Sura 3 · dakika 3 za kusoma · dakika 4 za kusikiliza
Njia ya Kwenda Rumi, na Chui Kumi
Njia ilielekea magharibi na kaskazini, ikitoka Shamu na kuvuka bara pana la Asia Ndogo — nchi tunayoiita leo Uturuki. Ignatius aliisafiri kwa miguu na chini ya ulinzi, mfungwa kati ya askari, akitoka mji hadi mji kuelekea baharini na, ng’ambo yake, Rumi. Hakuwa kijana, alikuwa amehukumiwa, naye alizungukwa njia nzima na watu wenye silaha ambao kazi yao ilikuwa kumfikisha kwa wanyama.
Kuhusu watu hao aliandika mojawapo ya mistari yake inayokumbukwa zaidi. Badala ya kulainika walipotendewa wema, alisema, walinzi wake walizidi tu kuwa wakali. Alikieleza kikosi kizima kwa picha moja chungu:
Kutoka Shamu hata mpaka Rumi ninapigana na wanyama wakali, nikiwa nimefungwa katikati ya chui kumi, yaani kikosi cha askari, ambao huzidi kuwa waovu wanapotendewa wema.
Chui kumi — ndivyo ilivyokuwa kufungwa katikati yao. Picha hiyo ni sahihi wala haina chembe ya kujihurumia. Ignatius haifichi taabu ya safari nyuma ya maneno ya kidini. Alikuwa mtu katika minyororo halisi, akilindwa na watu halisi wenye mioyo migumu, naye analitaja jambo hilo waziwazi hata anapozidi kusonga mbele kuelekea kile alichoamini kilimngoja mwishoni.
Alipokelewa huko Smirna
Safari haikuwa taabu tu. Habari zilipomtangulia, makanisa ya eneo hilo yalituma watu kwenda kumlaki mfungwa huyo mashuhuri. Njiani alikaribishwa, akatiwa moyo, na kutunzwa na Wakristo walioona kuwa ni heshima kusimama pamoja na askofu aliyekuwa njiani kwenda kufa.
Kituo kikuu kilikuwa mji wa Smirna, pwani ya Bahari ya Aegea. Huko Ignatius alipokelewa na kanisa la mahali hapo na wajumbe wa makusanyiko mengine waliokuja kumwona. Smirna ilikuwa na askofu wake, mtu mdogo kwa umri aitwaye Polikarpo, ambaye yeye mwenyewe angekufa shahidi wa imani miaka mingi baadaye, na ambaye jina lake limeunganishwa na la Ignatius tangu hapo. Ni haki na kweli kusema kwamba Ignatius alipokelewa na Polikarpo na kanisa la Smirna. Zaidi ya hapo tunapaswa kuwa waangalifu: hatuna kumbukumbu ya mkutano wao neno kwa neno, na itakuwa kubuni kuwaza makumbatio na hotuba za kukutana kwao. Tulicho nacho ni bora kuliko ubunifu — barua zilizotokana na kituo hicho.
Barua zilizoandikwa njiani
Hii ndiyo sura inayoeleza kwa nini kitabu kilicho mikononi mwako kipo kabisa. Wakati wa kukaa kwake Smirna, na tena katika kituo chake kilichofuata, Ignatius alifanya jambo la ajabu kwa mtu aliyehukumiwa. Aliandika.
Kutoka Smirna alituma barua nne. Tatu zilirudi kwa makanisa ambayo wajumbe wao walikuwa wamekuja kumsalimu — Wakristo wa Efeso, wa Magnesia, na wa Tralles — akiwashukuru, akiwaonya, akiwahimiza washikamane. Ya nne aliituma mbele yake, kwa kanisa la Rumi, mji aliokuwa akiuelekea. Barua hiyo kwa Warumi haifanani na nyingine, nasi tutafika kwenye sababu yake.
Akiondoka Smirna, Ignatius alifika bandari ya Troa, karibu na mahali pa mji wa kale wa Troy, ambapo merikebu zilivuka kuelekea Ulaya. Kutoka Troa aliandika barua nyingine tatu: kwa kanisa la Filadelfia, kwa kanisa la Smirna lililokuwa limemtunza punde tu, na barua ya binafsi kwa Polikarpo, askofu wake. Barua saba kwa jumla — nne kutoka Smirna, tatu kutoka Troa — zilizoandikwa katika saa zilizonyakuliwa njiani kuelekea kuuawa kwake.
Fikiria maana yake. Mfungwa aliyekuwa akiongozwa kuvuka milki ili atupwe kwa wanyama alitumia wiki zake za mwisho za uhuru si kwa malalamiko bali kwa kuandika barua, akimimina moyo wake kwa makanisa aliyoyapenda, ambayo mengi yake hakuwahi kuyaona wala asingeyaona kamwe. Alijua kwamba alikuwa na muda mchache na mengi ya kusema. Kwa hiyo aliandika upesi, kwa haraka ya dharura, wakati mwingine karibu bila kupumua, kuhusu mambo aliyoamini makanisa yalihitaji zaidi kuyasikia kabla hajaondoka.
Barua hizo saba ndizo sehemu iliyobaki ya kitabu hiki. Si maandiko yaliyosafishwa yaliyotungwa mahali salama. Ni maneno ya mtu aliyekuwa akifa, yaliyotumwa kando ya njia ngumu, nayo yamesomwa na kuthaminiwa na kanisa tangu wakati huo. Kabla hatujazigeukia, inafaa kutua ili tusikie yaliyomo ndani yake — kiini cha ujumbe ambao Ignatius alitamani sana kuuacha nyuma.