«ዶክተር ሊቪንግስተን ሳይሆኑ አይቀሩም?»

«ለደከመች ነፍስ ቀዝቃዛ ውኃ፥ ከሩቅ አገር የመጣ መልካም ወሬም እንዲሁ ነው።» — ከምሳሌ 25

በ1871 ዴቪድ በአንድ ሰፊ ወንዝ አጠገብ ወደምትገኝ ንያንግዌ ወደምትባል ትልቅ የገበያ ከተማ ደረሰ። በገበያ ቀናት በመቶዎች የሚቆጠሩ ሰዎች፣ አብዛኞቹም ሴቶች፣ ለመግዛትና ለመሸጥ ይመጡ ነበር። በጁላይ 15 ቀን 1871 በዚያ አንድ አስከፊ ነገር ሆነ። ለአንድ የባሪያ ነጋዴ የሚሠሩ ሰዎች ወደ ሕዝቡ መተኰስ ጀመሩ፤ ብዙ ሰዎችም ተገደሉ። ዴቪድ ካያቸው ነገሮች ሁሉ ይህ እጅግ አሳዛኙ ነበር።

ሊያስቆመው አልቻለም። ማድረግ የቻለው መጸለይ፣ ያየውንም ጽፎ ወደ አገሩ መላክ ብቻ ነበር። በብሪታንያ ያሉ ሰዎች ይህን ሲያነቡ በጣም ደነገጡ፤ ይህም በዛንዚባር የነበረውን ታላቁን የባሪያ ገበያ ለመዝጋት ረዳ።

ዴቪድ ታሞና እጅግ ከሲቶ ወደ ኡጂጂ ተመለሰ። ከዚያም አንድ ቀን ሱሲ በተቻለው ፍጥነት እየሮጠ መጣ። አንድ እንግሊዛዊ አይቶ ነበር! ብዙ ሰዎች ዴቪድ የሞተ መስሏቸው ስለ ነበር፣ ሄንሪ ሞርተን ስታንሊ የተባለ አንድ ወጣት የጋዜጣ ጸሐፊ ዴቪድን ለማግኘት ከባሕሩ ዳርቻ ተጉዞ መጥቶ ነበር።

ስታንሊ በኋላ እንደ ተረከው፣ ወደ ገረጣውና ሽበት ጢም ወዳለው ሰው ቀረበ፤ ባርኔጣውንም አውልቆ «ዶክተር ሊቪንግስተን ሳይሆኑ አይቀሩም?» አለ። ዴቪድም በደግ ፈገግታ አዎን አለው። ቃላቱን የጻፈው ስታንሊ ብቻ ነው፤ ታሪኩንም በተለያዩ ጊዜያት ትንሽ ለየት ባለ መንገድ ተርኮታል፤ ሁለቱ ሰዎች ግን በ1871 መጨረሻ ላይ በኡጂጂ በእርግጥ ተገናኝተዋል።

ስታንሊ ምግብ፣ መድኃኒትና ከዴቪድ ልጆች የተላኩ ደብዳቤዎችን አመጣ፤ ዴቪድም መሻል ጀመረ። ስታንሊ እንደ ተናገረው፣ ሽማግሌው አዲስ ሕይወት እንዳመጣለት ደጋግሞ ይነግረው ነበር። አራት ወር ያህል አብረው አሳለፉ፤ ስታንሊም የዴቪድ እምነት ጸጥ ያለና እውነተኛ እንደ ሆነ አየ።

ስታንሊ ዴቪድን ወደ አገሩ እንዲመለስ ለመነው፤ ዴቪድ ግን ሥራው ሳያልቅ ለመሄድ እንቢ አለ። በማርች 1872 ሲለያዩ ስታንሊ እያለቀሰ ዞሮ ሄደ። ከአምስት ቀን በኋላ፣ በልደቱ ቀን፣ ዴቪድ እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «ኢየሱሴ፣ ንጉሤ፣ ሕይወቴ፣ ሁሉ ነገሬ ሆይ፤ መላ ራሴን እንደ ገና ለአንተ እቀድሳለሁ።»

እግዚአብሔር ልክ በሚያስፈልግበት ጊዜ እርዳታን ላከ። ዴቪድም አርጅቶና ደክሞ ሳለ መላ ራሱን እንደ ገና ለኢየሱስ ሰጠ። አንተም በየቀኑ ራስህን እንደ ገና ለኢየሱስ መስጠት ትችላለህ።

ውድ ኢየሱስ ሆይ፣ አንተ ንጉሤና ሁሉ ነገሬ ነህ። በሚያስፈልገኝ ጊዜ እርዳታን ስለምትልክልኝ አመሰግንሃለሁ። ዛሬ መላ ራሴን እንደ ገና ለአንተ እሰጣለሁ። አሜን።