዱን መልእክት ሲደመድም «ድል ለነሣው» ስለሚሰጡ ዋጋዎች ይናገራል።

ራእይ 2፦ ድል የነሣው ከሕይወት ዛፍ ይበላል (ቁጥር 7)፤ በሁለተኛው ሞት አይጐዳም (ቁጥር 11)፤ ከተሰወረ «መና» ይመገባል፤ ነጭ ድንጋይና አዲስ ስምም ይሰጠዋል (ቁጥር 17)፤ በአሕዛብ ላይ ሥልጣንና የንጋት ኮከብ ይሰጠዋል (ቁጥር 26-28)።

ራእይ 3፦ ድል የነሣው በነጭ ልብስ ይጐናጸፋል፤ በአብና በመላእክቱም ፊት ስሙ ይመሰከርለታል (ቁጥር 5)፤ በዘላለማዊው መቅደስ ውስጥ ዓምድ ይሆናል፤ የእግዚአብሔርንም ሦስት እጥፍ ምልክት ይቀበላል (ቁጥር 12)፤ ከኢየሱስ ጋር በዙፋኑ ላይ ይቀመጣል — ከእርሱ ጋር ይነግሣል (ቁጥር 21)።

ጌታ አማኞች በመከራና በተቃውሞ የተሞሉ ከባድ ፈተናዎችን እንዲያልፉ የሚፈቅደው፣ በጸሎት ወደ እርሱ ስንጮኽ እንኳ ብዙ ጊዜ ከችግሩ ገለል ብሎ የሚቆይ የሚመስለውም ለዚህ ነው። ከችግሩ ከሚያድነን ይልቅ በችግሩ ውስጥ ድል ነሺዎች እንድንሆን ይፈልጋል። በውጊያው ረዳታችን እንዲሆን መንፈስ ቅዱስን ሰጥቶናል፤ የምንለብሰውንም የጦር ዕቃ ሰጥቶናል። በዓለም ካለው ይልቅ በእኛ ያለው ታላቅ ነው።

ደግሞም የጠላትን የሰይጣንን ስልቶች ለመረዳት «በቃሉ» የተካንን ልንሆን ይገባናል። ጳውሎስ ለሰይጣን ብልጫ እንዳይሰጥ ፈጥኖ ይቅር ይል ነበር፤ «የእርሱን አሳብ አንስተውምና» (2ኛ ቆሮንቶስ 2:11)። ቀደም ብሎም በኤፌሶን መልእክት «በቁጣችሁ ላይ ፀሐይ አይግባ፥ ለዲያብሎስም ፈንታ አትስጡት» ብሎ መክሮናል (4:27)።

እንደገና፣ ዲያብሎስ «የሚንበለበሉትን የክፉውን ፍላጻዎች» ይወረውራል (6:16) — በቀላሉ ወደ አእምሮአችን እንዲገቡ የምንፈቅዳቸውንና የምናምናቸውን ውሸቶች። ጴጥሮስ «የሚውጠውን ፈልጎ እንደሚያገሣ አንበሳ» አድርጎ ይገልጸዋል (1ኛ ጴጥሮስ 5:8) — ስሜቶቻችንን የሚነኩና በውጊያው ውስጥ ፈርተን እንድናፈገፍግ የሚያደርጉ ግሣቶች። የሚችለው ማግሣት ብቻ መሆኑን አስታውስ፤ ጥርሶቹንና ጥፍሮቹን አጥቷልና!! ኢየሱስ በመስቀል ላይ ትጥቁን አስፈታው — ቆላስይስ 2:15።

ሰልፉ በእውነት የጌታ ነው፤ እኛ ግን ድል እንድንነሣ ታጥቀን ልንገኝ ይገባናል።

አሁን ወደ ኤፌሶን ምዕራፍ 6 እንመለስ፦ ቁጥር 11፦ የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ ልበሱ።

ቁጥር 12-13፦ በዚህ ውጊያ ትኩረታችን የት ሊሆን እንደሚገባ አስተውል — አማኞችም ሆኑ ሌሎች፣ ሰዎች አይደሉም። ጉልበታችን ሊያነጣጥር የሚገባው ወደዚህ ነው። በእርግጥ ሥጋን (አሮጌውን የራስ ባሕርያችንን) ልንቃወም ይገባናል፤ ነገር ግን ያም ቢሆን ከቁሳዊ ውጊያ ይልቅ የመንፈስ ውጊያ ነው። ከሰውየው ማንነት ባሻገር ያለውን ጠላት ልናይ ይገባናል።

«አለቆች» በመንግሥታት፣ በሕዝቦችና በመሳሰሉት ላይ የተሾሙ መንፈሳውያን የበላይ ገዦች ናቸው።

«ሥልጣናት» የዲያብሎስን ሥራ በትናንሽ አካባቢዎች የሚፈጽሙ የአጋንንት «ወንበዴዎች» ናቸው።

«የጨለማ ዓለም ገዦች» በሌሎች ላይ ተጽዕኖ በሚያሳድሩ ሰዎች ላይ ተጽዕኖ ያሳድራሉ — ፖለቲከኞች፣ አስተማሪዎች፣ ፈላስፎች ወዘተ.

«የክፋት መንፈሳውያን ሠራዊት» በሃይማኖትና በመሳሰሉት ላይ የተሾሙ የበላይ ገዦችን ያመለክታል።

እነዚህ የተለያዩ (የወደቁ) መላእክት ማዕረጎች ግምታዊ ክፍፍሎች ናቸው፤ በጳውሎስም ዘመን የተለመደ ግንዛቤ ነበሩ።

ቁጥር 14፦ እውነት ሌሎች ልብሶች ሁሉ የሚታሰሩበት ወይም የሚያያዙበት ዋና ልብስ ነው። በድርጊቶቻችን ሁሉ እውነትን ወይም ቅንነትን እጅግ ያስፈልገናል። የጽድቅ ጥሩር ልባችንን ይጠብቃል፤ እግሮቻችን የሰላምን ወንጌል ለመናገር በመዘጋጀት ተጫምተዋል — ሁልጊዜ በተልእኮ ላይ ነን!

ለጀርባ የሚሆን የጦር ዕቃ እንደሌለ አስተውል! ሰው ዞሮ መሸሽ አይችልም!

ቁጥር 17-18፦ የማጥቂያ መሣሪያዎቹ ሰይፍ (የእግዚአብሔር ቃል) እና በመንፈስ መጸለይ ናቸው። በእነዚህ ድል ነሺዎች እንሆናለን፤ ስለዚህ እንዴት እንደምንጠቀምባቸው ብንማር ይሻለናል! ብዙ አማኞች «በጸሎት ሳይታጠቁ» ወደ ውጊያ መግባታቸው ያስደንቀኛል!

በመጨረሻም በ1ኛ ተሰሎንቄ 5:8 ጳውሎስ በዚህ የጦር ዕቃ ላይ «የእምነትንና የፍቅርን ጥሩር የመዳንንም ተስፋ እንደ ራስ ቁር እየለበስን» በማለት ይጨምራል። እንደገና የጳውሎስን ሦስቱን ዕንቍዎች እናያለን — በመልእክቶቹ ውስጥ ቢያንስ 7 ጊዜ አንድ ላይ ያስቀምጣቸዋል፤ ከሁሉም ይልቅ ደግሞ ስለ ፍቅር በሚናገረው በዚያ ታላቅ ምዕራፍ — 1ኛ ቆሮንቶስ 13:13 — «እንዲህም ከሆነ፥ እምነት ተስፋ ፍቅር እነዚህ ሦስቱ ጸንተው ይኖራሉ፤ ከእነዚህም የሚበልጠው ፍቅር ነው»።

የ(ክርስቲያን) ተስፋን ታላቅነት እምብዛም አናስተውልም፤ በእንግሊዝኛ ቋንቋ ካለው ደካማ ትርጉሙ ጋር እናያይዘዋለንና። «ዛሬ ዝናብ እንደማይዘንብ ተስፋ አደርጋለሁ» — ግን ሊዘንብ ይችላል!

ለጳውሎስ ግን ተስፋ እጅግ የላቀ ነገር ነበር። በንጉሥ አግሪጳ ፊት እንዲህ ብሎ ይናገራል፦ «እነዚህ አይሁድ ሕዝብን በማሸፈት ይከሱኛል፤ እኔ ግን ዛሬ በፊትህ የቆምሁት ስለ ትንሣኤ ተስፋ ነው!» (የሐዋርያት ሥራ 26:1-8 በራሴ አገላለጽ)። «ትንሣኤ እንዲኖርና ይህን መንገድ ለመከተል ታላቅ የሥራ ዕድሌን በከንቱ እንዳልተውሁ ተስፋ አደርጋለሁ!» ማለቱ አይደለም። «ለእኔ ትንሣኤ እንዳለ አውቃለሁ፤ አውቃለሁ፤ በእርግጥ አውቃለሁ!» ማለቱ ነው። በውስጡ እርግጠኝነት አለ።

ተስፋን «የአእምሮ ባሕርይ የሆነና በመተማመን የሚገለጥ» ብዬ እተረጉመዋለሁ። የራስ ቁሩ የመዳን ተስፋ የተባለውም ለዚህ ነው።

በተመሳሳይ፣ «እምነት የልብ ባሕርይ ሲሆን በመታዘዝ ይገለጣል።»

በእርሱ መቀመጥንና በፍቅርና በብርሃን መመላለስን እየተማርህ ወደ እርሱ ለመቅረብ ስትሻ እነዚህ አጫጭር ምዕራፎች በረከት እንደ ሆኑልህ ተስፋ አደርጋለሁ። ጌታ ከባሕርዩ የበለጠውን ሊገልጥለት ደስ የሚለው ድል ነሺ ሁን።

በጳውሎስ ጸሎት ልደምድም፦ (1:15-20፤ 3:16-19) የክብር አባት የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክ እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ እንዲሰጣችሁ እለምናለሁ። የመጥራቱ ተስፋ ምን እንደ ሆነ፥ በቅዱሳን ዘንድ ያለው የርስቱ ክብር ባለ ጠግነት ምን እንደ ሆነ፥ ለምናምን ለእኛ ያለው የኃይሉ ታላቅነት ወሰን የሌለው ብልጫ ምን እንደ ሆነ ታውቁ ዘንድ የልባችሁ ዓይኖች እንዲበሩ እለምናለሁ … ደግሞም በውስጥ ሰውነታችሁ በመንፈሱ በኃይል እንድትጠነክሩ እንደ ክብሩ ባለ ጠግነት መጠን እንዲሰጣችሁ፥ ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር፥ በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ፥ ስፋቱና ርዝመቱ ከፍታውና ጥልቀቱ ምን ያህል እንደ ሆነ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ትረዱ ዘንድ፥ ከመታወቅም የሚያልፈውን የክርስቶስን ፍቅር ታውቁ ዘንድ ትበረቱ ዘንድ፥ እስከ እግዚአብሔርም ፍጹም ሙላት ድረስ ትሞሉ ዘንድ እለምናለሁ።

ለእርሱ በቤተ ክርስቲያን ክብር ይሁን!!

ፍጻሜ