Kuvuka Mto Hadi Mji wa Dhahabu

“Upitapo katika maji, nitakuwa pamoja nawe.” — kutoka Isaya 43

Hatimaye Mkristo na Mwenye-Tumaini wakakaribia mwisho wa safari yao ndefu. Waliweza kuuona Mji wa Mbinguni uking’aa juu ya kilima chake, kuta zake na lango lake vikimeremeta kama dhahabu. Lakini kati yao na lile lango palikuwa na kitu kimoja cha mwisho: mto mrefu, usio na daraja la kuuvuka.

“Lazima mpite katika mto huu,” wakaambiwa, “la sivyo hamwezi kulifikia lango.” Basi wale marafiki wawili wakaingia — na maji yalikuwa marefu. Mkristo akaanza kuzama, na hofu ikamjaa. “Ninazama!” akalia. “Mawimbi yanapita juu ya kichwa changu!” Wasiwasi wake wote wa zamani ukamrudia kwa nguvu.

Lakini Mwenye-Tumaini akakiinua juu kichwa cha Mkristo, akaita, “Jipe moyo, ndugu yangu — ninaweza kuhisi sakafu ya mto, nayo ni imara!” Naye Mkristo akaikumbuka ahadi ya Mungu: “Upitapo katika maji, nitakuwa pamoja nawe.” Mara miguu yake ikapata ardhi, na pamoja wakavuka salama hadi upande wa pili.

Huko, wenye kung’aa wawili wakawalaki, wakawapandisha hadi kwenye lango la dhahabu. Wakakabidhi barua zao, na lango likafunguka. Wakapewa majoho yanayong’aa, na vinubi, na taji — na walipokuwa wakiingia, kila kengele katika Mji ule ililia kwa furaha, na sauti moja ikasema, “Ingieni katika furaha ya Bwana wenu!”

Mkristo alikuwa amefika nyumbani hatimaye, salama na mwenye furaha tele milele. Na huko ndiko njia ya kumfuata Mungu inakompeleka kila msafiri anayeendelea kumtumaini — njia yote mpaka nyumbani.

Mungu mpendwa, asante kwa kuwa uko pamoja nami njia yote, hata mpaka mwisho kabisa, na kwamba Mji wako ndio nyumbani. Nisaidie niendelee kutembea pamoja nawe. Amina.