ምዕራፍ 4 · 1 ደቂቃ ንባብ · 1 ደቂቃ ማዳመጥ
በመስኮቱ አጠገብ ማንበብ መማር
«ጥበብ ዋና ነገር ናት፤ ስለዚህ ጥበብን አግኝ።» — ምሳሌ 4:7
አማንዳ ትምህርት ቤት ለመሄድ እጅግ ትናፍቅ ነበር። እርሷ ልጅ በነበረችበት ዘመን ግን ጥቁር ልጆች እንዲማሩ በጭራሽ አይፈቀድላቸውም ነበር ማለት ይቻላል። በቅርብ ያለው ትምህርት ቤት እንኳ ሩቅ ነበር፤ በዚያም ሌሎቹ ልጆች ሁሉ መጀመሪያ እስኪማሩ ድረስ እርሷ ከኋላ ሆና እንድትጠብቅ ትገደድ ነበር። አማንዳ በሕይወቷ ሁሉ ትምህርት ቤት የሄደችው ሦስት ወር ገደማ ብቻ ነበር።
በአንድ በጣም በሚበርድ የክረምት ጠዋት፣ ምንም ቢሆን ሁለት ማይል ተኩል በእግሯ ተጉዛ ወደ ትምህርት ቤቱ ለመሄድ ለመነች። በረዶው ጥልቅ ነበር፤ በመጨረሻ በሩ ላይ ስትደርስ ከብርዱ የተነሣ መናገር እንኳ አቃታት። አንድ ልጅ በሩን ሊከፍትላት ግድ ሆነ፤ በውስጥም ደግ እጆች አሟሟቋት።
አማንዳ ግን መማሯን አልተወችም። አባቷ ጋዜጦችን ወደ ቤት ያመጣ ነበር፤ እርሷም አንድ ብልህ ሐሳብ መጣላት። ትልልቆቹን ፊደላት በመቀስ ቆረጠች። ከዚያም በመስኮቱ ደፍ ላይ ደረደረቻቸውና ፊደላቱን አገጣጥማ ቃላት እንድትሠራ እናቷ እንድትረዳት ጠየቀቻት።
የመጀመሪያውን ዓረፍተ ነገር ያነበበችበት ቀን ልቧ እንዴት በደስታ ዘለለ! ዓረፍተ ነገሩም «ቤቱ፣ ዛፉ፣ ውሻው፣ ላሟ» የሚል ነበር። እጅግ ኮራች! ማንበብ እንደምትችል ልታሳያቸው ሌሎቹን ልጆች በዙሪያዋ ሰበሰበች።
አማንዳ መማር ትፈልግ ነበር፤ ነገሩ አስቸጋሪ በሆነበት ጊዜ እንኳ ጠንክራ ሠራች። መማር ከእግዚአብሔር የተሰጠ ስጦታ ነው። አንድ ነገር ሲከብድህ መሞከርህን ቀጥል — ትዕግሥተኛ ልብ ድንቅ ነገሮችን ማድረግ ይችላል።
ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ አእምሮዬና ስለምማራቸው መልካም ነገሮች አመሰግንሃለሁ። መማር ሲከብደኝ ተስፋ እንዳልቆርጥ እርዳኝ። አሜን።
ምዕራፍ 4 ተጠናቋል
በመስኮቱ አጠገብ ማንበብ መማር