Sukari na Maji

“Hata baba yangu na mama yangu wakiniacha, Bwana atanitunza.” — kutoka Zaburi 27

Ramabai alipokuwa na umri wa miaka kumi na sita hivi, njaa kuu ya kutisha ilikuja kusini mwa India. Njaa kuu ni wakati ambapo hakuna chakula cha kutosha. Kufikia wakati huo baba yake Ramabai alikuwa mzee, tena kipofu. Familia ilitumia pesa zao zote kuwapa makuhani zawadi, wakitumaini kwamba miungu ingewasaidia. Lakini msaada haukuja. Punde hawakubaki na kitu chochote kabisa, hata vyungu vyao vya kupikia.

Kwa siku kumi na moja waliishi msituni, wakila majani na tende chache za porini. Baba yake Ramabai alidhani kwamba angekufa. Alimkumbatia Ramabai kwa nguvu na kumpapasa uso wake. “Kumbuka, mwanangu,” alisema, “wewe ni mtoto wangu wa mwisho, mtoto wangu ninayekupenda kuliko wote. Nimekuweka mikononi mwa Mungu wetu.”

Kaka yake, Srinivas, aliwasaidia wote kushuka hadi kijijini. Huko baba yake aliugua. Aliomba sukari kidogo na maji. Walimpa maji, lakini hawakuwa na sukari ya kumpa. Siku chache baadaye alifariki.

Kisha mama yake naye akaugua. Siku moja alikuwa na njaa sana hata akamtuma Ramabai kwa jirani kuomba kipande cha mkate. Ramabai aliona haya sana na huzuni nyingi hata hakuweza kusema neno lolote. Alijitahidi sana asilie, lakini badala yake machozi yakatoka puani! Yule mama mwema alielewa, akampa mkate. Ramabai alikimbia nao nyumbani, lakini mama yake alikuwa dhaifu mno hata asiweze kula. Punde mama yake alifariki, na baada ya muda mfupi dada yake mkubwa naye akafariki.

Baba yake Ramabai hakumjua Yesu. Lakini miaka mingi baadaye, Ramabai alipokuwa amemjua Mungu kupitia Yesu, aliamini kwamba Mungu alikuwa amesikia ombi la baba yake kwa ajili yake siku ile msituni.

Hii ni sehemu ya kusikitisha sana ya hadithi. Mungu hasemi kwamba mambo ya huzuni ni mazuri. Lakini hata wale tunaowapenda wanapoondoka, Mungu hatuachi. Alimshika Ramabai mikononi mwake, na anakushika wewe pia.

Mungu mpendwa, asante kwa kuwa hutaniacha kamwe. Tafadhali uwe karibu na watoto walio na njaa au walio peke yao leo, na uwatunze. Amina.