Sura 7 · dakika 4 za kusoma · dakika 5 za kusikiliza
George Müller — Mtu Ambaye Maombi Yake Yaliwalisha Yatima
Alikuwa Nani
George Müller alizaliwa mwaka 1805 huko Prussia, mwana wa mtoza ushuru, na kwa ushuhuda wake mwenyewe ulio wazi alitumia miaka yake ya ujanani katika udanganyifu, wizi mdogo mdogo, na ulevi — hata akafungwa gerezani kwa muda mfupi akiwa kijana. Mwaka 1825, alipohudhuria mkutano wa maombi katika nyumba ya mtu binafsi, alikutana na Mungu aliye hai akabadilishwa. Alihamia Bristol, Uingereza, akajiunga na Plymouth Brethren, na mwaka 1836 akafungua nyumba yake ya kwanza ya yatima akiwa hana karibu kitu mkononi. Katika maisha yake ya huduma aliwatunza watoto yatima zaidi ya 10,000, akaanzisha shule 117 zilizowapa watoto 120,000 elimu ya Kikristo, na kuwategemeza mamia ya wamisionari ulimwenguni kote — bila kuomba fedha hadharani hata mara moja, kwa maombi peke yake. Aliandika kumbukumbu za maombi zaidi ya 50,000 yaliyojibiwa kabla ya kifo chake mwaka 1898, akiwa na umri wa miaka tisini na miwili.
Fundisho Lake Kuu Juu ya Maombi
Jiwe kuu la pembeni la maisha yote ya maombi ya Müller lilikuwa unyofu mkubwa: kumshika Mungu kwa neno lake. Si kumshika Mungu kwa hisia isiyo wazi ya uwezekano wa kiroho, si kwa kiwango cha mivuto ya kihisia au hisia za kidini zenye matumaini — bali kumshika Mungu kwa kiwango halisi, cha neno kwa neno, cha ahadi zake zilizoandikwa katika Maandiko. Müller angechagua ahadi mahususi, kuitafakari mpaka awe na hakika kwamba inahusu hali yake, kisha kuiweka mbele za Mungu kama msingi wa ombi lake — kwa utulivu, kwa saburi, na kwa uhakika thabiti wa mtu aliyeshika hati iliyotiwa sahihi mkononi mwake. Mfano aliopenda zaidi ulikuwa hundi ya benki: mtu aliyeshika hundi halali kutoka akaunti yenye fedha hakuisihi benki iiheshimu. Aliiwasilisha, akasubiri malipo yakamilike.
Andiko alilorudia mara nyingi zaidi lilikuwa ahadi ya Yesu Mwenyewe: “Ombeni, nanyi mtapewa; tafuteni, nanyi mtaona; bisheni, nanyi mtafunguliwa. Kwa maana kila aombaye hupokea, naye atafutaye huona, naye abishaye atafunguliwa” (Mathayo 7:7–8). Müller aliamini kwamba neno “kila” ndilo neno muhimu kuliko yote katika kifungu hicho. Si kila aliye jitu la kiroho — bali kila aombaye. Ahadi ilikuwa ya watu wote, naye Müller alikataa kuichukulia kuwa kitu kidogo kuliko hicho. Aliandika: “Mwanzo wa wasiwasi ni mwisho wa imani, na mwanzo wa imani ya kweli ni mwisho wa wasiwasi.” Huu ulikuwa usadikisho uliopatikana kwa taabu wa mtu aliyekuwa ameijaribu ahadi hiyo mara elfu kumi na kuiona kuwa ya kuaminika kila mara.
Müller alifundisha pia kwamba hali ya moyo mbele za Mungu haitengani na nguvu ya maombi. Alikuwa mwangalifu kuungama dhambi alizozijua kabla ya kumletea Mungu maombi yake, na alisisitiza kwamba kutosamehe kusikoshughulikiwa, kuasi kwa makusudi, au moyo uliogawanyika ndiyo mabwawa makubwa yanayouzuia mto wa maombi yaliyojibiwa. Alichota katika 1 Yohana 3:22 — “na lo lote tuombalo, twalipokea kwake, kwa kuwa twazishika amri zake, na kuyatenda yapendezayo machoni pake” — si kama kanuni ya kupata kwa matendo bali kama kweli ya kiuhusiano: maombi yaliyojibiwa hutiririka kupitia moyo ulioelekezwa kweli kwa Mungu katika utii na upendo.
Msisitizo wake wa pekee kuliko yote ulikuwa zoezi la kuomba kwa umahususi kwa ajili ya mahitaji mahususi, akitarajia kwa umahususi majibu mahususi. Müller aliweka shajara za maombi zenye maelezo kamili, akiandika tarehe halisi, ombi halisi, na jibu halisi kwa kila moja ya maombi yake zaidi ya elfu hamsini yaliyoandikwa.
Kila jibu lililoandikwa lilikuwa jiwe katika kumbukumbu ya uaminifu wa Mungu. Mtunga Zaburi alilielewa hili: “Onjeni, mwone ya kuwa Bwana yu mwema” (Zaburi 34:8). Müller alikuwa ameonja, tena na tena, wala hakupoteza hamu yake kamwe.
Mojawapo ya hadithi maarufu zaidi kutoka nyumba za yatima za Ashley Down inaonyesha theolojia yake ya maombi. Asubuhi moja, watoto mia tatu waliketi kwa ajili ya kifungua kinywa — wala hapakuwa na kipande hata kimoja cha chakula nyumbani. Müller alimshukuru Mungu kwa chakula kana kwamba kilikuwa kimekwisha kuletwa. Dakika chache baadaye, mwokaji mikate aligonga mlangoni akiwa na mikate ya ziada isiyotarajiwa. Kabla haijagawanywa, muuza maziwa alitokea: mkokoteni wake ulikuwa umeharibika nje ya lango, naye alihitaji kushusha shehena yake yote ya maziwa mabichi. Hakuna mtoto hata mmoja aliyekosa mlo. Kwa Müller, haya yalikuwa tu matokeo ya kawaida ya Marko 11:24: “Kwa sababu hiyo nawaambia, yo yote myaombayo mkisali, aminini ya kwamba mnayapokea, nayo yatakuwa yenu.” Alikuwa ameamini. Alikuwa amepokea. Kama siku zote.
Fundisho la mwisho la Müller, na pengine lililo muhimu kuliko yote, lilihusu kusudi la maombi yaliyojibiwa: hayakuwa hasa kwa faida ya anayeomba, bali kwa utukufu wa Mungu. Maisha yake yalikuwa hoja ya miaka sabini juu ya uaminifu wa Maandiko. Kama Paulo alivyoandika: “Basi yeye mwenye kuweza kufanya nyingi mno kuliko yote tuyaombayo au tuyawazayo, kwa kadiri ya nguvu itendayo kazi ndani yetu, yeye atukuzwe” (Waefeso 3:20–21). Müller alikuwa ameona kwamba ile “nyingi mno” si chumvi ya kishairi, bali maelezo ya kweli tupu ya jinsi Mungu anavyotenda kweli watu wake wanapoomba kweli.
Sala
Baba, utupe imani sahili ya kitoto ya George Müller — imani inayokushika kwa Neno lako bila kusitasita, imani inayopiga magoti mbele ya kabati tupu na kuinuka kwa matarajio yenye uhakika. Tufundishe kukufanya Wewe kuwa tegemeo letu la kwanza, si kimbilio letu la mwisho. Amina.