Martyn Lloyd-Jones — Tabibu Aliyeponya Nafsi

Alikuwa Nani

David Martyn Lloyd-Jones alizaliwa tarehe 20 Desemba, 1899, mjini Cardiff, Wales, mwana wa mkulima wa maziwa aliyeihamishia baadaye familia yake London. Alionyesha vipawa vya kipekee vya kitaaluma na akapata mafunzo ya kuwa tabibu, akawa katikati ya miaka yake ya ishirini msaidizi mdogo wa Sir Thomas Horder, tabibu wa familia ya kifalme na daktari mashuhuri kuliko wote nchini Uingereza. Ilionekana kana kwamba amekusudiwa kufikia vilele vya utabibu wa Kiingereza. Badala yake, mwaka 1927, aliacha kazi yake ya utabibu, akakubali kupunguzwa kwa kipato chake kwa kiasi kikubwa, na akawa mchungaji wa kanisa dogo, lililokuwa likihangaika, la Kikongregeshonali huko Aberavon, kusini mwa Wales — jamii ya wachimba migodi ya tabaka la wafanyakazi. Alihudumu huko kwa miaka kumi na moja kabla ya kukubali wito wa kwenda Westminster Chapel jijini London mwaka 1938, ambako alihubiri kwa miaka thelathini iliyofuata kwa makutaniko ya watu elfu kadhaa. Mafunzo yake ya Biblia ya usiku wa Ijumaa na mfululizo wake mrefu wa mahubiri ya ufafanuzi — pamoja na miaka kumi na mitatu juu ya waraka wa Paulo kwa Warumi — vilizaa mkusanyiko wa mahubiri yaliyochapishwa ambao hadi leo ni miongoni mwa yanayosomwa sana katika ulimwengu unaozungumza Kiingereza. Alifariki mwaka 1981 akiwa na umri wa miaka themanini na moja.

Maono Yake Kuhusu Wito wa Uchungaji

Maono ya Lloyd-Jones kuhusu uchungaji yaliundwa na mafunzo yake ya utabibu kwa namna alizozikiri katika huduma yake yote. Mbinu ya tabibu — uchunguzi wa makini kabla ya kuandika dawa, kuzingatia visababishi vya ndani badala ya dalili za juujuu, kukataa kutoa tiba iliyoshughulikia tu lalamiko lililojitokeza huku ikiuacha ugonjwa wa ndani zaidi bila kuguswa — ilikuwa, aliamini, ndiyo hasa mbinu iliyohitajika kwa mchungaji-mhubiri mwaminifu. Kutaniko lililopewa faraja bila uchunguzi lilikuwa kama mgonjwa aliyeagizwa arudi nyumbani akiwa na dawa ya maumivu wakati alichohitaji kilikuwa upasuaji. Wajibu wa kwanza wa mchungaji-tabibu ulikuwa kwa ukweli wa hali halisi, si kwa faraja ya mgonjwa.

Imani ya ndani kabisa ya Lloyd-Jones kuhusu kuhubiri — jambo alilolichukulia kuwa tendo kuu la uchungaji — ilikuwa kwamba si kutoa habari tu wala hata mafundisho tu, bali ni tukio ambalo ndani yake Mungu Mwenyewe hunena kupitia Neno Lake kwa kutaniko lililokusanyika. Alikuwa na theolojia ya Neno linalohubiriwa kama sauti hai ya Mungu, iliyojengwa juu ya maelezo ya Paulo kuhusu jinsi injili ilivyopokewa huko Thesalonike: “Kwa hiyo sisi nasi twamshukuru Mungu bila kukoma, kwa kuwa mlipolipokea lile neno la Mungu mlilolisikia kwetu, mlilipokea si kama neno la wanadamu, bali kama neno la Mungu, kama vile lilivyo kweli kweli, litendalo kazi ndani yenu ninyi mnaoamini” (1 Wathesalonike 2:13). Neno lilikuwa likitenda kazi — si mhubiri, si hubiri lenyewe, bali Neno lenyewe, hai na lenye nguvu ndani ya wale walioipokea. Kazi ya mhubiri ilikuwa kujiondoa katika njia ya utendaji huo na kuliacha Neno lifanye lile ambalo Neno peke yake ndilo liwezalo kufanya.

Mfululizo wake mkuu wa mahubiri, hasa ufafanuzi wake wa Warumi, ulikuwa tendo endelevu la utunzaji wa kichungaji kwa mtu mzima. Aliamini kwamba kuhubiri mafundisho, kunapofanywa vizuri, hakukuwa kinyume cha uchangamfu wa kichungaji bali ndicho kielelezo chake cha ndani kabisa — kwa sababu watu walioyaelewa waziwazi mafundisho ya neema, kuhesabiwa haki, na utakaso ndio waliokuwa na maandalizi bora zaidi ya kuvumilia mateso, kupinga majaribu, na kudumisha imani chini ya shinikizo. Alilijenga hili juu ya maneno ya Paulo mwenyewe kuhusu mbinu yake: “Kwa maana siionei haya injili; kwa sababu ni uweza wa Mungu uuletao wokovu kwa kila aaminiye, kwa Myahudi kwanza, na kwa Myunani pia. Kwa maana katika injili haki ya Mungu inadhihirishwa” (Warumi 1:16–17). Injili katika utajiri wake kamili wa kimafundisho haikuwa mzigo wa kusimamiwa bali nguvu ya kufunguliwa. Miaka yake thelathini ya kuhubiri kwa ufafanuzi ilikuwa miaka thelathini ya kuifungua nguvu hiyo.

Lloyd-Jones alikuwa na wasiwasi mkubwa, kama Tozer, kuhusu kile alichokiona kuwa kudharaulishwa kwa ibada ya Kikristo katikati ya karne ya ishirini. Aliamini kwamba kanisa lilikuwa likibadilisha hatua kwa hatua utendaji wa kibinadamu badala ya kukutana na Mungu — kwamba mikutano ya maombi ilikuwa imekuwa mikutano ya kupanga, ibada zilikuwa zimekuwa maonyesho, na uinjilisti ulikuwa umekuwa ufundi wa kuuza. Aliliita kanisa lirudi kwenye maelezo ya kitabu cha Matendo kuhusu jamii ya kwanza kabisa: “Wakawa wakidumu katika fundisho la mitume, na katika ushirika, na katika kuumega mkate, na katika kusali. Kila mtu akajawa na kicho kwa ajili ya maajabu mengi na ishara zilizofanywa na mitume” (Matendo 2:42–43).

Kicho ndicho kilichokosekana. Kanisa lililokuwa limepoteza kicho chake mbele za Mungu lilikuwa limepoteza kitu cha msingi, na wingi wowote wa mipango au shughuli usingeweza kukibadilisha.

Vivyo hivyo alisisitiza kwamba mchungaji ni lazima ahubiri kusudi lote la Mungu, pamoja na pande zake zenye kudai zaidi na zisizopendeza. Aliona hotuba ya Paulo kule Mileto kwa wazee wa Efeso kuwa fungu lenye kuchunguza zaidi kuliko mafungu yote katika Agano Jipya kwa mtu yeyote aliye katika ofisi ya uchungaji: “Kwa maana sikujiepusha na kuwahubiria habari ya kusudi lote la Mungu. Jiangalieni nafsi zenu, na lile kundi lote nalo, ambalo Roho Mtakatifu amewaweka ninyi kuwa waangalizi ndani yake; lichungeni kanisa lake Mungu, alilolinunua kwa damu yake mwenyewe” (Matendo 20:27–28).

Kusudi lote la Mungu: si uteuzi uliopangwa kwa uangalifu, si sehemu zenye kupendeza, si sehemu zile ambazo zingezaa mwitikio mzuri, bali kila kitu — kikihubiriwa kwa mamlaka kamili ya mtu aliyeelewa kwamba gharama iliyolipwa kwa ajili ya nafsi hizi ilikuwa damu ya Mwana wa Mungu.

Maisha ya kichungaji ya Lloyd-Jones huko Westminster Chapel yalikuwa ya kujihusisha kwa kina, bila haraka, na kwa kudumu na kutaniko lake kupitia kuhubiri, ushauri wa binafsi, na maombi. Mara nyingi alielezwa na wale waliomjua kuwa mtu ambaye uwepo wake ulibeba sifa ya uzito wa kiroho — si ukali, bali uzito wenye kicho, uzito wa mtu aliyeishi mbele za Mungu na kulijua hilo. Alikuwa amelipokea ndani yake lile aliloliamuru mwandishi wa Waraka kwa Waebrania: “Basi na sisi pia, kwa kuwa tunazungukwa na wingu kubwa la mashahidi namna hii, na tuweke kando kila mzigo mzito, na ile dhambi ituzingayo kwa upesi; na tupige mbio kwa saburi katika yale mashindano yaliyowekwa mbele yetu, tukimtazama Yesu mwenye kuanzisha na mwenye kuitimiza imani yetu” (Waebrania 12:1–2). Alipiga mbio kwa saburi. Aliyakaza macho yake juu ya Yesu. Aliyamaliza mashindano. Na kutaniko aliloliacha nyuma lilikuwa tajiri zaidi kwa kila mwaka aliolihudumia.

Sala

Bwana wa Neno na wa Roho, tufanye kuwa wachungaji ambao hawaionei haya injili kamili na wanaokataa kuyapa makutaniko yetu vitu vya kuridhisha badala ya kile halisi. Utupe subira ya Lloyd-Jones kwa ajili ya kazi ndefu ya kuhubiri kwa ufafanuzi, jicho lake la uchunguzi la kuona kile ambacho watu wetu wanakihitaji kweli, na uzito wake mtakatifu — uzito wa mtu ajuaye kwamba amesimama kati ya Neno lililo hai na wasikilizaji wake wanaokufa. Huduma zetu na zisipimwe kwa ukubwa bali kwa uaminifu kwa kusudi lote la Mungu. Amina.