Sura 8 · dakika 5 za kusoma · dakika 6 za kusikiliza
John Hyde Mwombaji — Mtume wa Maombi Nchini India
Alikuwa Nani
John Nelson Hyde alizaliwa tarehe 9 Novemba 1865, huko Carrollton, Illinois, akiwa mwana wa mchungaji wa Kipresbiteri aliyeomba kwamba Mungu apeleke watenda kazi katika mavuno yake. Baada ya kuhitimu katika Seminari ya Kitheolojia ya McCormick mwaka 1892, Hyde alisafiri kwa meli kwenda eneo la Punjab kaskazini mwa India, akiwa na uziwi wa sehemu — hali ambayo waliompenda walikuja kuiona kuwa njia ya Mungu ya kulifunga sikio lake la nje kwa kelele za dunia na kulifungua zaidi sikio lake la ndani kwa mbingu.
Alifanya kazi India kwa karibu miaka ishirini, akawa mwombezi mashuhuri kuliko wote wa kizazi chake, na alifariki kwa uvimbe mbaya mwaka 1912, akiwa na miaka arobaini na sita, mwili wake ukiwa umechakaa. Rafiki zake walisimulia juu ya daktari aliyekuta moyo wake umehama mahali pake kifuani, nao waliamini kwamba mkazo mrefu wa maombezi yake ya machozi ndio uliosababisha hivyo. Aliwaacha waamini wa Kihindi waliomwombolezea kama baba, pamoja na urithi wa maombi unaoendelea kufafanua maana ya kuwa mwombezi.
Fundisho Lake Kuu Juu ya Maombi
Maisha ya maombi ya Hyde hayawezi kueleweka bila dhana iliyoyaongoza: mzigo. Hakuyaendea maombi kama nidhamu ya kudumishwa au wajibu wa kutimizwa. Aliyaendea kama uzito asioweza kuuweka chini — upendo wa kina, wenye kuuma, uliotolewa na Roho, kwa watu wa India wasiookoka, upendo uliojidhihirisha bila kuepukika katika maombezi ya kudumu, ya machozi, ya utungu mkuu. Waliomjua walieleza mtu aliyeonekana kulemewa kimwili na upotevu wa kiroho uliomzunguka, kana kwamba aliweza kuuhisi ukimkandamiza kifuani. Hii haikuwa huzuni ya kiugonjwa wala maigizo ya kidini. Ilikuwa mbubujiko halisi wa upendo uliowekwa ndani yake na Roho Mtakatifu — upendo usioweza kujieleza ipasavyo isipokuwa katika maombi.
Aliishi kile Paulo alichokieleza katika Wagalatia 4:19 — “Vitoto vyangu, ambao kwa ajili yenu naona utungu tena mpaka Kristo aumbike ndani yenu.” Mwombezi abebaye kweli mzigo kwa ajili ya nafsi ya mwingine hamtaji tu mtu huyo kwa Mungu; anamtaabikia kwa nguvu ya mwanamke aliye katika saa ngumu kuliko zote za kujifungua — akisukuma, akiugua, akikataa kuachilia mpaka kuzaliwa kwa kiroho kutokee. Hyde alikuwa amepokea mzigo wa namna hii kwa ajili ya watu mmoja mmoja, kwa ajili ya watenda kazi wa Kihindi na wamisionari waliokusanyika katika Mkutano wa kila mwaka wa Sialkot, na kwa ajili ya umati mpana wa mamilioni ya India ambao hawakuwa wamesikia kamwe jina la Yesu.
Maelezo ya Paulo juu ya kuugua kwa Roho Mwenyewe — “Roho mwenyewe hutuombea kwa kuugua kusikoweza kutamkwa” (Warumi 8:26) — hayakuwa faraja ya kitheolojia tu kwa Hyde; yalikuwa uhalisi aliouonja katika maisha yake ya maombi. Yeye alikuwa chombo tu ambacho maombezi ya Roho Mwenyewe yalipitia.
Matunda ya kivitendo ya maisha ya maombi ya Hyde yalikuwa ya kushangaza. Masimulizi ya kiibada yanaeleza kwamba, karibu na Mkutano wa Sialkot wa mwaka 1908, alifanya agano na Mungu kwa ajili ya angalau nafsi moja kila siku, akaona zaidi ya mia nne wakimjia Kristo mwaka ule; kwamba aliliinua ombi lake hadi nafsi mbili kwa siku, kisha nne. Hakuna kumbukumbu ya misheni ya wakati ule inayothibitisha takwimu hizo kamili, lakini uwanja aliouombea unatoa ushahidi wake wenyewe: huko Moga, alikofanya kazi katika miaka yake ya mwisho, idadi ya waliobatizwa iliongezeka mwaka baada ya mwaka hadi watu 685 walipobatizwa mwaka 1910. Matunda yaliongezeka kwa kadiri ya mzigo aliokuwa tayari kuubeba. Hii haikuwa kanuni aliyoitumia; ulikuwa uhusiano aliouzidisha kina. Kila mwaka wa maombi uliuzidisha ujuzi wake wa moyo wa Mungu kwa India, ukaongeza uwezo wake mwenyewe wa kubeba mzigo, na kuupanua uhakika wake kwamba shauku ya Mungu kwa wokovu wa waliopotea ilikuwa kubwa hata kuliko yake.
Kwa kielelezo chake, Hyde alifundisha kwamba maombezi ya kujitambulisha na mwombewa — maombi yanayoingia katika hali ya yule anayeombewa — ndiyo aina ya maombi yenye gharama kubwa zaidi na yenye matokeo zaidi. Hakuwaombea waliopotea wa India akiwa mbali, salama na kwa starehe. Aliwalilia. Wakati mwingine alikaa bila chakula kwa siku kadhaa, si kama maonyesho ya kiroho bali kwa sababu mzigo aliobeba ulikuwa mzito kiasi kwamba haukuacha nafasi ya hamu ya kula. Hii ndiyo roho ya Warumi 9:1–3, ambapo Paulo anaandika — kwa ukali wa kushtua — kwamba angeweza kuomba yeye mwenyewe aharimishwe, ikiwa hilo lingeleta wokovu wa watu wake mwenyewe. Hyde aliilipa gharama hiyo kwa hiari, na matokeo yake yalionekana katika matunda yake na mwilini mwake pia.
Aliomba pia kwa imani isiyo ya kawaida — imani tulivu, thabiti, ya mtu aliyekaa masaa mengi sana mbele za Mungu hata hakuweza tena kutilia shaka kwa dhati utayari wake wa kuokoa. Aliomba kwa msingi wa shauku ya Mungu Mwenyewe aliyoitamka: “Bwana hakawii kutimiza ahadi yake, kama wengine wanavyodhani kukawia; bali huvumilia kwenu, maana hapendi mtu ye yote apotee, bali wote wafikilie toba” (2 Petro 3:9). Hyde alipoomba nafsi fulani iokolewe, hakuwa akimwomba Mungu atende jambo asilopenda kulitenda. Alikuwa akiungana na shauku ya moyo wa Mungu Mwenyewe — na upatano huo wa shauku ya mwombezi na shauku ya Mungu ndio sababu hasa maombi yake yalijibiwa kwa uthabiti hivyo.
Urithi wa Hyde Mwombaji ni karipio la kudumu kwa maombi membamba, ya haraka, yaliyotawanyika, yanayohesabiwa kuwa maombezi katika sehemu kubwa ya kanisa la leo — na pia mwaliko wa kudumu kwa jambo lenye kina zaidi. Maneno ya Yakobo ni kweli vivyo hivyo kwa kila kizazi: “Kuomba kwake mwenye haki kwafaa sana, kukiwa kwa bidii” (Yakobo 5:16). Hyde alikuwa mwenye haki — si kwa sifa yake mwenyewe, bali katika Kristo. Na kuomba kwake kulifaa sana. Mchanganyiko uo huo unapatikana kwa kila mwamini aliye tayari kulipa gharama ya maombezi ya kweli.
Sala
Roho Mtakatifu, utujalie sehemu ya mzigo ambao Hyde Mwombaji aliubeba — upendo kwa waliopotea ulio wa kina kiasi kwamba unatupigisha magoti, huruma kwa vipofu wa kiroho iliyo kali kiasi kwamba hatuwezi kupumzika mpaka waone. Utujaze maombezi yako mwenyewe kwa ajili ya ulimwengu usiomjua Mwokozi wake. Amina.