Maombi na Dhabihu

Maombi yapaswa kuwa yote mawili: dua na dhabihu.

Maombi, kwa mujibu wa ushuhuda wa Mtakatifu Yohana, ni uvumba, ambao harufu yake nzuri hupanda kwa Mungu. Kwa hiyo imesemwa katika Ufunuo (8:3), kwamba malaika alishika chetezo, kilichokuwa na uvumba wa maombi ya watakatifu.

Maombi ni kumwaga kwa moyo mbele za uwepo wa Mungu. “Nimeimimina nafsi yangu mbele za Bwana,” alisema mama yake Samweli (1 Samweli 1:15). Hivyo maombi ya Mamajusi miguuni pa mtoto Yesu katika zizi la Bethlehemu yaliashiriwa na uvumba waliouleta.

Maombi ni joto la upendo, ambalo huyeyusha na kusambaratisha nafsi, na kuipeleka kwa Mungu. Kadiri inavyoyeyuka, hutoa harufu yake, na harufu hii hutoka katika upendo unaoiunguza.

Hivi ndivyo Bibi-arusi alivyomaanisha aliposema, “Mfalme alipokuwa mezani pake, nardo yangu ilitoa harufu yake” (Wimbo Ulio Bora 1:12). Meza ni moyo. Mungu akiwapo, na tunapowekwa karibu naye, katika uwepo wake, uwepo huu wa Mungu huyeyusha na kusambaratisha ugumu wa mioyo yetu, na inapoyeyuka, hutoa harufu yake nzuri. Kwa hiyo Bwana-arusi, akimwona Bibi-arusi wake ameyeyushwa hivi na maneno ya Mpendwa wake, husema, “Ni nani huyu apandaye kutoka jangwani, akitiwa manukato ya manemane na ubani?” (Wimbo Ulio Bora 3:6).

Hivyo nafsi hupanda kuelekea kwa Mungu wake. Lakini ili kufikia hili, ni lazima ijiruhusu iangamizwe na kufutwa kabisa na nguvu ya upendo. Hii ni hali ya dhabihu iliyo muhimu kwa dini ya Kikristo, ambayo kwayo nafsi hujiruhusu iangamizwe na kufutwa kabisa ili kutoa heshima kwa enzi kuu ya Mungu; kama ilivyoandikwa, “Nguvu za Bwana ni kuu, naye huheshimiwa na wanyenyekevu” (Yoshua bin Sira 3:20). Na kuangamizwa kwa nafsi yetu wenyewe hukiri kuwepo kwa Mungu aliye mwenye enzi kuu.

Ni lazima tuache kuwako, ili Roho wa Neno akae ndani yetu. Ili aje kwetu, ni lazima tuutoe uhai wetu kwake, na kufa kwa nafsi ili yeye aishi ndani yetu, na sisi tukiwa tumekufa, uhai wetu ufichwe pamoja na Kristo katika Mungu (Wakolosai 3:3).

“Njoni kwangu,” asema Mungu, “ninyi nyote mnaonitamani, mkajishibishe kwa matunda yangu” (Yoshua bin Sira 24:19). Lakini twawezaje kujazwa na Mungu? Ni kwa kujiondolea nafsi tu, na kutoka nje ya nafsi zetu ili tupotee ndani yake.

Basi, hili haliwezi kutimizwa kamwe isipokuwa kwa sisi kuwa si kitu. Utupu ndiyo maombi ya kweli, yanayomtolea Mungu “heshima, na utukufu, na uweza, hata milele na milele” (Ufunuo 5:13).

Maombi haya ni maombi ya kweli. Ni kumwabudu Baba katika roho na kweli. Katika roho, kwa sababu kwayo tunavutwa kutoka katika matendo yetu ya kibinadamu na ya kimwili, ili kuingia katika usafi wa Roho, anayeomba ndani yetu; na katika kweli, kwa sababu nafsi huongozwa kuingia katika kweli ya YOTE ya Mungu, na UTUPU wa kiumbe.

Hakuna kweli ila hizi mbili tu, YOTE na UTUPU. Mengine yote ni uongo.

Twaweza kuheshimu YOTE ya Mungu kwa UTUPU wetu tu; na mara tu tukisha kuwa si kitu, Mungu, ambaye hataturuhusu tubaki tupu, hutujaza yeye mwenyewe. Ee, kama wote wangalijua baraka zinazoijia nafsi kwa maombi haya, wasingeridhika na maombi mengine yoyote: ni lulu ya thamani kubwa; ni hazina iliyofichwa. Aipataye huuza kwa furaha vyote alivyo navyo ili aununue (Mathayo 13:44, 46). Ni kisima cha maji ya uzima, kibubujikacho hata uzima wa milele (Yohana 4:14). Ni kutenda kanuni safi za injili.

Je, Kristo mwenyewe hatuambii kwamba ufalme wa Mungu u ndani yetu? (Luka 17:21). Ufalme huu husimikwa kwa njia mbili. Ya kwanza ni pale Mungu anapokuwa bwana wetu kikamilifu hata hakuna kitu kinachompinga: hapo ndipo moyo wetu ni ufalme wake kweli. Njia nyingine ni kwamba, kwa kummiliki Mungu, aliye Bwana mwenye enzi kuu, twaumiliki ufalme wa Mungu, ulio kilele cha furaha, na lengo ambalo kwalo tuliumbwa. Kama ilivyosemwa, kumtumikia Mungu ni kutawala.

Lengo ambalo kwalo tuliumbwa ni kumfurahia Mungu katika maisha haya, nao watu hawaliamini!