Shamba la Mvivu

“Nilipita kando ya shamba la mvivu, na kando ya shamba la mizabibu la mtu asiye na akili, na tazama, lote lilikuwa limesongwa na miiba; ardhi ilikuwa imefunikwa na upupu, na ukuta wake wa mawe ulikuwa umebomoka. Kisha nikaona, nikatafakari; nikatazama, nikapata mafundisho.” — Mithali 24:30–32

Sulemani anapita kando ya shamba, na shamba hilo linamsimamisha ghafla — si kwa sababu ya kitu ambacho mtu alilifanyia, bali kwa sababu ya kile ambacho hakuna mtu aliyekifanya. Miiba kila mahali. Upupu hadi magotini. Ukuta umebomoka. Naye Sulemani, kwa kuwa ana hekima, hatikisi tu kichwa na kuendelea na safari yake. Analichunguza. Anasema, “Nikatazama, nikapata mafundisho.” Mtu mwenye hekima anaweza kujifunza kitu hata kutokana na fujo.

Basi hili ndilo jambo la kwanza la kuangalia, na ndilo jambo ambalo sura nzima inasimama juu yake: mwenye shamba hili hakulifanyia kosa lo lote. Hakulifanyia kitu chochote kabisa. Hakupanda michongoma. Hakuuharibu ukuta kwa makusudi. Aliliacha tu shamba hilo lilivyo — na “kuachwa tu” ndiyo hasa njia ambayo shamba hugeuka pori. Sulemani anamwita “mtu asiye na akili.” Si mwovu. Si mkatili. Ni mtu tu ambaye hakujali kujisumbua.

Na huo ndio mtego, kwa sababu huwa tunadhani uvivu ni jambo lisilo na madhara yoyote. Kutofanya kitu huonekana salama. Huonekana kana kwamba angalau hufanyi jambo lolote kuwa baya zaidi. Lakini shamba linathibitisha kwamba huo ni uongo. Ardhi kamwe haibaki tupu. Usipootesha ngano ndani yake, inaotesha magugu — yenyewe tu, bila juhudi yoyote. Magugu hayahitaji kupandwa; yanajipanda yenyewe mara tu unapoacha kuyang’oa. Spurgeon anasema waziwazi: ukiwa mvivu katika kazi ya Mungu, una shughuli nyingi katika kazi ya shetani. Hakuna njia ya tatu ambapo hakuna kinachoota.

Maisha yako mwenyewe ndiyo shamba hilo. Sehemu usizozitunza hazikai pale kwa adabu zikikusubiri. Zinajaa kitu fulani. Maombi ambayo kila mara unakusudia kuanza, tabia ambayo kila mara unakusudia kuiacha, urafiki na Mungu ambao kila mara unakusudia kuuwekea juhudi kwa kweli — viache hivyo tu, navyo havibaki sifuri. Upupu unahamia humo.

Kinachomfanya mvivu atambulike kwa urahisi ni msemo wake wa kila siku: baadaye. Spurgeon anamwazia akiwa kitandani. “Bado kulala kidogo, bado kusinzia kidogo, bado kukunja mikono.” Baada ya muda kidogo, ataamka na kukuonyesha anachoweza kufanya. Saa sita mchana bado yuko karibu kuamka. Kufikia jioni bado anakusudia kuamka. Anakusudia kabisa kumchukulia Mungu kwa uzito — siku moja. Anakusudia kuomba, anakusudia kubadilika, anakusudia kuyapanga yote sawasawa. Na jambo la kutisha ni kwamba anamaanisha kweli. Hasemi uongo. Ila tu hajawahi kuanza kwa kweli, na “nitalishughulikia” polepole linakuwa hadithi ya maisha yake yote.

Kwa sababu ukweli kuhusu nia njema ni huu: si kitu. Shamba halijali jinsi ulivyopanga kwa dhati kuling’oa magugu. Kukusudia kufanya jambo na kulifanya kumetenganishwa na pengo ambalo hakuna kiasi cha unyofu kinachoweza kulivuka. Waweza kuwa mkweli kabisa unaposema “Jumatatu nitaanza” na bado ukawa umesimama porini mwaka mmoja baadaye, ukiwa ulikusudia mema muda wote.

Usikubali hiyo iwe taarifa ya shamba lako. Kila jema lililowahi kuota katika maisha ya mtu lilihitaji kupandwa na kutunzwa — hakuna hata moja lililofika kwa kujiachia tu. Magugu ndiyo sehemu ya bure. Ngano ndiyo sehemu ambayo lazima uitake kweli kiasi cha kuifanyia kazi.

Jambo moja la kufanya leo — si Jumatatu, leo: chagua kona moja ya maisha yako ambayo umekuwa “ukikusudia kuishughulikia” pamoja na Mungu, na uchukue hatua ndogo kabisa lakini ya kweli juu yake ndani ya saa moja ijayo. Si mpango. Hatua. Sababu ya kuifanya sasa ni rahisi: ugonjwa wote wa mvivu ni neno “baadaye,” na dawa pekee ni “sasa.”