ብቸኛው ዋና ነገር

«እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፥ እርሱም ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችሁ ነው።» — ሮሜ 12:1

አንድሪው መሪ በ1828 በደቡብ አፍሪካ ግራፍ-ሬይኔት በምትባል አንዲት ትንሽ ከተማ ተወለደ። አባቱ እግዚአብሔር መንፈሱን በአገራቸው ላይ እንዲያፈስ ሳምንት ከሳምንት የሚጸልይ የቤተ ክርስቲያን አገልጋይ ነበር። አንድሪው በአሥር ዓመቱ ለትምህርት ወደ ስኮትላንድ ተላከ። ከጊዜ በኋላ በሆላንድ ተማረ፤ በሃያኛው የልደት ቀኑም ለአገልግሎት ተሾመ።

የመጀመሪያው ቤተ ክርስቲያኑ እጅግ ሰፊ አካባቢን የሚሸፍን ስለ ነበር፣ ወደ ገለልተኛ እርሻዎች ለመድረስ ለሳምንታት በፈረስ ይጓዝ ነበር። ከጊዜ በኋላ በዎርሰስተር ከተማ መነቃቃት ሲፈነዳ አየ፤ ይህም ለአባቱ ጸሎት የተሰጠ መልስ ነበር። ለሁለት ዓመት ድምፁ ጠፋ፤ በሠረገላ አደጋም ተጎዳ፤ ቢሆንም ወደ ፊት መጓዙን አላቆመም። በ1917 ሲሞት ከ240 በላይ መጻሕፍትን ጽፎ ነበር፤ አብዛኞቹም ስለ ጸሎትና ከኢየሱስ ጋር በቅርበት ስለ መመላለስ ናቸው።

ይህ መጽሐፍ ስለ አንድ ሐሳብ በሰጣቸው ንግግሮች ላይ የተመሠረተ ነው። ሐሳቡን እንዴት እንዳገኘው ራሱ ይነግረናል። አንድ ጊዜ በስኮትላንድ፣ ቤተ ክርስቲያን ከሁሉ በላይ የሚያስፈልጋት ምን እንደ ሆነ ከሚወያዩ ክርስቲያኖች ጋር ነበር። ክርስቲያን ሠራተኞችን በማሠልጠን ልምድ ያካበተ አንድ ሰው ከሁሉ በላይ ሊሰበክ የሚገባው መልእክት ምን እንደ ሆነ ጠየቀው። ሰውየውም «በጸጥታ፣ በቀላሉና በቍርጠኝነት» እንዲህ ሲል መለሰ፦

«ፍጹም ራስን ለእግዚአብሔር መስጠት ብቸኛው ዋና ነገር ነው።»

መሪ እነዚያ ቃላት ከዚያ በፊት ፈጽሞ ባልሆነ መንገድ ልቡን እንደ ነኩት ይናገራል። ሰውየውም ካሠለጠናቸው ሰዎች መካከል ያንን አንድ ጥያቄ እልባት የሰጡት፣ ቀስ እያሉም ቢሆን ሁልጊዜ እንደሚያድጉ፣ ያልሰጡት ሌሎች ግን ብዙ ጊዜ ወደ ኋላ እንደሚመለሱና ተስፋ ቆርጠው እንደሚተዉ አስረዳው።

መሪ ለዚህ ሐሳብ የሚሆን ምሳሌ ያገኘው ባልተጠበቀ ስፍራ ነው፦ አክዓብ ስለ ተባለ ንጉሥ ከሚናገር የብሉይ ኪዳን ታሪክ። አንድ ጠላት ንጉሥ ከተማውን ከቦ አክዓብ ያለውን ሁሉ እንዲሰጠው ጠየቀ። አክዓብም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ጌታዬ ንጉሥ ሆይ፥ እንደ ቃልህ እኔ የአንተ ነኝ፥ ያለኝም ሁሉ የአንተ ነው።» መሪ እያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅ ለአባቱ ሊለው የሚገባው ቃል ልክ ይኸው እንደ ሆነ ይናገራል።

እርግጥ ነው፣ ትልቅ ልዩነት አለ። አክዓብ እጁን የሰጠው ለጨካኝ ጠላት ነበር። እኛ ግን ራሳችንን የምንሰጠው መልካማችንን ብቻ ለሚፈልግ አፍቃሪ አባት ነው። ደግሞም እዚህ ላይ ራስን መስጠት ማለት ራስህን ለእግዚአብሔር ብቻ መስጠት ነው እንጂ ሊቆጣጠርህ ለሚሞክር ለማንኛውም ሰው ፈጽሞ አይደለም። ቃላቱ ግን አንድ ናቸው፦ እኔ የአንተ ነኝ፤ ያለኝም ሁሉ የአንተ ነው።

ነገሩ እጅግ ትልቅ፣ ምናልባትም የሚያስፈራ ሊመስል ይችላል። በሚቀጥሉት ምዕራፎች መሪ እግዚአብሔር ይህን ለምን እንደሚጠይቅ፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ ይህን በተግባር እንድታደርገው እግዚአብሔር እንዴት እንደሚረዳህ ያስረዳል።

በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ የአክዓብን ዓረፍተ ነገር በገዛ ቃላትህ ለእግዚአብሔር እንደ ጸሎት አድርገህ ጻፈው፦ «ጌታ ሆይ፣ እኔ የአንተ ነኝ፤ ያለኝም ነገር ሁሉ የአንተ ነው።» ገና ሙሉ በሙሉ ከልብህ እንደምትለው እርግጠኛ ባትሆንም እንኳ፣ በዚህ ሳምንት በየማለዳው ጸልየው።