Chuo Kikuu cha Victoria, UVIC

Tangu mwaka 1983, tulipohamia mji mzuri wa Victoria, BC, nimekuwa na upendo wa kina kwa wanafunzi wa chuo kikuu cha hapa. Kuna huduma kadhaa tofauti za Kikristo chuoni, nami nimeshiriki katika nyingi kati yake: kuhubiri katika mikusanyiko ya wanafunzi, kushiriki katika vikundi vya maombi na, kwa miaka kadhaa, kuandaa mikusanyiko ya kila wiki nyumbani kwangu.

Nilialikwa kuhubiri katika mojawapo ya mikutano ya kila wiki ya Intervarsity Christian Fellowship (IVCF). Nilifurahi kukubali mwaliko huo na, baada ya kuandaa ujumbe wangu, nilifika kwenye jengo la Chuo Kikuu ambapo mkutano ungefanyika. Mwanafunzi mmoja alinipokea kisha, kwa aibu kidogo, akaniuliza kama ningeweza kupunguza muda wangu uwe nusu saa tu, kwa sababu kulikuwa na mchanganyiko wa mipango na mwanafunzi mwingine alikuwa amewasili kutoka chuo kimoja cha “kaskazini mwa kisiwa”, akitarajia kwamba yeye ndiye angekuwa mhubiri jioni ile. Nilimjibu kwamba niko tayari kabisa yeye achukue muda wote, na kwamba sitachukizwa hata kidogo. Nilifurahia kuketi pamoja na kundi hili la wanafunzi wenye shauku walipokuwa wakishirikiana katika ushirika kumzunguka Bwana na Neno lake.

Kama ilivyokuwa katika hadithi zangu nyingi nilizokwisha kusimulia, masikitiko haya yangegeuka kuwa jiwe la kukanyagia kuelekea nyakati nzuri ajabu za baadaye pamoja na IVCF. Nadhani huenda walijisikia kuwa na deni kidogo kwangu kwa sababu, muda mfupi baadaye, nilipigiwa simu usiku mmoja, mara tu nilipofika nyumbani kutoka mkutano wa kanisa. “Mchungaji Evans, je, utaweza kuja kuhubiri katika Karamu yetu ya Krismasi Ijumaa jioni (siku mbili kutoka sasa)? Mhubiri wetu aliyepangwa ni mgonjwa huko Toronto, na kiongozi wetu yuko pamoja naye katika mkutano fulani. Alinipigia simu mapema leo akaniomba nikupigie, lakini nilipopiga mapema, mke wako aliniambia kwamba ulikuwa umetoka. Nimejaribu wachungaji wengine kadhaa, lakini wote wamesema muda ni mfupi mno. Tafadhali, unaweza kuja?” Nilipomjibu kwamba ndiyo (“bali mtakaseni Kristo kuwa Bwana mioyoni mwenu. Mwe tayari siku zote kumjibu kila mtu awauliziye habari za tumaini lililo ndani yenu; lakini kwa upole na kwa hofu;” – 1 Pet 3:15), alifurahi sana, nami nikasikia akishusha pumzi ndefu ya faraja. Ilikuwa jioni nzuri ajabu, wakiwepo wanafunzi zaidi ya 100. Hivyo ndivyo nilivyoanza kifungo changu cha upendo na IVCF (Intervarsity Christian Fellowship) na kiongozi wake, Jack D. Kila nilipokuwa nyumbani kutoka katika safari zangu za huduma, nilimuunga mkono Jack katika kazi yake.

“Bahati” moja ya kuvutia imetokea hivi punde. Sijamwona Jack kwa miaka mingi lakini, nilipokuwa nikiandika maneno hayo hapo juu, simu yangu ililia. Alikuwa Jack. Alikuwa Victoria kwa mchana huo na aliuliza kama tungeweza kunywa kahawa pamoja! Tulikuwa na wakati mzuri kama nini tukikumbuka nyakati zile za zamani! Bahati? Sidhani hivyo. Napendelea kuamini kwamba ilikuwa “mpango wa Mungu”, ambapo Baba alikuwa akionyesha furaha yake kwa yale niliyokuwa nimeandika.

Muda fulani baadaye, Jack alipokuwa amehamia huduma nyingine na jimbo lingine, nilianza kushiriki katika kazi nyingine ya chuoni – UCM (University Christian Ministries), iliyoongozwa na Tony J. Tena kifungo cha karibu kilijengeka, na mimi pamoja na Anne tuliandaa mkusanyiko wa wanafunzi 10–12 nyumbani kwetu kila wiki kwa miaka kadhaa.

Upendo wangu kwa wanafunzi ulichukua pia sura nyingine. Nilianza matembezi ya maombi kila wiki, kwa kawaida siku za Jumatatu, kuzunguka barabara ya mviringo ya kilomita 2 inayouzunguka chuo. Wakati mwingine wanafunzi walitembea pamoja nami, lakini mara nyingi nilikuwa peke yangu. Nilifanya hivi kwa takriban miaka ishirini, bila karibu kumwona mtu mwingine yeyote katika matembezi ya maombi. Kwa kweli, niliandika hata barua pepe kwa makanisa yote ya Victoria nikiwatia moyo washirika wao watenge saa moja kila wiki kufanya kama nilivyokuwa nikifanya – lakini sikujua kama kulikuwa na mwitikio wowote (inasikitisha kama nini!) – mpaka maumivu yaliyokuwa yakiongezeka miguuni mwangu kwa sababu ya ugonjwa wa yabisi yalipoyakomesha. Nilikuwa nimesimama nimeinamisha kichwa, mita 200 kabla ya kufika kituo changu cha basi, sauti nyuma yangu ilipoliita jina langu. Alikuwa Terri, kiongozi wa IVCF. Hivyo nilianza uhusiano mpya tulipokutana kila wiki nyumbani kwangu kuomba pamoja, mpaka alipoondoka kuolewa na Mike, mmoja wa waliohudhuria mara kwa mara mkusanyiko wetu wa kila wiki.

Muda mfupi baada ya matembezi yangu ya mwisho, kijana mmoja alikuja kanisani kwetu. Nilimsalimu na kumuuliza, “Ni nini kilichokuleta hapa?” naye akajibu, “Ni wewe!” Akaeleza, “Hivi karibuni nimeanza matembezi ya maombi kuzunguka chuo cha UVIC pamoja na wanafunzi wengine wa uzamili na maprofesa. Tumesikia habari za mtu aliyekuwa akitembea pale kila wiki, kwa hiyo nimekuja kukuona mwenyewe.” Jinsi moyo wangu ulivyoimba kwamba mzigo wangu sasa ulikuwa umebebwa na wengine! Mungu ana watenda kazi wake kila mahali.

Baada ya Anne kufariki, nilihisi kwamba umefika wakati wa kuuza nyumba yangu ya miaka 40. Ninapoandika sura hii, ninaweza kusikia mlio wa mashine za kutoboa na misumeno ya umeme mafundi wanapoiboresha nyumba yangu kwa ajili ya wamiliki wapya, ambao wataikabidhiwa baada ya mwezi mmoja. Wao ni James na mkewe Josie, ambao utakutana nao katika sura inayofuata, na ambao wamekuwa marafiki wapendwa sana. Unaweza kuwazia furaha yangu kujua kwamba ni nia yao kuikodisha nyumba yao kwa wanafunzi wa IVCF chini ya uongozi wa Terri! Jina la Bwana litaendelea kusifiwa hapa, na wengi watamjua katika vyumba vile ambamo nimeomba kwa muda mrefu hivyo! Asante, Bwana Yesu!