Ziara za Ajabu

HOTUBA KWA KUNDI DOGO KATIKA MEZA YA USHIRIKA HUKO MENTONE.“Umenijia usiku.”—Zaburi 17:3.

ZIARA ZA AJABU.

NI jambo la kustaajabisha kwamba Mungu mtukufu amjilie mwanadamu mwenye dhambi. “Mwanadamu ni kitu gani hata umkumbuke? Na mwana wa binadamu hata umjie?” Ziara ya Mungu ni furaha ya kutunzwa kila tunapojaliwa kuipata. Daudi analinena jambo hili kwa uzito mkuu. Mtunga Zaburi hakutosheka kulinena tu; bali aliliandika kwa maneno dhahiri, ili lijulikane katika vizazi vyote: “Umenijia usiku.” Mpenzi, kama Mungu amewahi kukujia, nawe utalistaajabia, utalibeba katika kumbukumbu yako, utawaambia rafiki zako, nawe utaliandika katika shajara yako kama mojawapo ya matukio makuu ya maisha yako. Zaidi ya yote, utamwambia Mungu Mwenyewe, na kusema kwa shukrani ya ibada, “Umenijia usiku.” Yapasa iwe sehemu ya dhati ya ibada kukumbuka na kudhihirisha unyenyekevu wa Bwana, na kusema, katika sala ya chini na katika zaburi ya furaha, “Umenijia.”

Kwenu ninyi, rafiki wapenzi, mnaokusanyika pamoja nami kuizunguka meza hii ya ushirika, nitasema juu ya mang’amuzi yangu mwenyewe, bila shaka yoyote kwamba ni yenu pia. Kama Mungu wetu amewahi kumjia yeyote kati yetu, binafsi, kwa Roho wake, matokeo mawili yameandamana na ziara hiyo: imekuwa yenye kupekua kwa ukali, na imekuwa yenye kufariji kwa utamu.

Bwana anapoukaribia moyo kwanza kabisa, nafsi itetemekayo huutambua waziwazi tabia ya kupekua ya ziara yake. Kumbuka jinsi Ayubu alivyomjibu Bwana: “Nilikuwa nimekusikia kwa kusikia kwa masikio, bali sasa jicho langu limekuona; kwa hiyo najichukia nafsi yangu, na kutubu katika mavumbi na majivu.” Twaweza kusoma habari za Mungu, na kusikia habari za Mungu, tusisukumwe sana; lakini tunapohisi uwepo wake, ni jambo jingine. Nilidhani nyumba yangu ilikuwa njema vya kutosha kwa wafalme; lakini Mfalme wa wafalme alipoijia, niliona kwamba ilikuwa kibanda kisichofaa kabisa kuwa maskani yake. Nisingaliijua dhambi kuwa “yenye dhambi kupita kiasi” kama nisingalimjua Mungu kuwa mtakatifu kikamilifu. Nisingalielewa uovu wa asili yangu mwenyewe kama nisingaliujua utakatifu wa asili ya Mungu. Tumwonapo Yesu, tunaanguka miguuni pake kama tuliokufa; hata hapo, tu hai kwa uzima wa majivuno ya bure. Ikiwa herufi za nuru zilizoandikwa na mkono wa ajabu ukutani zilisababisha viungo vya viuno vya Belshazzar vilegee, ni hofu iliyoje ituzidiyo roho zetu tumwonapo Bwana Mwenyewe! Mbele ya nuru nyingi hivyo mawaa yetu na makunyanzi yetu hufunuliwa, nasi tunaona haya kabisa. Tu kama Daniel, aliyesema, “Naliachwa peke yangu, nikaona maono haya makuu, wala haikusalia nguvu ndani yangu; maana uzuri wangu uligeuka kuwa uchakavu ndani yangu.” Ni Bwana anapotujia ndipo tunaona ubatili wetu, na kuuliza, “Bwana, mwanadamu ni kitu gani?”

Nakumbuka vema Mungu aliponijia kwa mara ya kwanza; na hakika ulikuwa usiku wa asili, wa ujinga, wa dhambi. Ziara yake ilikuwa na matokeo yale yale kwangu kama ilivyokuwa kwa Saul wa Tarso wakati Bwana aliponena naye kutoka mbinguni. Alinishusha kutoka farasi wa juu, akanifanya nianguke chini; kwa mng’ao wa nuru ya Roho wake alinifanya nipapase-papase katika upofu wa dhamiri; na katika kuvunjika kwa moyo wangu nikalia, “Bwana, wataka nifanye nini?” Nilihisi kwamba nilikuwa nimemwasi Bwana, nikipiga teke michokoo, nikitenda mabaya kadiri nilivyoweza; na nafsi yangu ilijaa uchungu kwa ugunduzi huo. Ulikuwa wenye kupekua sana mtazamo wa jicho la Yesu, kwa maana ulidhihirisha dhambi yangu, ukanifanya nitoke nje na kulia kwa uchungu. Kama vile Bwana alipomjia Adam, akamwita asimame uchi mbele zake, ndivyo nilivyovuliwa haki yangu yote mbele ya uso wa Aliye juu. Lakini ziara ile haikuishia hapo; kwa maana kama vile Bwana Mungu alivyowavika wazazi wetu wa kwanza mavazi ya ngozi, ndivyo alivyonifunika kwa haki ya dhabihu ile kuu, naye akanipa nyimbo usiku. Ulikuwa usiku, lakini ziara ile haikuwa ndoto: kwa kweli, papo hapo niliacha kuota ndoto, nikaanza kushughulika na uhalisi wa mambo.

Nadhani mtakumbuka kwamba, Bwana alipowajia kwa mara ya kwanza usiku, ilikuwa kwenu kama ilivyokuwa kwa Petro wakati Yesu alipomjia. Alikuwa akitaabika na wavu wake usiku kucha, wala hakupata kitu; lakini Bwana Yesu alipoingia mashuani mwake, akamwambia atweke nanga mpaka kilindini, na kushusha wavu wake ili kuvua, alivua wingi mkubwa hivyo wa samaki hata mashua ikaanza kuzama. Tazama! mashua inashuka, chini, chini, hata maji yanatishia kuizamisha, na Petro, na samaki, na vyote. Ndipo Petro akaanguka magotini pa Yesu, akalia, “Ondoka kwangu, kwa kuwa mimi ni mtu mwenye dhambi, Bwana!” Uwepo wa Yesu ulikuwa mzito mno kwake: hisia yake ya kutostahili ilimzamisha kama mashua yake, na kumfanya ajitenge mbali na Bwana wa Uungu. Nakumbuka hisia ile vema; kwa maana nilikuwa karibu kulia pamoja na mwenye pepo wa Gadara, “Nina nini nawe, Yesu, Mwana wa Mungu Aliye juu?” Ugunduzi ule wa kwanza wa upendo wake uliojeruhiwa ulikuwa wa kulemea; tumaini lake lenyewe liliongeza uchungu wangu; kwa maana ndipo nilipoona kwamba nilikuwa nimemwua Bwana aliyekuja kuniokoa. Niliona kwamba mkono wangu ndio uliouangusha nyundo, na kuikaza misumari iliyokaza mikono na miguu ya Mkombozi kwenye mti ule mkatili.

“Dhamiri yangu ilihisi na kukiri hatia,

Ikanitumbukiza katika kukata tamaa;

Niliona dhambi zangu zilizoimwaga damu yake,

Na kusaidia kumgongomea pale.”

Huu ndio mtazamo uzaao toba: “Watamtazama yeye waliyemchoma, nao watamwombolezea.” Bwana anapotujia, hutunyenyekeza, huondoa ugumu wote mioyoni mwetu, na kutuongoza mpaka miguuni pa Mwokozi.

Bwana alipotujia kwa mara ya kwanza usiku ilikuwa kwetu sana kama ilivyokuwa kwa Yohana, wakati Bwana alipomjia katika kile kisiwa kiitwacho Patmo. Anatuambia, “Nami nilipomwona, nalianguka miguuni pake kama niliyekufa.” Naam, hata tunapoanza kuona kwamba ameiondoa dhambi yetu, na kuiondoa hatia yetu kwa kufa kwake, tunahisi kana kwamba hatuwezi kamwe kuinua uso tena, kwa sababu tumekuwa wakatili hivyo kwa Rafiki yetu aliye bora. Si ajabu tukisema hapo, “Ni kweli kwamba amenisamehe; lakini mimi siwezi kamwe kujisamehe mwenyewe. Yeye ananifanya niishi, nami naishi ndani yake; lakini kwa kuwaza wema wake naanguka miguuni pake kama niliyekufa. Kujivuna kumekufa, nafsi imekufa, na tamaa yote ya kitu chochote kilicho zaidi ya Bwana wangu imekufa pia.” Vema aimbavyo Cowper juu ya—

“Saa ile ipendwayo, iliyonileta miguuni pake,

Na kuzikata upumbavu wangu wote toka mizizini.”

Kazi ya kuangamiza upumbavu hutendeka kwa tumaini zaidi miguuni pa Yesu kuliko mahali pengine popote. Laiti Bwana angetujia tena kama mwanzo, na kama moto ulao angevumbua na kuangamiza taka zinazochafua dhahabu yetu sasa! Neno ziara hutuletea sisi tusafirio kumbukumbu ya afisa wa serikali achunguzaye mizigo yetu; ndivyo Bwana atafutavyo mambo yetu ya siri. Lakini pia hutukumbusha ziara za tabibu, ambaye hagundui magonjwa yetu tu, bali pia huyaondoa. Ndivyo Bwana Yesu alivyotujia mwanzoni.

Tangu siku zile za awali, natumaini kwamba wewe nami tumepata ziara nyingi kutoka kwa Bwana wetu. Ziara zile za kwanza zilikuwa, kama nilivyosema, zenye kupekua kwa ukali; lakini zile za baadaye zimekuwa zenye kufariji kwa utamu. Baadhi yetu tumezipata, hasa usiku, tunapolazimika kuhesabu saa za kukosa usingizi. “Lango la mbinguni hufunguka wakati lile la ulimwengu huu linapofungwa.” Usiku ni kimya; kila mtu ameondoka; kazi imekwisha; masumbufu yamesahauliwa, na ndipo Bwana Mwenyewe hukaribia. Yamkini kunaweza kuwa na maumivu ya kuvumiliwa, kichwa kinaweza kuuma, na moyo unaweza kudunda; lakini Yesu akija kutujia, kitanda chetu cha kudhoofika huwa kiti cha enzi cha utukufu. Ingawa ni kweli “Humpa mpenzi wake usingizi,” lakini nyakati kama hizo huwapa kitu bora kuliko usingizi, yaani; uwepo wake mwenyewe, na utimilifu wa furaha uandamanao nao. Usiku kitandani mwetu tumeona kisichoonekana. Nimejaribu mara kadhaa nisilale kwa sababu ya wingi wa furaha, wakati uandamani wa Kristo umekuwa wangu kwa utamu.

“Umenijia usiku.” Niaminini, kuna mambo kama hayo ya ziara za binafsi za Yesu kwa watu wake. Hakutuacha kabisa. Ijapokuwa haonekani kwa jicho la mwili kando ya kichaka au kijito, wala mlimani, wala kando ya bahari, lakini huja na kwenda, akitambuliwa na roho tu, akihisiwa na moyo tu. Bado asimama nyuma ya ukuta wetu, hujidhihirisha kupitia madirisha ya vyandarua.

“Yesu, macho haya hayajapata kuona

Umbo lako lile ling’aalo!

Pazia la hisia hutundika kwa giza katikati

Ya uso wako uliobarikiwa na wangu!

“Sikuoni wewe, sikusikii wewe,

Lakini mara nyingi u pamoja nami,

Na dunia haina kamwe mahali papendwapo

Kama pale nikutanapo nawe.

“Kama ndoto fulani ing’aayo ijayo bila kutafutwa,

Wakati usingizi unipitapo,

Sura yako sikuzote hujaza fikira yangu,

Na kuivutia nafsi yangu iliyotekwa.

“Lakini ijapokuwa sijaona, na bado

Ni lazima nipumzike katika imani peke yake;

Nakupenda wewe, Bwana mpendwa! nami nitakupenda,

Usiyeonekana, lakini si usiyejulikana.”

Je, mnaniomba niyaeleze madhihirisho haya ya Bwana? Ingekuwa vigumu kuwaelezeni kwa maneno: yawapasa myajue ninyi wenyewe. Kama msingaliwahi kuonja utamu, hakuna mtu aliye hai angeweza kuwapa dhana ya asali. Lakini kama asali ipo, mwaweza “kuonja na kuona.” Kwa mtu aliyezaliwa kipofu, kuona lazima liwe jambo lipitalo mawazo; na kwa yule ambaye hajamjua Bwana kamwe, ziara zake zapita fikira vivyo hivyo kabisa.

Kwa Bwana wetu kutujia ni jambo kubwa kuliko sisi kuwa na uhakika wa wokovu wetu, ijapokuwa jambo hilo lapendeza sana, wala hakuna hata mmoja wetu apasaye kutosheka mpaka aupate. Kujua kwamba Yesu ananipenda, ni jambo moja; lakini kutembelewa naye katika upendo, ni zaidi.

Wala si kutafakari kwa karibu Kristo tu; kwa maana twaweza kumwazia kuwa mzuri mno na mwenye fahari, na bado tusiwe naye karibu kwa hisia zetu. Ijapokuwa ni jambo la kupendeza na la kufundisha kuiangalia sura ya Kristo kwa kutafakari, lakini kuufurahia uwepo wake halisi ni jambo kubwa zaidi. Naweza kuvaa picha ya rafiki yangu mwilini mwangu, na bado nisiweze kusema, “Umenijia.”

Ni kuja halisi, ijapokuwa kwa roho, kwa Kristo ndiko tunakotamani sana. Kanisa la Kirumi husema mengi juu ya uwepo halisi; likimaanisha kwa hivyo, uwepo wa kimwili wa Bwana Yesu. Kuhani aiadhimishaye misa hutuambia kwamba anaamini uwepo halisi, lakini sisi twajibu, “La, ninyi mwaamini kumjua Kristo kwa jinsi ya mwili, na kwa maana hiyo uwepo halisi pekee u mbinguni; bali sisi twaamini kwa dhati uwepo halisi wa Kristo ulio wa kiroho, na hata hivyo ni wa hakika.” Kwa neno kiroho hatumaanishi usio halisi; kwa kweli, kiroho ndiko kunaongoza katika uhalisi kwa watu wa kiroho. Naamini uwepo wa kweli na halisi wa Yesu pamoja na watu wake: uwepo huo umekuwa halisi kwa roho yangu. Bwana Yesu, Wewe Mwenyewe umenijia. Kwa hakika kama vile Bwana Yesu alivyokuja kweli kwa jinsi ya mwili wake Bethlehemu na Kalvari, ndivyo kwa hakika ajavyo kweli kwa Roho wake kwa watu wake katika saa za ushirika wao naye. Sisi tunautambua uwepo huo kama tunavyoutambua uhai wetu wenyewe.

Bwana anapotujia usiku, ni tokeo gani kwetu? Mioyo ikutanapo na mioyo katika ushirika wa upendo, ushirika huleta kwanza amani, kisha pumziko, kisha furaha ya nafsi. Sisemi juu ya mchangamko wa hisia unaopanda kuwa furaha ya kupindukia ya kizushi; bali nasema juu ya jambo la kiasi, nisemapo kwamba moyo mkuu wa Bwana huugusa wetu, na moyo wetu hupanda kuwa na huruma pamoja naye.

Kwanza, twapata amani. Vita vyote vimekwisha, na amani iliyobarikiwa yatangazwa; amani ya Mungu huulinda moyo wetu na nia yetu katika Kristo Yesu.

“Amani! amani kamili! katika ulimwengu huu wa giza wa dhambi?

Damu ya Yesu hunong’ona amani ndani.

“Amani! amani kamili! huku huzuni zikisonga pande zote?

Kifuani pa Yesu hakuna kitu ila utulivu.”

Wakati kama huo kuna hisia ya kupendeza ya pumziko; hatuna tamaa, hatuna haja. Utulivu wa Kimungu na usalama hutuzingira. Hatuna wazo la adui, wala hofu, wala mateso, wala mashaka. Kuna kuweka kando kwa furaha mapenzi yetu wenyewe. Sisi si kitu, wala hatutaki kitu: Kristo ni kila kitu, na mapenzi yake ndiyo mpigo wa nafsi yetu. Twaridhika kabisa kuwa wagonjwa au wazima, kuwa matajiri au maskini, kusingiziwa au kuheshimiwa, ili tupate tu kukaa katika upendo wa Kristo. Yesu huujaza upeo wa maisha yetu.

Wakati kama huo mafuriko ya furaha kuu yatajaza nia zetu. Tutatamani nusu kwamba asubuhi isipambazuke tena kamwe, kwa kuhofu nuru yake isiifukuze nuru iliyo bora ya uwepo wa Kristo. Tutatamani laiti tungeweza kutelezea mbali pamoja na Mpendwa wetu hata mahali alishapo katikati ya mayungiyungi. Twatamani kuzisikia sauti za majeshi yaliyovaa mavazi meupe, ili tumfuate Kiongozi wao mtukufu kokote aendako. Nasadiki kwamba hakuna umbali halisi mkubwa kati ya dunia na mbingu: umbali u katika nia zetu zilizopofuka. Mpendwa anapotujia usiku, huvifanya vyumba vyetu kuwa ukumbi wa mbele wa majumba yake ya kifalme. Dunia hupanda mbinguni wakati mbingu inaposhuka duniani.

Sasa, rafiki wapenzi, mwaweza kuwa mnajiambia wenyewe, “Sisi hatujafurahia ziara kama hizi.” Mwaweza kufurahia. Kama Baba anawapenda kama vile ampendavyo Mwanawe, basi mko katika hali ya kutembeleana naye. Kama, basi, hajawatembelea, mtakuwa na hekima kumtembelea yeye. Vuteni pumzi ya kuugua kwake, na kusema,—

“Utakuja kwangu lini, Bwana?

Njoo, Bwana wangu mpendwa mno!

Karibia, karibia zaidi, zaidi tena,

Nabarikiwa uwapo karibu.

“Utakuja kwangu lini, Bwana?

Nadhoofika kwa kutamani kukuona;

Jua elfu kumi ufichwapo wewe,

Ni vivuli badala ya nuru.

“Utakuja kwangu lini, Bwana?

Hata utakapotokea,

Nahesabu kila kitambo kuwa siku,

Kila dakika kuwa mwaka.”

“Kama ayala aioneavyo shauku mito ya maji, vivyo hivyo nafsi yangu hukuonea shauku, Ee Mungu!” Kama wamtamani yeye, yeye anakutamani wewe zaidi sana. Hakuwahi kuwako mwenye dhambi aliyekuwa na shauku kwa Kristo hata nusu kama Kristo alivyo na shauku kwa mwenye dhambi; wala mtakatifu mwenye wasiwasi wa kumwona Bwana wake hata sehemu ya kumi kama Bwana wake alivyo na wasiwasi wa kumwona yeye. Kama unamkimbilia Kristo, tayari yu karibu nawe. Kama unaugua kwa kutamani uwepo wake, kuugua huko ndiko ushahidi kwamba yu pamoja nawe. Yu pamoja nawe sasa: kwa hiyo furahi kwa utulivu.

Nendeni, wapenzi, mkazungumze na Yesu ufuoni, kwa maana mara nyingi alifika pwani. Fanyeni ushirika naye katikati ya mibustani ya mizeituni iliyokuwa ipendwayo naye sana katika usiku mwingi wa maombi ya kushindana. Kama pamewahi kuwako nchi ambamo watu wangeona athari za Yesu, baada ya Nchi Takatifu, Riviera hii ndipo mahali palipopendelewa. Ni nchi ya mizabibu, na tini, na mizeituni, na mitende; nimeiita “nchi yako, Ee Imanueli.” Nikiwa hapa Mentone, mara nyingi nawaza kwamba natazama nje juu ya Ziwa la Gennesareti, au natembea chini ya Mlima wa Mizeituni, au nachungulia katika giza la ajabu la Bustani ya Gethsemane. Njia nyembamba za mji wa kale ni kama zile Yesu alizozipita, vijiji hivi ni kama vile alivyokaa. Iweni na mioyo iliyo sawa naye, naye atawatembelea mara kwa mara, hata kila siku mtatembea na Mungu, kama Enoch alivyofanya, na hivyo kugeuza siku za juma kuwa Sabato, milo kuwa sakramenti, nyumba kuwa mahekalu, na dunia kuwa mbingu. Na iwe hivyo kwetu! Amina.