Pandita Ramabai — Msomi Aliyetoa Yote kwa Ajili ya Binti za India

Alikuwa Nani

Pandita Ramabai Dongre Medhavi alizaliwa tarehe 23 Aprili 1858, katika misitu ya Western Ghats, India, binti wa msomi wa Kihindu wa tabaka la Brahmin lenye mila kali, aliyethubutu kuwafundisha mke na binti zake Kisanskrit, akikaidi mila ya matabaka ya karne nyingi. Familia ikawa wasafiri wa hija, wakitembelea kila hekalu kuu la Kihindu nchini India katika kutafuta kiroho. Wazazi na dada yake walikufa kwa njaa kati ya 1874–1877, na Pandita — peke yake, maskini kabisa, na aliyekata tamaa kwa kina — alisafiri hadi Calcutta, ambako ustadi wake wa Kisanskrit uliwashangaza wasomi hata wakamtunuku cheo cha “Pandita” (Mwenye Elimu) na “Sarasvati” — heshima ambazo hakuna mwanamke aliyewahi kupokea awali. Alisafiri hadi Uingereza, akakutana na Ukristo, na akabatizwa mwaka 1883. Alirudi India, akaanzisha Mukti Mission (“Wokovu”) huko Pune kwa ajili ya wajane maskini na wasichana yatima, akatafsiri Biblia nzima kutoka Kiebrania na Kiyunani hadi Kimarathi — mradi uliochukua miaka kumi na mitatu ya mwisho ya maisha yake — na akaandaa Uamsho wa Mukti wa 1905–1906, uliotangulia Azusa Street na kuwasha uamsho kote India. Alifariki mwaka 1922 akiwa na miaka sitini na minne, siku moja baada ya kumaliza tafsiri yake ya Biblia.

Maono Yake ya Huduma ya Kimisheni na ya Kidhabihu

Maono ya Ramabai ya kimisheni hayakutenganishwa na mazingira yake ya kijamii. Wajane wa India — mara nyingi waliofanywa wajane wakiwa watoto katika ndoa zilizopangwa, waliotengwa na jamii, mara kwa mara wakisukumwa kwenye njaa au ukahaba wa kulazimishwa — walikuwa miongoni mwa watu waliodharauliwa na kuachwa zaidi duniani. Kwa Ramabai, kwamba Mungu alikuwa na kusudi mahususi kwa wanawake hawa haikuwa nadharia ya kijamii bali imani ya Kimaandiko. Katika Mungu wa Biblia alikuwa amempata Baba aliyemwona mjane, yatima, na aliyetupwa kwa upendo ambao mfumo wowote wa matabaka ya Kihindu usingeweza kuubeba — naye akatoa maisha yake kuonyesha upendo huo kwa njia halisi kabisa.

Theolojia yake ya huduma kwa waliotengwa iliegemea mapokeo ya kale kabisa ya Biblia ya jinsi Mungu anavyowajali hasa wale ambao jamii inawatupa. Alitegemea dini safi ambayo Yakobo anaifafanua: “Dini iliyo safi, isiyo na taka mbele za Mungu Baba ni hii, Kuwatunza yatima na wajane katika dhiki yao, na kujilinda na dunia pasipo mawaa” (Yakobo 1:27). Kwa Ramabai, hii haikuwa nyongeza kwa injili — ilikuwa udhihirisho wake unaoonekana zaidi. Katika Mukti Mission, maelfu ya wanawake walioachwa na kila taasisi ya kibinadamu walipata chakula, makazi, elimu, na upendo wa Mungu aliyemtuma mtu aliyewahi kuwa pandita kuwatafuta.

Uamsho wa Mukti uliozuka mwaka 1905 ulikuwa tunda la moja kwa moja la theolojia ya Ramabai ya kimisheni ya maombi na uinjilisti. Alikuwa amewapanga wanawake wa Mukti katika vikundi vya maombi kuombea uamsho kote India, na moto uliyoshuka — kihalisi, kwa mujibu wa mashahidi walioona miali juu ya wale waliojazwa Roho — ulianzia katika mikutano hiyo. Ramabai alielewa uhusiano kati ya maombi, kumiminwa kwa Roho, na mavuno miongoni mwa waliopotea. Aliishikilia ahadi ya Yoeli ambayo Petro aliinukuu siku ya Pentekoste: “Itakuwa baada ya hayo, nitamimina roho yangu juu ya wote wenye mwili; wana wenu, waume kwa wake, watatabiri; wazee wenu wataota ndoto, na vijana wenu wataona maono; tena juu ya watumishi wangu, wanaume kwa wanawake, katika siku zile nitamimina roho yangu” (Yoeli 2:28–29). Uamsho ulithibitisha ahadi hiyo. Mamia ya wanawake waliofika Mukti wakiwa manusura maskini wakawa wainjilisti waliohubiri injili kote India.

Mchango wake wa kimisheni uliodumu zaidi ulikuwa juhudi ya miaka kumi na mitatu ya tafsiri yake ya Biblia.

Alikuwa amebobea lugha za awali za Agano la Kale na Jipya — Kiebrania na Kiyunani, zaidi ya Kisanskrit, Kiingereza, Kibengali, Kikannada, Kihindi, na Kimarathi ambazo tayari alizimudu — ili Biblia yake ya Kimarathi itafsiriwe moja kwa moja kutoka lugha za asili badala ya vyanzo vya pili. Dhabihu ya hili — miaka ya kazi ya kitaaluma iliyochosha huku akiendesha jumuiya ya wanawake na watoto zaidi ya elfu moja na mia tano — ilikuwa ya kushangaza. Alifanya hivyo kwa sababu aliamini kile Isaya alichotangaza: “Majani yakauka, ua lanyauka; bali neno la Mungu wetu litasimama milele” (Isaya 40:8). Neno hilo lidumulo, katika lugha ya fasihi inayozungumzwa zaidi nchini India, lilikuwa zawadi yake kubwa ya kimisheni kwa taifa lake.

Dhabihu ya Ramabai ya utambulisho wa tabaka na sifa yake ya kitaaluma ilikuwa miongoni mwa gharama kubwa alizotoa. Alikuwa msomi mwanamke aliyesifiwa kuliko wote nchini India — akiheshimiwa na taasisi ileile ya Brahmin iliyowakandamiza wajane ambao sasa aliwatumikia — na kuongoka kwake kuwa Mkristo kulimgharimu yote hayo. Alivumilia matokeo bila kunung’unika, akifahamu kwamba yule aliyempata alistahili gharama ya kila kitu alichopoteza. Alipata kile Paulo alichopata: “Lakini mambo yale yaliyokuwa faida kwangu, naliyahesabu kuwa hasara kwa ajili ya Kristo. Naam, zaidi ya hayo, nayahesabu mambo yote kuwa hasara kwa ajili ya uzuri usio na kiasi wa kumjua Kristo Yesu, Bwana wangu; ambaye kwa ajili yake nimepata hasara ya mambo yote” (Wafilipi 3:7–8). Alikuwa amepoteza vitu vyote. Alikuwa amempata Kristo. Aliuhesabu ubadilishano huo kuwa faida kubwa zaidi ya maisha yake.

Sala

Ee Mungu unayemwona kila mjane na yatima, tupe macho ya Ramabai kuwaona watu ambao jamii zetu zimewaacha na kuwasahau. Pale tulipokubali mipaka ambayo utamaduni huweka kuhusu nani anastahili uangalifu wetu, tuhukumu kwa upendo wako wa pekee kwa maskini. Tupe uvumilivu kwa ajili ya juhudi ndefu — tafsiri za miaka kumi na mitatu, miongo ya kujenga jumuiya — zizaazo matunda ambayo kizazi chetu huenda kisiishi kuyaona. Amina.