Wanaume Waliozitikisa Mbingu
David Brainerd — Mwali Uliowaka kwa Mng’ao Mkuu na kwa Muda Mfupi

Sura 9 · dakika 4 za kusoma · dakika 5 za kusikiliza

David Brainerd — Mwali Uliowaka kwa Mng’ao Mkuu na kwa Muda Mfupi

Alikuwa Nani

David Brainerd alizaliwa Aprili 20, 1718, huko Haddam, Connecticut, katika familia ya Kipuritani iliyojeruhiwa na huzuni mapema — wazazi wake wote wawili walifariki kabla hajafikisha miaka kumi na mitano. Aliingia Chuo cha Yale mwaka 1739, wakati Uamsho Mkuu ulipokuwa kileleni mwake, akafukuzwa mwaka 1742 kwa sababu ya kauli isiyo ya busara aliyoitoa wakati wa mabishano ya kidini, na Wakongregationali wakamnyima kuwekwa wakfu.

Akitumwa na Chama cha Uskoti cha Kueneza Maarifa ya Kikristo, alihudumu kama mmisionari kwa Wenyeji wa Amerika huko New York, New Jersey, na Pennsylvania hadi kifo chake kwa kifua kikuu mwaka 1747 akiwa na miaka ishirini na tisa — nyumbani kwa Jonathan Edwards, aliyeihariri na kuichapisha shajara yake. Tangu hapo shajara hiyo imewapeleka watu wengi zaidi kwenye umisionari kuliko pengine maandishi yoyote yasiyo ya Biblia katika historia ya kanisa, ikisomwa na kuthaminiwa na William Carey, John Wesley, Jim Elliot, na mamilioni ya Wakristo wa kawaida katika karne tatu.

Fundisho Lake Kuu Juu ya Maombi

Shajara ya Brainerd, katika kiini chake, ni theolojia ya maombi iliyoandikwa si kwa hoja bali kwa uzoefu.

Si kitabu cha kustarehesha. Ni simulizi ghafi, lisilopambwa, la nafsi iliyokuwa katika uchungu karibu wakati wote — mfadhaiko mzito kiasi kwamba alijieleza kuwa wakati mwingine hakuweza kuinuka kitandani, upweke mkali kiasi kwamba alihisi anaishi “kama kiumbe aliyefukuzwa kutoka ulimwenguni,” na udhaifu wa mwili mkubwa kiasi kwamba wakati mwingine alihubiri huku akitoka damu mapafuni.

Hata hivyo, katika hayo yote, na hasa kwa sababu ya hayo yote, alisukumwa hadi kina cha maombi ambacho wenzake wa zama zake walioishi kwa raha hawakukifikia kamwe.

Kiini cha theolojia ya maombi ya Brainerd kilikuwa utoshelevu kamili wa Mungu mbele ya upungufu kamili wa yule anayeomba. Hakuwa na kitu cha kumletea Mungu — si afya, si ufasaha, si mvuto wa asili, si rasilimali za kiutawala. Alichokuwa nacho ni roho iliyovunjika na hitaji la dharura. Naye akagundua kwamba hilo ndilo hasa, katika mpango wa Mungu, lililohitajika: “Dhabihu za Mungu ni roho iliyovunjika; Moyo uliovunjika na kupondeka, Ee Mungu, hutaudharau” (Zaburi 51:17). Kuvunjika kwake hakukuwa kasoro ya kiroho iliyopaswa kushindwa. Kulikuwa sifa ya kiroho ambayo Mungu aliiheshimu kwa namna ya pekee. Kila uamsho katika historia ya kanisa umetanguliwa na maombi ya aina hii — maombi ya watu ambao hawakubakiwa na kitu ila Mungu, nao wakagundua kwamba Mungu, kwa kweli, alitosha.

Brainerd alikaa siku kadhaa mfululizo nyikani kuzunguka kibanda chake kidogo, akiwa amelala kifudifudi juu ya ardhi iliyoganda, akiwaombea Wenyeji ambao aliishi miongoni mwao. Alivieleza vipindi hivyo kwa uwazi kiasi kwamba msomaji huhisi ardhi baridi chini yake na uzito wa anga juu yake. Hakuwa akionyesha utakatifu mbele ya hadhira; hapakuwa na hadhira. Alikuwa kijana mgonjwa peke yake nyikani, akimsonga Mungu kwa yote aliyokuwa nayo — ambayo hayakuwa mengi — akigundua kwamba Mungu alimrudishia kila kitu alichohitaji. Aliandika juu ya “kushindana na Mungu katika maombi” na juu ya kutoka katika vipindi hivyo si na nguvu za ushindi za mtu mwenye afya ya asili, bali na kitu kilichotulia zaidi, kinachodumu zaidi, na chenye nguvu zaidi: uhakika thabiti kwamba Mungu alikuwa amemsikia.

Uamsho wa Crossweeksung, New Jersey, mwezi Agosti 1745 ulikuwa tunda la moja kwa moja la maombi hayo.

Brainerd alikuwa ameiombea jamii ya Wadelaware wa huko kwa miezi mingi, mara nyingi akiwataja watu mahususi kwa majina, mara nyingi kwa machozi. Roho aliposhuka Agosti 8, alishuka kwa nguvu iliyoifanya jamii nzima kulia, kuchomwa mioyo, na kupiga kelele wakiomba rehema. Brainerd mwenyewe alikuwa mgonjwa kiasi cha karibu kushindwa kuyatazama yaliyokuwa yakitokea, lakini aliyatambua kwa uhakika kamili: hili lilikuwa jibu la maombi. Si la hoja zake za kitheolojia za kina wala ustadi wake wa kuwasiliana — bali la maombi yake. Zekaria 4:6 lingeweza kuwa kauli mbiu ya huduma yake yote: “Si kwa uwezo, wala si kwa nguvu, bali kwa roho yangu, asema Bwana wa majeshi”.

Pia alifundisha, kwa kielelezo chake, uhusiano kati ya unyofu wa moyo na maombezi yenye matokeo.

Brainerd alijichunguza bila huruma. Shajara yake ina makumi ya maingizo ambamo anaungama kiburi, ubaridi, kutodumu kiroho, na jaribu lisiloisha la kukata tamaa. Alileta kila moja ya hayo kwa Mungu kwa uwazi uliofanya shajara yake kuwa somo lisilostarehesha kwa vizazi vya Wakristo. Lakini uwazi wake wenyewe ulikuwa namna ya maombi — aina ile ambayo Zaburi 62:8 inaieleza: “Enyi watu, mtumainini sikuzote; mimineni mioyo yenu mbele zake; Mungu ni kimbilio letu”. Brainerd aliumimina moyo wake — sehemu nzuri na sehemu mbaya, imani na shaka, upendo na uchovu — akamkuta Mungu kuwa kimbilio pana la kutosha kuyabeba yote.

Baada ya kuisoma shajara ya Brainerd, Jonathan Edwards alisema kwamba ilimtamanisha maisha ya maombi ya kina kuliko karibu kitu kingine chochote alichowahi kusoma. Kijana aliyefariki akiwa na miaka ishirini na tisa, asiyejulikana na asiyeombolezwa na ulimwengu mpana, ameyaathiri maisha ya maombi ya vizazi vilivyofuata kuliko majina mengi mashuhuri ya zama zake. Hiki ndicho kitendawili kilicho katika kiini cha Ufalme: wale walioonekana dhaifu zaidi, waliovunjika zaidi, waliofichika zaidi, mara nyingi ndio ambao kupitia kwao nguvu za Mungu zilitiririka kwa uhuru zaidi.

Sala

Bwana, kama David Brainerd, utufundishe kuomba katika udhaifu wetu na si katika nguvu zetu tu. Kuvunjika kwetu na kuwe chombo cha nguvu zako, na ufupi wa maisha yetu duniani uzidishe haraka yetu ya kuwaombea wale ambao bado hawajalisikia jina lako. Amina.

Umemaliza David Brainerd — Mwali Uliowaka kwa Mng’ao Mkuu na kwa Muda Mfupi