Nguvu ya Maombi ya Kudumu

‘Akawaambia mfano, ya kwamba imewapasa kumwomba Mungu sikuzote, wala wasikate tamaa. . . . Bwana akasema, Sikilizeni asemavyo yule kadhi dhalimu. Naye Mungu, je! hatawapatia haki wateule wake wanaomlilia mchana na usiku, naye ni mvumilivu kwao? Nawaambia, atawapatia haki upesi.’—Luka 18:1-8.

Miongoni mwa siri zote za ulimwengu wa maombi, hitaji la maombi ya kudumu ni mojawapo ya siri kubwa kabisa. Kwamba Bwana, aliye na upendo mwingi na shauku ya kubariki, apaswe kusihiwa mara baada ya mara, wakati mwingine mwaka baada ya mwaka, kabla jibu halijaja, ni jambo tusiloweza kulielewa kwa urahisi. Pia ni mojawapo ya magumu makubwa ya kiutendaji katika zoezi la maombi ya imani. Wakati, baada ya kusihi kwa kudumu, maombi yetu yanapobaki bila kujibiwa, mara nyingi ni rahisi zaidi kwa mwili wetu mvivu — nako huonekana kama unyenyekevu wa kicha — kudhani ya kwamba sasa yatupasa kuacha kuomba, kwa sababu labda Mungu ana sababu yake ya siri ya kuzuia jibu la ombi letu.

Ni kwa imani peke yake ndipo ugumu huu unashindwa. Mara imani inapokwisha kusimama juu ya neno la Mungu, na Jina la Yesu, nayo imejitoa kwa uongozi wa Roho ili kutafuta mapenzi na heshima ya Mungu peke yake katika maombi yake, haihitaji kuvunjika moyo kwa kucheleweshwa. Yajua kutoka katika Maandiko ya kwamba nguvu ya maombi ya imani haizuiliki kamwe; imani ya kweli haiwezi kamwe kukatishwa tamaa. Yajua jinsi, kama vile maji, ili kutumia nguvu isiyozuilika iwezayo kuwa nayo, lazima yakusanywe na kurundikwa, hata mkondo uweze kushuka kwa nguvu kamili, ndivyo mara nyingi lazima pawe na kurundikana kwa maombi, hata Mungu aone ya kwamba kipimo kimejaa, na jibu likaja. Yajua jinsi, kama vile mkulima apaswavyo kupiga hatua zake elfu kumi, na kupanda mbegu zake elfu kumi, kila moja ikiwa sehemu ya maandalizi ya mavuno ya mwisho, ndivyo lipo hitaji la maombi ya kudumu yanayorudiwa mara kwa mara, yote yakizalisha baraka fulani inayotamaniwa. Yajua kwa hakika ya kwamba hakuna ombi hata moja la imani liwezalo kukosa matokeo yake mbinguni, bali lina uvutano wake, nalo huhifadhiwa ili kuzalisha jibu kwa wakati wake kwa yule adumuye hata mwisho. Yajua ya kwamba haihusiki na mawazo au uwezekano wa kibinadamu, bali na neno la Mungu aliye hai. Na hivyo, kama vile Ibrahimu kwa miaka mingi hivyo ‘aliamini kwa tumaini bila tumaini,’ na kisha ‘kwa imani na saburi akairithi ahadi,’ yahesabu ya kwamba uvumilivu wa Bwana ni wokovu, ukisubiri na ukiharakisha kuja kwa Bwana wake ili aitimize ahadi yake.

Ili tuweze, wakati jibu la maombi yetu lisipokuja mara moja, kuunganisha saburi ya utulivu na uhakika wa furaha katika maombi yetu ya kudumu, yatupasa hasa kujaribu kuelewa maneno mawili ambayo kwayo Bwana wetu anaeleza tabia na mwenendo — si wa yule kadhi dhalimu, bali wa Mungu na Baba yetu kwa wale anaowaruhusu kumlilia mchana na usiku: ‘Yeye ni mvumilivu kwao; atawapatia haki upesi.’

Atawapatia haki upesi, asema Bwana. Baraka imekwisha kutayarishwa yote; yeye si tu kwamba yu radhi bali ana shauku kubwa ya kuwapa waombalo; upendo wa milele unawaka kwa hamu ya kujidhihirisha kikamilifu kwa wapendwa wake, na kuyatosheleza mahitaji yao. Mungu hatakawia hata dakika moja zaidi ya ilivyo lazima kabisa; atafanya yote awezayo ili kuharakisha na kuuendesha kasi jibu.

Lakini kwa nini, ikiwa hili ni kweli na nguvu yake haina kikomo, mara nyingi jibu la maombi hukawia muda mrefu kiasi hicho? Na kwa nini wateule wa Mungu mwenyewe wanapaswa mara nyingi, katikati ya mateso na mapambano, kulia mchana na usiku? ‘Yeye ni mvumilivu kwao.’ ‘Angalieni! mkulima hungoja mazao ya nchi yaliyo ya thamani, akiyavumilia kwa saburi, hata yatakapopata mvua ya kwanza na ya mwisho.’ Mkulima kwa kweli hutamani mavuno yake, lakini ajua ya kwamba lazima yapate wakati wake kamili wa jua na mvua, naye ana saburi ndefu. Mtoto mara nyingi hutaka kuchuma tunda lililoiva nusu; mkulima ajua kungoja hata wakati ufaao. Mwanadamu, katika asili yake ya kiroho pia, yu chini ya sheria ya kukua kwa taratibu itawalayo katika uhai wote ulioumbwa. Ni katika njia ya ukuaji peke yake ndipo aweza kufikia kusudi lake la kimungu. Naye ni Baba, ambaye mikononi mwake mna nyakati na majira, aliye peke yake ajuaye wakati ile roho au Kanisa inapoiva kufikia ujazo ule wa imani ambao kwao inaweza kweli kupokea na kuishika baraka. Kama vile baba anayetamani kumrudisha nyumbani mwanawe wa pekee kutoka shuleni, na bado angoja kwa saburi hata wakati wa mafunzo utimizwe, ndivyo ilivyo kwa Mungu na watoto wake: yeye ndiye Mvumilivu, naye hujibu upesi.

Ufahamu wa kweli hii humwongoza mwaminifu kusitawisha tabia zinazolingana nayo: saburi na imani, kungoja na kuharakia, ndizo siri ya kudumu kwake. Kwa imani katika ahadi ya Mungu, twajua ya kwamba tunayo maombi tuliyoyaomba kwake. Imani huchukua na kulishika jibu katika ahadi, kama milki ya kiroho isiyoonekana, hufurahi kwalo, na kumsifu kwa ajili yalo. Lakini kuna tofauti kati ya imani ile ishikayo neno hivyo na kujua ya kwamba inalo jibu, na imani iliyo wazi zaidi, iliyojaa zaidi, iliyoiva zaidi ipatayo ahadi kama uzoefu wa sasa. Ni katika maombi ya kudumu — si ya kutoamini, bali ya uhakika na sifa — ndipo roho hukua na kuingia katika muungano ule kamili na Bwana wake ambao kwao inaweza kuingia katika kuimiliki baraka ndani yake. Yamkini kuna, ndani ya hawa walio karibu nasi, yamkini kuna, katika mfumo ule mkuu wa viumbe ambao sisi ni sehemu yake, yamkini kuna, katika utawala wa Mungu, mambo yanayopaswa kunyooshwa kwa njia ya maombi yetu, kabla jibu haliwezi kuja kikamilifu: imani ile ambayo, kwa mujibu wa amri, imeamini ya kwamba imekwisha kupokea, inaweza kumruhusu Mungu kuchukua wakati wake: yajua ya kwamba imeshinda na ni lazima ishinde. Kwa kudumu kwa utulivu, kusiko kata tamaa, na kwa nia thabiti, huendelea katika maombi na shukrani hata baraka ije. Na hivyo twaona vimeunganishwa vile vionekanavyo kwa mtazamo wa kwanza kuwa vinapingana; imani ile ifurahiayo jibu la Mungu asiyeonekana kama milki ya sasa, pamoja na saburi ile iliayo mchana na usiku hata idhihirishwe. Ule upesi wa uvumilivu wa Mungu hukutana na imani yenye ushindi lakini yenye saburi ya mtoto wake angojaye.

Hatari yetu kubwa katika shule hii ya jibu lililocheleweshwa, ni jaribu la kudhani ya kwamba, baada ya yote, huenda si mapenzi ya Mungu kutupa tuombalo. Ikiwa maombi yetu ni kwa mujibu wa neno la Mungu, na chini ya uongozi wa Roho, tusiziache hofu hizi zitushinde. Na tujifunze kumpa Mungu wakati. Mungu ahitaji wakati pamoja nasi. Tukimpa tu wakati — yaani, wakati katika ushirika wa kila siku pamoja naye, ili aweze kutumia uvutano kamili wa uwepo wake juu yetu, na wakati, siku kwa siku, katika mwendo wa kuachwa tukingoja, ili imani ithibitishe uhalisi wake na kuijaza nafsi yetu yote — yeye mwenyewe atatuongoza kutoka imani hata maono; tutauona utukufu wa Mungu. Kucheleweshwa kwo kwote kusitikise imani yetu. Kwa habari ya imani ni kweli: kwanza jani, tena suke, kisha ngano pevu katika suke. Kila ombi la imani hutuleta hatua moja karibu na ushindi wa mwisho. Kila ombi la imani husaidia kuivisha tunda na kutuleta karibu nalo; hujaza kipimo cha maombi na imani kijulikanacho na Mungu peke yake; hushinda vizuizi katika ulimwengu usioonekana; huharakisha mwisho. Mtoto wa Mungu! mpe Baba wakati. Yeye ni mvumilivu kwako. Ataka baraka iwe tele, na kamili, na ya hakika; mpe wakati, huku ukilia mchana na usiku. Kumbuka tu neno hili: ‘Nawaambia, atawapatia haki upesi.’

Baraka ya maombi ya kudumu ya namna hii haisemeki. Hakuna kitu kichunguzacho moyo kama maombi ya imani. Yakufundisha kugundua na kuungama, na kuacha kila kitu kizuiacho kuja kwa baraka; kila kitu kiwezacho kuwapo kisichopatana na mapenzi ya Baba. Yakuleta katika ushirika wa karibu zaidi pamoja naye aliye peke yake awezaye kufundisha kuomba, katika kujisalimisha kwa ukamilifu zaidi ili kumkaribia bila kifuniko kingine ila kile cha damu, na Roho. Yakuita katika kukaa kwa karibu zaidi na kwa unyofu zaidi ndani ya Kristo peke yake. Mkristo! mpe Mungu wakati. Yeye atayatimiza yaliyokuhusu. ‘Uvumilivu — upesi,’ hii ndiyo kauli mbiu ya Mungu unapoingia malango ya maombi: na iwe yako pia.

Na iwe hivyo iwapo unajiombea mwenyewe, au unawaombea wengine. Kazi yo yote, ya mwili au ya akili, yahitaji wakati na juhudi: yatupasa kujitoa sisi wenyewe kwayo. Maumbile hufunua siri zake na kutoa hazina zake kwa kazi ya bidii na ya kufikiri peke yake. Hata kama twaweza kuelewa kidogo kiasi gani, katika kilimo cha kiroho ni vivyo hivyo: mbegu tunayoipanda katika udongo wa mbinguni, juhudi tunazozifanya, na uvutano tunaotafuta kuutumia katika ulimwengu ulio juu, vyahitaji nafsi yetu yote: yatupasa kujitoa wenyewe katika maombi. Lakini na tulishike sana tumaini kuu, ya kwamba kwa wakati wake tutavuna, tusipozimia roho.

Na tujifunze hasa somo hili tunapoliombea Kanisa la Kristo. Yeye kwa hakika ni kama yule mjane maskini, katika kutokuwapo kwa Bwana wake, kwa dhahiri yumo mikononi mwa adui yake, akiwa hana uwezo wa kupata haki. Na sisi, tunapoliombea Kanisa lake au sehemu yo yote yake, iliyo chini ya nguvu ya ulimwengu, tukimwomba alizuru kwa matendo makuu ya Roho wake na kulitayarisha kwa ajili ya kuja kwake, na tuombe katika imani iliyo na uhakika: maombi husaidia kweli, kuomba sikuzote wala kutokata tamaa kutaleta jibu. Mpe tu Mungu wakati. Kisha uendelee kulia mchana na usiku. ‘Sikilizeni asemavyo yule kadhi dhalimu. Naye Mungu, je! hatawapatia haki wateule wake wanaomlilia mchana na usiku, naye ni mvumilivu kwao. Nawaambia, atawapatia haki upesi.’

‘BWANA, UTUFUNDISHE KUOMBA.’

Ee Bwana, Mungu wangu! nifundishe sasa kuijua njia yako, na kwa imani kufahamu yale ambayo Mwana wako Mpendwa amefundisha: ‘Atawapatia haki upesi.’ Upendo wako mpole, na furaha uliyo nayo katika kusikia na kuwabariki watoto wako, na uniongoze bila shaka kuipokea ahadi yako, ya kwamba twapokea tuaminiyo, ya kwamba tunayo maombi tuyaombayo, na ya kwamba jibu litaonekana kwa wakati wake. Bwana! twazielewa nyakati katika maumbile, na twajua kungoja kwa saburi tunda tulitamanilo — Ee tujaze uhakika ya kwamba hutakawia hata dakika moja zaidi ya inavyohitajika, na ya kwamba imani itaharakisha jibu.

Ee Bwana mbarikiwa! Umesema ya kwamba ni ishara ya wateule wa Mungu kwamba wanalia mchana na usiku. Ee tufundishe kulielewa hili. Wewe wajua jinsi tunavyozimia na kuchoka upesi. Ni kana kwamba Ukuu wa Kimungu u mbali sana kupita hitaji au ufikio wa kusihi kunakoendelezwa, hata kwamba haitupasi kuwa wenye kudai kupita kiasi. Ee Bwana! nifundishe jinsi kazi ya maombi ilivyo halisi. Najua jinsi hapa duniani, nilipokwisha kushindwa katika jambo fulani, mara nyingi naweza kufanikiwa kwa juhudi mpya na inayoendelea zaidi, kwa kutoa wakati na fikira zaidi: nionyeshe jinsi, kwa kujitoa kwa ukamilifu zaidi katika maombi, kuishi katika maombi, nitakavyopata niombalo. Na zaidi ya yote, Ee Mwalimu wangu mbarikiwa! Mwanzilishi na Mkamilishaji wa imani, kwa neema yako maisha yangu yote na yawe ya imani katika Mwana wa Mungu aliyenipenda na kujitoa nafsi yake kwa ajili yangu — ambaye ndani yake maombi yangu hupata kukubaliwa, ambaye ndani yake nina uhakika wa jibu, ambaye ndani yake jibu litakuwa langu. Bwana Yesu! katika imani hii nitaomba sikuzote wala sitazimia roho. Amina.

MAELEZO

Hitaji la maombi ya kudumu na ya kudai laonekana kwa wengine kuwa linapingana na imani ile ijuayo ya kwamba imekwisha kupokea iombalo (Marko 11:24). Mojawapo ya siri za uhai wa Kimungu ni upatano kati ya taratibu na ghafula, umiliki kamili wa papo hapo, na kuchukua taratibu kusiko kamili. Na hivyo hapa maombi ya kudumu yaonekana kuwa shule ambamo roho huimarishwa kwa ajili ya ujasiri wa imani. Na pamoja na tofauti za matendo ya Roho yamkini kuna wengine ambao kwao imani huchukua zaidi mfumo wa kungoja kwa kudumu; hali kwa wengine, shukrani zenye ushindi huonekana kuwa ndiyo maneno pekee yafaayo ya uhakika wa kuwa wamekwisha kusikiwa.

Kwa namna ya ajabu hitaji la maombi ya kudumu, na kupanda kwa taratibu hata kufikia wepesi zaidi wa kupata jibu, laonyeshwa katika maisha ya Blumhardt. Malalamiko yalikuwa yametolewa dhidi yake ya kupuuza kazi yake kama mhudumu wa injili, na kujitoa kwa kuwaponya wagonjwa; na hasa kuwaponya kwake bila idhini wagonjwa waliokuwa wa makutaniko mengine. Katika utetezi wake aandika: ‘Nilithubutu tu kufanya lile limpasalo yeye aliye na dhamana ya nafsi, na kuomba kwa mujibu wa amri ya Bwana katika Yakobo 1:6, 7. Kwa vyo vyote sikutumainia nguvu yangu mwenyewe, wala kudhani ya kwamba nina kipawa cho chote ambacho wengine hawana. Lakini hili ni kweli, nilijiweka kwa kazi kama mhudumu wa injili, aliye na haki ya kuomba. Lakini upesi niligundua ya kwamba malango ya mbinguni hayakuwa yamefunguliwa kwangu kikamilifu. Mara nyingi nilielekea kustaafu kwa kukata tamaa. Lakini kuwaona wale wagonjwa, ambao hawakuweza kupata msaada po pote, hakukunipa raha. Nililifikiri neno la Bwana: “Ombeni, nanyi mtapewa” (Luka 11:9, 10). Na tena, niliwaza ya kwamba kama Kanisa na wahudumu wake, kwa kutoamini, uvivu, na kutotii, walikuwa wamepoteza kile kilichohitajika ili kuishinda nguvu ya Shetani, ni kwa ajili ya nyakati kama hizo za ukondefu na njaa ndipo Bwana alipounena mfano wa rafiki wa usiku wa manane na mikate yake mitatu. Nilihisi ya kwamba sikustahili hivyo, usiku wa manane, wakati wa giza kuu, kutokea mbele za Mungu kama rafiki yake na kumwombea mtu wa kutaniko langu kile alichohitaji. Na bado, kumwacha bila kutunzwa, sikuweza pia. Na hivyo niliendelea kubisha hodi, kama mfano uelekezavyo, au, kama wengine wamesema, kwa ujasiri mkubwa na kumjaribu Mungu. Iwe iwavyo, sikuweza kumwacha mgeni wangu bila kupewa. Wakati huu mfano wa yule mjane ukawa wa thamani sana kwangu. Niliona ya kwamba Kanisa lilikuwa yule mjane, nami nilikuwa mhudumu wa Kanisa. Nilikuwa na haki ya kuwa kinywa chake dhidi ya adui; lakini kwa muda mrefu Bwana hakutaka. Sikuomba zaidi ya ile mikate mitatu; kile nilichohitaji kwa ajili ya mgeni wangu. Mwishowe Bwana akamsikiliza yule mwombaji wa kudai, akanisaidia. Je, ilikuwa vibaya kwangu kuomba hivyo? Mifano ile miwili bila shaka lazima itumike mahali fulani, na wapi pangeweza kuwaziwa hitaji kubwa zaidi?

Na tunda la maombi yangu lilikuwa nini? Yule rafiki aliyekuwa hapendi hapo mwanzo, hakusema, Nenda sasa; mimi mwenyewe nitampa rafiki yako kile ahitajicho; sikuhitaji wewe; bali alinipa mimi kama rafiki yake, ili nimpe mgeni wangu. Na hivyo niliitumia ile mikate mitatu, na ikanibakia. Lakini kiasi kilikuwa kidogo, na wageni wapya wakaja; kwa sababu waliona nina moyo wa kuwasaidia, na ya kwamba ningejitaabisha hata usiku wa manane kwenda kwa rafiki yangu. Nilipowaombea wao pia, nilipata tena kilichohitajika, na tena ikabakia. Ningewezaje kuzuia ya kwamba wahitaji waliendelea kuja nyumbani kwangu? Je, ningejifanya mgumu, na kusema, Mbona mnakuja kwangu? kuna nyumba kubwa na bora zaidi mjini, nendeni huko. Jibu lao lilikuwa, Bwana mpendwa, hatuwezi kwenda huko. Tumekwisha kwenda huko: walisikitika sana kutuaga kwa njaa hivyo, lakini hawakuweza kujitwika kwenda kumwomba rafiki kile tulichokitaka. Tafadhali nenda, ukatuletee mkate kwa maana twateseka maumivu makuu. Ningefanya nini? Walisema kweli, na mateso yao yaligusa moyo wangu. Ijapokuwa kazi ilinigharimu kiasi gani, nilikwenda tena kila mara, na kupata ile mikate mitatu. Mara nyingi nilipata nilichoomba upesi zaidi kuliko mwanzoni, na pia kwa wingi zaidi. Lakini si wote waliojali mkate huu, hivyo wengine waliondoka nyumbani kwangu wakiwa na njaa.’

Katika mapambano yake ya kwanza na pepo wachafu, ilimchukua zaidi ya miezi kumi na minane ya maombi na kazi kabla ya ushindi wa mwisho kupatikana. Baadaye alikuwa na wepesi kiasi hicho wa kufikia kiti cha enzi, na alisimama katika mawasiliano ya karibu kiasi hicho na ulimwengu usioonekana, hata mara nyingi, barua zilipokuja zikiomba maombi kwa ajili ya wagonjwa, aliweza, baada ya kutazama juu kwa kitambo kimoja tu, kupata jibu kuhusu iwapo wangeponywa.

Kutoka Johann Christophe Blumhardt, Ein Lebenabild von F. Etindel.