በመጨረሻ የመውደቅ ፍርሃት

ብዙዎች ወደ ክርስቶስ እየመጡ ሳሉ አንድ የጨለማ ፍርሃት አእምሮአቸውን ያስጨንቃል፤ እስከ መጨረሻው ጸንተው የማይቆሙ እየመሰላቸው ይፈራሉ። ፈላጊው እንዲህ ሲል ሰምቼዋለሁ፦ «ነፍሴን በኢየሱስ ላይ ብጥል እንኳ፣ ምናልባት ከዚህ ሁሉ በኋላ ወደ ጥፋት አፈገፍግ ይሆናል። ከዚህ ቀደምም መልካም ስሜቶች ነበሩኝ፤ እነርሱም ደብዝዘው ጠፍተዋል። ደግነቴ እንደ ማለዳ ደመና፣ ማልዶም እንደሚያልፍ ጠል ሆኖአል። በድንገት መጣ፤ ለጥቂት ጊዜ ቆየ፤ ብዙ ተስፋ ሰጠ፤ ከዚያም ተነነ።»

ይህ ፍርሃት ብዙ ጊዜ የሚፈራውን ነገር ራሱ የሚወልድ አባት እንደ ሆነ አምናለሁ፤ ክርስቶስን ለዘመን ሁሉና ለዘላለም ሁሉ ለመታመን የፈሩ አንዳንዶች የወደቁት ሊያድናቸው እስከሚችል ድረስ ከቶ ያልዘለቀ ጊዜያዊ እምነት ስለ ነበራቸው ነው። በመጠኑ በኢየሱስ እየታመኑ ጉዞአቸውን ጀመሩ፤ በሰማያዊው መንገድ ለመቀጠልና ለመጽናት ግን ወደ ራሳቸው ተመለከቱ፤ ስለዚህ አጀማመራቸው የተሳሳተ ነበር፤ ተፈጥሮአዊ ውጤቱም ብዙ ሳይቆዩ ወደ ኋላ መመለሳቸው ሆነ። ጸንተን ለመቆም በራሳችን የምንታመን ከሆነ ጸንተን አንቆምም። ለመዳናችን ከፊሉ በኢየሱስ ብናርፍ እንኳ፣ ለአንዳች ነገር በራሳችን ብንታመን እንወድቃለን። ማንኛውም ሰንሰለት ከደካማው ቀለበቱ አይበረታም፤ ከአንድ ነገር በቀር ለሁሉ ነገር ኢየሱስ ተስፋችን ቢሆን፣ በዚያ በአንዱ ነጥብ ከንቱ ሆነን ስለምንቀር ፈጽመን እንወድቃለን። ስለ ቅዱሳን መጽናት የተደረገ ስሕተት በመልካም ይሮጡ የነበሩ የብዙዎችን መጽናት እንዳሰናከለ ምንም አልጠራጠርም። መሮጣቸውን እንዳይቀጥሉ ማን ከለከላቸው? ለዚያ ሩጫ በራሳቸው ታመኑ፤ ስለዚህም በመንገድ ላይ ቆሙ። በምትገነባበት ጭቃ ውስጥ ጥቂት እንኳ ራስን እንዳትቀላቅል ተጠንቀቅ፤ አለዚያ ያልተለወሰ ጭቃ ታደርገዋለህ፤ ድንጋዮቹም አይያያዙም። ለአጀማመርህ ወደ ክርስቶስ የምትመለከት ከሆንህ፣ ለፍጻሜህ ወደ ራስህ ከመመልከት ተጠንቀቅ። እርሱ አልፋ ነው፤ ዖሜጋም እንዲሆንልህ አድርግ። በመንፈስ ከጀመርህ በሥጋ ፍጹም ለመሆን ተስፋ ማድረግ የለብህም። ልትቀጥልበት እንዳሰብኸው ጀምር፤ እንደ ጀመርህም ቀጥል፤ ጌታም ሁሉ በሁሉ ይሁንልህ። ኦ፣ እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ የጌታችን መገለጥ እስከሚሆንበት ቀን ድረስ የምንጠበቅበት ኃይል ከወዴት መምጣት እንዳለበት እጅግ ግልጥ የሆነ ማስተዋል ቢሰጠን!

ጳውሎስ ለቆሮንቶስ ሰዎች ሲጽፍ በዚህ ጉዳይ ላይ አንድ ጊዜ የተናገረው ይህ ነው፦

እርሱም ደግሞ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ያለ ነቀፋ እንድትሆኑ እስከ ፍጻሜ ድረስ ያጸናችኋል። ወደ ልጁ ወደ ጌታችን ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ ኅብረት የጠራችሁ እግዚአብሔር የታመነ ነው። (1ኛ ቆሮንቶስ 1:8-9)

ይህ ቃል ታላቅ ፍላጎት እንዴት እንደ ተሟላ በመንገር ያንኑ ፍላጎት በዝምታ ይመሰክራል። በጸጋ ቃል ኪዳን ውስጥ ምንም የማያስፈልግ ትርፍ ነገር ስለሌለ፣ ጌታ አንዳች ዝግጅት ባደረገበት ስፍራ ሁሉ ለዚያ ነገር ፍላጎት እንደ ነበረ እርግጠኞች ነን። በሰሎሞን አደባባዮች ከቶ ጥቅም ላይ ያልዋሉ የወርቅ ጋሻዎች ተሰቅለው ነበር፤ በእግዚአብሔር የጦር ዕቃ ቤት ግን እንዲህ ያለ አንድ ስንኳ የለም። እግዚአብሔር ያዘጋጀውን በእርግጥ እንፈልገዋለን። ከዚህች ሰዓት ጀምሮ ሁሉ ነገር እስከሚፈጸምበት ድረስ፣ የእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ሁሉና የጸጋ ቃል ኪዳን ዝግጅት ሁሉ ሥራ ላይ ይውላል። የምታምን ነፍስ አስቸኳይ ፍላጎት መጽናት፣ መቀጠል፣ እስከ መጨረሻው ጸንቶ መቆም፣ እስከ ፍጻሜ መጠበቅ ነው። ይህ በእምነት እጅግ የገፉት አማኞች ታላቅ ፍላጎት ነው፤ ጳውሎስ የጻፈው በቆሮንቶስ ለነበሩ ቅዱሳን ነበርና፤ እነርሱም ከፍ ያለ ደረጃ ላይ የደረሱ ሰዎች ነበሩ፤ ስለ እነርሱም፦ «በክርስቶስ ኢየሱስ ስላመናችሁ በተሰጣችሁ በእግዚአብሔር ጸጋ ምክንያት ሁልጊዜ ስለ እናንተ አምላክን አመሰግናለሁ» ሊል ይችል ነበር። ጸንተው ለመቆም፣ እስከ መጨረሻው ለመዝለቅና በፍጻሜም ድል ነሥተው ለመውጣት በየዕለቱ አዲስ ጸጋ እንደሚያስፈልጋቸው ከሁሉ ይልቅ በእርግጥ የሚሰማቸው እንዲህ ያሉት ሰዎች ናቸው። ቅዱሳን ባትሆኑ ኖሮ ጸጋ ባልኖራችሁ ነበር፤ ተጨማሪ ጸጋም እንደሚያስፈልጋችሁ ባልተሰማችሁ ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ሰዎች ስለ ሆናችሁ የመንፈሳዊውን ሕይወት የየዕለቱን ጥያቄዎች ይሰማችኋል። የእብነ በረድ ሐውልት ምግብ አያስፈልገውም፤ ሕያው ሰው ግን ይራባል፤ ይጠማልም፤ እንጀራውና ውኃው የተረጋገጡለት ስለ ሆኑም ደስ ይለዋል፤ አለዚያ በመንገድ ላይ በእርግጥ ይዝል ነበርና። የአማኙ የግል ጕድለቶች የሁሉ ስንቅ መገኛ ከሆነው ከታላቁ ምንጭ በየዕለቱ መቅዳቱን የማይቀር ያደርጉታል፤ ወደ አምላኩ መጠጋት ባይችል ምን ሊያደርግ ይችላል?

ይህ ከቅዱሳን መካከል እጅግ ስጦታ ለበዛላቸውም እውነት ነው፤ በቃል ሁሉና በእውቀት ሁሉ ባለ ጠጎች ስለ ሆኑት ስለ እነዚያ የቆሮንቶስ ሰዎችም እውነት ነው። እስከ ፍጻሜ ድረስ መጽናት ያስፈልጋቸው ነበር፤ አለዚያ ስጦታዎቻቸውና የደረሱበት ደረጃ ጥፋታቸው በሆነ ነበር። በሰዎችና በመላእክት ልሳን ብንናገር እንኳ፣ አዲስ ጸጋ ባንቀበል ኖሮ ወዴት እንሆን ነበር? በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አባቶች እስክንሆን ድረስ ልምድን ሁሉ ብናገኝ፣ ምሥጢርንም ሁሉ እስክናስተውል ድረስ ከእግዚአብሔር የተማርን ብንሆን እንኳ፣ ከቃል ኪዳን ራሳችን ወደ እኛ የሚፈስስ መለኮታዊ ሕይወት ከሌለ አንዲት ቀን ስንኳ መኖር አንችልም። ጌታ ራሱ ጸንተን እንድንቆም ባያቆየን፣ የዕድሜ ልኩን ትተን ለአንዲት ሰዓት እንኳ ጸንተን ለመቆም እንዴት ተስፋ ልናደርግ እንችላለን? በእኛ መልካምን ሥራ የጀመረው እርሱ እስከ ክርስቶስ ቀን ድረስ ሊፈጽመው ይገባል፤ አለዚያ የሚያሳዝን ውድቀት ይሆናል።

ይህ ታላቅ ፍላጎት በአብዛኛው የሚመነጨው ከገዛ ራሳችን ነው። አንዳንዶች የገዛ ወላዋይነታቸውን ስለሚያውቁ በጸጋ ጸንተው የማይኖሩ እየመሰላቸው በሚያሠቃይ ፍርሃት ይያዛሉ። አንዳንድ ሰዎች በተፈጥሮአቸው የማይረጉ ናቸው። አንዳንዶች በባሕርያቸው ለውጥን የማይወዱ ናቸው፤ እልኸኞች ናቸው ማለት ባይሆንም፤ ሌሎች ግን እንዲሁ በተፈጥሮ ተለዋዋጮችና ቅብዝብዞች ናቸው። እንደ ቢራቢሮ ከአበባ ወደ አበባ ይበርራሉ፤ የአትክልቱን ውበቶች ሁሉ ይጎበኛሉ፤ በአንዱም ላይ አይሰፍሩም። በአንድ ስፍራ አንዳች በጎ ነገር ለማድረግ የሚያስችል ያህል ጊዜ ከቶ አይቆዩም፤ በንግዳቸውም ቢሆን በአእምሮ ጥናታቸውም ቢሆን እንዲሁ ናቸው። እንደነዚህ ያሉ ሰዎች አሥር፣ ሃያ፣ ሠላሳ፣ አርባ፣ ምናልባትም ሃምሳ ዓመታት ያልተቋረጠ መንፈሳዊ ትጋት ከአቅማቸው እጅግ በላይ እንዳይሆንባቸው ቢፈሩ አይገርምም። ሰዎች በአራቱም አቅጣጫ እስኪዞሩ ድረስ በመጀመሪያ አንዲቱን ቀጥሎም ሌላዪቱን ቤተ ክርስቲያን ሲቀላቀሉ እናያለን። በየተራ ሁሉንም ይሆናሉ፤ አንዱንም ለረጅም ጊዜ አይሆኑም። እንደነዚህ ያሉት በመለኮት እንዲጸኑ፣ የሚደላደሉ ብቻ ሳይሆኑ የማይነቃነቁም እንዲሆኑ ሁለት እጥፍ መጸለይ ያስፈልጋቸዋል፤ አለዚያ «የጌታም ሥራ ሁልጊዜ የሚበዛላችሁ» ተብሎ እንደ ተነገረው ሆነው አይገኙም።

ከእኛ ማንም ለወላዋይነት የተፈጥሮ ፈተና ባይኖርበት እንኳ፣ በእውነት በእግዚአብሔር ሕያዋን ከሆንን የገዛ ድካማችን ሊሰማን ግድ ነው። ውድ አንባቢ ሆይ፣ በአንዲት ቀን ብቻ እንኳ ልትሰናከልበት የሚበቃ ነገር አታገኝምን? እናንተ፣ እንደምትሹ ተስፋ እንደማደርገው፣ በፍጹም ቅድስና ለመመላለስ የምትሹ፣ ክርስቲያን ምን መሆን እንዳለበት ከፍ ያለ መመዘኛ በፊታችሁ ያስቀመጣችሁ ሆይ፣ የቁርስ ዕቃዎች ከማዕድ ሳይነሡ እንኳ ራሳችሁን የሚያሳፍር በቂ ሞኝነት እንዳሳያችሁ አታገኙምን? ራሳችንን በብቸኛ ባሕታዊ ጠባብ ክፍል ውስጥ ብንዘጋ እንኳ ፈተና ይከተለናል፤ ከራሳችን ማምለጥ እስካልቻልን ድረስ ወደ ኃጢአት ከሚገፋፉ ነገሮች ማምለጥ አንችልምና። በልባችን ውስጥ በእግዚአብሔር ፊት ንቁዎችና ትሑታን ሊያደርገን የሚገባ ነገር አለ። እርሱ ባያጸናን እጅግ ደካሞች ስለ ሆንን እንሰናከላለን፤ እንወድቅማለን፤ በጠላት ተገልብጠን ሳይሆን በገዛ ቸልተኝነታችን። ጌታ ሆይ፣ አንተ ኃይላችን ሁን። እኛ ራሳችን ድካም ነን።

ከዚህም ሌላ ከረጅም ዕድሜ የሚመጣ መታከት አለ። የክርስትና ምስክርነታችንን ስንጀምር እንደ ንስር በክንፍ እንወጣለን፤ ቀጥሎም ሳንታክት እንሮጣለን፤ በበጎዎቹና በእውነተኞቹ ቀኖቻችን ግን ሳንደክም እንሄዳለን። አረማመዳችን የዘገየ ይመስላል፤ ነገር ግን የበለጠ የሚጠቅምና የበለጠ የሚዘልቅ ነው። የወጣትነታችን ብርታት የትዕቢተኛ ሥጋ ፍላት ብቻ ሳይሆን የመንፈስ ብርታት እስከ ሆነ ድረስ ከእኛ ጋር እንዲቀጥል እግዚአብሔርን እለምናለሁ። ወደ መንግሥተ ሰማያት በሚወስደው መንገድ ላይ ለረጅም ጊዜ የተጓዘ ሰው ጫማው ብረትና ናስ እንዲሆን ተስፋ የተሰጠበት በቂ ምክንያት እንደ ነበረ ያገኛል፤ መንገዱ ሻካራ ነውና። የችግር ኮረብታዎችና የውርደት ሸለቆዎች እንዳሉ፣ የሞት ጥላ ሸለቆ እንዳለ፣ ከዚህም የከፋ የከንቱነት ገበያ እንዳለ ደርሶበታል፤ እነዚህንም ሁሉ ማቋረጥ ግድ ነው። ደስ የሚያሰኙ ተራሮች ቢኖሩ (እግዚአብሔር ይመስገን፣ አሉም)፣ መንገደኞች ውስጣቸውን እጅግ ብዙ ጊዜ ያዩአቸው የተስፋ መቁረጥ ምሽጎችም አሉ። ሁሉን ስናስብ፣ በቅድስና መንገድ እስከ መጨረሻው የሚዘልቁ «የሚደነቅባቸው ሰዎች» ይሆናሉ።

«ኦ የድንቆች ዓለም! ከዚህ ያነሰ ልል አልችልም።» የክርስቲያን የሕይወት ዘመን ቀኖች በመለኮታዊ ታማኝነት የወርቅ ክር ላይ እንደ ተሰኩ፣ ኮሂኑር የተባለውን ዝነኛ አልማዝ የሚመስሉ ብዙ የምሕረት ዕንቍዎች ናቸው። በመንግሥተ ሰማያት ለመላእክት፣ ለአለቆችና ለሥልጣናት፣ እዚህ በታች ሳለን ለእኛ የወጣውንና የተደሰትንበትን የማይመረመረውን የክርስቶስን ባለ ጠግነት እንነግራለን። በሞት አፋፍ ላይ ሕያዋን ሆነን ተጠብቀናል። መንፈሳዊ ሕይወታችን በባሕር መካከል ሳይጠፋ የሚነድድ ነበልባል፣ በአየር ላይ ተንጠልጥሎ የቀረ ድንጋይ ሆኖአል። በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ያለ ነቀፋ ሆነን በዕንቍው ደጅ ስንገባ ማየት ፍጥረተ ዓለሙን ያስደንቃል። ለአንዲት ሰዓት እንኳ ብንጠበቅ በምስጋና በተሞላ መደነቅ ልንሞላ ይገባናል፤ እንደዚያም እንደ ሆንን ተስፋ አደርጋለሁ።

ይህ ብቻ ቢሆን ለመጨነቅ በቂ ምክንያት በኖረ ነበር፤ ነገር ግን ከዚህ እጅግ የሚበልጥ አለ። የምንኖርበት ስፍራ ምን ዓይነት እንደ ሆነ ማሰብ አለብን። ዓለም ለብዙዎቹ የእግዚአብሔር ሕዝብ የአውሬ ጩኸት የሚሰማበት ምድረ በዳ ነው። ከእኛ አንዳንዶቻችን በእግዚአብሔር መግቦት እጅግ የተመቻቸ ኑሮ ተሰጥቶናል፤ ሌሎች ግን ብርቱ ትግል አለባቸው። እኛ ቀናችንን በጸሎት እንጀምራለን፤ በቤቶቻችንም የቅዱስ መዝሙር ድምፅ ብዙ ጊዜ እንሰማለን፤ ብዙ መልካም ሰዎች ግን ጠዋት ከጕልበታቸው ገና ሳይነሡ በስድብ ይቀበላሉ። ወደ ሥራ ይወጣሉ፤ ቀኑንም ሙሉ በሰዶም እንደ ነበረው እንደ ጻድቁ ሎጥ በርኵስ ንግግር ይጨነቃሉ። ጆሮህ በጸያፍ ቃላት ሳይቈስል በአደባባይ መንገዶች እንኳ መሄድ ትችላለህን? ዓለም የጸጋ ወዳጅ አይደለም። በዚህ ዓለም ልናደርግ የምንችለው ከሁሉ የሚሻለው በተቻለን ፍጥነት አቋርጠን ማለፍ ነው፤ የምንኖረው በጠላት አገር ነውና። በእያንዳንዱ ቍጥቋጦ ሽፍታ ያደባል። በየትም ስፍራ «የተመዘዘ ሰይፍ» በእጃችን ይዘን፣ ወይም ቢያንስ ዘወትር ጸሎት የተባለውን ያን የጦር ዕቃ ሁልጊዜ በጎናችን አድርገን መጓዝ ያስፈልገናል፤ ለመንገዳችን ለእያንዳንዷ ስንዝር መጋደል አለብንና። በዚህ አትሳሳት፤ አለዚያ ከምትወደው የከንቱ አሳብ ቅዠት በኃይል ትናወጣለህ። አቤቱ እግዚአብሔር ሆይ፣ እርዳን፤ እስከ መጨረሻውም አጽናን፤ አለዚያ ወዴት እንሆናለን?

እውነተኛ ሃይማኖት በአጀማመሩ ከተፈጥሮ በላይ ነው፤ በቀጣይነቱ ከተፈጥሮ በላይ ነው፤ በፍጻሜውም ከተፈጥሮ በላይ ነው። ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ የእግዚአብሔር ሥራ ነው። የጌታ እጅ ገና ተዘርግታ እንድትቆይ ታላቅ ፍላጎት አለ፤ አንባቢዬ ይህን ፍላጎት አሁን እየተሰማው ነው፤ እንዲሰማውም ደስ ይለኛል፤ ምክንያቱም አሁን ለመጠበቁ፣ ሳንሰናከል ሊጠብቀንና ከልጁ ጋር ሊያከብረን ብቻውን ወደሚችለው ወደ ጌታ ይመለከታል።