የተሰረቀው ሻንጣ

«ከኃያል ሰው ታጋሽ ሰው ይሻላል፤ ከተማ ከሚወስድም ይልቅ መንፈሱን የሚገዛ ይሻላል።» — ምሳሌ 16:32

እግዚአብሔር አማንዳን በሌላ ረጅም ጉዞ መራት — በዚህ ጊዜ በመርከብ እስከ አፍሪካ ድረስ። ልብሶቿና ንብረቶቿ በጥንቃቄ በሻንጣዋ ውስጥ ታሽገው በመርከቡ የታችኛው ክፍል ውስጥ ተቀምጠው ነበር።

ነገር ግን መርከቡ ጭነት እየጫነ ሳለ አንዳንድ ሰዎች የሻንጣዋን ቁልፍ ሰብረው ብዙ ዕቃዎቿን ሰረቁ — ጫማዎቿን እንኳ። አማንዳ ይህን ስታውቅ ዕቃዎቿን በማጣቷ በጣም አዘነች። ከእነዚያ ነገሮች አንዳንዶቹን ፈጽሞ መልሳ አላገኘቻቸውም።

ሁሉም ሰው እንድትጮኽ፣ መሬቱን በእግሯ እንድትረግጥና ንዴቷን መቆጣጠር እንዲያቅታት ይጠብቅ ነበር። የመርከቡ ካፒቴን እንኳ እየተደነቀ ተመለከታትና፦ «ወይዘሮ ስሚዝ፣ ንዴትሽን እንዴት እንደምትቆጣጠሪ አይገባኝም!» አላት።

አማንዳ ፈገግ ብላ እንዲህ ስትል መለሰች፦ «ካፒቴን፣ ዕቃዎቼን በማጣቴ አዝኛለሁ። ነገር ግን ንዴቴን መልቀቄና መቈጣቴ መልሶ የሚያመጣቸው ቢሆን ኖሮ፣ ስጮኽና ስንጫጫ በእርግጥ ታየኝ ነበር! መልሶ የማያመጣቸው ከሆነ ታዲያ ለምን ልቈጣ?» እግዚአብሔርም ልቧን ጸጥና የተረጋጋ አድርጎ ጠበቀው።

አንድ ነገር ሲሰረቅ፣ ሲሰበር ወይም ፍትሕ የጎደለው ነገር ሲደርስ በቁጣ መፈንዳት ቀላል ነው። ቁጣ ግን ነገሮችን አያስተካክልም — የሚያደርገው ይበልጥ እንዲከፋን ብቻ ነው። አንድ ነገር ሲበላሽ እንኳ እግዚአብሔር ተረጋግተህና ገር ሆነህ እንድትቆይ ሊረዳህ ይችላል። እውነተኛ ብርታት ይህ ነው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ነገሮች ሲበላሹና ሲያናድዱኝ እንደ አማንዳ ተረጋግቼ እንድቆይ እርዳኝ። ልቤን በሰላምህ ግዛው። አሜን።