Sura 1 · dakika 5 za kusoma
Utangulizi
Charles Haddon Spurgeon (1834–1892) anakumbukwa kama “Mkuu wa Wahubiri,” lakini wale walioijua vyema Metropolitan Tabernacle wangekuambia kwamba siri ya mimbari ilikuwa mahali fulani chini yake. Wapenzi wake walipomshinikiza aeleze sababu ya ushawishi wake wa ajabu, inasemekana Spurgeon aliwaongoza chini hadi chumba ambamo mamia ya washirika walikuwa wamepiga magoti wakisali huku yeye akihubiri, naye akajibu kwa ufupi, “Hapo ndipo chumba changu cha boiler.” Joto lililowapasha maelfu katika ukumbi wa juu, alisisitiza, lilizalishwa juu ya magoti ya watu waliokuwa wakisali chini. Mahubiri yaliyokusanywa katika juzuu hili yanatoka kwa mtu aliyeamini jambo hilo hadi mafuvu ya mifupa — kwamba maombi ndiyo injini ya kweli ya maisha ya Kikristo — na aliyehubiri juu yake kwa kina zaidi, na mara nyingi zaidi, kuliko karibu mada nyingine yoyote.
Kati ya mamia ya mara ambazo Spurgeon alifungua Maandiko juu ya maombi, kumi na mawili yamekusanywa hapa. Hayakuchaguliwa kwa bahati nasibu. Kila moja ni miongoni mwa mahubiri yake yaliyopendwa zaidi na kuchapishwa tena zaidi, na kwa pamoja yanaunda kitu kama shule ya maombi: yanamfundisha anayeanza kwa kutetemeka jinsi ya kukaribia, yanamsukuma mtakatifu aliyekomaa asihi kwa ujasiri mtakatifu, na yanambeba mteswa aliyechoka hadi mahali pekee ambapo masumbufu huponywa kikweli. Spurgeon hakuwahi kuyachukulia maombi kama ustadi wa kufuzu. “Maombi ya kweli,” asema katika mojawapo ya mahubiri haya, “ni kukaribia kwa nafsi kwa njia ya Roho wa Mungu hadi kwenye kiti cha enzi cha Mungu.” Si kunena kwa maneno, wala uzuri wa vifungu vya maneno, bali ni mwendo wa moyo ulio hai kuelekea Mungu aliye hai — na hilo ni jambo ambalo Mkristo aliye rahisi kabisa aweza kulifanya sawasawa na aliye hodari wa kunena kuliko wote.
Kitabu hiki kimepangwa katika sehemu nne, na huenda ikamsaidia msomaji kuona umbo la jumla kabla ya kuanza.
Kwanza, msingi na ujasiri wa maombi. Mahubiri mawili ya mwanzo yanaweka msingi. “Kiti cha Enzi cha Neema” yanakaa juu ya mwaliko wa ajabu wa “kukaribia kwa ujasiri” kwa Mfalme ambaye kiti chake cha enzi chenyewe kimeundwa kwa neema; “Ufunguo wa Dhahabu wa Maombi” yanafungua ile ahadi kuu, “Niite, nami nitakuitikia.” Hapa Spurgeon anatatua swali linalonyamazisha maombi mengi kabla hayajaanza: kama Mungu atatusikia kabisa. Anajibu kwa mikono yote miwili imejaa.
Pili, jinsi ya kusali. Kiini cha kitabu ni cha vitendo kabisa. “Utaratibu na Hoja katika Maombi” yanaonyesha mtakatifu akijaza kinywa chake hoja na kutetea shauri lake mbele za Mungu, kama Ayubu alivyotamani kufanya. “Omba Nawe Utapata” yanakabili sababu inayowafanya wengi wetu tuishi tukiwa watupu kiroho — “hamna kitu kwa sababu hamwombi.” “Masharti ya Nguvu katika Maombi” na “Kusali katika Roho Mtakatifu” yanageukia maisha ya kukaa ndani yake na msaada wa Roho ambao bila huo hakuna ombi lipandalo juu kuliko dari. “Salini Bila Kukoma” yanakusanya yote hayo katika maisha ya ushirika usiokatika, maombi yakiwa ya asili na ya daima kama pumzi.
Tatu, maombi yenye kushinda. Spurgeon aliamini, bila aibu, kwamba maombi huusogeza mkono unaousogeza ulimwengu. “Maombi ya Kweli—Nguvu ya Kweli!” yanaunganisha maombi ya kuamini na nguvu halisi ya kiroho; “Maombi ya Maombezi” yanaugeuza moyo unaosali uelekee nje ili kuwasihia wengine, kama Kuhani wetu Mkuu aishivyo daima kufanya; na “Nguvu ya Maombi na Furaha ya Sifa” yanafunga kuomba na kutoa shukrani pamoja, ili kwamba kanisa lisihilo kwa magoti pia liimbe likiwa limesimama.
Nne, maombi kwa ajili ya waliochoka. Kitabu kinamalizika kwa upole. “Maombi, Dawa ya Masumbufu” yanatwaa dawa ya Paulo dhidi ya wasiwasi — “Msijisumbue kwa neno lo lote; bali katika kila neno kwa kusali na kuomba” — na kuiweka mikononi mwa msomaji inayotetemeka. Na “Kilio cha Kunguru” yanamalizia mahali ambapo maombi mara nyingi huanzia: si kwa maneno yaliyonolewa hata kidogo, bali kwa kilio cha silika cha kiumbe kilicho na uhitaji, ambacho Mungu awalishaye makinda ya kunguru hakosi kamwe kukisikia. Ni neno la mwisho linalofaa, kwa maana linaweka maombi katika uwezo wa nafsi inayogugumia zaidi ndani ya chumba.
Inafaa kukumbuka kwamba Spurgeon hakuhubiri lo lote la haya kutoka mbali. Mtu aliyewahimiza watu wake wasali bila kukoma aliamka mapema kusalia mahubiri yake, aliizamisha kila ibada katika maombezi ya kanisa, na alilihusisha lile amsho kuu la Tabernacle si na vipawa vyake mwenyewe bali na magoti yaliyokuwa yakisali. Alijua pia upande mgumu zaidi wa maisha ya maombi — vipindi virefu vya huzuni, dua zilizoonekana kutojibiwa, na taabu ya faragha ya kuendelea kusali wakati hisia zote zimekwisha kabisa. Ndiyo maana mahubiri haya hayakemei kamwe. Yanatoka kwa mwenzi msafiri aliyekuwa amekipata kiti cha enzi cha neema kuwa kile hasa jina lake linachoahidi, na ambaye hakuweza kupumzika hadi alipokuwa amewaongoza wengine kupiga magoti hapo kando yake.
Neno kuhusu mahubiri yenyewe. Yalihubiriwa kwa makutaniko ya kipindi cha Victoria, mengi yao kati ya mwaka 1860 na 1888, nayo yana mahadhi ya mimbari ile — sentensi ndefu, mifano hai, na migeuko ya ghafla kuelekea kusihi kwa moja kwa moja. Hakuna kilichofanywa cha kisasa wala kufupishwa; maandishi ni ya Spurgeon mwenyewe, yakinukuliwa kutoka juzuu za Pulpit zilizochapishwa. Wasomaji wapya kwake watagundua kwamba subira kidogo hulipwa kwa wingi, kwa maana chini ya mtindo huo wa zamani hupiga moyo wa mchungaji ulio karibu sana na taabu zetu wenyewe kwa namna ya kushangaza. Alijua vipindi vikame, dua zisizojibiwa, na kishawishi cha kuacha kusali, naye anazungumza na hali hizo zote.
Spurgeon asingependa kitabu hiki kisomwe tu. “Na tusali” yalikuwa maneno aliyoyarudia tena na tena, si kama kanuni bali kama wito. Njia bora ya kuyaheshimu mahubiri haya ni kukifunga kitabu mara kwa mara na kufanya lile hasa wanalolipendekeza. Soma hubiri moja; kisha usali. Soma jingine; kisha usali tena. Ikiwa, kufikia wakati ukurasa wa mwisho unapogeuzwa, maombi yamekuwa si wajibu sana bali furaha zaidi, juzuu hili litakuwa limetimiza kusudi lake — na mtungaji wake, ambaye sasa kwa miaka hii mingi yuko “pamoja na Kristo, ambako ni bora zaidi sana,” angelihesabu kuwa furaha.
— Maktaba ya Ochorus