ሙሉ ድኅነት፣ ከፍ ያለው መብታችን

ሉቃስ 15:31 እባክህ ከእኔ ጋር የሉቃስን ወንጌል ምዕራፍ 15 ገልጠህ ሠላሳ አንደኛውን ቁጥር አንብብ፤ አባትየው እንዲህ አለ፦ «ልጄ ሆይ፥ አንተ ሁልጊዜ ከእኔ ጋር ነህ፥ ለእኔም የሆነ ሁሉ የአንተ ነው።»

ከጥቂት ጊዜ በፊት በኖርዝፊልድ በነበርሁ ጊዜ፣ አቶ ሙዲ ከሁለት ዓመት በፊት በኬዝዊክ ከሰማው ሁሉ የሚበልጠው ይህ ቁጥር እንደ ነበረ ነገረኝ—ይህም ሊሰናበት የነበረ አንድ አገልጋይ የመዝጊያ ወይም የስንብት ጥቅስ አድርጎ የሰጠው ነበር፤ አቶ ሙዲም በልቡ፦ «ይህን ቀደም ብዬ ለምን አላየሁትም?» አለ።

አባትየው ለጠፋው ልጅ ስላለው ፍቅር ብዙ ልንናገርና ብዙ ልንጽፍ እንችላለን፤ ነገር ግን ታላቅ ወንድሙን እንዴት እንደ ያዘው ስናስብ፣ የአባትየው ፍቅር ምን ያህል ድንቅ እንደ ሆነ ይበልጥ በእውነት በልባችን እንዲሰማን ያደርጋል፤ ስለዚህ በዚህ ቁጥር ላይ ልናገር እወዳለሁ።

«ሙሉ ድኅነት» ያገኙ ጥቂት ያልሆኑ ክርስቲያኖች እዚህ እንዳሉ እገምታለሁ፤ ነገር ግን እዚህ ካሉት ከግማሽ የሚበልጡት ምናልባት ገና አላገኙትም፤ እኔም «አግኝተኸዋልን?» ብዬ ብጠይቅህ፣ ምናልባት «ምን ማለትህ እንደ ሆነ አልገባኝም፤ ምንድን ነው?» ትለኝ ይሆናል። እንግዲህ የጉባኤያችን ታላቅ ዓላማ ሙሉ ድኅነት አሁን እንደሚጠብቅህ፣ እግዚአብሔርም እንድትለማመደው እንደሚፈልግ እንድታይ ማድረግ ነው፤ ያላገኘኸው መሆኑ ከተሰማህም፣ ያለ እርሱ መኖር ምን ያህል ስሕተት እንደ ሆነ ልናሳይህ፣ ከዚያም ከተሳሳተው ሕይወት ወጥተህ ወደ ትክክለኛው ሕይወት እዚሁና አሁኑኑ እንዴት እንደምትገባ ልናሳይህ እንወዳለን። ኦ፣ ይህን ልምምድ ያላገኙ ሁሉ በታላቅ ትሕትና፦ «ኦ አባቴ ሆይ፣ ሙሉ ድኅነትህን በሙላት ወደ መደሰት አግባኝ» ብለው ይጸልዩ።

አንደኛ፣ የእግዚአብሔር ልጆች ከፍ ያለ መብት።

ሁለተኛ፣ የብዙዎቻቸው ዝቅተኛ ልምምድ።

ሦስተኛ፣ የዚህ ታላቅ ልዩነት ምክንያት።

አራተኛ፣ የመመለሻው መንገድ፣ ማለትም ሙሉ ድኅነትን እንዴት ማግኘት እንደሚቻል።

እንግዲህ በመጀመሪያ፣ ታላቁ ልጅ ሁልጊዜ ከአባቱ ጋር በመሆኑ፣ ቢፈልግ ኖሮ የሁለት ነገሮች መብት ነበረው፤ ያልተቋረጠ ኅብረትና ወሰን የሌለው ተካፋይነት። ነገር ግን ከጠፋው ልጅ የከፋ ነበር፤ ሁልጊዜ በቤት ቢኖርም፣ የእርሱ የሆኑትን መብቶች ከቶ አላወቃቸውም፣ አልተደሰተባቸውም፣ አልተረዳቸውምም። ይህ ሁሉ የኅብረት ሙላት ሲጠብቀውና ሲቀርብለት ነበር፤ እርሱ ግን አልተቀበለውም። የጠፋው ልጅ ከቤት ርቆ በሩቅ አገር ሳለ፣ ታላቅ ወንድሙ በቤት ውስጥ እያለ ከቤት ደስታ ርቆ ነበር።

ያልተቋረጠ ኅብረት። ምድራዊ አባት ልጁን ይወዳል፤ ልጁንም ደስ ማሰኘት ያስደስተዋል። «እግዚአብሔር ፍቅር ነው»፤ እርሱም የራሱን ባሕርይ በሕዝቡ ላይ ማፍሰስ ደስ ያሰኘዋል። ብዙ ሰዎች እግዚአብሔር ፊቱን ስለ መሰወሩ ይናገራሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር እንዲህ እንዲያደርግ ያደረጉት ሁለት ነገሮች ብቻ ናቸው፤ ኃጢአት ወይም አለማመን። ሌላ ምንም ሊያደርገው አይችልም። ማብራት የፀሐይ ባሕርይ ነው፤ ያለ ማቋረጥ ከማብራትም ልትቆጠብ አትችልም። «እግዚአብሔር ፍቅር ነው»፤ በፍጹም አክብሮት ለመናገር፣ ከመውደድ ሊቆጠብ አይችልም። ለኃጥኣን ያለውን ቸርነቱን፣ ለሚስቱትም ያለውን ርኅራኄውን እናያለን፤ አባታዊ ፍቅሩ ግን ለልጆቹ ሁሉ ይገለጣል። «ሁልጊዜ ከእኔ ጋር»፤ አንተ ግን፦ «ሁልጊዜ ደስተኛ ሆኖ ከእግዚአብሔር ጋር መኖር ይቻላልን?» ትላለህ። አዎን፣ በእርግጥ ይቻላል፤ ስለዚህም ብዙ የመጽሐፍ ቅዱስ የተስፋ ቃሎች አሉ። «ወደ መጋረጃው ውስጥ ለመግባት ድፍረት» እንዳለን የምናነብበትን የዕብራውያንን መልእክት ተመልከት፤ ደግሞም ዳዊት «በማደሪያው ስውር ስፍራ» ስለ መሸሸግና «ሁሉን በሚችል አምላክ ጥላ ሥር ስለ ማደር» ስንት ጊዜ ይናገራል።

መልእክቴ ይህ ነው፤ አምላክህ እግዚአብሔር በፊቱ ብርሃን ዘወትር እንድትኖር ይፈልጋል። እንቅፋት ይሆኑብኛል ብለህ የምታማርርባቸው ሥራህ፣ ጠባይህ፣ ሁኔታዎችህ ከእግዚአብሔር ይበልጥ ብርቱዎች ናቸውን? መጥተህ እግዚአብሔር በውስጥህና በላይህ እንዲያበራ ብትለምነው፣ ይህን ሊያደርግ እንደሚችል፣ አንተም አማኝ እንደ መሆንህ ቀኑን ሁሉ በየዕለቱም በፍቅሩ ብርሃን መመላለስ እንደምትችል ታያለህ፤ በተግባርም ታረጋግጣለህ። ይህ ነው «ሙሉ ድኅነት»። «‹ሁልጊዜ ከአንተ ጋር›፤ ጌታ ሆይ፣ ይህን ከቶ አላወቅሁም ነበር፤ ስለዚህም አልተደሰትሁበትም ነበር፤ አሁን ግን እደሰትበታለሁ።»

ወሰን የሌለው ተካፋይነት—«ለእኔም የሆነ ሁሉ የአንተ ነው።» ታላቁ ልጅ አባቱ የጠፋውን ልጅ በቸርነት ስለ ተቀበለው፣ ስለ መመለሱም ስለ ተደረገው ግብዣና ደስታ ሁሉ አማረረ፤ ለእርሱ ግን ከወዳጆቹ ጋር ደስ እንዲለው አንድ ጥቦት ስንኳ ከቶ አልተሰጠውም ነበርና። አባትየውም በፍቅሩ ርኅራኄ እንዲህ ብሎ መለሰለት፦ «ልጄ ሆይ፣ አንተ ሁልጊዜ በቤቴ ነበርህ፤ መለመን ብቻ ነበረብህ፤ የፈለግኸውንና ያስፈለገህን ሁሉ ባገኘህ ነበር።» አባታችንም ለልጆቹ ሁሉ የሚለው ይህንኑ ነው። አንተ ግን፦ «እጅግ ደካማ ነኝ፤ ኃጢአቶቼን ማሸነፍ አልችልም፤ በትክክል ጸንቼ መቆም አልችልም፤ ይህንና ያንን ማድረግ አልችልም» ትላለህ። አዎን፣ አትችልም፤ እግዚአብሔር ግን ይችላል፤ ዘወትርም እንዲህ ይልሃል፦ «ለእኔም የሆነ ሁሉ የአንተ ነው፤ በክርስቶስ ሰጥቼሃለሁና። የመንፈስ ኃይልና ጥበብ ሁሉ፣ የክርስቶስ ባለ ጠግነት ሁሉ፣ የአብ ፍቅር ሁሉ፤ ለእኔ ያለ የአንተ ያልሆነ ምንም ነገር የለም፤ እኔ እወድድህ፣ እጠብቅህና እባርክህ ዘንድ እንደ አምላክነቴ አምላክ ነኝ።» እግዚአብሔር እንዲህ ይናገራል፤ ለአንዳንዶች ግን ይህ ሁሉ ሕልም ይመስላቸዋል። ታዲያ ለምን እንዲህ ድኻ ሆንህ? የእግዚአብሔር ቃል የታመነ ነው፤ ይህንስ ሁሉ ተስፋ አልሰጠምን? በኢየሱስ ስም ብንመጣና በእርሱ ብንኖር ለጸሎት ድንቅ መልስ እንደምናገኝ እንዴት እንደሚነግረን በዮሐንስ ምዕራፍ 14 እስከ 16 ተመልከት። አንድ ክርስቲያን እንዲህ ያለውን ሕይወት መኖር እንደሚቻለው በእውነት እናምናለንን?

እንግዲህ ለሁሉ የሆነውን ይህን ከፍ ያለ መብት ተመልክተናል፤ ስለዚህ ሁለተኛውን ነጥባችንን ለማየት እንሻገራለን፤ እርሱም የብዙ ውድ የእግዚአብሔር ልጆች ዝቅተኛ ልምምድ ነው። ምንድን ነው? በድኽነትና በራብ መኖር ብቻ ነው። ታላቁ ልጅ፣ የባለ ጠጋ ሰው ልጅ፣ በፍጹም ድኽነት ሲኖር!—«አንድ ጥቦት ስንኳ ከቶ አልነበረውም»፤ የአባቱ የሆነው ሁሉ ግን የእርሱ ነበረ—ይህ በትክክል የብዙ የእግዚአብሔር ልጆች ሁኔታ ነው። እርሱ እንድንኖር የሚፈልገው በበረከቶቹ ሁሉ በሙላት ተካፍለን እንድንኖር ነው፤ ታዲያ ልዩነቱ ምንኛ ታላቅ ነው!

አንዳንዶችን ሕይወታቸው በደስታ የተሞላ እንደ ሆነ ጠይቃቸው፤ ሁልጊዜ ደስተኛና ቅዱስ መሆን እንደሚቻል እንኳ አያምኑም። «ታዲያ እንዲህ እየኖርን በሥራችን እንዴት ልንዘልቅ እንችላለን?» ይላሉ፤ ለእነርሱ የሚቻለው እጅግ የተባረከ ሕይወት እንኳ የመቃተት፣ የትካዜና የኀዘን ሕይወት መሆን እንዳለበት ያስባሉ።

በኬፕ የምትኖር አንዲት ውድ ሴትን—ራስዋን ለእግዚአብሔር የሰጠች ክርስቲያን ሴት ነበረች—እንዴት እንደ ሆነች ጠየቅኋት። በልምምድዋ አንዳንድ ጊዜ ብርሃን አንዳንድ ጊዜም ጨለማ እንደ ሆነ መለሰችልኝ፤ በተፈጥሮም እንዲሁ ስለ ሆነ በጸጋ መንግሥትም ያው ነገር እውነት ነው ብላ ተከራከረች። ስለዚህ ራስዋን ለጎስቋላ ልምምድ አሳልፋ ሰጠች። እኔ ግን በአማኝ ልምምድ ውስጥ ሌሊት ወይም ጨለማ ሊኖር እንደሚገባ በመጽሐፍ ቅዱስ አላነብም፤ በተቃራኒው፦ «ፀሐይሽ ከእንግዲህ ወዲህ አትጠልቅም» ብዬ አነባለሁ፤ ነገር ግን ከዚህ የተሻለ ነገር እንደሌላቸው በእውነት የሚያምኑ ብዙዎች አሉ። ቀደም ብዬ እንዳልሁት፣ ከኃጢአትና ከአለማመን በቀር እግዚአብሔርን ከእኛ ሊሰውር የሚችል ምንም የለም። በመንፈሳዊ ድኽነት ውስጥ ብትሆን፣ ደስታም ባይኖርህ፣ ኃጢአትን፣ ቍጣን፣ የልብ መቅበዝበዝን የማሸነፍ ልምምድ ባይኖርህ፣ ይህ ለምን ሆነ? «ኦ፣» ትላለህ፣ «እጅግ ደካማ ነኝ፤ መውደቄ አይቀርም።» ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ እርሱ «ከመውደቅ [ከመሰናከል] ሊጠብቃችሁ የሚችል» እንደ ሆነ አይናገርምን? አንድ አገልጋይ በአንድ ወቅት፣ እግዚአብሔር ቢችልም ቁጥሩ ግን ሊያደርገው ፈቃደኛ ነው እንደማይል ነገረኝ። የተወደዳችሁ ሆይ፣ እግዚአብሔር አያላግጥብንም፤ እርሱ «የሚችል» ነኝ ካለ፣ ይህ ሊያደርገው ፈቃደኛ ለመሆኑ ማስረጃ ነው። ኑ፣ የእግዚአብሔርን ቃል እንመን፤ የራሳችንንም ልምምድ በብርሃኑ እንመርምር።

ደግሞም ለእግዚአብሔር እየሠራህ ብዙ ፍሬ እያፈራህ ነውን? ሰዎችስ ሕይወትህን አይተው፦ «እግዚአብሔር ከዚያ ሰው ጋር ነው፤ ትሑት፣ ንጹሕና ሰማያዊ አሳብ ያለው አድርጎ ይጠብቀዋል» ይላሉን? ወይስ በቀላሉ የምትቈጣ፣ ዓለማዊ፣ ሰማያዊ አሳብም የሌለህ እጅግ ተራ ክርስቲያን እንደ ሆንህ ለመመስከር ይገደዳሉ? ወንድሞች ሆይ፣ እግዚአብሔር እንድንኖረው የሚፈልገው ሕይወት ያ አይደለም። ባለ ጠጋ አባት አለን፤ እውነተኛ ምድራዊ አባት ልጁን ቡትቶ ለብሶ፣ ወይም ያለ ጫማና ያለ ተገቢ ልብስ፣ ወዘተ.፣ ሲሄድ ማየት እንደማይወድ፣ አምላካችንም እንዲሁ አይወድም፤ ይልቁንም ሕይወታችንን እጅግ በበለጸጉና በተመረጡ በረከቶች ሊሞላ ይፈልጋል። ያስተምራሉ፣ ደግመውም ያስተምራሉ፣ የተማሪዎቻቸውንም መለወጥ ተስፋ ያደርጋሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር አንዳቸውን እንኳ ለመለወጥ በእነርሱ ተጠቅሞአል ማለት የማይችሉ ስንት የሰንበት ትምህርት ቤት መምህራን አሉ! ከእግዚአብሔር ጋር የቀረበ ኅብረት፣ በኃጢአት ላይ ድል፣ ዓለምን የማሳመን ኃይል የላቸውም። አንተ ከየትኛው ወገን ነህ? ከዝቅተኛው ደረጃ ወይስ ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ከተያዙት? ዛሬ ተናዘዘው። እነዚህ ሁለት ልጆች ሁለት የክርስቲያኖች ወገኖችን ይወክላሉ፤ የጠፋው ልጅ—ርቆ የሄደ፣ ወደ ኋላ የተመለሰ፤ ታላቁ ልጅ—ከእግዚአብሔር ጋር ካለ ሙሉ ኅብረት ውጭ የሆነ። ሁለቱም እኩል ድኾች ነበሩ፤ ታላቁም ልጅ እንደ ጠፋው ልጅ ያህል ታላቅ ለውጥ ያስፈልገው ነበር፤ ንስሐ መግባት፣ መናዘዝና ሙሉ መብቶቹን የራሱ አድርጎ መያዝ ያስፈልገው ነበር፤ እንዲሁም በዝቅተኛ ደረጃ የሚኖሩ ክርስቲያኖች ሁሉ ንስሐ ሊገቡ፣ ሊናዘዙና ሙሉ ድኅነትን የራሳቸው አድርገው ሊይዙ ይገባቸዋል። ኦ፣ ሁለታችሁም ዛሬ ኑና፦ «አባቴ ሆይ፥ በደልሁ» በሉ።

እንግዲህ፦ የዚህ አስከፊ ልዩነት ምክንያቱ ምንድን ነው? ብለን እንጠይቃለን። በልምምድ ውስጥ ያለው ይህ ታላቅ ልዩነት ስለምን ይሆን? ራስህን፦ «ይህን ሙሉ በረከት የማልደሰትበት ምክንያቱ ምንድን ነው? የእግዚአብሔር ቃል ስለ እርሱ ይናገራል፤ ሌሎችም ስለ እርሱ ይናገራሉ፤ በዚያ ሕይወት የሚኖሩ አንዳንዶችንም አያለሁ» ብለህ ጠይቅ። ኦ፣ እባክህ ምክንያቱን ጠይቅ፤ ወደ እግዚአብሔር መጥተህ፦ «እንድኖረው የምትፈልገውን ሕይወት ከቶ የማልኖረው ስለምንድን ነው?» በለው።

መልሱን በታሪካችን ውስጥ ታገኘዋለህ። ታላቁ ልጅ ለልጅ የማይገባ መንፈስ ነበረው፤ ስለ አባቱም የተሳሳተ አሳብ ያስብ ነበር፤ አንተም የአባትህን እውነተኛ ባሕርይ አውቀህ ቢሆን ኖሮ ሕይወትህ መልካም በሆነ ነበር። አንተም በሆነ መንገድ እንዲህ ብለሃል፦ «ደስ እንዲለኝ አንድ ጥቦት ስንኳ ከቶ አላገኘሁም፤ አባቴ ባለ ጠጋ ነው፤ ነገር ግን ከቶ አይሰጥም። በበቂ ጸልዬአለሁ፤ እግዚአብሔር ግን አይመልስልኝም። ሌሎች ሰዎች እግዚአብሔር እንደሚሞላቸውና እንደሚያረካቸው ሲናገሩ እሰማለሁ፤ ለእኔ ግን ከቶ እንዲህ አያደርግልኝም።»

አንድ ውድ አገልጋይ በአንድ ወቅት እንዲህ ያለው ሕይወት ለሁሉ እንዳልሆነ፣ ይህን ለወደደው ሁሉ መስጠት የእግዚአብሔር ሉዓላዊነት ጉዳይ እንደ ሆነ ነገረኝ። ወዳጆቼ ሆይ፣ ስለ እግዚአብሔር ሉዓላዊነት ምንም ጥርጥር የለም። ስጦታዎቹን እንደ ፈቃዱ ያከፋፍላል፤ ሁላችንም ጳውሎስ ወይም ጴጥሮስ አይደለንም፤ በእግዚአብሔር ቀኝና ግራ ያሉት ስፍራዎች ለወደደው ሁሉ ተዘጋጅተዋል። ይህ ግን የመለኮታዊ ሉዓላዊነት ጉዳይ አይደለም፤ የልጅ ርስት ጉዳይ ነው። የአብ ፍቅር ሙሉ ድኅነቱን በእውነተኛ ልምምድ ለእያንዳንዱ ልጅ ሊሰጥ ያቀርባል። እስቲ ምድራዊ አባትን ተመልከት። ልጆቹ በዕድሜ የተለያዩ ናቸው፤ ሁሉም ግን በአባታቸው ፊት ደስታ እኩል መብት አላቸው። እውነት ነው፤ ለሃያ ዓመት ልጁ ለአምስት ዓመቱ ልጅ ከሚሰጠው የበለጠ ገንዘብ ይሰጣል፤ ከሦስት ዓመት ሕፃን ይልቅ ለአሥራ አምስት ዓመቱ ልጅ የሚነግረው ብዙ ነገር አለው፤ ለእነርሱ ያለው ፍቅር ግን ያው አንድ ነው፤ እንደ ልጆች ባላቸው መብትም ሁሉም እኩል ናቸው። እግዚአብሔርም ለውድ ልጆቹ ያለው ፍቅር ያው አንድ ነው። ኦ፣ ወቀሳውን በእግዚአብሔር ላይ ለመጣል አትሞክር፤ ይልቁንም እንዲህ በል፦ «አምላክ ሆይ፣ ስለ አንተ ክፉ አሳብ አስቤአለሁ፤ በድያለሁም። አባት እንደ መሆኔ እግዚአብሔር ለእኔ ሊያደርግ ይችላል ፈቃደኛም ነው ብዬ ያላመንሁትን ለልጆቼ አድርጌአለሁ፤ እንደ ልጅ የሆነ እምነትም ጎድሎኛል።» ኦ፣ እባክህ ሙሉ ድኅነትን ሊሰጥህ ባለው በእግዚአብሔር ፍቅር፣ ፈቃደኛነትና ኃይል እመን፤ ለውጥም በእርግጥ ይመጣል።

እንግዲህ የመመለሻውን መንገድ፣ ማለትም ከዚህ ድኻ ልምምድ እንዴት መውጣት እንደሚቻል እንመልከት። የጠፋው ልጅ ንስሐ ገባ፤ የተስፋ ቃሎቹን እያዩ ነገር ግን ሳይደሰቱባቸው የኖሩ የእግዚአብሔር ልጆችም እንዲሁ ማድረግ አለባቸው። ወደ እግዚአብሔር መመለስ ብዙውን ጊዜ ድንገተኛ ነው፤ ረጅም ንስሐ ደግሞ አብዛኛውን ጊዜ ረጅም ንስሐ አለመግባት ነው። በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ብዙዎች ወደ ሙሉ ድኅነት ለመግባት ረጅም ጊዜ መውሰድ አለበት ብለው ያስባሉ። አዎን፣ ራስህ ልታደርገው ከሆነ ረጅም ጊዜ ይወስዳል—እንዲያውም ከቶ አታደርገውም። አይሆንም፣ አይሆንም፣ ወዳጄ ሆይ፣ መጥተህ በእግዚአብሔር ብትታመን በቅጽበት ሊሆን ይችላል። በእግዚአብሔር ጸጋ ራስህን ለእርሱ ስጥ። «ምን ይጠቅማል? ምንም አይረባም» አትበል፤ ይልቁንም በኃጢአትህና በድካምህ እንዳለህ ራስህን በአባትህ እቅፍ ውስጥ ጣል። እግዚአብሔር ይታደግሃል፤ ከጨለማ ወደ ብርሃን አንድ እርምጃ ብቻ እንደ ሆነም ታገኛለህ። «አባት ሆይ፣ ከአንተ ጋር እየኖርሁ ለእኔ ያለህን ፍቅር ባለማመኔ ምንኛ ጎስቋላ ሆኜ ነበር!» በል።

አዎን፣ ዛሬ «ንስሐ ግቡ» የሚል ጥሪ ይዤ መጥቻለሁ፤ ይህም ላልዳኑት ሳይሆን ይቅርታ ማግኘት ምን እንደ ሆነ ለሚያውቁ ነው። ስለ እግዚአብሔር ባሰብኸው ክፉ አሳብ ኃጢአት አልሠራህምን? ከዚህ የተሻለ ነገርን መናፈቅ፣ መጠማትና መራብስ በውስጥህ የለምን? እንግዲያውስ ና፣ ንስሐ ግባ፤ እግዚአብሔርም የአለማመንህን ኃጢአት እንደሚደመስስ ብቻ እመን። ይህን ታምናለህን? ኦ፣ በአለማመን እግዚአብሔርን አታዋርድ፤ ይልቁንም ዛሬ መጥተህ በሙሉ እምነት ሙሉ ድኅነትን የራስህ አድርገህ ያዝ። ከዚያም እንዲጠብቅህ በእርሱ ታመን። ይህ ለአንዳንዶች አስቸጋሪ ይመስላቸዋል፤ ነገር ግን በዚህ ምንም ችግር የለም። እግዚአብሔር፦ «ልጄ ሆይ፥ አንተ ሁልጊዜ ከእኔ ጋር ነህ» እያለ ብርሃኑን ዘወትር በአንተ ላይ ያበራል፤ አንተም ማድረግ ያለብህ በዚያ ብርሃን መኖርና በእርሱ መመላለስ ብቻ ነው።

ሁለት ዓይነት ክርስቲያኖች አሉ ብዬ ጀመርሁ፤ በሙሉ ድኅነት የሚደሰቱና ስለ እርሱ የማይረዱ። እንግዲህ ነገሩ ግልጽ ካልሆነልህ፣ ግልጽ እንዲያደርግልህ እግዚአብሔርን ለምነው። ከተረዳኸው ግን ይህ የተወሰነ ድርጊት እንደ ሆነ አስታውስ። ራስህን ብቻ ወደ እግዚአብሔር ክንዶች ልቀቅ፤ እርሱም «ሁሉ የአንተ ነው» ሲል ስማው፤ ከዚያም አንተ፦ «እግዚአብሔር ይመስገን፤ አምናለሁ፤ እቀበላለሁ፤ ራሴን ለእርሱ አሳልፌ እሰጣለሁ፤ እግዚአብሔርም አሁን ራሱን ለእኔ እንደሚሰጥ አምናለሁ!» በል።