ታላቁ ኖክ

«ብረት ብረትን ይስለዋል፤ ሰውም ባልንጀራውን ይስለዋል።» — ከምሳሌ 27

ጃክ እያደገ ሲሄድ ወደ ሌሎች ትምህርት ቤቶች ገባ። ዕድሜው ከአሥራ ሁለት እስከ አሥራ አራት ዓመት ባለው ጊዜ ውስጥ፣ ማንም ሳያውቅ በእግዚአብሔር ማመኑን ተወ። ከምክንያቶቹ አንዱ መጸለይ ያስጨንቀው ስለ ነበረ ነው። ልክ ትክክለኛው ስሜት ካልተሰማው ጸሎቱ እንደማይቆጠር ያስብ ነበር፤ ስለዚህ ሌሊት በሌሊት ደጋግሞ እየሞከረ ሳይተኛ ያድር ነበር። ማመኑን በተወ ጊዜ ከባድ ሸክም ያወረደ ያህል ተሰማው። ለማንም አልተናገረም።

ጃክ አሥራ አምስት ዓመት ሲሆነው፣ ከመንገዱ ማዶ ይኖር የነበረውንና ታሞ አልጋ ላይ የነበረውን አርተር ግሪቭስን ሊጠይቀው ሄደ። በአልጋው ላይ ስለ አማልክትና ስለ ጀግኖች የሚናገሩ የሰሜን አገሮች ጥንታዊ ታሪኮች ያሉበት መጽሐፍ ተቀምጦ ነበር። ጃክም እነዚያን ታሪኮች ይወዳቸው ነበር! ሁለቱ ወዲያው ጓደኛሞች ሆኑ፤ ለሃምሳ ዓመት ያህልም እርስ በርሳቸው ደብዳቤ ይጻጻፉ ነበር።

በዚያው ዓመት ጃክ በእንግሊዝ በሰሪ ግዛት በምትገኝ አንዲት መንደር አቶ ከርክፓትሪክ ከሚባል መምህር ጋር እንዲኖር ተላከ። ቤተሰቡ «ታላቁ ኖክ» ብለው ይጠሩት ነበር። ከባቡር ጣቢያው በእግር ሲሄዱ፣ ጃክ ገጠሩ ከጠበቀው ይበልጥ ዱር እንደ ሆነ ተናገረ። አቶ ከርክፓትሪክም ቆም ብሎ «ዱር ስትል ምን ማለትህ ነው?» ብሎ ጠየቀው! ጃክ የሚናገረው እያንዳንዱ ዓረፍተ ነገር በጥንቃቄ የታሰበበት መሆን ነበረበት። ጃክም ይህን ወደደው። አጥርቶ ማሰብንና ግሪክኛ፣ ላቲን፣ ፈረንሳይኛና ጣሊያንኛ ማንበብን ተማረ።

አቶ ከርክፓትሪክ በእግዚአብሔር አያምንም ነበር፤ ጃክም አያምንም ነበር። ነገር ግን በ1916 አንድ ቀን ባቡር እየጠበቀ ሳለ ጃክ ጆርጅ ማክዶናልድ በተባለ ስኮትላንዳዊ ጸሐፊ የተጻፈ «ፋንታስቲስ» የሚባል መጽሐፍ ገዛ። እንደ ሕልም በሆነ የተረት ምድር ውስጥ ስላለ አንድ ወጣት የሚተርክ ታሪክ ነበር። ጃክ ማክዶናልድ ክርስቲያን እንደ ነበረ አላወቀም። ታሪኩ ግን በአዲስ ዓይነት መልካምነት ልቡን ነካው። ከብዙ ዓመታት በኋላ ጃክ ማክዶናልድን መምህሬ ብሎ ጠራው።

ጃክ እግዚአብሔርን በፍጹም አይፈልግም ነበር። እግዚአብሔር ግን በብልህ መምህር፣ በጥሩ ጓደኛና በባቡር ጣቢያ በተገዛ የታሪክ መጽሐፍ አማካይነት ቀድሞውንም እየሠራ ነበር። እግዚአብሔር እኛ ሳናውቅ እንኳ እኛን ለመርዳት ብዙ ዓይነት ሰዎችንና መጻሕፍትን ሊጠቀም ይችላል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ መምህሮቼና ስለ ጓደኞቼ አመሰግንሃለሁ። እባክህ ወደ አንተ ይበልጥ እንድቀርብ ጥሩ መጻሕፍትንና ጥሩ ሰዎችን ተጠቀምባቸው። አሜን።