ስለ ሕፃኑ በእግዚአብሔር መታመን

«በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ።» — መዝሙር 56:3

አንድ እሑድ ጠዋት አማንዳ በከተማዪቱ ማዶ የሚሰብክ አንድ ሰባኪ ሄዳ ለመስማት እጅግ ፈለገች። ሕፃን ልጇን ዊልን አጠበችውና በቀስታ በሕፃን አልጋው ውስጥ አስተኛችው። ከዚያም ታላቅ ልጇን ሜዚን እንድትጠብቀው ጠየቀቻት። «ቢያለቅስ» አለቻት፤ «አትሸከሚው፤ ዝም ብለሽ አልጋውን አወዛውዢለት።»

ከዚያም ወደ ቤተ ክርስቲያን ሄደች። ሰባኪው እየተናገረ ሳለ ግን የሚያስፈራ ስሜት ወረራት። ሕፃኗ ከሩቅ ሲጮኽ እንደምትሰማ እርግጠኛ ሆነች። አንድ ድምፅ በሹክሹክታ፦ «ሜዚ ጥላዋለች! አንድ አስከፊ ነገር ደርሷል! አሁኑኑ ወደ ቤት ሩጪ!» አላት።

የአማንዳ ልብ በኃይል ይመታ ጀመር። ወደ ቤት ለመሮጥ ዘልላ ልትነሣ ምንም አልቀራትም ነበር። ከዚያ ግን አስታወሰች — ሌሎች ሰዎችን በእግዚአብሔር እንዲታመኑ ነግራቸው ነበር። ታዲያ እርሷ ራሷ በእርሱ መታመን አትችልም ነበርን?

«በጌታ እታመናለሁ» አለች በጸጥታ፤ «ስለ ሕፃኔም ቢሆን።» የሚያስፈሩት ሐሳቦች እንደ ገና መጡ፤ እርሷም እንደ ገና፦ «በጌታ እታመናለሁ ብያለሁ፤ እታመናለሁም» ብላ መለሰች። ስለዚህ እዚያው ቆየች፤ አዳመጠችም፤ እግዚአብሔርም ልቧን በድንቅ ሰላም ሞላው።

በመጨረሻ አማንዳ በፍጥነት ወደ ቤት ተመልሳ በሩን ስትከፍት ትንሹ ዊል በአልጋው ውስጥ በሰላም ተኝቶ አገኘችው። አንድም ጊዜ እንኳ አልነቃም ነበር። ፍጹም ደህና ነበር።

አንዳንድ ጊዜ አእምሮአችን «እንዲህ ቢሆንስ?» በሚሉ አስፈሪ ሐሳቦች ይሞላል። ስትፈራ አማንዳ ያደረገችውን ማድረግ ትችላለህ፦ ጭንቀትህን ለእግዚአብሔር ስጠውና በእርሱ ታመን። እርሱ ይወድሃል፤ ሁልጊዜም ይጠብቅሃል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስፈራ አንተ በአጠገቤ እንዳለህ እንዳስታውስ እርዳኝ። በሚገባ እንደምትጠብቀኝ ስለማውቅ ጭንቀቴን ለአንተ እሰጣለሁ። አሜን።