ወደ ሮሜ የሚወስደው መንገድና አሥሩ ነብሮች

መንገዱ ከሶርያ ወጥቶ ወደ ምዕራብና ወደ ሰሜን ይዘልቅ ነበር፤ ዛሬ ቱርክ ብለን የምንጠራውን የትንሹን እስያ ሰፊ የውስጥ ምድር ያቋርጥ ነበር። አግናጥዮስ በእግሩ፣ በጥበቃ ሥር፣ በወታደሮች መካከል እንዳለ እስረኛ ሆኖ ከከተማ ወደ ከተማ እየተሻገረ ወደ ባሕሩ፣ ከባሕሩም ባሻገር ወደ ሮሜ ተጓዘ። ወጣት አልነበረም፤ ተፈርዶበት ነበር፤ ለአውሬዎች ያደርሱት ዘንድ በተመደቡ የታጠቁ ሰዎችም በመንገዱ ሁሉ ተከብቦ ነበር።

ስለ እነዚያ ሰዎች ከሚታወሱት ቃላቱ አንዱን ጻፈ። በመልካም አያያዝ ከመለዘብ ይልቅ ጠባቂዎቹ ይበልጥ እየከፉ ሄዱ ይላል። ጭፍራውን ሁሉ በአንድ መራራ ምስል ገለጸው፦

ከሶርያ ጀምሮ እስከ ሮሜ ድረስ ከአውሬዎች ጋር እታገላለሁ፤ በአሥር ነብሮች መካከል ታስሬአለሁና፤ እነርሱም የወታደሮች ጭፍራ ናቸው፤ በደግነት በተያዙ ቍጥር ይበልጥ ይከፋሉ።

አሥር ነብሮች — በመካከላቸው በሰንሰለት መታሰር የተሰማው እንዲህ ነበር። ምስሉ ትክክለኛና ከስሜታዊነት የጸዳ ነው። አግናጥዮስ የጉዞውን መከራ ከመንፈሳዊ ቃላት ጀርባ አይሸሽገውም። በእውነተኛ ሰንሰለት የታሰረ፣ በእውነተኛና በደነደኑ ሰዎች የሚጠበቅ ሰው ነበር፤ በመጨረሻ ይጠብቀኛል ብሎ ወደ አመነው ወደ ፊት እየገሰገሰም ቢሆን ነገሩን በግልጽ ስሙን ጠርቶ ይናገራል።

በሰምርኔስ የተደረገለት አቀባበል

ጉዞው መከራ ብቻ አልነበረም። ወሬው ከፊቱ እየቀደመ ሲሄድ፣ የአካባቢው አብያተ ክርስቲያናት ዝነኛውን እስረኛ እንዲቀበሉ ሰዎችን ላኩ። ሊሞት በመንገድ ላይ ካለ ኤጲስ ቆጶስ ጋር መቆምን እንደ ክብር በቈጠሩ ክርስቲያኖች በመንገዱ ሁሉ ተቀበሉት፣ አበረታቱት፣ ተንከባከቡትም።

ታላቁ ማረፊያ በኤጅያን ባሕር ዳርቻ የምትገኘው የሰምርኔስ ከተማ ነበረች። በዚያ አግናጥዮስን የአካባቢው ቤተ ክርስቲያንና ሊያዩት ከመጡ ከሌሎች ጉባኤዎች የተላኩ መልእክተኞች ተቀበሉት። ሰምርኔስ የራሷ ኤጲስ ቆጶስ ነበራት፤ ፖሊካርፐስ የተባለ ከእርሱ የሚያንስ ሰው ነበረ፤ እርሱም ከብዙ ዓመታት በኋላ ራሱ በሰማዕትነት ሞተ፤ ስሙም ከዚያ ወዲህ ሁልጊዜ ከአግናጥዮስ ስም ጋር ተያይዞ ይነሣል። አግናጥዮስን ፖሊካርፐስና የሰምርኔስ ቤተ ክርስቲያን ተቀበሉት ማለት ትክክልና እውነት ነው። ከዚያ በላይ ግን መጠንቀቅ ይገባናል፦ የተገናኙበትን ሁኔታ ቃል በቃል የሚያሳይ መዝገብ የለንም፤ የተገናኙ ወዳጆችን መተቃቀፍና ንግግር መገመትም ፈጠራ ይሆናል። በእጃችን ያለው ከፈጠራ የሚሻል ነው — ከዚያ ማረፊያ የወጡት ደብዳቤዎች።

በመንገድ ላይ የተጻፉት ደብዳቤዎች

በእጅህ ያለው መጽሐፍ ጨርሶ ለምን እንደ ተገኘ የሚያስረዳው ምዕራፍ ይህ ነው። በሰምርኔስ ባረፈበት ጊዜ፣ በቀጣዩ ማረፊያውም እንደ ገና፣ አግናጥዮስ ለተፈረደበት ሰው አስደናቂ የሆነ ነገር አደረገ። ጻፈ።

ከሰምርኔስ አራት ደብዳቤዎችን ላከ። ሦስቱ ሰላምታ ሊሰጡት መልእክተኞቻቸውን ወደ ላኩት አብያተ ክርስቲያናት ተመለሱ — በኤፌሶን፣ በማግኒዥያና በትራሊያ ወዳሉት ክርስቲያኖች — እያመሰገናቸው፣ እያስጠነቀቃቸውና አንድ ሆነው እንዲጸኑ እያሳሰባቸው። አራተኛውን ደግሞ ከራሱ አስቀድሞ ወደሚጓዝባት ከተማ በሮሜ ወዳለችው ቤተ ክርስቲያን ላከው። ያ ለሮሜ ሰዎች የተጻፈው ደብዳቤ ከሌሎቹ የተለየ ነው፤ ለምን እንደ ሆነም በኋላ እንደርስበታለን።

አግናጥዮስ ከሰምርኔስ ተነሥቶ መርከቦች ወደ አውሮፓ ወደሚሻገሩባት፣ በጥንቲቱ ትሮይ አቅራቢያ ወደምትገኘው ወደ ጢሮአዳ ወደብ ደረሰ። ከጢሮአዳም ሦስት ተጨማሪ ደብዳቤዎችን ጻፈ፦ በፊላድልፍያ ወዳለችው ቤተ ክርስቲያን፣ አሁን ገና ወደ ተንከባከበችው ወደ ሰምርኔስ ቤተ ክርስቲያን፣ እንዲሁም ለኤጲስ ቆጶሷ ለፖሊካርፐስ የግል ደብዳቤ። ሰባት ደብዳቤዎች በአጠቃላይ — አራቱ ከሰምርኔስ፣ ሦስቱ ከጢሮአዳ — ወደሚገደልበት በሚወስደው መንገድ ላይ በተሰረቁ ሰዓታት የተጻፉ።

ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ አስብ። ለአውሬዎች ሊጣል በግዛት አቋርጦ የሚነዳ እስረኛ የመጨረሻዎቹን የነጻነት ሳምንታቱን በማጉረምረም ሳይሆን በደብዳቤ መጻጻፍ አሳለፈ፤ ለሚወዳቸው አብያተ ክርስቲያናት ልቡን አፈሰሰ፤ አብዛኞቹን አይቷቸው አያውቅም፤ ሊያያቸውም አይችልም ነበር። ጊዜው ጥቂት፣ የሚናገረው ግን ብዙ እንደ ሆነ ያውቅ ነበር። ስለዚህ እርሱ ከማለፉ በፊት አብያተ ክርስቲያናት ከሁሉ ይበልጥ ሊሰሙት ይገባቸዋል ብሎ ስላመነባቸው ነገሮች በፍጥነት፣ በአጣዳፊነት፣ አንዳንድ ጊዜም ትንፋሽ እስኪያጥረው ድረስ ጻፈ።

እነዚያ ሰባት ደብዳቤዎች የዚህ መጽሐፍ ቀሪ ክፍል ናቸው። በሰላም ተቀምጦ የተዘጋጀ የተወለወለ ድርሳን አይደሉም። በአስቸጋሪ መንገድ ላይ የተላኩ የሚሞት ሰው ቃላት ናቸው፤ ቤተ ክርስቲያንም ከዚያ ወዲህ አንብባቸዋለች፣ እንደ ውድ ሀብትም ጠብቃቸዋለች። ወደ እነርሱ ከመዞራችን በፊት በውስጣቸው የነበረውን — አግናጥዮስ ትቶት ለማለፍ እጅግ የጓጓለትን የመልእክቱን ልብ — ቆም ብለን መስማት ይገባናል።