Mlimaji

“Je, mlimaji hulima mchana kutwa ili apande?” — Isaya 28:24

Ni swali rahisi la mkulima, na Spurgeon anaonyesha kwamba linakata pande mbili kwa wakati mmoja.

Njia ya kwanza: naam — mlimaji kweli hulima mchana kutwa. Halimi mifereji mitatu, akachoka, akaingia ndani. Hulilima shamba tangu jua linapochomoza hadi linapotua, akipanda mstari mmoja na kushuka mwingine, tena na tena. Na Spurgeon anasema hiyo ni picha ya jinsi Mungu alivyo mvumilivu kwa mtu. Mungu ataishughulikia mioyo mingine kwa miaka — wakati wa utoto, katika ujana, hadi uzeeni — kwa kulima kule kule kwa utulivu na uvumilivu, akikataa kuiacha ardhi ambayo bado haijapasuka. Ikiwa umekuwa ukihisi Mungu akikushughulikia kimya kimya kwa muda mrefu na bado hakuna kitu “kilichotokea”, hiyo haimaanishi Mungu amechoka nawe. Huyo ni mlimaji akiwa bado kazini jua linapotua.

Na ni picha pia kwa ye yote anayejaribu kumfikia mtu mwingine. Spurgeon anasimulia habari za mama aliyemwambia mtoto wake ukweli ule ule mara ishirini, kwa sababu — alisema — mara kumi na tisa hazikutosha. Huo ndio uvumilivu wa mlimaji. Unaendelea kuulima mstari mgumu. Hulimi mara tatu kisha ukaacha.

Pia anaongeza msemo unaofaa kuuhifadhi. Mhubiri mmoja mzee wa mitaani alikuwa akisema: ni bure kujaribu kushona kwa uzi wa hariri wa injili usipotumia kwanza sindano kali ya kweli. Kulima kunakouma kidogo — sehemu inayovunja visingizio vyako vya starehe — si Mungu kuwa mkali. Ni sindano inayoingia kwanza ili uzi upate kufuata.

Njia ya pili: la — hata mlimaji halimi mchana KUTWA. Hilo lingekuwa upuuzi. Lengo zima la kuivunja ardhi ni kupanda ndani yake. Kulima milele bila kupanda kungekuwa hasara tupu. Na hapa Spurgeon anakuwa makini sana, kwa sababu watu wengi hukwama katika kulima na hawasongi kamwe hadi kupanda. Wanajisikia vibaya kwa sababu ya dhambi yao, wanaguswa ibadani, wanajua kwamba wanapaswa kufanya jambo kuhusu Mungu — na wanabaki pale pale, wakiwa wameguswa, kwa miaka. Hilo ni shamba lililolimwa tena na tena na halijapandwa hata mara moja. Mwisho wake ni bure.

Kwa hiyo lazima pawe na hatua. Ile hisia ya kuhukumiwa moyoni imekusudiwa ikupeleke mahali fulani: kumwamini Yesu kweli kweli. Picha ya onyo ya Spurgeon ni ile ya kukosa kwa kidogo tu. Jiwazie ukikimbia kuwahi treni, ukiwa karibu kiasi cha kuiona, na kufika jukwaani wakati uleule milango inapofungwa na treni inaondoka. Hukuwa mbali. Ulikuwa sekunde chache tu. Na bado uliikosa kabisa. Hivyo ndivyo ilivyo kuwa “karibu” Mkristo — umeguswa, uko makini, uko karibu, na hupandi kamwe.

Anasimulia habari za kijana aliyesema, “Inaonekana siwezi kuanguka katika mikono ya Kristo.” Na jibu la Spurgeon ni zuri ajabu, kwa sababu linaondoa shinikizo lote la kufanya kila kitu kikamilifu: “Basi bingirika ndani yake. Poromoka ndani yake. Zimia ndani yake. Hata ufie ndani yake — ila ufike tu.” Huhitaji kuamini kwa madaha. Unahitaji tu kuamini kweli. Acha kusimama jukwaani ukiistaajabia treni.

Kwa hiyo nusu zote mbili za swali zinatua mahali pamoja. Mungu amekuwa akilima kwa uvumilivu — vizuri, huo ni wema wake. Lakini kulima hakukuwa kamwe ndilo lengo. Lengo ni mbegu ardhini na mavuno mwishoni.

Jambo moja la kujiuliza kwa uaminifu: je, umekwama katika kulima — ukiguswa, ukijiona na hatia, ukihisi kwamba unapaswa — bila kamwe kusonga kweli hadi kumwamini Yesu? Ikiwa ndivyo, usisubiri wakati mkamilifu wala hisia kamili. Bingirika ndani. Hatua kutoka “karibu” hadi “ndiyo” ndilo jambo zima ambalo sura hii inahusu.