Sura 4 · dakika 14 za kusoma · dakika 19 za kusikiliza
Watu Walioomba kwa Kusudi
Uwezo wa maombi umeishinda nguvu ya moto; umezizuia hasira za simba, umeituliza ghasia, umezima vita, umezituliza nguvu za asili, umewafukuza pepo, umevunja minyororo ya mauti, umeipanua milango ya mbinguni, umetuliza magonjwa, umezuia hila, umeiokoa miji na maangamizi, umelisimamisha jua katika mwendo wake, na kuzuia mwendo wa radi. Maombi ni silaha kamili yenye kufaa kwa kila jambo, hazina isiyopungua, mgodi usiokwisha kamwe, anga lisilofunikwa na mawingu, mbingu isiyotikiswa na dhoruba. Ni mzizi, ni chemchemi, ni mama wa baraka elfu.—Chrysostom
Maombi ya watu watakatifu huituliza ghadhabu ya Mungu, hufukuza majaribu, humpinga na kumshinda Ibilisi, huleta huduma na utumishi wa malaika, hubatilisha maamuzi ya Mungu. Maombi huponya ugonjwa na kupata msamaha; hulisimamisha jua katika mwendo wake na kuyazuia magurudumu ya gari la mwezi; hutawala juu ya miungu yote na kufungua na kufunga ghala za mvua, hufungua chumba cha tumbo la uzazi na kuzima nguvu za moto; hufunga vinywa vya simba na kuzipatanisha nguvu zetu zinazoteseka na dhaifu na ukali wa mateso na ukali wa udhalimu; humpendeza Mungu na kutupatia kila tunachohitaji.—Jeremy Taylor
Mambo mengi zaidi hutendwa kwa maombi Kuliko ulimwengu huu uotavyo. Kwa hiyo,
sauti yako na
Ipande kama chemchemi kwa ajili yangu usiku na mchana.
Kwa maana wanadamu wangekuwa bora nini kuliko kondoo au mbuzi,
Walishao uzima kipofu ndani ya akili,
Ikiwa, wakimjua Mungu, hawainui mikono ya maombi
Kwa ajili yao wenyewe na wale wawaitao rafiki?
Kwa maana hivyo dunia yote mviringo kila upande
Imefungwa kwa minyororo ya dhahabu miguuni pa Mungu.—Tennyson
Maombi makamilifu ni jina jingine tu la upendo.—Fenelon
Ilisemwa juu ya marehemu C. H. Spurgeon kwamba alitoka katika kicheko na kuingia katika maombi kwa urahisi wa mtu aliyeishi katika hali zote mbili. Kwake, zoea la maombi lilikuwa huru, lisilofungwa. Maisha yake hayakugawanywa katika vyumba, kimoja kikiwa kimefungiwa mbali na kingine kwa utengano mkali uliozuia mawasiliano yote kati yao. Aliishi katika ushirika wa daima na Baba yake aliye mbinguni. Alikuwa daima karibu na Mungu, na kwa hiyo ilikuwa kawaida kwake kuomba kama ilivyokuwa kawaida kwake kupumua.
“Tumekuwa na wakati mzuri kama nini; na tumshukuru Mungu kwa ajili yake,” alimwambia rafiki yake siku moja, walipokuwa nje chini ya anga la buluu, wamezungukwa na mwanga wa jua wenye utukufu, wakiwa wamefurahia siku ya mapumziko kwa shauku isiyozuiliwa kama ya watoto wa shule. Maombi yalitoka midomoni mwake kwa hiari kama yalivyotoka maneno ya kawaida, wala haikuwapo hata chembe ya kutopatana alipokikaribia kiti cha enzi cha Mungu moja kwa moja kutoka katika tukio lo lote alilokuwa akishiriki.
Huo ndio mtazamo juu ya maombi unaopaswa kumtambulisha kila mtoto wa Mungu. Kuna, na yapaswa kuwapo, nyakati maalumu za kuongea na Mungu, ambapo, mambo mengine yote yakiwa yamefungiwa nje, tunakuja mbele zake kuzungumza naye na kumwacha anene nasi; na kutokana na nyakati hizo huchipuka zoea lile zuri la maombi linalosuka kifungo cha dhahabu kati ya dunia na mbingu. Bila nyakati hizo maalumu zoea la maombi haliwezi kamwe kujengeka; bila hizo hakuna chakula kwa uzima wa kiroho. Kwa njia yake nafsi huinuliwa katika anga jipya—anga la mji wa mbinguni, ambamo ni rahisi kumfungulia Mungu moyo na kusema naye kama mtu asemavyo na rafiki yake.
Hivyo, katika kila hali ya maisha, maombi ndiyo kumiminika kwa nafsi kulikozoeleka kuliko yote, kumgeukia Mungu bila kizuizi kwa ajili ya ushirika na uongozi. Ikiwa ni katika huzuni au furaha, katika kushindwa au kushinda, katika afya au udhaifu, katika msiba au mafanikio, moyo huruka kwenda kukutana na Mungu kama vile mtoto akimbiliavyo mikononi mwa mama yake, akiwa na hakika daima kwamba kwake kuna huruma inayokidhi kila hitaji.
Dk. Adam Clarke, katika tawasifu yake, anaandika kwamba Bw. Wesley alipokuwa akirudi Uingereza kwa meli, kulitokea kuchelewa kwingi kwa sababu ya pepo za mbisho. Wesley alikuwa akisoma, alipotambua kwamba kulikuwa na msukosuko melini, na alipouliza kulikuwa na nini, aliambiwa kwamba upepo ulikuwa wa mbisho. “Basi,” akajibu, “na tuende kwenye maombi.”
Baada ya Dk. Clarke kuomba, Wesley aliangua dua yenye bidii iliyoonekana kuwa zaidi sadaka ya imani kuliko tamaa tu. “Mungu Mwenyezi na wa milele,” aliomba. “Wewe watawala kila mahali, na vitu vyote hutumikia kusudi la mapenzi yako, Wewe wazishika pepo katika ngumi zako na kuketi juu ya gharika ya maji, nawe watawala Mfalme milele. Uziamuru pepo hizi na mawimbi haya yakutii, na utufikishe upesi na salama katika bandari tunayoiendea.”
Nguvu ya dua hii ilisikika na wote. Wesley aliinuka kutoka magotini, hakusema neno, bali alichukua kitabu chake akaendelea kusoma. Dk. Clarke alipanda juu sitahani, na kwa mshangao wake akaikuta meli ikienda kwa matanga, ikifuata njia yake sahihi. Wala haikubadilika hata ilipotia nanga salama. Juu ya badiliko lile la ghafla na jema la upepo, Wesley hakusema neno; kwa maana alikuwa ametazamia kusikiwa kwa ukamilifu kiasi kwamba aliona ni jambo la kawaida kwamba alikuwa amesikiwa.
Hayo yalikuwa maombi yenye kusudi—tamko dhahiri na la moja kwa moja la mtu aliyejua kwamba Mungu anamsikiliza, na kwamba Mungu alikuwa na nia pamoja na uwezo wa kumpa ombi aliloliomba kwake.
Meja D. W. Whittle, katika utangulizi wa habari za maajabu ya maombi, asema hivi juu ya George Müller wa Bristol: “Nilikutana na Bw. Müller katika ofisi ya mizigo ya haraka, asubuhi ya siku tuliyosafiri kwa meli kutoka Quebec kwenda Liverpool. Kama nusu saa kabla ya mashua ndogo kuwapeleka abiria melini, alimwuliza wakala ikiwa kiti cha sitahani kilikuwa kimefika kwa ajili yake kutoka New York. Alijibiwa, “La,” na akaambiwa kwamba kisingeweza kamwe kufika kwa wakati kwa ajili ya meli. Nilikuwa na kiti nilichokuwa nimenunua punde, nikamwambia Bw. Müller juu ya duka lililokuwa karibu, nikashauri, kwa kuwa zilikuwa zimebaki dakika chache tu, kwamba ingekuwa afadhali anunue kimoja mara moja. Jibu lake lilikuwa, “La, ndugu yangu. Baba yetu wa Mbinguni atakileta kiti kutoka New York. Ni kiti anachokitumia Bi Müller. Nilimwandikia ndugu mmoja siku kumi zilizopita, naye akaahidi kuhakikisha kimetumwa hapa juma lililopita. Hakuwa mwepesi kama nilivyotamani, lakini nina hakika Baba yetu wa Mbinguni atakileta kiti. Bi Müller huugua sana baharini, naye ametamani hasa kuwa na kiti hiki hiki, na kwa kuwa hatukukikuta hapa jana, tumeomba maombi maalumu kwamba Baba yetu wa Mbinguni apende kutupatia, nasi tutamtumaini kufanya hivyo.” Mtu huyu mpendwa wa Mungu alipopanda melini kwa amani, akihatarisha Bi Müller kufanya safari bila kiti, wakati ambapo kwa dola mbili hivi angeweza kupatiwa kimoja, naungama niliogopa kwamba Bw. Müller alikuwa akizipeleka kanuni zake za imani mbali mno, wala hakuwa akitenda kwa hekima. Nilizuiliwa katika ofisi ya mizigo kwa dakika kumi baada ya Bw. Müller kuondoka. Nilipoanza tu kuharakisha kwenda gatini, gari la farasi lilikuja barabarani, na juu ya mzigo uliokuwa umewasili punde kutoka New York kilikuwa kiti cha Bw. Müller. Kilipelekwa mara moja kwenye mashua ndogo na kuwekwa mikononi mwangu nikipeleke kwa Bw. Müller, wakati ule ule mashua ilipokuwa ikiondoka gatini (Bwana akiwa na fundisho kwa ajili yangu). Bw. Müller alikipokea kwa uso wa furaha na kuridhika kama wa mtoto aliyepokea wema anaouthamini sana, na kwa heshima akiivua kofia yake na kuikunjia mikono yake juu yake, akamshukuru Baba wa Mbinguni kwa kukileta kiti.”
Mmoja wa waandishi wa barua za Melankthoni anaandika hivi juu ya kuomba kwake Luther: “Siwezi kustaajabia vya kutosha uchangamfu, uthabiti, imani na tumaini la ajabu la mtu huyu katika nyakati hizi za majaribu na za kuudhi. Yeye huzilisha daima hisia hizi za neema kwa kujifunza kwa bidii sana Neno la Mungu. Tena haipiti siku hata moja ambayo hatumii katika maombi angalau saa tatu zilizo bora kuliko zote. Mara moja ilitokea nikamsikia akiomba. Mungu wa neema! Ni roho iliyoje na imani iliyoje iliyomo katika maneno yake! Yeye humwomba Mungu kwa heshima kubwa kana kwamba yu mbele zake, na hata hivyo kwa tumaini na matumaini thabiti kama angemwambia baba au rafiki. “Najua,” alisema, “Wewe u Baba yetu na Mungu wetu; kwa hiyo nina hakika utawabatilisha watesi wa watoto wako. Kwa maana kama ungeshindwa kufanya hivyo, kazi yako mwenyewe, kwa kuwa imefungamana na yetu, ingekuwa hatarini. Ni shauri lako mwenyewe kabisa. Sisi, kwa riziki yako, tumelazimika kushiriki. Kwa hiyo Wewe utakuwa ngome yetu.” Nilipokuwa nikimsikiliza Luther akiomba namna hii, kwa mbali, nafsi yangu ilionekana kuwaka moto ndani yangu, kumsikia mtu huyu akimwambia Mungu kama rafiki, lakini kwa uzito na heshima kubwa hivyo; na pia kumsikia, katika maombi yake, akizisisitiza ahadi zilizomo katika Zaburi, kana kwamba alikuwa na hakika maombi yake yangejibiwa.”
Juu ya William Bramwell, mhubiri mashuhuri wa Kimethodisti huko Uingereza, aliyekuwa wa ajabu kwa bidii yake na maombi yake, sajini meja mmoja asimulia habari hii: “Mwezi Julai, mwaka 1811, kikosi chetu kiliamriwa kwenda Hispania, wakati huo ikiwa uwanja wa vita virefu na vya umwagaji damu. Moyo wangu ulisumbuka kwa uchungu nikiwaza kumwacha mke wangu mpendwa na watoto wanne wasio na msaada katika nchi ngeni, bila mlinzi wala riziki. Bw. Bramwell aliguswa sana na hali yetu, na roho yake yenye huruma ilionekana kuzinywa hisia zote za uchungu za mke wangu mwororo. Aliomba mbele ya kiti cha enzi cha neema mchana na usiku kwa ajili yetu. Mimi na mke wangu tulikaa jioni ya kabla ya safari yetu nyumbani kwa rafiki, pamoja na Bw. Bramwell, aliyeketi akiwa amezama katika mawazo, na alionekana kuwa katika mashindano ya kiroho muda wote. Baada ya chakula cha jioni, ghafla alitoa mkono wake kifuani, akauweka juu ya goti langu, akasema: “Ndugu Riley, sikiliza nitakalosema! Hutakwenda Hispania. Kumbuka ninalokuambia, hutakwenda; kwa maana nimekuwa nikishindana na Mungu kwa ajili yako, na Baba yangu wa Mbinguni anaponishukia kwa rehema kunibariki kwa uwezo wa kumshika Yeye mwenyewe, simwachi kwa urahisi; la, hata nijaliwe jibu. Kwa hiyo waweza kutegemea kwamba wakati ujao nitakaposikia habari zako, utakuwa umekaa katika makao ya kambi.” Jambo hili lilitukia sawasawa na alivyosema. Siku iliyofuata amri ya kwenda Hispania ilibatilishwa.”
Watu hawa waliomba kwa kusudi. Kwao Mungu hakuwa mbali, katika eneo fulani lisilofikika, bali karibu, tayari daima kusikiliza mwito wa watoto wake. Hapakuwa na kizuizi kati yao. Walikuwa katika urafiki kamili, kama mtu aweza kutumia maneno kama hayo juu ya mwanadamu na Muumba wake. Hakuna wingu lililoufunika uso wa Baba mbele ya mtoto wake mwenye kumtumaini, aliyeweza kuutazama uso wa Mungu na kumimina shauku za moyo wake. Na hiyo ndiyo aina ya maombi ambayo Mungu hashindwi kamwe kuyasikia. Yeye ajua kwamba yanatoka katika moyo ulio mmoja na moyo wake; kwa mtu aliyejitoa kabisa kwa mpango wa mbinguni, na kwa hiyo huitega sikio lake na kumpa mtoto anayesihi uhakika kwamba ombi lake limesikiwa na kujibiwa.
Je, sisi sote hatujapata uzoefu kama huo, tulipomkaribia Baba yetu kwa kusudi thabiti lisilogeuka? Katika uchungu wa nafsi tumetafuta kimbilio kutokana na kandamizo la ulimwengu katika ukumbi wa mbinguni; mawimbi ya kukata tamaa yalionekana kutishia maangamizi, na kwa kuwa hakuna njia ya kuokoka iliyoonekana po pote, tulirudi, kama wanafunzi wa zamani, kwenye uweza wa Bwana wetu, tukimlilia atuokoe tusije tukaangamia. Na ndipo, kufumba na kufumbua, jambo likawa limekwisha kutendeka. Mawimbi yalitulia shwari; upepo uliovuma ulikoma kwa amri ya Mungu; uchungu wa nafsi ukageuka kuwa amani ya raha, wakati ambapo juu ya nafsi yote ilitambaa fahamu ya kuwapo kwa Mungu, ikileta pamoja nayo uhakika wa maombi yaliyojibiwa na wokovu mtamu.
“Mimi humwambia Bwana taabu zangu na shida zangu, na kumngoja anipe majibu yake,” asema mtu mmoja wa Mungu. “Na inashangaza jinsi jambo lililoonekana giza sana litakavyokuwa wazi kama kioo katika maombi kwa msaada wa Roho wa Mungu. Nadhani Wakristo hushindwa mara nyingi kupata majibu ya maombi yao kwa sababu hawamngoji Mungu muda wa kutosha. Wao hupiga magoti tu na kusema maneno machache, kisha huruka juu na kulisahau, na kutazamia Mungu awajibu. Kuomba kwa namna hiyo hunikumbusha daima mvulana mdogo apigaye kengele ya mlango wa jirani yake, kisha akakimbia upesi kadiri awezavyo.”
Tunapojenga zoea la maombi tunaingia katika anga jipya. “Je, unatarajia kwenda mbinguni?” mtu mmoja alimwuliza Mskoti mmoja mcha Mungu. “Wewe mtu, mimi naishi huko,” lilikuwa jibu lake la ajabu lisilotazamiwa. Lilikuwa tamko fupi la kweli kuu, kwa maana njia yote ya kwenda mbinguni ni mbingu iliyokwisha kuanza kwa Mkristo anayetembea karibu na Mungu kiasi cha kuzisikia siri anazotaka kumshirikisha.
Mtazamo huu waelezwa kwa uzuri katika habari ya Horace Bushnell, iliyosimuliwa na Dk. Parkes Cadman. Bushnell aligundulika kuwa anaugua ugonjwa usiotibika. Jioni moja Mch. Joseph Twichell alimtembelea, na walipokuwa wameketi pamoja chini ya anga lenye nyota, Bushnell alisema: “Mmoja wetu na aombe.” Twichell alimwomba Bushnell afanye hivyo, naye Bushnell akaanza kuomba; akiuzika uso wake ardhini, aliumimina moyo wake hata, kama Twichell alivyosema alipolikumbuka tukio lile, “Niliogopa kunyosha mkono wangu gizani nisije nikamgusa Mungu.”
Kuwa na Mungu karibu hivyo ni kuingia patakatifu pa patakatifu—kuvuta harufu nzuri ya hewa ya mbinguni, kutembea katika bustani za kupendeza za Edeni. Hakuna kitu ila maombi kiwezacho kumleta Mungu na mwanadamu katika ushirika huu wa furaha. Huo ndio uliokuwa uzoefu wa Samuel Rutherford, kama vile ulivyo uzoefu wa kila mtu apitaye katika lango lile lile. Mtakatifu huyu wa Mungu alipofungwa gerezani wakati mmoja kwa ajili ya dhamiri yake, alifurahia kwa kiwango cha nadra ushirika wa Mungu, akiandika katika shajara yake kwamba Yesu aliingia katika chumba chake cha gereza, na kwamba alipokuja “kila jiwe liling’aa kama yakuti.”
Wengine wengi wameushuhudia ushirika huo huo mtamu, maombi yalipokuwa zoea moja la maisha lililokuwa na maana kwao kuliko kitu kingine cho chote. David Livingstone aliishi katika ulimwengu wa maombi na akaujua mvuto wake wenye neema. Ilikuwa desturi yake kila siku ya kuzaliwa kwake kuandika ombi, na katika siku ya kuzaliwa iliyotangulia ile ya mwisho kabisa, ombi lake lilikuwa hili: “Ee uliye wa Kimungu, sijakupenda kwa bidii, kwa kina, kwa unyofu wa kutosha. Nakuomba unijalie, kabla mwaka huu haujaisha, niwe nimeimaliza kazi yangu.” Ilikuwa mwanzoni kabisa mwa mwaka uliofuata ambapo watumishi wake waaminifu, walipochungulia ndani ya kibanda kule Ilala, mvua ikitiririka kutoka kwenye ukingo wa paa, walimwona bwana wao amepiga magoti kando ya kitanda chake katika hali ya maombi. Alikuwa amekufa akiwa amepiga magoti katika maombi.
Stonewall Jackson alikuwa mtu wa maombi. Yeye alisema: “Nimelijenga zoea hili akilini mwangu kiasi kwamba kamwe siinui gilasi ya maji midomoni mwangu bila kumwomba Mungu baraka yake, kamwe sifungi barua bila kuweka neno la maombi chini ya muhuri, kamwe sichukui barua kutoka posta bila kuyapeleka mawazo yangu mbinguni kwa ufupi, kamwe sibadilishi madarasa yangu katika chumba cha mihadhara bila—ombi la dakika moja kwa ajili ya wanafunzi wa kijeshi wanaotoka na kwa ajili ya wale wanaoingia.”
James Gilmour, mmisionari mwanzilishi huko Mongolia, alikuwa mtu wa maombi. Alikuwa na desturi katika uandishi wake ya kutotumia kamwe karatasi ya kukausha wino. Alijiwekea kanuni kwamba kila alipofika chini ya ukurasa angengoja mpaka wino ukauke, na kutumia muda huo katika maombi.
Kwa njia hii nafsi zao zote zilijazwa na mambo ya Mungu, nao wakawa mwangaza wa harufu nzuri na utukufu wa mbinguni. Tukitembea pamoja na Mungu katika njia za maombi tunapata kitu cha sura yake, na bila kujua tunakuwa mashahidi kwa wengine wa uzuri wake na neema yake. Profesa James, katika kitabu chake mashuhuri, “Varieties of Religious Experience,” anasimulia habari ya mtu wa miaka arobaini na tisa aliyesema: “Mungu ni halisi kwangu kuliko wazo lo lote au kitu au mtu ye yote. Naona kuwapo kwake kwa hakika, na zaidi kadiri ninavyoishi kwa upatano wa karibu zaidi na sheria zake kama zilivyoandikwa katika mwili wangu na akili yangu. Namhisi katika mwanga wa jua au katika mvua; na yote yakichanganyika na utulivu mtamu ndiyo maneno yanayoeleza vizuri zaidi hisia zangu. Nazungumza naye kama na mwenzi katika maombi na sifa, na ushirika wetu ni wa kupendeza. Yeye hunijibu tena na tena, mara nyingi kwa maneno yaliyonenwa wazi kiasi kwamba yaonekana sikio langu la nje lazima liliisikia sauti, lakini kwa kawaida kwa misukumo yenye nguvu akilini. Kwa kawaida ni andiko la Maandiko, likifunua mtazamo mpya fulani juu yake na upendo wake kwangu, na utunzaji wake kwa usalama wangu ... Kwamba Yeye ni wangu nami ni wake hakuniachi kamwe; ni furaha ya kudumu. Bila hilo maisha yangekuwa utupu, jangwa, nyika isiyo na pwani wala njia.”
Ushuhuda wa Sir Thomas Browne nao ni wa kustaajabisha vile vile, yule tabibu mpendwa aliyeishi Norwich mwaka 1605, aliyekuwa mwandishi wa kitabu cha ajabu sana kilichoenea sana, “Religio Medici.” Ingawa Uingereza ilikuwa ikipitia kipindi cha machafuko ya kitaifa na msisimko wa kisiasa, yeye alipata faraja na nguvu katika maombi. “Nimeazimia,” aliandika katika daftari lililoonekana kati ya karatasi zake binafsi baada ya kifo chake, “kuomba zaidi na kuomba sikuzote, kuomba katika kila mahali ambapo utulivu waalika, nyumbani, njiani na barabarani; na kutojua barabara wala kichochoro katika mji huu kisichoweza kushuhudia kwamba sijamsahau Mungu.” Na aongeza: “Nakusudia kutumia nafasi ya kuomba kila ninapoliona kanisa lo lote nitakalolipita, ili Mungu aabudiwe humo katika roho, na nafsi ziokolewe humo; kuomba kila siku kwa ajili ya wagonjwa wangu na kwa ajili ya wagonjwa wa matabibu wengine; ninapoingia katika nyumba yo yote kusema, “Amani ya Mungu na ikae hapa”; baada ya kusikia mahubiri, kuomba baraka juu ya kweli ya Mungu, na juu ya mjumbe wake; ninapomwona mtu mzuri wa sura, kumhimidi Mungu kwa ajili ya viumbe vyake, kuomba kwa ajili ya uzuri wa nafsi ya mtu huyo, ili Mungu amtajirishe kwa neema za ndani, na kwamba nje na ndani vipatane; ninapomwona mtu mwenye ulemavu, kumwomba Mungu awape uzima kamili wa nafsi, na baadaye awape uzuri wa ufufuo.”
Ni kielelezo kilichoje cha roho ya maombi! Mtazamo kama huo ndio kuomba bila kukoma, wadhihirisha zoea la maombi katika dua yake isiyokoma, katika ushirika wake usiokatika, katika maombezi yake ya daima. Ni kielelezo kilichoje pia cha kusudi katika maombi! Ni wangapi kati yetu waweza kusemwa kwamba tunapopishana na watu barabarani tunawaombea, au kwamba tunapoingia nyumbani au kanisani tunawakumbuka wakaao humo au kusanyiko katika maombi kwa Mungu?
Maelezo ya kutofikiri kwetu au kusahau kwetu yamo katika ukweli kwamba kwa wengi wetu maombi ni namna tu ya ubinafsi; maana yake ni kujiombea kitu sisi wenyewe na si zaidi ya hapo.
Na kutokana na mtazamo kama huo twahitaji kuomba tuokolewe.