የሚሞተው ወንበዴ

ሉቃስ 23:39-43ን አንብቡ።

በዚህ ጊዜ ጽሑፌ አድርጌ የምወስደው ክርስቶስ ወደ ሰማይ ከመሄዱ በፊት፣ ወይም በመስቀል ላይ ከመሞቱ በፊት የዳነውን የመጨረሻውን ሰው ነው፤ የመመለሱም ታሪክ ለእያንዳንዱ ሰው ተስፋ ሊሰጥ ይገባዋል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከሁሉም ዓይነት ሰዎች የተመለሱትን ታሪክ እናገኛለን። አንድም ወገን አልቀረም። ከሁሉ ባለጠጋ የሆነውም ከሁሉ ድሀ የሆነውም አለ፤ ከሁሉ ታላቅ የሆነውም ከሁሉ ታናሽ የሆነውም አለ፤ የወንዶች ወገኖች ሁሉ፣ የሴቶችም ወገኖች ሁሉ አሉ።

በዚህ ዘመን ድንገተኛ መመለስን የሚቃወሙ ብዙ ሰዎች ስላሉ፣ ልናደርገው የምንችለው ከሁሉ የተሻለ ነገር መጽሐፍ ቅዱስ ስለዚህ ጉዳይ ምን እንደሚል ማየት—እግዚአብሔር አንዲትን ነፍስ ለመመለስ ምን ያህል ጊዜ እንደሚወስድበት ማየት—ነው ብዬ አስባለሁ። መጽሐፍ ቅዱሴን በትክክል የማነብ ከሆነ፣ በሁለት ቀን ውስጥ ስምንት ሺህ ሰዎች ተመልሰዋል። ይህ በአጭር ጊዜ ውስጥ ጥሩ ቍጥር ነበር፤ አይደለምን? እኛ ገና ወደዚያ አልደረስንም፤ ብንደርስ ምንኛ በወደድሁ! ነገር ግን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ብቻ ብትነቃ፣ እንደዚያ ያለ ነገር እንደምናይ እርግጠኛ ነኝ።

ፈጽሞ አልረፈደም።

እንግዲህ ይህ ሰው ሌባ ብቻ አልነበረም፤ ነገር ግን በዘላለም ደጃፍ ላይ ቆሞ እንኳ እግዚአብሔርን የሚሳደብ፣ እጅግ የተበላሸና የተጣለ ጐስቋላ ነበር። ማቴዎስ እንዲህ ይነግረናል፦ «ከእርሱ ጋር የተሰቀሉት ወንበዶች ደግሞ ያንኑ እያሉ ይነቅፉት ነበር።» ወደ ሞትና ወደ መቃብር እንዲህ ቀርበው ሳሉ ከዚህ የተሻለ ነገር ያደርጋሉ ብላችሁ ባሰባችሁ ነበር፤ በሞት ፊት ብቻ ሳይሆን ከሞት በኋላም ባለው ፍርድ ፊት ሐሳባቸው እጅግ የሚያስፈራና የሚያስጨንቅ ይሆን ነበር ብላችሁ ባሰባችሁ ነበር። ነገር ግን በዚህ ፈንታ ከመሞታቸው ጥቂት ሰዓታት ቀደም ብለው ክርስቶስን ይሰድቡትና በፊቱ ይከስሱት ነበር። እንግዲህ ይህ ሌባ ወደ ሲኦል እስኪወርድ ድረስ ከዚህ በላይ ሊዘቅጥ ይችል ነበር ብዬ አላስብም። ይህን ያህል ርቆ ሳለ ግን ኢየሱስ አገኘው። ማቴዎስም ማርቆስም ሁለቱም እነዚህ ሁለት ሌቦች እንደ ሰደቡት ይነግሩናል። ዮሐንስ ስለ ስድባቸው ምንም አይናገርም፤ እንዲያውም ከእነርሱ አንዱ እንደ ተመለሰ አይነግረንም። ስለዚህ ነገር የመጀመሪያውን የምናገኘው በሉቃስ 23:40 ነው፤ በዚያም ሌላውን ሌባ፦ «እግዚአብሔርን ከቶ አትፈራውምን?» ሲለው እናገኘዋለን። ጠቢቡ ሰሎሞን፦ «የጥበብ መጀመሪያ እግዚአብሔርን መፍራት ነው» ይላል። እነሆ፣ በዚህ ሌባ ውስጥ የጥበብን መጀመሪያ እናገኛለን። እግዚአብሔርን መፍራት ጀመረ። በዚህ ሕንፃ ውስጥ እርሱን የሚፈሩ በመቶ የሚቈጠሩ ሰዎች እንደሚገኙ ተስፋ አደርጋለሁ፤ ያ እውነተኛው የጥበብ መጀመሪያ ነውና።

በኃጢአት መወቀስ።

እንግዲህ ቀጥሎ የሆነው ነገር ሰውየው በኃጢአቱ መወቀሱ ነው። ማንም ሰው በመጀመሪያ በኃጢአቱ ሳይወቀስ ይመለሳል ተብሎ አይታሰብም። ይህ ሌባ ተወቀሰ። ታዲያ የወቀሰው ምንድር ነው? ከክርስቶስ አንድም ስብከት አልሰማም። በዚያን ጊዜ አለቆቹ ያፌዙበት ነበር። የገዛ አገሩ ታላላቅ ሰዎች በስድብ ወንጀል ጥፋተኛ አድርገውት፣ በመስቀል ሞት እንዲሞት ፈርደውበት ነበር። የአገሩ ታላላቅ ሰዎች በዚያ ቆመው ራሳቸውን እየነቀነቁ ያፌዙበት ነበር። ታዲያ ይህን ምስኪን ሌባ የወቀሰው ምን ነበር? ክርስቶስ ተአምራትን ሲያደርግ አላየውም፤ ከከንፈሩ የሚወጡትን ድንቅ ቃላት አልሰማም፤ በራሱ ላይ የሚያንጸባርቅ አክሊል አላየም። እርግጥ ነው፣ በመስቀሉ ላይ፦ «ኢየሱስ የአይሁድ ንጉሥ» ተብሎ ተጽፎ ነበር፤ ነገር ግን መንግሥቱ የት ነበረች? አይሁድ ለእርሱ ሲሰግዱ ምንም አላየም። አይሁድ ይገድሉት ነበር። በእጁ ምንም በትረ መንግሥት አልነበረም። እርግጥ ነው፣ ከጥቂት ጊዜ በፊት አክሊል ተደፍቶለት ነበር፤ ነገር ግን የእሾህ አክሊል ብቻ ነበር፤ ሆኖም በዚህ ሁሉ መካከል ፍርሃት ከወደቀበት በኋላ ይህ ምስኪን ሌባ በኃጢአቱ ተወቀሰ።

የፍቅር ኃይል።

የወቀሰው ምንድር ነው? የወቀሰው ምን እንደ ሆነ የማስበውን እነግራችኋለሁ፤ በእርግጠኝነት ላስተምረው ባልችልም፣ የመድኃኒቱ ጸሎት ይመስለኛል። ጌታ ኢየሱስ ከነፍሱ ጥልቅ፦ «አባት ሆይ፥ ... ይቅር በላቸው» ብሎ በጮኸ ጊዜ፣ የኃጢአት ወቀሳ እንደ መብረቅ በልቡ ውስጥ ብልጭ አለ። እንዲህ ሳይል አልቀረም፦ «እንዴ፣ ይህ ከሰው በላይ ነው፤ ከእኔ እጅግ የተለየ መንፈስ አለው። እኔ እግዚአብሔር ይቅር እንዲላቸው ልለምን አልችልም። እንዲበላቸው ከሰማይ እሳትን አወርድ ነበር፤ ኤልያስ እንዳደረገውም እግዚአብሔር በዕውርነት እንዲመታቸው እለምን ነበር፤ ኃይል ቢኖረኝ ከዚህ ተራራ ላይ ጠራርጌ አስወግዳቸው ነበር።» ያ የሚወጋ ጩኸት፦ «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» ብሎ ወደ ላይ ሲወጣ በሰማ ጊዜ ያሰበው ይህን ሳይሆን አይቀርም። አቤት፣ ልቡን የሰበረው ፍቅር ነበር። በዚያ ዘመን ሰውን በሰቀሉት ጊዜ አስቀድመው ይገርፉት ነበር። ይህ ምስኪን ሰው ወደ ፍርድ አደባባይ ተወስዶ ተመርምሮ በዳኛው ተፈርዶበት ነበር፤ ነገር ግን ያ ልቡን አልሰበረውም። ወደ ውጭ ወጥቶ ተገርፎ ነበር፤ ነገር ግን ያ ልቡን አልሰበረውም። አሁንም በመስቀል ላይ ቸንክረውት ነበር፤ ነገር ግን ያ እንኳ ልቡን አልሰበረውም። እነሆ፣ በዚያ አምላኩን እየተሳደበ አለ። ነገር ግን ያን አፍቃሪ መድኃኒት ባየ ጊዜ ፍቅሩን በጨረፍታ አየ፤ ያችም አንዲት ጨረፍታ ልቡን ሰበረችው።

በአንድ ወቅት እጅግ ልበ ደንዳና ስለ ነበረ አንድ ወጣት ሰማሁ። አባቱ እንደ ገዛ ነፍሱ ይወደው ነበር። ያን አባካኝ ልጁን መልሶ ለማግኘት የቻለውን ሁሉ ሞክሮ ነበር። አባቱ በሞት አፋፍ ላይ በነበረ ጊዜ ልከው ጠሩት፤ እርሱ ግን ለመምጣት እምቢ አለ። ከአባቱ ሞት በኋላ ግን በቀብሩ ላይ ለመገኘት ወደ ቤት ተመለሰ፤ ነገር ግን ከዓይኖቹ አንዲት እንባ አልወረደችም። ያን አባቱን እስከ ማረፊያው ድረስ ተከተለው፤ በመቃብሩም ላይ አንዲት እንባ እንኳ አላፈሰሰም። ነገር ግን ወደ ቤት በተመለሱና ኑዛዜው በተነበበ ጊዜ፣ ያ አባት አባካኝ ልጁን እንዳልረሳው፣ ይልቁንም በኑዛዜው በቸርነት እንዳሰበው አገኙ፤ ያም የአባቱ ፍቅር ማስረጃ ወዲያው ልቡን ሰበረው። ስለዚህ ሌባውም መድኃኒቱ፦ «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» ብሎ ሲጮኽ በሰማ ጊዜ እንዲሁ ሳይሆንበት አልቀረም ብዬ አስባለሁ፤ እንደ ፍላጻ ወደ ልቡ ዘልቆ ወጋው፤ እርሱም በኃጢአቱ ተወቀሰ።

ኑዛዜ ወቀሳን ይከተላል።

እንግዲህ በዚህ ሰው ዘንድ ቀጥሎ ያለው ነጥብ ኃጢአቱን መናዘዙ ነው። ሌባ ወንድሙን፦ «በእኛስ እውነተኛ ፍርድ ነው»፤ «የሚገባንን እንቀበላለን» ይለዋል። ማንም ሰው ራሱን እንደ ኃጢአተኛ አድርጎ እስኪቆም ድረስ ሲድን አይቼ አላውቅም። ቃየን ኃጢአቱን ፈጽሞ አልተናዘዘም። ይሁዳ ሄዶ ለሰው ቢናዘዝም ኃጢአቱን ለእግዚአብሔር ፈጽሞ አልተናዘዘም።

እንግዲህ ለማለት የምፈልገው ይህ ነው፤ ወደዚህ የመጣሁት ኃጢአታችሁን ለማንም ሰው እንድትናዘዙ ልመክራችሁ አይደለም፤ ያ ሰው በእርሱ ላይ የሠራችሁት ኃጢአት ካለና እርሱም በዚያ እየተሰናከለ ከሆነ ግን፣ ሄዳችሁ ያን በእርግጥ ተናዘዙ። ከእግዚአብሔር በቀር ለማንም ኃጢአታችንን መናዘዝ የለብንም። ኃጢአታቸውን ለመናዘዝ ሁልጊዜ ወደዚህ ሰውና ወደዚያ ሰው ለሚሮጡ ሰዎች ብዙ ርኅራኄ የለኝም። በምድር ላይ ኃጢአትን ይቅር ሊል የሚችል አንድም ካህን የለም። እኔ «እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ካህን» የሆነ ሊቀ ካህናት አለኝ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ኃጢአቱን ለሰው እንደ ተናዘዘ የተመዘገበልን ብቸኛው ሰው ይሁዳ ነው፤ እርሱም ወዲያው ወጥቶ ራሱን ሰቀለ።

በክርስቶስ ማመን።

ስለዚህ ሌባ ቀጥሎ ያለው ነገር በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው እምነቱ ነው። ስለ አብርሃምና ስለ ሙሴ እምነት እንናገራለን፤ ነገር ግን እንዴ፣ ይህ ሌባ በታሪክ ከተመዘገበ ከማንኛውም ሰው ይልቅ እጅግ አስደናቂ የሆነ እምነት ነበረው። ድንቅ እምነት የነበራቸውን ብዙዎችን አልፎ በክፍሉ ራስ ላይ ቆመ። ስብከት አልሰማም፤ በክርስቶስ እጅ በትረ መንግሥትን፣ በራሱም ላይ አክሊልን አላየም፤ ድንቅ ሥራዎችንም አልተመለከተም፤ ሆኖም አስደናቂ እምነት ነበረው። እንዴ፣ እግዚአብሔር የአብርሃምን እምነት ለማጠንከር ሃያ አምስት ዓመት ወሰደበት። እግዚአብሔር ሙሴን በሚነድደው ቍጥቋጦ ውስጥ ተገናኘው፤ ወደ ተራሮችም ወጥቶ ከእርሱ ጋር ተነጋገረ፤ ኢሳይያስም እግዚአብሔርን በዙፋኑ ላይ ከፍ ብሎ አየው፤ ከዚህ ሌባ ጋር ግን እንዲህ አልነበረም። ክርስቶስን ያገኙና ድንቅ ነገሮችን ያዩ ብዙዎች ነበሩ። ደቀ መዛሙርቱ ሲያስተምር ሰምተውት ነበር፤ ሙታንንም ሲያስነሣ አይተውት ነበር፤ ሆኖም ትተውት ሸሽተው ነበር። ሆኖም እዚህ በጨለማውና በጭጋጉ መካከል ይህ ምስኪን ሌባ በእርሱ እምነት ነበረው፤ አይሁድ እጆቹንና እግሮቹን በመስቀል ላይ ቢቸነክሩም፣ ዓይኖቹን አልቸነከሩምና፣ ወደ እርሱ ሊመለከት ይችል ነበር። ልቡንም በመስቀል ላይ አልቸነከሩትም፤ በሮሜ እንደምናነበውም ሰው የሚያምነው በልቡ ነው፤ እርሱም በልቡ አመነ። እምነት ማለት ይህ ነው።

በክርስቶስ አላፈረም።

ቀጥሎም፣ በዚያ በጨለማው ወቅት ክርስቶስን መሰከረ። ያ ክርስቶስ በዚህ ምድር ላይ ካደረገው ጉዞ ሁሉ እጅግ የጨለመው ሰዓት ነበር። እንደዚያ ያለ ሌላ የጨለማ ሰዓት ከቶ አናይም። የዓለም ኃጢአት በእርሱ ላይ ነበር፤ ሰማይ በፊቱ ተዘግቶ ነበር—ተቈልፎ፣ ተቀርቅሮና በመወርወሪያ ተዘግቶ። አሁን ኃጢአታችንን ተሸክሞ በእንጨት ላይ ተሰቅሎ ነበር፤ ደግሞም «በእንጨት የሚሰቀል ሁሉ የተረገመ ነው» ተብሎ ተጽፎአል። እግዚአብሔር እንኳ ፊቱን ከእርሱ መሰወር ግድ ሆነበት፤ ኃጢአትን ሊመለከት አይችልምና፣ ክርስቶስም በዚያን ጊዜ የዓለምን ሁሉ ኃጢአት ተሸክሞ ነበር። ክርስቶስ በጌቴሴማኒ የአትክልት ስፍራ ጽዋው ከእርሱ እንዲያልፍ በጸለየ ጊዜ ማለቱ ይህ ነበር ብዬ አምናለሁ። እስከዚያ ጊዜ ድረስ የአባቱን ፊት ያይ ነበር፤ በእርሱም የተባረከ መሆኑን ያውቅ ነበር፤ ከጊዜ ወደ ጊዜም «የምወደው ልጄ ይህ ነው» የሚል ድምፅ ከሰማይ ይመጣ ነበር። አሁን ግን በእግዚአብሔር ፊት እንደ ኃጢአተኛ በእኛ ስፍራ ቆሞ ነበር፤ እግዚአብሔርም ፊቱን ከእርሱ መሰወር ግድ ሆነበት። አዎን፣ ይህ የመድኃኒታችንን ልብ የሚሰብር ነበር፤ እንግዲህ አሁን ጨለማ በፍጥረት ላይ እየመጣ ሳለ፣ ጨረቃ ወደ ደም ልትለወጥ፣ ፀሐይም ያንን አስፈሪ ትዕይንት መመልከት ስለማትችል ፊቷን ልትሸፍን በተቃረበች ጊዜ፣ ከደቀ መዛሙርቱ እጅግ ታዋቂ የነበረው ጴጥሮስ በመርገም ክዶት፣ ከቶ እንደማያውቀውም ምሎ ሳለ፣ ከገዛ ደቀ መዛሙርቱ አንዱ የነበረው ይሁዳም ወጥቶ በሠላሳ ብር ሸጦት ሳለ፣ የሕዝቡም አለቆች «ሌሎችን አዳነ፤ እርሱ በእግዚአብሔር የተመረጠው ክርስቶስ ከሆነ፥ ራሱን ያድን» እያሉ ሲያፌዙበት—በዚህ ሁሉ ጨለማና ጭጋግ መካከል ይህ የወንበዴው ልዩ እምነት «ጌታ ሆይ፥ … አስበኝ» ብሎ ወጣ። በዚያው ቅጽበት ጌታ ብሎ ጠራው፤ ሌላውንም ወንበዴ «ይህ ግን ምንም ክፋት አላደረገም» አለው። ስለዚያ ምስክርነት እግዚአብሔር ይመስገን። እምነትና ምስክርነት ማለት እንግዲህ ይህ ነው። ልትድኑ ብትወዱ በክርስቶስ እምነት ሊኖራችሁ፣ በሰዎችም ሁሉ ፊት ልትመሰክሩለት ዝግጁ ልትሆኑ ይገባችኋል።

«ጌታ ሆይ፥ … አስበኝ።»

የወንበዴውን ጸሎት ተመልከቱ። ሰዎች «ኧረ ስለ መዳን ጸልዩ፤ ታገኙታላችሁ!» ይላሉ። አዎን፣ ነገር ግን ከመጸለያችሁ በፊት በክርስቶስ እምነት ሊኖራችሁ እንደሚገባ አስታውሱ። እርሱ በክርስቶስ እምነት አግኝቶ ነበር፤ አሁንም «ጌታ» ብሎ ይጠራዋል። ያ የአንድ አዲስ የተለወጠ ሰው ድምፅ ነበር፦ «ጌታ ሆይ፥ በመንግሥትህ በመጣህ ጊዜ አስበኝ»። ያ እጅግ ረጅም ጸሎት አልነበረም፤ ነገር ግን እንደ እሳት የጋለ፣ በቀጥታ ከልቡ የወጣ ጸሎት ነበር። አንዳንድ ሰዎች ያለ ጸሎት መጽሐፍ መጸለይ እንደማይችሉ ይነግሯችኋል። ምስኪኑ ወንበዴ ግን የጸሎት መጽሐፍ አልነበረውም፤ በዚያን ጊዜ የጸሎት መጻሕፍት ቢኖሩ እንኳ አንዱን የሚሰጠው ሰው አልነበረም። መዳንን ፈለገ፤ በቀላሉ ሊድን ፈለገ፤ ከልቡም «ጌታ ሆይ፥ … አስበኝ!» ብሎ ጮኸ፤ ከዚህ የበለጠ አንደበተ ርቱዕ የሆነ ጸሎት በምድር ላይ ከቶ አልተሰማም፣ አልታተመምም። ይህ ብቻም አይደለም፤ ከለመነው በላይ አገኘ፤ የለመነው እንዲታሰብ ብቻ ነበርና። ወደ ጌታ ስንመጣ ሁልጊዜ ከለመንነው በላይ እናገኛለን።

ዓለም ክርስቶስን ለመጨረሻ ጊዜ ያየበት።

እንግዲህ አንድ ታላቅ ሰው ሲሞት ሰዎች የመጨረሻ ቃሎቹንና ሥራዎቹን ለማግኘት እጅግ ይጓጓሉ። የእግዚአብሔርን ልጅ የመጨረሻ ቃሎች ማግኘት ጣፋጭ ነው። ዓለም ክርስቶስን ለመጨረሻ ጊዜ ያየው በመስቀል ላይ ነበር። ከዚያ ወዲህ ከቶ አላዩትም። ክርስቶስ ከሙታን ከተነሣ በኋላ ያልተገረዘ ዓይን እንዳየው የሚናገር መዝገብ የለንም። ዓለም ክርስቶስን በመጨረሻ በጨረፍታ ያየው በመስቀል ላይ የተሰቀለውን አንድ ምስኪን ኃጢአተኛ ሲያድን፣ ከሲኦል መንጋጋና ከሰይጣን እጅ ሲያድነው ነበር። ክርስቶስ ከዲያብሎስ እጅ መንጭቆ አወጣው፤ «ዛሬ ከእኔ ጋር በገነት ትሆናለህ» አለው። የይሁዳ ነገድ አንበሳ የሚሞተውን ወንበዴ እንደ ጠቦት ከሰይጣን እጅ በነጠቀው ጊዜ የሲኦልን አንበሳ ድል ነሣ። «ዛሬ ከእኔ ጋር በገነት ትሆናለህ።» የከበረው ወንጌል ይህ ነው። ከሕግ ነጻ። በክርስቶስ ኢየሱስ ላሉት ኵነኔ የለባቸውም።

ነጻ! ነጻ!

በዊልበርፎርስ ዘመን ባርነት በተሻረ ጊዜ፣ እያንዳንዱን ሰው ነጻ የሚያደርግ ሕግ ስለ ጸደቀ ማንም ባሪያ በእንግሊዝ ሰንደቅ ዓላማ ሥር ሊኖር አይችልም በተባለ ጊዜ፣ ወሬው ተዳርሶ ነበር፤ አንድ የመርከብ አለቃ በባርነት ግዛቶች ውስጥ ወዳለች ወደ አንዲት ሩቅ ደሴት ሲሄድ ጥቁሮቹ ወሬውን ለመስማትና እውነት መሆኑን ለማረጋገጥ ይጠባበቁ ነበር። ሕጉ ጸድቆ በእርግጥ ነጻ መውጣታቸውን ለማወቅ ጓጉተው ነበር። የመርከቡ አለቃ ትንሿን ደሴት ከሩቅ ባያት ጊዜ፣ እነሆ ወሬውን ለመስማት እየጠበቁ በዚያ ነበሩ፤ አለቃውም መለከቱን ወደ አፉ አድርጎ በደሴቲቱ ላይ «ነጻ! ነጻ!» ብሎ ጮኸ። ጩኸቱም ተቀባብሎ በደሴቲቱ ሁሉ «ነጻ! ነጻ!» እያለ አስተጋባ። ከእንግዲህ ባሪያዎች ስላልሆኑም በደስታ ጮኹ። እኔ የምሥራች አመጣላችኋለሁ። የእግዚአብሔር ልጅ «ነጻ» የሚለውን ቃል ይናገራል። ያንን ቃል በመስቀል ላይ ተናገረ፤ ምስኪኑ ወንበዴም ነጻ ሰው ሆነ፤ ሰይጣንም ሊይዘው አልቻለም።

እንግዲህ ልዩነቱን አስቡ! በማለዳ፣ የእግዚአብሔርን ልጅ ራሱን እየረገመና እየሰደበ፣ የተፈረደበት ምስኪን ሰው ሆኖ ተወሰደ፤ በምሽት አዲሱን የቤዛነት መዝሙር ይዘምር ነበር። በዚያ ምሽት በዙፋኑ አጠገብ ሆኖ የሙሴንና የበጉን ጣፋጭ መዝሙር ሲዘምር አየዋለሁ። በማለዳ ሲረግም፣ በምሽት «ክብር ለእግዚአብሔር በአርያም ይሁን» እያለ ሲዘምር። ይህ ለውጥ አልነበረምን? እንዴት ያለ ልዩነት ነው! ኃጢአተኛ ሆይ፣ ይህን አስብ። በማለዳ በሰው ተፈረደበት፤ ለምድር እንኳ የማይገባ እጅግ ርኩስ ተብሎ ተጣለ፤ በምሽት ግን ለሰማይ የበቃ ሆነ፤ በምሽት በበጉ ደም ታጥቦ ነበር፤ ክርስቶስም ወደ መንግሥተ ሰማያት ሊቀበለው ዝግጁ ነበር። ክርስቶስ ከእርሱ ጋር በሰማይ የብርሌ ጎዳና ላይ ለመራመድ አላፈረም። ክርስቶስ በመስቀል ላይ «ተፈጸመ!» ብሎ በጮኸ ጊዜ ያንን ጩኸት ሰማ። በዚያ ጩኸት ነፍሱ እንዴት በደስታ ተንቀጥቅጣ ይሆን! «መዳኔ አሁን ተጠናቀቀ» አለ። ጦሩ ያንን ጎን ሲወጋና ደሙ ሲፈስ አየ፤ እኔም በክብር የበራውን የፊቱን ብልጭታ አያለሁ። «ደምም ሳይፈስ ስርየት የለም።» አሳዛኝ ትዕይንት ነበር፤ ነገር ግን የከበረ ነበር።

ከሁሉ የተሻለው ነገር።

እንግዲህ አንተ ወጣት፣ እንዲያድንህ ትወዳለህን? እርሱን ጌታህና መድኃኒትህ አድርገህ ለመመስከር፣ ከጌታም ጎን ለመቆም፣ ከዚህች ሰዓት ጀምሮ ጌታ ኢየሱስን አገለግላለሁ ለማለት ዝግጁ ነህን? እንዲህ ከሆነ ይህች ሌሊት እስከ ዛሬ ድረስ በሕይወትህ ከሁሉ የተሻለች ሌሊት ትሆናለች። ልታደርገው የምትችለው ከሁሉ የተሻለ ነገር ወዲያውኑ ለክርስቶስ እጅ መስጠት ነው። እውነተኛ ክርስቲያን ሁሉ ይህን ምክር ይሰጥሃል፤ እኔም ድምፄን እስከ ዙፋኑ ድረስ አሰምቼ መድኃኒቱን ምን እንድታደርግ እንደሚወድ ብጠይቀው፣ ከሰማይ እያስተጋባ የሚወርድ ድምፅ «መዳንን እንዲፈልግ ንገረው» ሲል እሰማ ነበር። ምስኪኑ ወንበዴ በተለወጠ ጊዜ ስለ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲሰማ ወይም ሲጋበዝ ምናልባት ይህ የመጀመሪያው ጊዜ ነበር። ከእናንተ ጋር ግን በእርግጥ እንዲህ አይደለም። ስንቶች ሰዎች አንድ ቀን ጊዜው እስኪያልፍባቸው ድረስ መዳንን ደጋግመው ያስተላልፋሉ! በወደፊቱ ተስፋ የሚኖሩ እጅግ ብዙዎች ናቸው። ጥበበኞች ሆናችሁ አሁኑኑ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ብትገቡ ይሻላችኋል። ጸሎታችሁ እንደ ምስኪኑ ወንበዴ ጸሎት «ጌታ ሆይ፥ … አስበኝ» እያለ ከልባችሁ ይውጣ፤ በከንቱም አትለምኑም።

በጊዜው የሆነ መለወጥ።

በኤዲንበርግ ያለ አንድ አገልጋይ በአንድ የማዕድን ማውጫ አካባቢ ይሠራ ስለ ነበረ አንድ ወጣት መለወጥ ታሪክ ይናገራል። በአንድ ምሽት በአንዲቱ ቤተ ክርስቲያን የነበረው ስብሰባ ካበቃ በኋላ፣ ከሁለት ወይም ከሦስት ሰዎች በቀር የቀሩት ሁሉ ወጥተው ሳሉ፣ ወጣቱን በቤተ ክርስቲያኑ ውስጥ በአንድ ዓምድ አጠገብ ቆሞ አየው፤ እነርሱም ይህን ሰው ወደ ቤቱ የማይሄድ መሆኑን ጠየቁት። እርሱም «ክርስቲያን እስክሆን ድረስ ከዚህች ቤተ ክርስቲያን ላልወጣ ቈርጫለሁ» አለ፤ ስለዚህ ቆዩ፤ አነጋገሩት፤ ከእርሱም ጋር ጸለዩ። ይህ ሊያደርገው የሚችለው ከሁሉ የተሻለ ነገር ነበር። እዚህ ያለ ሰው ሁሉ እንዲሁ እንዲያደርግ እወዳለሁ። ስለ ነፍሳችሁ ለዘላለም ጉዳዩን እስክትጨርሱ ድረስ ላትወጡ ቍረጡ። እንግዲህ በማግሥቱ ይህ ወጣት በማዕድን ማውጫው ውስጥ ሲሠራ ከሰሉ ተንዶ ወደቀበት፤ ከመሞቱም በፊት ለባልንጀሮቹ «ትናንት ማታ ጉዳዩን መጨረሴ መልካም ነገር ነው—እጅግ መልካም ነገር» ለማለት የሚበቃ ኃይል ብቻ ቀርቶለት ነበር። አንተ ወጣት፣ በዚያች ሌሊት ጉዳዩን መጨረሱ መልካም ነገር አልነበረምን? የሚለውን ጥያቄ እንድትመልስ ለአንተ እተወዋለሁ።

በእርስ በርስ ጦርነት ጊዜ በሠራዊቱ ውስጥ የነበረ አንድ ወጣት እንዲህ ብሎ ነገረኝ፦ ከቶ ተለይቶት የማያውቀው ወንድሙ አንድን ክፍለ ጦር መቀላቀሉን በሰማ ጊዜ፣ ወዲያውኑ ሄዶ ስሙን ከወንድሙ ስም በታች አስመዘገበ። አብረው ተመገቡ፣ አብረው ተጓዙ፣ ትከሻ ለትከሻም ተዋጉ። በመጨረሻ ወንድሙ በሚኒዬ ጥይት ተመታ፤ ለሞት በሚያደርስ ቍስልም ቈስሎ በአጠገቡ ወደቀ። መሞቱ የማይቀር መሆኑን እጅግ በግልጽ አየ፤ ውጊያውም እየተፋፋመ ስለ ነበረና ሊያድነው አንዳች ማድረግ ስላልቻለ፣ የወንድሙን ስንቅ ቦርሳ ከራሱ በታች አድርጎ በተቻለው መጠን አመቻቸለት፤ ጎንበስ ብሎም ሳመው፤ ተሰናበተው፤ እንዲሞትም ትቶት ሄደ። ሲሄድም ወንድሙ «ቻርሊ፣ ተመለስና ከንፈርህን ልሳምህ» አለው። ታሪኩን የነገረኝ ወጣት ወታደር እንዲህ አለ፦ «ወደ እርሱ ጎንበስ ባልሁ ጊዜ ከንፈሬን ሳመኝና ‹ይህን ለእናቴ ወደ ቤት ውሰድላት፤ ስለ እርስዋ እየጸለይሁ እንደ ሞትሁም ንገራት› አለኝ፤ ከእርሱም ዘወር ስል ‹ይህ ክብር ነው› ሲል ሰማሁት፤ በደሙ ተለውሶ ተኝቶ ሳለ ምን ማለቱ እንደ ሆነ ተደነቅሁ፤ ክብር የሆነው ምንድር ነው? ብዬም ጠየቅሁት። እርሱም ‹ቻርሊ፣ ወደ ላይ እየተመለከቱ መሞት እንዴት የከበረ ነው—ክርስቶስን በሰማይ አየዋለሁ› አለኝ።»

ወደ ላይ እየተመለከቱ መሞት።

ወደ ላይ እየተመለከታችሁ ክርስቶስንም እያያችሁ መሞት ብትወዱ የእግዚአብሔርን መንግሥት ፈልጉ። ጥሪውን ዳግመኛ ከቶ ላትሰሙ ትችላላችሁ። የዘላለምን ከባድ ጥያቄ ወዲያውኑ ለመፍታት ሳትቈርጡ ከዚህ ስፍራ አትውጡ።