ዲሴምበር

ዲሴምበር 1

«እርሱ እንዳለ እኛ ደግሞ እንዲሁ በዚህ ዓለም ነን» (1ኛ ዮሐንስ 4:17)።

ኢየሱስ ራሱን ወደ ሰጠ ልብ ይገባል፤ ከእርሱም ጋር ራሱን ያዋሕዳል፤ የራሱን ሕይወትና ማንነት ያካፍለዋል፤ ከቀን ወደ ቀንም እንደ አዲስ የመንፈሳዊ ፍላጎቱ ሙላትና በአቅመ ቢስነቱ ፋንታ የሚቆም ምትክ ይሆንለታል።

የእኛ ድርሻ ከንቱነታችንን ፈጽመን አውቀን ራሳችንን ሙሉ በሙሉ መስጠት ብቻ ነው፤ ከዚያም ኢየሱስ ራሱ በውስጣችን እንዲኖርና በየደቂቃው ብርታታችን፣ ንጽሕናችንና ድላችን እንዲሆን እርሱን መቀበል ነው።

በእንጨት ላይ በሞቱ ከእርሱ ጋር አንድ ነኝ፤ ከሙታን በተነሣበትም አንድ ነኝ፤ እንደ ክቡሩ ራሴ እኔም ከርግማን ነጻ ነኝ። በብቃቱ ከእርሱ ጋር አንድ ሆኜ እቆማለሁ፤ በስሙ ስጸልይም አንድ ነኝ፤ ክብሩ የሚጠይቀውን ሁሉ በድፍረት ልጠይቅ እችላለሁ። በዙፋኑ ላይ በጎኑ አንድ ነኝ፤ በመለኮታዊ ልጅነቱ አንድ ነኝ፤ እንደ ሙሽራውና እንደ ሙሽራይቱ አንድ ነን፤ እንደ ቅርንጫፉና እንደ ወይኑ ግንድ አንድ ነን። ያለው ሁሉ የእኔ ይሆናል፤ እርሱ የሆነውን ሁሉ እሆናለሁ፤ በመለኮታዊ ክብሩ ተጐናጽፌ እኔም እንደ እርሱ እሆናለሁ።

ዲሴምበር 2

«የእግዚአብሔር ጸጋ ለማንም እንዳይጎድለው» (ዕብራውያን 12:15)።

መፍራት ያለብን ሁሉን ማጣትን ሳይሆን መጕደልን ነው። ነፍሳችንን ላናጣ እንችላለን፤ ነገር ግን ከሕይወት የሚበልጥ ውድ ነገር ልናጣ እንችላለን፤ ይኸውም ሙሉ ተቀባይነቱን፣ ከሁሉ የላቀውን ምርጫውንና የማይጠፋውን፣ በከዋክብት ያጌጠውን አክሊላችንን ነው። ዋጋ ያለው ያ አንድ ተጨማሪ ዲግሪ ነው፤ በፈላ ውኃና በእንፋሎት መካከል ያለውን ልዩነት ሁሉ የሚያመጣውም እርሱ ነው፤ የፈላ ውኃ በማሞቂያው ውስጥ ኃይል የለውም፤ እንፋሎት ግን በኃይል ሕያው ሆኖ ውድ ጭነቱን ተሸክሞ አህጉሩን ያቋርጣል።

በዚህች አጭር ሕይወቴ ለእግዚአብሔርና ለሰው የሚሆን እውነተኛ አገልግሎት በተቻለ መጠን ሁሉ እንዲሞላባት እሻለሁ፤ የተሻለውን እንድሆን እርዳኝ። ክርስቶስ ሲገለጥ ቆሜ ከተሰወሩት፣ ከቅዱሳኑና ከምርጦቹ መካከል ተቈጥሬ ስሜ ሲመሰከር ልሰማ እሻለሁ። ድል ከነሡት ብዙ ሰዎች መካከል ስሜ እንዲመሰከር እሻለሁ፤ ጌታዬም በመጨረሻ፦ መልካም አደረግህ፤ የተቻለህን ሁሉ አደረግህ ሲለኝ ልሰማ እሻለሁ። ጌታ ሆይ፣ ከሁሉ የላቀውን ምርጫህን ስጠኝ፤ ሌሎች የቀረውን ይውሰዱ፤ የእነርሱ መልካም ነገር አይማርከኝም፤ የአንተን ምርጡን አግኝቻለሁና።

ዲሴምበር 3

«አሳብህ እጅግ ጥልቅ ነው» (መዝሙር 92:5)።

አንድ የሮም ወታደር አንድን ጉዞ ለማድረግ ቢጸና ምናልባት ሞቱ ሊሆን እንደሚችል መሪው በነገረው ጊዜ፦ «መሄድ ግድ ይለኛል፤ መኖር ግን ግድ አይለኝም» ብሎ መለሰ። ይህ ጥልቀት ነበር። እኛም እንዲህ ያለ ጽኑ እምነት ሲያድርብን ወደ አንድ ቁም ነገር እንደርሳለን።

ጥልቀት የሌለው ተፈጥሮ የሚኖረው በግፊቶቹ፣ በስሜቶቹ፣ በውስጣዊ ግምቶቹ፣ በደመ ነፍሱ፣ በአብዛኛውም በዙሪያው ባለው ነገር ነው። ጥልቅ ጠባይ ግን ከእነዚህ ሁሉ ባሻገር ይመለከታል፤ በማዕበሉና በደመናው ሁሉ አልፎ ሁልጊዜ በሌላው ወገን ወዳለው ጥሩ የፀሐይ ብርሃን በጽናት ይጓዛል፤ ኀዘንንና የሚመስለውንም ሽንፈትና ውድቀት ሁልጊዜ የሚገለብጠውን «ከዚያ በኋላ» የሚባለውን ጊዜም ይጠብቃል።

እግዚአብሔር ጥልቅ ካደረገን በኋላ ጥልቅ እውነቶቹን፣ ከሁሉ የጠለቁ ምሥጢሮቹንና ታላላቅ አደራዎቹን ሊሰጠን ይችላል።

ጌታ ሆይ፣ ወደ ሕይወትህ ጥልቀት ምራኝ፤ ጥልቀት ከሌለው ልምምድም አድነኝ።

ወደ ሰፊው የቅዱስ ራእይ መስክ ወደ ፊት፤ ወደ ላቀው የእምነትና የፍቅር ከፍታ ወደ ፊት፤ ከላይ የሚጠራህን ሁሉ ፈጽመህ እየጨበጥህ ወደ ፊት፣ ወደ ላይ።

ዲሴምበር 4

«ፍሬህ ከእኔ ዘንድ ይገኛል» (ሆሴዕ 14:8)።

ከተለመደው ጐድጓዳ መንገድና ከሚያንሳፍፍ ጅረት የበለጠ እድገታችንን የሚያግድ ነገር የለም፤ ሰረገሎቻችን ወደ ጎማ ፈለግ ገብተው በማይለወጥ አሰልቺ ድግግሞሽ በጠባቡ መስመር ይጓዛሉ፤ በሕይወት ወንዝ ውስጥ ያሉ ሞገዶችም የልማድ ሕግ እድገትን የማይቻል እስኪያደርገው ድረስ በቀድሞው አቅጣጫ ይወስዱናል። ለዚህ እውነተኛው መድኃኒት ከምንም መጀመር ነው፤ ይኸውም ለጠለቀ፣ ለላቀና መለኮታዊ ለሆነ ልምምድ ክርስቶስን እንደ ገና «አልፋና ዖሜጋ» አድርጎ መቀበል ነው፤ የአሳባችንን፣ የምኞታችንንና የጸሎታችንን ፅንስ እንኳ ከእርሱ መጠበቅ፣ ከሁሉ የላቀው አሳባችን ከታላቁ የጥበቡና የፍቅሩ ዕቅድ በታች እንዳይሆንም መፍራት ነው።

ገርና ርኅሩኅ አጽናኝ ሆይ፤ ቅዱስና ሰማያዊ ርግብ ሆይ፤ ልባችንን ለአንተ አሳልፈን እንሰጣለን፤ ሙላትህን ልንለማመድ እንጠባበቃለን። ልብን እንደሚመረምር እሳት ና፤ ኃጢአትን እንደሚያነጻ ጐርፍ ና፤ በቅዱስ ምኞት አቃጥለን፤ በእግዚአብሔርም ሙላት ሙላን። በደስታና በፈውስ ቅባን፤ ከላይ በሆነ ኃይል አጥምቀን፤ በእግርህ መረገጫ ሥር ዝቅ ብለን ሳለን እየሞላህና እያተምህ ና።

ዲሴምበር 5

«ዳዊትን ያነግሡ ዘንድ በፍጹም ልብ» (1ኛ ዜና መዋዕል 12:38)።

«የሕይወታችን ዋነኛ ዓላማ ምንድር ነው? ሁሉም ዳዊትን ለማንገሥ አንድ ልብ ነበሩ።» ዓላማችን ይህ ነውን? ሙሽራይቱን ማዘጋጀት፣ ዓለምን ማዘጋጀት፣ መንገዱን ማዘጋጀት ነውን? ሌሎችን ምኞቶች ሁሉ፣ ሌሎችንም ጭንቀቶች ሁሉ ያሳንሳቸዋልን? ያደበዝዛቸዋልንስ? ችሎታን ሁሉ፣ ኃይልን ሁሉ፣ ምኞትንም ሁሉ ይሞላልን? ያረካልንስ? ጊዜን ሁሉ፣ ጉልበትን ሁሉ፣ ሀብትንም ሁሉ ይውጣልን? ለሕይወት ዕቅድና ሥራ ሁሉ አቅጣጫና መልክ ይሰጣልን? የልጆቻችንን ትምህርት፣ የገንዘባችንን አዋዋል፣ የሕይወትን ወዳጅነትና ግንኙነት፣ የማንነታችንን ሥራ፣ ፍላጎትና አመለካከት ሁሉ ለእኛ ይወስናልን? በመንፈስ፣ በነፍስና በሥጋ፣ ባለን ሁሉ፣ በምናደርገው ሁሉ፣ በምንተማመንበትም ሁሉ በዚህ ውስጥ ነንን? ኢየሱስን ለማንገሥ አንድ ልብ ነንን?

በታማኝ ልብና እጅ ተባብረን ንጉሣዊውን ሰንደቁን በምድር ሁሉ ላይ ልናውለበልብ እንወጣለን። ሙሽራይቱን ለማምጣት ከነገድና ከሕዝብ ሁሉ እንፈጥናለን። ኦ! ኢየሱሳችንን በምን ዓይነት የደስታ አቀባበል እናነግሠዋለን!

ዲሴምበር 6

«እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ» (1ኛ ጴጥሮስ 5:6)።

ለኃይሎች እውነተኛ ሚዛን ተቃውሞ አስፈላጊ ነው። እርስ በርሳቸው እየተቃወሙ የሚሠሩት ወደ መካከል የሚስበውና ከመካከል የሚገፋው ኃይል ፕላኔታችንን በምሕዋሯ ይጠብቋታል። አንዱ እየገፋ ሌላውም እየመለሰ እንዲህ ይሠራሉ፤ እርስ በርሳቸውም ይመላለሳሉ፤ ስለዚህም ምድራችን በጥፋትና በውድመት ጐዳና ወደ ጠፈር ተወርውራ ከመሄድ ይልቅ በፀሐይ ማእከሏ ዙሪያ የተስተካከለ ምሕዋሯን ትከተላለች።

እግዚአብሔርም ሕይወታችንን እንዲሁ ይመራል። የሚገፋ ኃይል ብቻ መኖሩ አይበቃም፤ የሚመልስ ኃይልም እንዲሁ ያስፈልገናል፤ ስለዚህም በሚፈትኑ የሕይወት መከራዎች፣ በፈተናና በችግር ጫና፣ የሚቃወሙን በሚመስሉ ነገር ግን በእውነት መንገዳችንን በሚያቀኑና አካሄዳችንን በሚያጸኑ ነገሮች ወደ ኋላ ይይዘናል። ስለ ሁለቱም እናመስግነው፤ ክንፎቹን ብቻ ሳይሆን ሸክሞቹንም እንቀበል፤ እንዲህም በመለኮታዊ ኃይል እየተገፋን በከፍተኛውና በሰማያዊው ጥሪያችን በእምነትና በትዕግሥት ወደ ፊት እንገሥግሥ።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ ከሚደርስብኝ ነገር ሁሉ ከሁሉ የላቀውን ፈቃድህን እንድማር እርዳኝ።

ጌታ ሆይ፣ መንገድህንና ፈቃድህን በእኔ ላይ እንድትፈጽም ዛሬ ከተባረከው እጅህ በታች ዝቅ እንድል እርዳኝ።

ዲሴምበር 7

«ከእኛ ጋር እደር፥ ማታ ቀርቦአልና» (ሉቃስ 24:29)።

ጌታ ኢየሱስ በዮሐንስ ወንጌል በ14ኛውና በ15ኛው ምዕራፍ ለደቀ መዛሙርቱ በሰጣቸው የመጨረሻ መልእክቶቹ፣ የከፍተኛው ቅድስና ዋና ፍሬ ነገር፦ «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ… ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና» የሚለው እንደ ሆነ በግልጽ ያስተምረናል።

የተስፋ ቃል የሰጠበት የመንፈስ ቅዱስ ዋና ዓላማ እርሱን መግለጥ ነበር፤ ይኸውም «እኔ በአባቴ እንዳለሁ እናንተም በእኔ እንዳላችሁ እኔም በእናንተ እንዳለሁ በዚያን ቀን ታውቃላችሁ» እንዲል ነው፤ የምልጃ ጸሎቱም የመጨረሻ ማሚቶ በእነዚህ ትንንሽ ነገር ግን ወሰን በሌላቸው ቃላት ተጠቃሏል፦ «እኔም በእነርሱ»።

በኃይሉ ከኃጢአት ርኩሰት መንጻት ለእኔ ነውን? በውስጤ በመኖሩ በየሰዓቱ መጠበቅ ለእኔ ነውን? በመለኮታዊ ቅብዓቱ ፍጹም ጤነኛ መሆን፣ በሥጋዬ፣ በመንፈሴና በነፍሴ ሙላቱን ሁሉ የእኔ አድርጌ መጠየቅ ለእኔ ነውን? እንዲህ የሞላና እንዲህ በነጻ የተሰጠ ድንቅ ተስፋ! ድንቅ አዳኝ ሆይ፣ መንጻት፣ ይቅርታና ምሕረት ለእኔ መሆኑ እንዴት ይቻላል? አዎን፣ ለእኔ ነው፣ ለእኔ።

ዲሴምበር 8

«በገለዓድ የሚቀባ መድኃኒት የለምን? ወይስ በዚያ ሐኪም የለምን?» (ኤርምያስ 8:22)።

መለኮታዊ ፈውስ መለኮታዊ ሕይወት ብቻ ነው። በሥጋ ላይ ያለው የክርስቶስ ራስነት ነው። በአካላችን ውስጥ ያለው የክርስቶስ ሕይወት ነው። የብልቶቻችን ከክርስቶስ አካል ጋር መዋሐድና የክርስቶስ ሕይወት ወደ ሕያዋን ብልቶቻችን መፍሰስ ነው። እንደ ተነሣውና እንደ ከበረው አካሉ እውነተኛ ነው። ከሙታን እንደ ተነሣና ዛሬ በእግዚአብሔር ቀኝ እውነተኛ አካልና አስተዋይ ነፍስ ያለው ሕያው ሰው እንደ ሆነ ያህል ከአእምሮ ጋር የሚስማማ ነው። ያ ሕያው ክርስቶስ በባሕርያቱና በኃይላቱ ሁሉ የእኛ ነው። እኛ የአካሉ ብልቶች፣ የሥጋውና የአጥንቱ ክፍሎች ነን፤ ይህን ማመንና መቀበል ብቻ ብንችል በእግዚአብሔር ልጅ ሕይወት ራሱ ልንኖር እንችላለን።

ጌታ ሆይ፣ «ሥጋ ግን ለጌታ ነው… ጌታም ለሥጋ ነው» የሚለውን እንዳውቅ እርዳኝ።

በተስፋው ቃል ውስጥ ፈውስ አለ፤ በደሙ ውስጥ ፈውስ አለ፤ በተነሣው በእግዚአብሔር ልጅ ዘንድ ለድካማችን ሁሉ ብርታት አለ። ከልጆቹም እጅግ የደከመው የከበረ ሕይወቱን ሁሉ ሊካፈል ይችላል፤ በገለዓድ የሚቀባ የፈውስ መድኃኒት አለው፤ በዚያ ያለው ታላቁ ሐኪም እርሱ ነው።

ዲሴምበር 9

«ወደ ጥልቁ ፈቀቅ በል» (ሉቃስ 5:4)።

በሐዋርያት ዘመን በነበረችው ቤተ ክርስቲያን ከመንፈስ ቅዱስ ልዩ ምልክቶች አንዱ የድፍረት መንፈስ ነበር። ለእግዚአብሔር ታላላቅ ነገሮችን የሚሞክርና ከእግዚአብሔር ታላላቅ ነገሮችን የሚጠብቅ እምነት ከሚያስፈልጉት ዋና ባሕርያት አንዱ ቅዱስ ድፍረት ነው። ከተፈጥሮ በላይ ከሆነ አካል ጋር ስንገናኝና በሰው ዘንድ የማይቻሉ ነገሮችን ከእርሱ ስንቀበል፣ ጥቂት ከመቀበል ብዙ መቀበል ይቀላል፤ በጥንቃቄና በፍርሃት የባሕሩን ዳርቻ ሙጥኝ ብሎ ከመያዝ ይልቅ በደፋር መታመን ስፍራ መቆም ይቀላል። በእምነት ሕይወት እንደ ጥበበኞች መርከበኞች ወደ ጥልቁ እንግፋ፤ «በእግዚአብሔር ዘንድ ግን ሁሉ ይቻላል»፣ «ለሚያምን ሁሉ ይቻላል» የሚለውም እውነት እንደ ሆነ እናገኛለን።

ዛሬ ለእግዚአብሔር ታላላቅ ነገሮችን እንሞክር፤ ስለ እነርሱም እንድናምን እምነቱን፣ እንድንፈጽማቸውም ብርታቱን እንቀበል።

የእግዚአብሔር ምሕረት መለኮታዊ ውቅያኖስ ነው፤ ወሰን የሌለውና ጥልቀቱ የማይመረመር ጐርፍ ነው፤ ወደ ጥልቁ ግፋ፤ ከዳርቻው ጋር የሚያስርህን ገመድ ቍረጥ፤ በእግዚአብሔርም ሙላት ውስጥ ጥፋ። ኦ! የመዳን ጐርፍ ሞልቶ በሚፈስስበት በዚህ ሰፊ ውቅያኖስ ውስጥ እንግፋ፤ የሙላቱን ጥልቀት እስክናውቅ ድረስ በእግዚአብሔር ምሕረት ውስጥ እንጥፋ።

ዲሴምበር 10

«እግዚአብሔር እንደ ወሰነልን … እንደ ክፍላችን ልክ» (2ኛ ቆሮንቶስ 10:13)።

«እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ» የሚለው ክርስቶስ በምድር ላይ ባገለገለበት ዘመን የፈውሱና የበረከቱ ታላቅ ሕግ ነበር። «በምትሰፍሩበት መስፈሪያ ይሰፈርላችኋል» ባለ ጊዜ ማለቱ ይህ ነበር። እነዚህ ታላላቅ መስፈሪያዎች እኛ በምናመጣቸው መስፈሪያዎች ይወሰናሉ። እግዚአብሔር ሰማያዊ ሀብቱን በእነዚህ የከበሩ ዕቃዎች ይሰፍርልናል፤ ነገር ግን እያንዳንዳችን የመጠጫ ጽዋችንን ማምጣት አለብን፤ እንደ ልኩም እንሞላለን።

ነገር ግን የእምነታችን ልክ እንኳ መለኮታዊ ሊሆን ይችላል። እግዚአብሔር ይመስገን፤ ትንሿ ጽዋ በኢየሱስ ጸጋ ሰፍታለች፤ ከታችዋም ወደ ታላቁ ውቅያኖስ የሚያደርስ ቧንቧ እስኪወጣ ድረስ ሰፍታለች፤ ያ ግንኙነት ክፍት ሆኖ ቢጠበቅም ጽዋችን እንደ ውቅያኖሱ ታላቅ እንደ ሆነችና ፈጽሞ እስከ ታችዋ ልትጐደል እንደማትችል እናገኛለን። እርሱ፦ «የእግዚአብሔር እምነት ይኑራችሁ» ብሎናልና፤ ይህም በእርግጥ ወሰን የሌለው ልክ ነው።

ታላቁን የተስፋ ቃል እንጠይቅ፤ የደበዘዙትን ችቦዎች እናብራ፤ ከከበረው ዝማሬ ጋር እንተባበር፤ ለእርሱ የሚሳነው ነገር የለም።

ዲሴምበር 11

«እኔ ስለ እነዚህ እለምናለሁ፤ ስለ ዓለም አልለምንም» (ዮሐንስ 17:9)።

ብርቱ መንፈስ ያለው ሰው እንዲጸልይልን ብናገኝ ደስ እንደሚለን ስንት ጊዜ እንናገራለን! በእምነታቸው ተሸክመውን እንዳሉ ስናስብም ምንኛ እንበረታለን! ነገር ግን ጸሎቱ ሳይፈጸም ቀርቶ የማያውቅ፣ ጸሎቱንም ከማንም ሰብዓዊ ወዳጅ ይልቅ ሊሰጠን የሚፈቅድ አንድ አለ። በእግዚአብሔር ቀኝ ያለው ብቸኛ ሥራው ስለ ሕዝቡ መማለድ ነው፤ ሸክማችንን በእርሱ ላይ ስንጥልና ያለ ጥርጥርና ያለ ፍርሃት ጠበቃነቱን ስንጠይቅም በራሱ ሹመት፣ በራሱ ግልጽ የተስፋ ቃልና ዝግጅት መስመር እየመጣን ብቻ ነው። «እንግዲህ በሰማያት ያለፈ ትልቅ ሊቀ ካህናት የእግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ ስላለን… በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ።»

እንደሚያበራ የወርቅ ጥና፣ ብርቅ በሆነ በሚነድ መዓዛ እንደ ተሞላ፣ ልቤ ሁሉ በማያቋርጥ የጸሎት ደመና ወደ ላይ ይፈስሳል። በሰማያዊው መሠዊያ ላይ ጐንበስ ብሎ ኢየሱስ እየማለደ ይቆማል፤ ወደ ሰማይ የሚወጡ ጸሎቶቻችን ሁሉ በእጆቹ በኩል ወደ አብ ይደርሳሉ።

ዲሴምበር 12

«በሥጋ መኖሬ ስለ እናንተ እጅግ የሚያስፈልግ ነው፤ ይህንም ተረድቼ እንድኖር አውቃለሁ» (ፊልጵስዩስ 1:24-25)።

ስለ መለኮታዊ ፈውስ ከሁሉ የተባረከው ነገር አንዱ የሚያመጣው ብርታት ቅዱስ ብርታት መሆኑና በቅዱስ ተግባርና ልምምድ ተፈጥሯዊና ተስማሚ መውጫውን ማግኘቱ ነው።

ተራ የተፈጥሮ ብርታት እርካታውን በተፈጥሯዊ ተድላና እንቅስቃሴ ይፈልጋል፤ የክርስቶስ ብርታት ግን ክርስቶስ እንደሚያደርገው እንድናደርግ፣ ተስማሚ ሥራችንንም በቅዱስ አገልግሎቱ እንድንፈልግ ይመራናል።

በሰው አካል ውስጥ ያለው የክርስቶስ ሕይወት አካሉን ራስን ከማስደሰትና ከኃጢአት ሺህ ፈተናዎች ያድነዋል፤ ለላቀ አገልግሎትም ብርታትን ብቻ ሳይሆን ምኞትን ደግሞ ይሰጠናል፤ በአገልግሎቱም ውስጥ እጥፍ ኃይል የሚሰጠው ትጋትና ንቃት ያኖራል።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ ሕይወትህን እንድንጠይቅና ከዚያም ለሌሎች ርዳታ እንድንሰጠው እርዳን።

የፈውስን ቅርንጫፍ አግኝተሃልን? ለሌላው አስተላልፈው። የመንፈስን ማኅተም ተሰምቶሃልን? ለሌላው አስተላልፈው። ምሕረቱ የፈለገህ፣ ወደ ሙላቱም ሁሉ ያመጣህ ለዚህ ነበር፤ በገዛህ በክቡር ደሙ፣ ለሌላው አስተላልፈው።

ዲሴምበር 13

«በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና» (ዮሐንስ 15:5)።

ወይኑና ቅርንጫፎቹ እጅግ የታወቁ ስለ ሆኑ ማብራራት አያስፈልግም፤ ቅርንጫፎቹና ወይኑ አንድ ናቸው ማለት ብቻ በቂ ነው። ወይኑ፦ እኔ ወደ ላይ የሚወጣው መካከለኛው ግንድ ነኝ፣ እናንተም ትንንሾቹ ቅርንጫፎች ናችሁ አይልም፤ ነገር ግን፦ እኔ ሙሉው ነኝ፣ እናንተም ሙሉው ናችሁ ይላል። ከባሕርዩ ተካፋዮች አድርጎ ይቈጥረናል። «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና።» ባልና ሚስት፣ ሌሎች ብዙ ምሳሌዎችም ለዚህ ድንቅ የክርስቶስ ትምህርት ይረዳሉ፤ ይህ ትምህርት ከፀሐይ በታች ባለ በሌላ በማንኛውም ትምህርት ውስጥ ተመሳሳይም ቀዳሚም የለውም፤ ይኸውም ክርስቶስ የሕዝቡ ሕይወት እንደ ሆነና እኛም ከእርሱ ጋር ፈጽመን የተቈራኘንና በእርሱ ላይ የተደገፍን መሆናችን ነው። ሌሎች ሥርዓቶች ሁሉ ሰው ምን ያህል እንደ ሆነና ምን ሊሆን እንደሚችል ያስተምራሉ። ክርስትና ግን ሰው በሕይወቱ ከክርስቶስ ጋር ወደ ሙሉ አንድነት ሊመጣ ቢወድድ ያለውን ሁሉ ማጣት እንዳለበት ያሳያል።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ በአንተ እንድኖር እርዳኝ።

ኦ! ኢየሱስ የሰጠኝ ስፍራ ምንኛ ድንቅ ነው! በከበረው ጸጋው ድኜ እኔም እንደ እርሱ ልሆን እችላለሁ።

ዲሴምበር 14

«በእሾህ ፋንታ የጥድ ዛፍ ይበቅላል» (ኢሳይያስ 55:13)።

ችግሮችና መሰናክሎች እግዚአብሔር እምነትን የሚገዳደርባቸው ናቸው። በተግባር መንገድ ላይ እንቅፋቶች ሲገጥሙን እምነት በኢየሱስ ሙላትና ሁሉን የሚበቃ ብቃት የምትሞላቸው ዕቃዎች እንደ ሆኑ ልንገነዘባቸው ይገባል፤ በቀላሉና ፈጽመን በእርሱ እየታመንን ወደ ፊት ስንሄድም ልንፈተን እንችላለን፤ መጠበቅና «ትዕግሥትም … ሥራውን ይፈጽም» ዘንድ መፍቀድ ይኖርብን ይሆናል፤ ነገር ግን በመጨረሻ ድንጋዩ ተንከባሎ፣ ጌታም ስለ መፈተኛ ጊዜያችን እጥፍ አድርጎ ሊከፍለን ሲጠብቅ በእርግጥ እናገኘዋለን፤ እርሱም፦ «በእሾህ ፋንታ የጥድ ዛፍ ይበቅላል፥ በኵርንችትም ፋንታ የባርሰነት ዛፍ ይበቅላል፤ ለእግዚአብሔርም መታሰቢያ የማይጠፋ የዘላለም ምልክት ይሆናል» የሚለውን የተስፋ ቃል ይፈጽማል።

ተስፋዬ ሲደበዝዝ ብዙ ጊዜ ድንቅ መልእክት ይመጣል፤ እንደ ጣፋጭና ሩቅ መዝሙር በጨለማው ውስጥ እሰማዋለሁ፦ ለኢየሱስ የሚሳነው ነገር የለም፤ እንደ እርሱ የሚሠራ ሰው የለም። መንገዴ በጨለማ ሲዘጋ፣ ጠላቶቼም ብርቱና አስፈሪ ሲሆኑ፣ አሁንም ከጦርነቱ በላይ እንደ ደስተኛና ድል አድራጊ መዝሙር ይዘምራል፦ ለኢየሱስ የሚሳነው ነገር የለም፤ እንደ እርሱ የሚሠራ ሰው የለም።

ዲሴምበር 15

«ልቤ በዛለ ጊዜ ከእኔ ከፍ ወዳለው ዓለት ምራኝ» (መዝሙር 61:2)።

የራስ ፍጻሜ የእግዚአብሔር መጀመሪያ ነው። «የጡቡ ቍጥር እጥፍ ሲሆን ያን ጊዜ ሙሴ ይመጣል።» ይህ የጥንቱ የዕብራውያን አነጋገር ነው። «የሰው ጭንቅ የእግዚአብሔር አጋጣሚ ነው።» ይህ የምሳሌያዊው አነጋገር አገላለጥ ነው። «ልቤ በዛለ ጊዜ ከእኔ ከፍ ወዳለው ዓለት ምራኝ።» ይህ የዳዊት አገላለጥ ነው። «ይህን ታላቅ ሠራዊት የምንቋቋምበት ኃይል የለንም፤ የምናደርገውንም አናውቅም።» ኃይል የለም፣ ብርሃን የለም — «ነገር ግን ዓይኖቻችን ወደ አንተ ናቸው»፤ ይህ የኢዮሣፍጥ ልምምድ ነበር። «ዓይኖቼ ወደ ላይ በመመልከት ደከሙ፤ አቤቱ፥ ተጨንቄአለሁ፤ ዋስ ሁነኝ።»

«ታላቅ መከራ ሲደርስብኝ ሁልጊዜ ወደ እግዚአብሔር እሄድ ነበር፤ በድንቅም አሳለፈኝ፤ በትንንሽ ፈተናዎቼ ግን ራሴ ልወጣቸው እሞክር ነበር፤ ብዙ ጊዜም በግልጽ እወድቅ ነበር።» ወይዘሪት ሃቨርጋል የብዙ ክርስቲያኖችን ልምምድ እንዲህ ገልጣዋለች። እግዚአብሔር «ጥበባችን ሁሉ ተሟጦ» እንድንገኝ ይፈልጋል፤ ከዚያም ጥበቡን፣ ፍቅሩንና ኃይሉን ያሳያል። እግዚአብሔርን እንዲረዳን ስንት ጊዜ እንለምነዋለን፤ ከዚያም ሰብዓዊ ዕድሎችን መቍጠር እንጀምራለን! ከእርሱ ዞረን ወደ በረከቶቹ ብንመለከት የእግዚአብሔር በረከቶች እንኳ እንቅፋት ይሆኑብናል።

ዲሴምበር 16

«የላክሁባችሁ ታላቁ ሠራዊቴ፥ አንበጣና ደጎብያ፥ ኩብኩባና ተምች የበሉትን ዓመታት እመልስላችኋለሁ» (ኢዩኤል 2:25)።

አንድ ወዳጄ በአንድ ወቅት እንዲህ አለኝ፦ «እግዚአብሔር፦ ‹ሰው የሚዘራውን ሁሉ ያንኑ ደግሞ ያጭዳልና› ብሎአልና የዘራሁትን ማጨድ አለብኝ። ታዲያ ይህን በመንፈሳዊው ዓለም ላይ ተግባራዊ አድርገህ ኃጢአተኛው የኃጢአቱን ቅጣት እንዲከፍል ለምን አታስገድደውም?»

ክርስቶስ ይህን ቅጣት ተሸክሟል፤ ያው ክርስቶስ የተፈጥሮ ቅጣቶችንም ደግሞ ተሸክሟል፤ በማንኛውም መልኩም ከኵነኔ አድኖናል። የሥጋ ሥቃይ ይደርስብናል፤ ነገር ግን እንደ መለኮታዊ ተግሣጽ ብቻ እንጂ በብድራት ሕግ አይደለም። ቅጣት ሁሉ በክርስቶስ ተፈጽሟል፤ ሕግም ሁሉ ረክቷል፤ ከእርሱም ጋር ወደ መንፈሳዊውና ዘላለማዊው ሕይወት ደረጃ ተነሥተን እስከ ሆነ ድረስ ከተራው የሕግ ግዛት በላይ ከፍ ብለናል፤ በእኛ ላይ ያለውንም ክስ ሁሉ ፈጽሞ ያረካበትን ሙሉ ውጤት እንወርሳለን። ስለዚህም ኃጢአት በሥጋዊና በጊዜያዊ ሕይወታችን ላይ ያመጣው ፍርስራሽ እንኳ በታላቁ ስርየቱ እንደሚወገድ እውነት ነው፤ «አንበጣ የበላውን ዓመታት እመልስላችኋለሁ» የሚለውም የተስፋ ቃል ለእኛ እውነተኛ ይሆናል።

ዲሴምበር 17

«በአንዳች አትጨነቁ» (ፊልጵስዩስ 4:6)።

ሸክምህን የምታወርድበት መንገድ ምንድር ነው? «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ።»

«ቀንበሬ ልዝብ ሸክሜም ቀሊል ነውና።» የእርሱን ሸክም የምትሸከምበት መንገድ ይህ ነው። ሸክሙ ሁልጊዜ ቀሊል እንደ ሆነ ታገኛለህ። የአንተ ግን እጅግ ከባድ ነው። ሸክምህን ለውጠህ፣ ጓዝህንም በተባረከው እግሩ ሥር አውርደህ በፋንታው የራሱን ሸክም ተሸክመህ ከሆነ ያ ቀን የደስታ ቀን ነው። እግዚአብሔር ሠራተኞቹን ሊያሳርፋቸው ይፈልጋል፤ በራሳቸው የጭንቀት ክብደት ቀድሞውንም በጐበጡ ልቦች ላይ ሸክሙን የማይጭን ቸር ነው።

ትፈራለህን፣ ትጨነቃለህን ወይስ ታጕረመርማለህን? እንዲህ ከሆነ የእግዚአብሔርን ፍጹም ሰላም ፈጽሞ ልታውቅ አትችልም። ክብደትህን ሁሉ በደረቱ ላይ አስደግፍ፤ የሚያስጨንቁህ ጥርጣሬዎችና ጭንቀቶችህ ሁሉ መቆም አለባቸው። እግዚአብሔር የሰጠውን ሰላም ልታውቅ ትወድዳለህን? የሰማይን ደስታ ራሱን ልታገኝ ትወድዳለህን? በአንዳች አትጨነቅ፤ ስለ ሁሉም ነገር ጸልይ፤ ስለ ማንኛውም ነገር አመስግን፤ አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም አሳብህንና ልብህን ይጠብቃል።

ዲሴምበር 18

«የእግዚአብሔር ልጅ እምነት» (ገላትያ 2:20)።

እምነትን ከሁሉ በላይ የሚያደናቅፈው «እምነታችን» የምንለው ነገር ነው፤ የማስመሰል እምነትና በእግዚአብሔር ለመታመን የሚደረግ የተስፋ መቍረጥ ሙከራ ብቻ የሆነውን እምነት ለማፍራት የምናደርገውም ፍሬ ቢስ ትግል ነው፤ ይህም ሁልጊዜ ከሰፊውና ከከበረው የተስፋ ቃሉ ማነሱ አይቀርም። እውነቱ ይህ ነው፤ ከእግዚአብሔር ግዙፍ የተስፋ ቃሎችና ከሕይወታችን ልክ የለሽ ፍላጎቶች ጋር የሚመጣጠን ብቸኛው እምነት «የእግዚአብሔር እምነት» ራሱ ነው፤ ይኸውም ለመውደድ፣ ለመታዘዝ ወይም ሌላ ማንኛውንም የአዲሱን ሕይወት ተግባር ለመፈጸም ኃይሉ እንደ ሆነ ሁሉ የማመን ኃይሉም እንደ ሆነ በማስተዋል በሚጠብቀው ልብ ውስጥ እርሱ የሚተነፍሰው መታመን ራሱ ነው።

ስሙ የተባረከ ይሁን! ደካማና አቅመ ቢስ ከሆነው ልባችን አንድ ቀለበት ብቻ ቀርቶ የሚቆም ሰንሰለት አልሰጠንም፤ ያ አንድ የመጨረሻ ቀለበት ቢጐድል ሰንሰለቱ ሁሉ ከንቱ ይሆን ነበርና። አይደለም፤ በሰው ወገን የሚያያዘው የመጨረሻው ቀለበት በሰማያት የተስፋውን ሰንሰለት እንደሚያስረው ቀለበት መለኮታዊ ነው። «የእግዚአብሔር እምነት ይኑራችሁ» የሚለው ታላቅ ትእዛዙ ነው። «በእግዚአብሔር ልጅ እምነት እኖራለሁ» የሚለው ደግሞ እውነትነቱን የፈተነ ሰው ድል አድራጊ ምስክርነት ነው።

ጌታ ሆይ፣ የእግዚአብሔር ልጅ እምነት እንዲኖረኝ አስተምረኝ።

ዲሴምበር 19

«ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል» (ያዕቆብ 4:6)።

ከታላቅ ክብር ምልክቶች አንዱ ጥልቅ ትሕትና ነው። ጥልቀት የሌለው ተፈጥሮ ድካሙንና አለመብቃቱን ስለሚያውቅ ሁልጊዜ ራሱን ለማስተዋወቅና አድናቆት ማግኘቱን ለማረጋገጥ ይሞክራል። ብርቱ ተፈጥሮ ግን ብርታቱን ስለሚያውቅ ለመጠበቅና ሥራው በጊዜው እንዲገለጥ ለመተው ፈቃደኛ ነው። በእርግጥም እውነተኞቹ ተፈጥሮዎች ራስን ከማሰብና ለራስ ከመጨነቅ ሁሉ እጅግ ነጻ ስለ ሆኑ ዓላማቸው አድናቆት ማግኘት፣ መረዳት ወይም ዋጋ መቀበል ሳይሆን እውነተኛ ተልእኮአቸውን መፈጸምና የሕይወትን እውነተኛ ሥራ ማከናወን ነው።

ስለ ጌታ ኢየሱስ ከተነገሩት እጅግ ጥልቅ ትርጉም ካላቸው አነጋገሮች አንዱ ወንጌላዊው ዮሐንስ በወንጌሉ በአሥራ ሦስተኛው ምዕራፍ የሰጠው ነው፤ በዚያም፦ «ኢየሱስ … ከእግዚአብሔርም እንደ ወጣ ወደ እግዚአብሔርም እንዲሄድ አውቆ፥ ከእራት ተነሣ … የደቀ መዛሙርቱንም እግር ሊያጥብ … ጀመረ» ብለን እናነባለን። ታላቅ ክብሩንና ታላቅ መድረሻውን ስላወቀ ወደ ዝቅተኛው ስፍራ ዝቅ ሊል ቻለ፤ ያም ስፍራ ሊያዋርደው አልቻለም።

እግዚአብሔር የሰማያዊ ማዕረግን መለኮታዊ መለያ — ያጐነበሰ ራስንና የዋህ፣ ትሑት መንፈስን — ይስጠን።

ዲሴምበር 20

«የእግዚአብሔርን ወንጌል በማገልገል ለአሕዛብ የክርስቶስ ኢየሱስ አገልጋይ እሆን ዘንድ» (ሮሜ 15:16)።

ይህ እጅግ ውብና ተግባራዊ የሆነ የሚስዮናዊ ሥራ አመለካከት ነው። በመቀደስ ረገድ ታላቅ ልዩነት አለ። ለሥራችን ልንቀደስ እንችላለን፤ ለአምላካችንም ልንቀደስ እንችላለን። ለሚስዮናዊ ሥራ ተቀድሰንና ተዘጋጅተን ልንሆን እንችላለን፤ ነገር ግን ሌላ ነገር እንድናደርግ ቢጠራን ፈጽመን ልንወድቅ እንችላለን። ለእርሱ ስንቀደስ ግን ከእኛ ለሚፈልገው ለማንኛውም ነገር ዝግጁ እንሆናለን፤ በስብከት መድረክ ላይ ቆመን ስንሰብክ ወይም አንዲትን ነፍስ ወደ ክርስቶስ ስንመራ እንደምናገለግለው ሁሉ፣ በታመመ ወንድም አልጋ አጠገብ ወይም በቤት ውስጥ ዓለማዊ ተግባር እንኳ እርሱን ለማገልገል እንዲሁ ብቁ እንሆናለን።

የጳውሎስ አመለካከት ቅዱስ ሥራ ወይም ልዩ መሥዋዕት ነው፤ በቀጥታም ለክርስቶስ፣ ለክርስቶስ ብቻ የሚቀርብ ነው፤ እርሱም ሰው በዕጣን መሠዊያ ፊት መቆም እንደሚገባው ቆሞ ነበር፤ የአሕዛብን ሕዝቦች በቅዱሳን እጆች ወደ እግዚአብሔር እያነሣ፣ ሥራውንም ሁሉ እንደ መዓዛ ዕጣን በዙፋኑ ፊት እያኖረ፣ ጌታውን በሚያስደስተውና በዚያ በከበረው ቀን የእርሱን ምርመራ በሚቋቋመው፣ የተቀባይነቱንም ማኅተም በሚያገኘው ነገር ብቻ ደስ እየተሰኘ ነበር።

የእውነተኛ አገልግሎት መንፈስ ይህ ነው።

ዲሴምበር 21

«የዕለት እንጀራችንን ዕለት ዕለት ስጠን» (ሉቃስ 11:3)።

የዕድሜ ልክን ሕይወት በአንድ ጊዜ፣ ወይም አንድን ዓመት እንኳ መኖር እጅግ ከባድ ነው፤ በአንድ ጊዜ አንድን ቀን መኖር ግን አስደሳችና ቀላል ነው። መናው ዕለት ዕለት ይወርድ ነበር፤ እንዲሁ እኛም ዕለት ዕለት በሰማያዊው እንጀራ ልንኖር፣ ሕይወታችንንም ለእርሱ ልንኖር እንችላለን። በየትንፋሹ፣ በየደቂቃው፣ በየእርምጃው በእርሱ እንኑር፤ እኛ ቀኖቹን ስንጠብቅ እርሱ ዓመታቱን ይጠብቃል።

እግዚአብሔር ለቀኖቹ ሁለት ውድ የተስፋ ቃሎችን ሰጥቶአል። «እንደ ዘመንህ ኃይልህ ይሁን» የሚለው የጥንቱ ኪዳኑ ነው፤ ጌታችን ለደቀ መዛሙርቱ የተናገረው የስንብት ቃል ቀጥተኛ ትርጕም ደግሞ፦ «እነሆ፥ እኔ እስከ ዘመኑ ፍጻሜ ድረስ ቀኖቹን ሁሉ ከእናንተ ጋር ነኝ» የሚል ነው።

በኵሬው ውኃ ሥር በአየር አረፋ ተከቦ እንደሚወርደው፣ በዚያም ጎጆውን ሠርቶ ልጆቹን እንደሚያሳድገውና ከአተላው ኵሬ በታች ባለው በዚያ ብሩህ ክበብ ውስጥ ትንሿን ሕይወቱን እንደሚኖረው እንደ ትንሹ የውኃ ሸረሪት፣ እንዲሁ እኛም በዚህ ጨለማ ዓለም ውስጥ በየዕለቱ በሚመለሰው ቀን ትንሽ ክበብ ውስጥ ከክርስቶስ ጋር ራሳችንን እንዝጋ፤ የሰማይንም አየር እየተነፈስንና በፍቅሩ እየኖርን በእርሱ እንኑር።

ዲሴምበር 22

«አንደበቴም ደግሞ ቀኑን ሁሉ ጽድቅህን ይናገራል» (መዝሙር 71:24)።

አየር ሁልጊዜ ባዶ ቦታን ለመሙላት ይገባል፤ ይህ ቀላል የተፈጥሮ ሕግ ነው። አየሩን ወደ ላይ እስኪወጣ ድረስ በማሞቅ በማንኛውም ጊዜ የአየር ፍሰት ማስነሣት ትችላለህ፤ ከዚያም ቀዝቃዛው አየር ስፍራውን ለመተካት በፍጥነት ይገባል። እንዲሁም ባዶ ቦታ በማዘጋጀት ሁልጊዜ በመንፈስ ቅዱስ ልንሞላ እንችላለን። አዲስ ትንፋሽ ከመሳብህ በፊት የቀደመውን ትንፋሽ ማስወጣት አለብህ። እንዲሁም የተቀበልነውን የመንፈስ ቅዱስን የመጨረሻ እስትንፋስ ከልባችን ማስወጣት አለብን፤ በተቀበልነው ቅጽበት ያልቃልና፤ መንፈሳዊ መታፈንን ለመከላከልም አዲስ አቅርቦት ያስፈልገናል።

መሳብን ብቻ ሳይሆን ማስወጣትንም ምሥጢር መማር አለብን። ሌላው ክፍል በትክክል ቢሠራ መሳቡ ይቀጥላል። ለመንፈስ ቅዱስ ስፍራ ለማዘጋጀት ከሁሉ የተሻለው መንገድ ወደ ሕይወት የሚመጡትን ፍላጎቶች እርሱ የሚሞላቸው ባዶ ቦታዎች እንደ ሆኑ ማወቅ ነው፤ በዙሪያችንም የሚሞሉ ብዙ ፍላጎቶች እናገኛለን፤ ሕይወታችንንም በቅዱስ አገልግሎት ስናፈስስ እርሱ የራሱን ሕይወት በሙሉ ልክ ወደ ውስጣችን ያፈስሳል።

ኢየሱስ ሆይ፣ ባዶ አድርገኝ፤ እስከ አፍ ገደፉም በሙላትህ ሙላኝ።

ዲሴምበር 23

«በሰልፍ ከተማረከው ምርኮ የእግዚአብሔርን ቤት ለማደስ ቀደሱ» (1ኛ ዜና መዋዕል 26:27)።

የሥጋዊ ኃይል በምድር ሆድ ውስጥ፣ በከሰል ማዕድኖች ውስጥ ተከማችቶአል፤ ይህም በጥንት ዘመናት ታላላቅ ደኖችን ካቃጠለው እሳታዊ ሙቀት የመጣ ነው። እንዲሁም መንፈሳዊ ኃይል ልንረዳቸው በማንችላቸው መከራዎች አማካይነት በማንነታችን ጥልቀት ውስጥ ይከማቻል። ከእነዚህ ፈተናዎች ያገኘነው ድል በሕይወት «የመንገደኛው ጉዞ» ውስጥ እውነተኞች «ታላቅ ልቦች» እንድንሆን፣ አብረውን የሚጓዙትንም መንገደኞች በፈተና ውስጥ በድል አሳልፈን ወደ ንጉሡ ከተማ እንድንመራቸው ሲያዘጋጀን እንደ ነበረ አንድ ቀን እናገኛለን።

ነገር ግን ሌሎችን የመርዳት ምንጭ ድል አድራጊ መከራ መሆን እንዳለበት ፈጽሞ አንርሳ። የሚያለቅስና የሚያጕረመርም ሥቃይ ማንንም ፈጽሞ አይጠቅምም። ጳውሎስ የመቃብር ስፍራን ተሸክሞ አልዞረም፤ የድል ምስጋና የሚዘምሩ መዘምራንን እንጂ፤ ፈተናው በከበደ ቍጥር ይበልጥ ይታመንና ደስ ይለው ነበር፤ ከመሥዋዕቱ መሠዊያ ላይ ሆኖ እንኳ፦ «ነገር ግን በእምነታችሁ መሥዋዕትና አገልግሎት ተጨምሬ ሕይወቴ እንኳ ቢፈስ፥ ደስ ብሎኛል፤ ከሁላችሁም ጋር አብሬ ደስ ብሎኛል» እያለ ይጮኽ ነበር።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ ከሚደርስብኝ ነገር ሁሉ ብርታትን እንድቀዳ እርዳኝ።

ዲሴምበር 24

«አንተስ ለራስህ ታላቅ ነገርን ትሻለህን? አትሻው፤ እነሆ፥ በሥጋ ለባሽ ሁሉ ላይ ክፉ ነገርን አመጣለሁ፥ ይላል እግዚአብሔር፤ ነፍስህን ግን በምትሄድበት ስፍራ ሁሉ እንደ ምርኮ አድርጌ እሰጥሃለሁ» (ኤርምያስ 45:5)።

ለአስቸጋሪ ስፍራዎች የተሰጠ የተስፋ ቃል ነው፤ በታላቅ ጫና መካከል የደኅንነትና የሕይወት የተስፋ ቃል ነው፤ እንደ ምርኮ የተሰጠ ሕይወት።

ወደ ዘመኑ ፍጻሜና ወደ መከራው ዘመን ስንቀርብ እየከበደ ለሚሄደው ለራሳችን ዘመን በሚገባ ሊስማማ ይችላል።

«እንደ ምርኮ የተሰጠ ሕይወት» ማለት ምን ማለት ነው? ዳዊት ጠቦቱን ከአንበሳ እንዳስጣለ ከአጥፊው መንጋጋ የተነጠቀ ሕይወት ማለት ነው። የደኅንነት ስፍራን ወይም ከጦርነቱ ጩኸትና ከጠላቶቻችን ፊት መራቅን ማለት አይደለም፤ ነገር ግን በጠላቶቻችን መካከል የተዘጋጀ ገበታን፣ ከዐውሎ ነፋስ መጠለያን፣ በጠላት መካከል ያለ ምሽግን፣ ባላቋረጠ ጫና ፊት የተጠበቀ ሕይወትን ማለት ነው፤ ጳውሎስ ያለ ልክ ተጭኖ ስለ ሕይወቱ እንኳ ተስፋ በቈረጠ ጊዜ ያገኘውን ፈውስ፣ እሾሁ ቢቀርም የክርስቶስ ኃይል ባደረበትና የክርስቶስ ጸጋ በበቃው ጊዜ ያገኘውን መለኮታዊ ርዳታ ማለት ነው።

ጌታ ሆይ፣ ሕይወቴን እንደ ምርኮ ስጠኝ፤ ዛሬም በአስቸጋሪዎቹ ስፍራዎች ድል አድራጊ እንድሆን እርዳኝ።

ዲሴምበር 25

«የምሥራች እነግራችኋለሁ» (ሉቃስ 2:10)።

የገና መንፈስ የሰብዓዊነት መንፈስ ሊሆን ይገባል። ከግርግሙ፣ ከሕፃኑ አልጋና ከትሑቱ ትንሽ ሕፃን ውብ ትምህርት አጠገብ የትኛው ክርስቲያን ልብ ሊታበይ ይመኛል? የደስታ መንፈስ ነው። ይህ የምሥራች መሆኑ ተገቢ ነው፤ «እነሆ፥ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች እነግራችኋለሁና» ተብሏልና።

የፍቅር መንፈስ ነው። ለሌሎች ደስታን ከመስጠት የሚመጣ ደስታ ሊሆን ይገባል። የገና ዋና እውነታ እኛን የወደደን፣ በመካከላችንም ሊኖርና ስለ እኛ ሊሞት የመጣው ክርስቶስ ነው፤ ለራሱ ወይም ለራስዋ ብቻ የሚኖር ማንም ቢሆን ከደስታው ሊካፈል መብት የለውም።

ፍቅር ሁልጊዜ መሥዋዕትነት ያለበት ነው፤ ስለዚህም የገና መንፈስ በመጀመሪያ ለእግዚአብሔር በደስታና በሙላት ራሳችንን እንድንሰጥ፣ ከዚያም የራሳችን የምንለውን ለእርሱ ክብርና ለሌሎች ጥቅም በደስታ እንድንሠዋ ይጠራናል።

የገና መንፈስ የአምልኮ መንፈስ ነው። ሰብአ ሰገልን ወርቃቸውን፣ ዕጣናቸውንና ከርቤአቸውን ይዘው በእግሩ ሥር ያገኛቸዋል። እኛንም በዚያ ያግኘን።

የገና መንፈስ የሚስዮን መንፈስ ነው። የምሥራቹ ለሕዝብ ሁሉ ነው።

ዲሴምበር 26

«በእኛ ዘንድ ያሳደረው መንፈስ በቅንዓት ይመኛል» (ያዕቆብ 4:5)።

ይህ ውብ ክፍል በተሻሻለው የእንግሊዝኛ ትርጉማችን ውስጥ፦ «በእኛ ዘንድ ያሳደረው መንፈስ በቅንዓት ይመኛል» ተብሎ ባለመታደል ተተርጕሟል። «በእኛ ዘንድ ያሳደረው መንፈስ እስከ ቅንዓት ድረስ ይወድደናል» ተብሎ መተርጐም ነበረበት። ይህ ለሚወድደው ነገር ካለው ጥልቅ አሳቢነት የተነሣ የሚሠቃይ ፍቅር ምሳሌ ነው።

መንፈስ ቅዱስ ከሁሉ የላቀውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ በእኛ ውስጥና ለእኛ ለመፈጸም፣ ከእኛም ለመለኮታዊ ባላችን ለክርስቶስ እውነተኛውን ፍቅር ለመቀበል እጅግ ይናፍቃል፤ ስለዚህም በማንኛውም መንገድ ስናሳዝነው ወይም ፍቅሩን ከሌሎች ጋር ስንከፋፍል ይቀናል።

ስለዚህም በቀደመው ክፍል፦ «አመንዝሮች ሆይ፥ ዓለምን መውደድ ለእግዚአብሔር ጥል እንዲሆን አታውቁምን?» ተብሏል።

ኦ! እንዲህ ያለውን ቸር ወዳጅ እናሳዝናለንን? እንዲህ ያለውን አፍቃሪ ባል ተስፋ እናስቈርጣለንን? የተባረከውን መንፈስ ቅዱስን በሚያመጣልን ፍቅር አንቀበለውምን? በምላሹም ያልተከፋፈለና ወሰን የሌለው ፍቅራችንን አንሰጠውምን?

ልባችንን ለማግኘት የሚፈልግ እንዲህ ያለ አፍቃሪ ሙሽራ ከቶ ነበረን?

ዲሴምበር 27

«ርግቢቱንም ሰደዳት፤ ደግሞም ወደ እርሱ አልተመለሰችም» (ዘፍጥረት 8:12)።

በመጀመሪያ ከመርከቡ የወጣችውንና በኃጢአትና በፍርድ በተሞላው ዱርና ተንሳፋፊ ባድማ ላይ ማረፊያ ያላገኘችውን ርግብ እናያለን። ይህ ምናልባት መንፈስ ቅዱስ ይህን ኃጢአተኛ ዓለም የጐበኘበትን ነገር ግን ማረፊያ ስፍራ አጥቶ ወደ እግዚአብሔር እቅፍ የተመለሰበትን የብሉይ ኪዳንን ዘመን ይወክላል።

ቀጥሎም ርግቢቱ ወጥታ የወይራ ቅጠል በአፍዋ ይዛ ስትመለስ እናያለን፤ ይህም የሰላምና የዕርቅ ምልክትና መያዣ፣ ፍርዱ እንዳለፈና ሰላም እየተመለሰ እንደ ሆነ የሚያሳይ ምልክት ነው። ይህ በእርግጥ በኢየሱስ ክርስቶስ አገልግሎትና ሞት ለኃጢአተኛው ዓለም ዕርቅን ለማወጅ የወጣውን ቀጣዩን የመንፈስ ቅዱስ መገለጥ ደረጃ በውበት ሊወክል ይችላል።

ሦስተኛ ደረጃም አለ፤ ይህም በመጨረሻ ርግቢቱ ከመርከቡ ወጥታ ዳግመኛ የማትመለስበት ነው፤ ነገር ግን ዓለምን መኖሪያዋ ታደርጋለች፤ በሰዎችም መኖሪያዎች መካከል ጎጆዋን ትሠራለች። ይህ የመንፈስ ቅዱስ የተባረከ ሥራ ሦስተኛውና የአሁኑ ደረጃ ነው። ርግቢቱ በልባችን ውስጥ ጎጆ እንድትሠራ እንቀበላት።

ዲሴምበር 28

«እግዚአብሔር ለሚታዘዙት የሰጠው መንፈስ ቅዱስ» (የሐዋርያት ሥራ 5:32)።

የመንፈስን ሙላት ልናውቅና ልንለማመድ የምንችለው ክርስቶስ ለዓለም ወዳለው ሰፊ ዓላማና ዕቅድ ስንራመድ ብቻ ነው።

መንፈስ ቅዱስ በክርስቲያኖች ልብ ውስጥ በሥራው እጅግ የተገደበበት ዋናው ምክንያት ምናልባት አብዛኞቹ የክርስቶስ ተከታዮች ነን ባዮች ያልዳነውንና ወንጌል ያልደረሰውን ዓለም በአሳፋሪ ሁኔታ ቸል ማለታቸው ነው። የአሕዛብን ዓለም በወንጌል ስለ መድረስ አንድም እውነተኛና ልባዊ አሳብ ሰጥተው የማያውቁ በሚሊዮን የሚቈጠሩ ክርስቲያን ነን ባዮች — ምናልባትም እውነተኛ ክርስቲያኖች — በዓለም ውስጥ አሉ።

እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስን በሙላቱ ለማንም ክርስቲያን የራስ ወዳድነት ደስታ አይሰጥም። ኃይሉ ለሌሎች ጥቅምና የጠፋውንና ኃጢአተኛውን ዓለም በወንጌል ለመድረስ ልንጠቀምበት የሚገባ ታላቅ አደራ ነው። የእግዚአብሔር ሕዝብ ለሰዎች መዳን ያለውን እውነተኛ ዓላማውን ለመረዳት እስኪነቃ ድረስ ቤተ ክርስቲያን የበዓለ ኀምሳዋን ሙላት ፈጽሞ አታውቅም። የእግዚአብሔር የተስፋ ኃይል በተግባር መስመር ላይ መሆን አለበት፤ ትእዛዙን ስንታዘዝም የተስፋውን ቃል በሙላቱ እንቀበላለን።

ጌታ ሆይ፣ ዕቅድህን እንድረዳ እርዳኝ።

ዲሴምበር 29

«የእግዚአብሔርን ምክር ሁሉ ነግሬአችኋለሁና፥ ምንም አላስቀረሁባችሁም» (የሐዋርያት ሥራ 20:27)።

መንገዳችንን የሚያቋርጥ እያንዳንዱ ሰው በመንገዱ አንዳች በረከት እንድንተውና ወደ እግዚአብሔር የሚያቀርበውን አንዳች ተጽዕኖ በልቡና በሕይወቱ እንድንጥል ዕድል እንዲኖረን እግዚአብሔር እንዲገናኘን ያደርገው ይሆናል። በሕይወት ጐዳና የነካናትን የማትሞት ነፍስ ሁሉ በመጨረሻ አግኝተን፦ «ከሰው ሁሉ ደም ንጹሕ እንደ ሆንሁ…» ብለን በእውነት መናገር ብንችል በእርግጥ የተባረከ ነበር።

ወዳጆች ሆይ፣ እንዲህ ነውን? በቤትህ የሚያገለግለው ሠራተኛ፣ በባቡሩ ላይ አጠገብህ የተቀመጠው ሰው፣ ለአንተ የሠራው የጕልበት ሠራተኛ፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ የቤትህና የቤተ ሰብህ አባላት፣ በሱቅ ወይም በፋብሪካ አብሮህ የሚሠራው — ወደ ክርስቶስ እንዲመሩ የተቻለህን ሁሉ አድርገሃልን?

የጥንቶቹ ክርስቲያኖች ማንኛውንም ሁኔታ ለክርስቶስ ለመመስከር እንደ ዕድል ይቈጥሩት ነበር። በነገሥታትና በገዢዎች ፊት በቀረቡ ጊዜ እንኳ ነጻ ለመውጣት መሞከር እንዳለባቸው ፈጽሞ አልታሰባቸውም፤ ነገር ግን ጌታ የሰጣቸው መልእክት፦ «ይህም ለምስክርነት ይሆንላችኋል» የሚል ነበር። ያለዚያ ሊደርሱባቸው ለማይችሉ ነገሥታትና ገዢዎች ለመስበክ የተገኘ አጋጣሚ ብቻ ነበር።

ዲሴምበር 30

«እግዚአብሔር በእናንተ የበጎነቱን መልካም ፈቃድ ሁሉና የእምነትን ሥራ በኃይል እንዲፈጽም» (2ኛ ተሰሎንቄ 1:11)።

አምላካችን ዛሬ አርአያ የሚሆኑ ሰዎችን ይፈልጋል፤ እውነተኛ ናሙና ሲያገኝም በሺህ እትሞች ማባዛትና ያለ ገደብ በሌሎች ሕይወቶች ማብዛት እጅግ ቀላል ነው።

የሕይወት ልምምዶች ሁሉ እንደ ፈተናዎች ይመጡብናል፤ ስንጋፈጣቸውም አፍቃሪው አባታችን ድል ስንነሣ ለማየት በጥልቅና በቅናት ፍቅር ይመለከታል፤ ብንወድቅም እጅግ ያዝናል፤ ባላጋራችንም በደስታ ይሞላል።

ለመላእክትና ለአለቆች ዘወትር መመልከቻ ነን፤ የምንራመደውም እርምጃ ሁሉ በዘላለማዊ ወደፊታችን ውስጥ ለአንዳች ነገር ወሳኝና ቍርጥ ነው።

አብርሃም በዚያ ማለዳ ወደ ሞሪያ ተራራ በወጣ ጊዜ የተከበረ የፈተና ሰዓት ነበር፤ በተመለሰም ጊዜ የዘላለማዊ ተቀባይነቱን ማኅተም የያዘ፣ እግዚአብሔር ከፈተናቸው ሰዎች አንዱ ሆኖ ነበር። እግዚአብሔር፦ «እግዚአብሔር ለአብርሃም የተናገረውን ሁሉ ያመጣለት ዘንድ ጽድቅንና ፍርድን እንደሚያደርግ አውቄዋለሁ» ማለት ቻለ።

እግዚአብሔር ዛሬ እንዲህ ያሉትን ሰዎች ይፈልጋል። ጌታ ሆይ፣ እንዲህ ያለ ሰው እንድሆን እርዳኝ።

ዲሴምበር 31

«ከክፉ እንድትጠብቃቸው እንጂ ከዓለም እንድታወጣቸው አልለምንም» (ዮሐንስ 17:15)።

ከተራ መኖር ለሚበልጥ ለአንዳች ከፍ ያለ ዓላማ እዚህ እንድንሆን ይፈልጋል። ያም ዓላማ እርሱን በዓለም ፊት መወከል፣ ለሰዎች የወንጌሉና የፈቃዱ መልእክተኞች መሆን፣ በሕይወታችንም እውነተኛውን ሕይወት ማሳየትና እነርሱ ራሳቸው እንዴት እንደሚኖሩት ማስተማር እንጂ ሌላ አይደለም።

እርሱ በዚያ ይወክለናል፤ የእኛ ብቸኛ ሥራ እዚህ እርሱን መወከል ነው። የአሜሪካ መንግሥት አምባሳደር ሆነን ወደ ቻይና የሄድን ያህል፣ እንዲሁ በእውነት እርሱን ለመወከል ወደዚህ ዓለም ተልከናል።

በዓለማዊ የሕይወት ጉዳዮች ስንሠማራ እንኳ በዚያ እንድንወክለው፣ ሥራውን እንድናካሂድና ለጉዳዮቹ የምናውለው ገንዘብ እንዲኖረን ብቻ ነው። እርሱ ከሌላ ግዛት በልዩ መልእክት ወደዚህ መጣ፤ ሥራውንም በፈጸመ ጊዜ ወደ አባቱ መኖሪያና ወደ ራሱ ስፍራ ወደ ቤቱ እንዲሄድ ተጠራ።

ጌታ ሆይ፣ አንተን በሚገባ እንድወክልህ እርዳኝ።

በሥራ በተጨናነቀው መንገድና በሚጨቃጨቀው ገበያ ውስጥ በልባችን ዝማሬ ተሸክመን እንሂድ፤ ነፍሳችን ሰማያዊ ዜማ ትደግማለችና የዕለት ተግባራችንን በበለጠ በሚተጉ እግሮች እንፈጽማለን።