ስለ ክርስቶስ ስደትን መታገሥ

ለኢየሱስ ክርስቶስ ስም፥ ለወንጌልም ስንል በትዕግሥት መከራ እንድንቀበል የሚሰጡን ምክሮች ሁሉ፥ የምንዋጋለትን ጉዳይ ርግጠኛ ሆነን ካላወቅነው ምንም ፍሬ አያፈሩም። ሕይወታችንን እንድንተው በተጠራን ጊዜ በምን ምክንያት እንደሆነ ማወቅ ፈጽሞ አስፈላጊ ነውና። በእምነት ርግጠኝነት ላይ ያልተመሠረተ ከሆነ የሚያስፈልገንን ጽናት ልናገኘው አንችልም።

እርግጥ ነው፥ በገዛ አእምሮአቸው የፀነሱትን የማይረባ አሳብና ሕልም ለመከላከል በሞኝነት ራሳቸውን ለሞት አሳልፈው የሚሰጡ ሰዎች ይገኛሉ፤ ነገር ግን እንዲህ ያለው ግብታዊነት ከክርስቲያናዊ ቅንዓት ይልቅ እንደ እብደት ሊቈጠር ይገባዋል፤ በእርግጥም እንዲህ በዘፈቀደ ራሳቸውን በሚጥሉ ሰዎች ዘንድ ጽናትም ጤናማ አእምሮም የለም። ያም ሆነ ይህ፥ እግዚአብሔር ሰማዕታቱ አድርጎ ሊቀበለን የሚችለው በመልካም ጉዳይ ብቻ ነው። ሞት ለሁሉ የጋራ ነው፤ የእግዚአብሔርም ልጆች እንደ ወንጀለኞች ለውርደትና ለሥቃይ ይፈረድባቸዋል፤ እግዚአብሔር ግን እውነቱን ሊክድ አይችልምና በመካከላቸው ልዩነት ያደርጋል። ስለዚህ በበኩላችን ለምንጠብቀው ትምህርት ርግጠኛና የማይሳሳት ማስረጃ ሊኖረን ያስፈልጋል፤ ስለዚህም፥ ቀደም ብዬ እንዳልሁት፥ እውነተኛ የእምነት ርግጠኝነት በልባችን ካልታተመ ስለ ወንጌል ስደትን እንድንቀበል የሚሰጡን ምክሮች ሁሉ በማስተዋል ሊነኩን አይችሉም። ሕይወታችንን ምናልባት በሚል ግምት ለአደጋ መስጠት ተፈጥሮአዊ አይደለምና፤ ብናደርገውም እንኳ ክርስቲያናዊ ድፍረት ሳይሆን ችኩልነት ብቻ ይሆናል። በአጭሩ፥ ስደት የምንቀበለው ስለ እርሱና ስለ ጉዳዩ እንደሆነ፥ ዓለምም ጠላታችን እንደሆነ ፈጽመን ካላመንን፥ የምናደርገው ምንም ነገር በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት አያገኝም።

እንዲህ ያለ ርግጠኝነት ስል፥ እውነተኛውን ሃይማኖት ከሰዎች ብልሹ ልማድና ሞኝነት መለየትን ማወቅ ብቻ ሳይሆን፥ እዚህ በታች ተጋድለን ከጨረስን በኋላ በላይ ተስፋ ስለ ተሰጠን ሰማያዊ ሕይወትና አክሊል ፈጽመን ማመን እንዳለብን ማለቴ ነው። እንግዲህ እነዚህ ሁለቱ ነገሮች ሁለቱም አስፈላጊዎች እንደሆኑ፥ አንዱም ከሌላው ሊለይ እንደማይችል እናስተውል። ስለዚህ ልንጀምርባቸው የሚገቡን ነጥቦች እነዚህ ናቸው፦ ክርስትናችን ምን እንደሆነ፥ የምንይዘውና የምንከተለው እምነት ምን እንደሆነ፥ እግዚአብሔር የሰጠን ሥርዓት ምን እንደሆነ በሚገባ ማወቅ አለብን፤ ደግሞም ሰይጣን የእግዚአብሔርን ትምህርት ንጹሕ ቅንነት ለማበላሸት ያስገባቸውን ሐሰቶች፥ ስሕተቶችና አጉል እምነቶች ሁሉ በድፍረት ለመኰነን እስክንችል ድረስ በእንዲህ ያለ ትምህርት በሚገባ የታጠቅን መሆን አለብን። ስለዚህ በዚህ ዘመን ስለ ወንጌል መከራ ለመቀበል የተዘጋጁ ሰዎች ጥቂቶች ሆነው ብናይ፥ ራሳቸውንም ክርስቲያን ብለው ከሚጠሩት አብዛኞቹ ወንጌል ምን እንደሆነ ባያውቁ ልንደነቅ አይገባንም። ሁሉም ለብ ያሉ ናቸውና፤ መስማትንና ማንበብን ሥራቸው ከማድረግ ይልቅ የክርስትናን እምነት በጥቂቱ መቅመሳቸው ይበቃናል ብለው ይቈጥራሉ። ቁርጥ ውሳኔ ይህን ያህል የጠፋው፥ ጥቃት የደረሰባቸውም ወዲያውኑ የሚወድቁት በዚህ ምክንያት ነው። ይህ እውነታ ስለ መለኮታዊው እውነት በሚገባ ርግጠኞች እንድንሆን የበለጠ በትጋት እንድንመረምረው ሊያነቃቃን ይገባል።

ይሁን እንጂ በሚገባ ተምሮ መመሥረት ብቻውን የሚያስፈልገው ሁሉ አይደለም። ጤናማ ትምህርትን ፈጽመው የጠገቡ የሚመስሉ፥ ነገር ግን እግዚአብሔርን እንደ አላፊ ቅዠት ካልሆነ በቀር ከዚያ በላይ ያላወቁት ያህል ምንም ቅንዓትም ፍቅርም የሌላቸው ሰዎችን እናያለንና። ይህ ለምንድር ነው? የቅዱሳት መጻሕፍትን ግርማ ፈጽሞ ስላላስተዋሉ ነው። በእርግጥም እኛ እንዲህ ያለን ሰዎች የሚናገረን እግዚአብሔር እንደሆነ በሚገባ ብናስብ፥ በበለጠ ትኵረትና በታላቅ አክብሮት እንደምናደምጥ የታወቀ ነው። መጽሐፍ ቅዱስን ስናነብ በመላእክት ትምህርት ቤት ውስጥ እንዳለን ብናስብ፥ ከሚቀርብልን ትምህርት ለመጠቀም እጅግ በበለጠ እንጠነቀቅና እንመኝ ነበር።

እንግዲህ ለወንጌል መከራ ለመቀበል የምንዘጋጅበትን እውነተኛ መንገድ አሁን እናያለን። አንደኛ፥ ስለ እውነተኛው ሃይማኖትና ስለምንይዘው ትምህርት ቁርጥ እስክንሆን ድረስ በእግዚአብሔር ትምህርት ቤት ውስጥ ልንሻሻል ይገባናል፤ የሰይጣንን ሽንገላና ማታለል ሁሉ፥ የሰውንም ፈጠራ ሁሉ፥ የክርስቲያንን ንጽሕና ስለሚያበላሹ ከንቱዎች ብቻ ሳይሆኑ ሥጋውያንም እንደሆኑ ቈጥረን ልንንቃቸው ይገባል፤ በዚህም እንደ ክርስቶስ እውነተኛ ሰማዕታት ስለ ከንቱ ነገር ከሚሠቃዩ ቅዠተኛ ሰዎች እንለያለን። ሁለተኛ፥ ስለ መልካሙ ጉዳይ ርግጠኞች ሆነን እግዚአብሔር ወደሚጠራን ስፍራ ሁሉ እርሱን ለመከተል በዚያው መጠን በቅንዓት መንደድ አለብን፤ ቃሉ በእኛ ዘንድ የሚገባውን ያህል ሥልጣን ሊኖረው ይገባል፤ ከዚህም ዓለም ተለይተን ሰማያዊውን ሕይወት በመፈለግ እንደ ተነጠቅን ሊሰማን ይገባል።

ነገር ግን የእግዚአብሔር ብርሃን ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ አብርቶ እያበራ ሳለ እንዲህ ያለ አሳዛኝ የቅንዓት ጒድለት መኖሩ እጅግ እንግዳ ነገር ነው! ይህ አሳብ በኀፍረት ካልሞላን ይበልጥ የከፋ ነው። በቅርቡ በታላቁ ፈራጅ ፊት እንቀርባለንና፤ በዚያም ለመሸሸግ የምንጥረው በደል በእንዲህ ያለ ወቀሳ ይገለጣል፥ ፈጽመንም እንዋረዳለን። እግዚአብሔር በሰጠን እውቀት መጠን ለእርሱ ልንመሰክር የተገባን ከሆነ፥ የምሥጢሩን ታላቅ ሀብት ከፍቶልናል፥ በፊታችንም ዘርግቶልናል እስኪባል ድረስ እግዚአብሔር በዚህ ዘመን ራሱን ፈጽሞ ገልጦ ሳለ፥ ወደ ውጊያ ለመግባት ይህን ያህል የቀዘቀዝንና የፈራን ለምን ይሆን? ብዬ እጠይቃለሁ። ከእግዚአብሔር ጋር ጉዳይ እንዳለን አናስብም ቢባል ይሳሳታልን? ለግርማው ምንም ያህል ግምት ቢኖረን ኖሮ ከእርሱ የሚወጣውን ትምህርት ወደ አንድ ዓይነት የፍልስፍና ግምት ለመለወጥ አንደፍርም ነበር። በአጭሩ፥ የእግዚአብሔርን እውነት በሚገባ አውቀን ሳለ እርሱን ለመጠበቅ ይህን ያህል ጥቂት ድፍረት ያለን መሆናችን፥ የሚያስፈራ ኵነኔ ነው ባንልም እንኳ፥ ታላቅ ኀፍረታችን እንደሆነ መካድ አይቻልም!

ከሁሉም በላይ ያለፉትን ዘመናት ሰማዕታት ስንመለከት የገዛ ፈሪነታችንን ልንጸየፈው ይገባናል! ከእነርሱ አብዛኞቹ በማንኛውም ጉዳይ ላይ ለመከራከር እስኪችሉ ድረስ በቅዱሳት መጻሕፍት የተራቀቁ ሰዎች አልነበሩም። ሊያመልኩትና ሊያገለግሉት የሚገባቸው አንድ እግዚአብሔር እንዳለ ያውቁ ነበር—የመዳን ትምክህታቸውን በእርሱና በጸጋው ላይ እንዲያደርጉ በኢየሱስ ክርስቶስ ደም እንደ ተዋጁ—የሰዎችም ፈጠራ ሁሉ ጥራጊና ጕድፍ ብቻ ስለሆነ ጣዖት አምልኮንና አጉል እምነትን ሁሉ ሊኰንኑ እንደሚገባቸው ያውቁ ነበር። በአንድ ቃል፥ ሥነ መለኮታቸው በመሠረቱ ይህ ነበር፦ ዓለምን ሁሉ የፈጠረ፥ ፈቃዱንም በሙሴና በነቢያት፥ በመጨረሻም በኢየሱስ ክርስቶስና በሐዋርያቱ የገለጠልን አንድ እግዚአብሔር አለ፤ በደሙ የገዛን፥ በጸጋውም እንድን ዘንድ ተስፋ የምናደርገው አንድ ብቻ ቤዛ አለን፤ የዓለም ጣዖታት ሁሉ የተረገሙ ናቸው፥ ሊጸየፉም ይገባቸዋል።

ከእነዚህ ሌላ ምንም ነጥብ በሌለው ትምህርት ታጥቀው በድፍረት ወደ እሳት ወይም ወደ ማንኛውም ሌላ ዓይነት ሞት ሄዱ። ሁለት ሁለት ወይም ሦስት ሦስት ሆነው አልሄዱም፤ ነገር ግን በአምባገነኖች እጅ የወደቁት ቍጥራቸው ሊቈጠር የማይቻል እስኪሆን ድረስ በብዙ ጭፍራ ሄዱ! እኛ ግን በበኩላችን ከእኛ የበለጠ ማንም ሊሆን እስከማይችል ድረስ የተማርን ሊቃውንት ነን (ቢያንስ እንዲህ እናስባለን)፤ በእርግጥም የመጻሕፍትን እውቀት በተመለከተ ማንኛውም የቀድሞ ዘመን እንዲህ ያለ ታላቅ ሞገስ እስካላገኘ ድረስ እግዚአብሔር በፊታችን ዘርግቶልናል። ይሁን እንጂ ከዚህ ሁሉ በኋላ ቅንጣት ያህል ቅንዓት እንኳ አይገኝም። ሰዎች እንዲህ ያለ ግድየለሽነት ሲያሳዩ የእግዚአብሔርን በቀል ለማነሣሣት የቈረጡ ይመስላሉ።

እንግዲህ ልባችንን በእውነተኛ ድፍረት ለመሙላት ምን ማድረግ ይገባናል? በመጀመሪያ፥ የእምነታችን ምስክርነት በእግዚአብሔር ፊት እንዴት የከበረ እንደሆነ ልናስብ ይገባናል። ከንቱ የሆነውን ሕይወታችንን ከእርሱ አብልጠን የምንገምት ከሆነ፥ እግዚአብሔር እርሱን ምን ያህል እንደሚያከብረው ጥቂት ብቻ እናውቃለን። እንዲህ ሲሆን አስደናቂ የሆነ ድንዛዜ እናሳያለን። ሕይወታችንን ከእግዚአብሔር ክብርና ከነፍሳችን መዳን አብልጠን እንደምንቈጥረው ሳንመሰክር፥ በምስክርነታችን ዋጋ ሕይወታችንን ልናድን አንችልም።

አንድ አረማዊ፦ «ሕይወትን ተፈላጊ የሚያደርጓትን ብቸኛ ነገሮች አሳልፎ በመስጠት ሕይወትን ማዳን የከፋ ጕስቍልና ነው!» ማለት ችሎ ነበር። ሆኖም እርሱም እንደ እርሱ ያሉትም ሌሎች ሰዎች በምን ዓላማ በዓለም ውስጥ እንደ ተቀመጡ፥ በውስጧም ለምን እንደሚኖሩ ከቶ አላወቁም። እርግጥ ነው፥ ሰዎች በጎነትን ሊከተሉ፥ በቅንነትና ያለ ነቀፋ ሊመላለሱ እንደሚገባቸው ለመናገር የሚበቃ ያውቁ ነበር፤ ነገር ግን በጎነታቸው ሁሉ ቀለምና ጢስ ብቻ ነበር። እኛ ግን የሕይወት ዋና ግብ ምን ሊሆን እንደሚገባው እጅግ በተሻለ እናውቃለን፤ ይኸውም እርሱ ክብራችን ይሆን ዘንድ እግዚአብሔርን ማክበር ነው። ይህ ካልተደረገ ወዮልን! በራሳችንም ላይ ተጨማሪ መርገም ሳንከምር በምድር ላይ ለአንዲት ቅጽበት እንኳ መኖር አንችልም። ያም ሆኖ ሕይወታችን በኃይሉ ከሚደገፍበት ከእርሱ ራሳችንን በመለየት የዘላለምን መንግሥት ክደን፥ እዚህ በታች ለመማቀቅ ጥቂት ቀናትን ለመግዛት አናፍርም።

በዓለም ላይ ካሉት እጅግ አላዋቂዎች፥ እንስሳ መሰሎች ባንላቸውም፥ ሰዎችን ለምን እንደሚኖሩ ብንጠይቃቸው ለመብላት፥ ለመጠጣትና ለመተኛት ነው ብለው ብቻ ለመመለስ አይደፍሩም፤ ሁሉም ለበለጠና ለተቀደሰ ዓላማ እንደ ተፈጠሩ ያውቃሉና። እግዚአብሔርን ከማክበርና ልጆች በመልካም ወላጆች እንደሚመሩ በእርሱ እንድንመራ ራሳችንን ከመስጠት በቀር ሌላ ምን ዓላማ ልናገኝ እንችላለን? ይህም የዚህን የሚጠፋ ሕይወት ጒዞ ከፈጸምን በኋላ ወደ ዘላለማዊ ርስቱ እንድንገባ ነው። ዋናው፥ እንዲያውም ብቸኛው ዓላማ ይህ ነው። ይህን ከቍጥር ሳናስገባ ከሺህ ሞት የከፋ ወደሆነ የእንስሳ ሕይወት ስንጣደፍ ለማመካኘት ምን እንናገራለን? ለምን እንደሚኖሩ ሳያውቁ መኖር ከተፈጥሮ ውጭ ነው። ከእግዚአብሔር ተለይተን በዓለም የምንኖርባቸውን ጥቂት ቀናት ፋታ ለማግኘት በሚያደርግ ሞኝ ምኞት ተገፋፍቶ የምንኖርባቸውን ምክንያቶች መጣል—እንዲህ ያለውን ስንፍናና እብደት በምን ስም እንደምጠራው አላውቅም!

ነገር ግን ስደት ሁልጊዜ ጨካኝና መራራ ስለሆነ፥ ክርስቲያኖች ስለ እግዚአብሔር እውነት ሕይወታቸውን ሳያመነቱ ለአደጋ ለመስጠት እንዲችሉ እንዴትና በምን ዘዴ በትዕግሥት ራሳቸውን ሊያጸኑ እንደሚችሉ እናስብ። ያነበብነው ክፍል በሚገባ ሲተረጐም ይህን ለማድረግ ሊያነሣሣን በቂ ነው። ሐዋርያው፦ «እንግዲህ ነቀፌታውን እየተሸከምን ወደ እርሱ ወደ ሰፈሩ ውጭ እንውጣ» ይላል። በመጀመሪያ፥ ሰይፍ ባይመዘዝብንም፥ ሊያቃጥለንም እሳት ባይነድድም እንኳ፥ በዚህ ዓለም ውስጥ ሥር ሰድደን ሳለን ከእግዚአብሔር ልጅ ጋር በእውነት ልንተባበር እንደማንችል ያሳስበናል። ስለዚህ ክርስቲያን በዕረፍት ሳለ እንኳ ወደ ውጊያ ለመዝመት ሁልጊዜ አንድ እግሩን ከፍ አድርጎ ሊቆም ይገባዋል፤ ይህ ብቻም አይደለም፥ ሥጋው በዓለም ውስጥ ቢኖርም ፍቅሩን ከዓለም ሊያርቅ ይገባዋል። ይህ በመጀመሪያ እይታ ከባድ ቢመስለንም፥ ለመከራ እንደ ተጠራንና «ለዚህ እንደ ተመረጥን» በሚለው በቅዱስ ጳውሎስ ቃል (1ኛ ተሰሎንቄ 3) ልንረካ ይገባናል። እንዲህ እንዳለ ያህል ነው፦ እንደ ክርስቲያኖች ሁኔታችን ይህ ነው፤ ክርስቶስን ልንከተል ብንወድ ልንሄድበት የሚገባን መንገድ ይህ ነው።

ይህም ሆኖ ድካማችንን ለማጽናናትና ስደት ሊያመጣብን የሚችለውን ብስጭትና ኀዘን ለማቅለል መልካም ዋጋ ቀርቦልናል፦ ስለ እግዚአብሔር ጉዳይ መከራ ስንቀበል የእግዚአብሔርን ልጅ ፈለግ በፈለግ እየተከተልን እንሄዳለን፥ እርሱንም መሪያችን አድርገን እንይዛለን። ክርስቲያኖች ለመሆን የዓለምን ስድብ ሁሉ በድፍረት ልናልፍ፥ እግዚአብሔር በሚወስነው ጊዜና መንገድ ሁሉ ሞትን ልንጋፈጥ ይገባናል ተብሎ ብቻ ቢነገረን ኖሮ፥ ይህ ምናልባት በሚል ግምት የሚኬድበት እንግዳ መንገድ ነው ብለን ለመመለስ አንዳች ምክንያት ያለን ይመስል ነበር። ነገር ግን ጌታ ኢየሱስን እንድንከተል ስንታዘዝ፥ የእርሱ መሪነት እምቢ ለማለት እጅግ መልካምና የተከበረ ነው። እንግዲህ በጥልቀት እንድንነካ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ እንደ አለቃችን በፊታችን ይሄዳል መባሉ ብቻ ሳይሆን፥ እኛ ደግሞ መልኩን እንድንመስል መደረጋችን ተነግሮናል፤ እንዲሁ ቅዱስ ጳውሎስ በሮሜ መልእክት በስምንተኛው ምዕራፍ እግዚአብሔር ልጆቹ አድርጎ የተቀበላቸውን ሁሉ የሁሉ አብነትና ራስ የሆነውን እርሱን እንዲመስሉ፥ ማለትም «የልጁን መልክ እንዲመስሉ» እንደ ወሰናቸው ይናገራል።

ምንም ነገር ለመታገሥ እስከማንፈቅድ ድረስ ይህን ያህል ልፍስፍሶች ነንን? እንግዲያስ ወደ መዳን ተስፋ የጠራንን የእግዚአብሔርን ጸጋ መካድ አለብን። ሊለያዩ የማይችሉ ሁለት ነገሮች አሉና—የክርስቶስ ብልቶች መሆንና በብዙ መከራ መፈተን። ከእግዚአብሔር ልጅ ጋር እንዲህ ያለውን መመሳሰል ከምናደርገው እጅግ አብልጠን ልናከብረው ይገባናል። እርግጥ ነው፥ በዓለም ፍርድ ስለ ወንጌል መከራ መቀበል ውርደት ነው። ነገር ግን የማያምኑ ዕውሮች እንደሆኑ እያወቅን ከእነርሱ የተሻለ ዓይን ሊኖረን አይገባምን? በፍርድ ወንበር ከተቀመጡ ሰዎች መከራ መቀበል ውርደት ነው፤ ነገር ግን ቅዱስ ጳውሎስ እግዚአብሔር የሚያውቀንና የራሱ መሆናችንን የሚመሰክርልን ምልክቶች እንደሆኑ አድርገን ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ በምንቀበለው ግርፋት ልንመካ እንደሚገባን በምሳሌነቱ ያሳየናል። ቅዱስ ሉቃስ ስለ ጴጥሮስና ስለ ዮሐንስ የሚተርከውንም እናውቃለን (የሐዋርያት ሥራ 5:41)፤ ይኸውም «ስለ ስሙ ይናቁ ዘንድ የተገባቸው ሆነው ስለ ተቈጠሩ» ደስ እንዳላቸው ነው።

ውርደትና ክብር ሁለት ተቃራኒዎች ናቸው፤ እንዲህ የሚለው ዓለም ነው፤ እርሱም በስንፍና ተታልሎ ከማስተዋል ሁሉ ተቃራኒ ይፈርዳል፥ በዚህም የእግዚአብሔርን ክብር ወደ ውርደት ይለውጣል። እኛ ግን በበኩላችን በእግዚአብሔርና በመላእክቱ ፊት እንድንከበር በዓለም ዘንድ መዋረድን እምቢ አንበል። ትምክህተኞች የንጉሥን ትእዛዝ ለመቀበል ምን ያህል እንደሚደክሙ፥ በዚህም ምን ያህል እንደሚመኩ እናያለን። የእግዚአብሔር ልጅ ትእዛዙን ያቀርብልናል፥ ሁሉም ግን ወደ ኋላ ያፈገፍጋል። እስቲ ንገሩኝ፥ እንዲህ በማድረጋችን ከእርሱ ጋር አንዳች የጋራ ነገር ሊኖረን የተገባን ነንን? እዚህ ሥጋዊ ተፈጥሮአችንን የሚስብ ምንም ነገር የለም፤ ነገር ግን እነዚህ በሰማያት ያሉ እውነተኛ የመኳንንት ዓርማዎች ናቸው። እስራት፥ ግዞት፥ ክፉ ስም በሰዎች አሳብ የሚነቀፍ ሁሉ ማለት ናቸው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር እንደሚፈርድባቸውና እንደሚናገርላቸው ነገሮችን ከማየት ከአለማመናችን በቀር ምን ይከለክለናል? ስለዚህ ማኅተሙን በላያችን ሲያትም እንደ ክብር ልንቈጥረው እንድንማር የእግዚአብሔር ልጅ ስም በእኛ ዘንድ የሚገባውን ክብደት ሁሉ ይኑረው። ሌላ ብናደርግ ግን ምስጋና ቢስነታችን የማይታገሡት ነው።

እግዚአብሔር እንደ በደላችን ቢያደርግብን ኖሮ፥ በየዕለቱ በሺህ መንገድ ሊቀጣን ትክክለኛ ምክንያት አይኖረውምን? ከዚህም በላይ መቶ ሺህ ሞት እንኳ ለጥቂቱ ክፋታችን አይበቃም ነበር! እንግዲህ ወሰን በሌለው ቸርነቱ በደላችንን ሁሉ ከእግሩ በታች አድርጎ ቢደመስሰው፥ እንደ ጥፋታችንም ከመቅጣት ይልቅ በእነርሱ በኩል ከልጁ ጋር ተካፋዮች እንድንሆን መከራችንን ወደ ክብርና ወደ ልዩ መብት የሚለውጥበትን አስደናቂ ዘዴ ቢያዘጋጅ፥ እንዲህ ያለውን ደስተኛ ሁኔታ ስንንቅ በክርስቲያን ትምህርት ጥቂት ብቻ ተሻሽለናል ሊባል አይገባምን?

ስለዚህ ቅዱስ ጴጥሮስ እንደ ሌቦች፥ አመንዝሮችና ነፍሰ ገዳዮች መከራ እንዳንቀበል በእግዚአብሔር ፍርሃት በንጽሕና እንድንመላለስ ከመከረን በኋላ (1ኛ ጴጥሮስ 4:15)፥ ወዲያውኑ «ክርስቲያን እንደሚሆን ግን መከራን ቢቀበል» በዚህ ለሚሰጠን በረከት እግዚአብሔርን እናክብር ብሎ ይጨምራል። እንዲህ የሚናገረው ያለ ምክንያት አይደለም። እባካችሁ፥ እኛ የእግዚአብሔር እውነት ምስክሮች፥ ጉዳዩንም የምንከላከል ጠበቆች ለመሆን ማን ነን? እዚህ እኛ ምስኪን የምድር ትሎች፥ ከንቱነት የሞላብን፥ ሐሰት የሞላብን ፍጥረታት ነን፤ ሆኖም እግዚአብሔር እውነቱን እንድንከላከል ይጠቀምብናል—ይህም ለሰማይ መላእክት እንኳ ያልተሰጠ ክብር ነው! ይህ አሳብ ብቻውን በእንዲህ ያለ የተከበረ አገልግሎት በማንኛውም መንገድ እንድንሠራ ራሳችንን ለእግዚአብሔር ለማቅረብ ሊያነሣሣን አይገባምን?

ይሁን እንጂ ብዙ ሰዎች በእግዚአብሔር ላይ ከመከራከር፥ ወይም ቢያንስ ድካማቸውን በተሻለ ስላልደገፈ በእርሱ ላይ ከማጒረምረም ራሳቸውን ሊገቱ አይችሉም። እግዚአብሔር ልጆቹ አድርጎ ከመረጠን በኋላ በኃጥኣን እንድንረገጥና እንድንሠቃይ መፍቀዱ እጅግ እንግዳ ነገር ነው ይላሉ። እኔም እመልሳለሁ፦ ለምን እንዲህ እንደሚያደርግ ግልጥ ባይሆን እንኳ፥ በእኛ ላይ ሥልጣኑን ሊሠራ፥ ዕጣችንንም እንደ ወደደ ሊወስን ይችላል። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ አብነታችን እንደሆነ ስናይ፥ ከዚህ በላይ ሳንጠይቅ እርሱን መምሰላችንን እንደ ታላቅ ደስታ ልንቈጥረው አይገባምን? ይሁን እንጂ እግዚአብሔር እንድንሰደድ የሚወድድባቸውን ምክንያቶች እጅግ ግልጥ ያደርጋቸዋል። ቅዱስ ጴጥሮስ ካቀረበው አሳብ (1ኛ ጴጥሮስ 1:7) በቀር ሌላ ባይኖረን እንኳ፥ በእርሱ ባንረካ በእርግጥ ትዕቢተኞች በሆንን ነበር። እርሱም የሚጠፉ ማዕድናት ብቻ የሆኑት ወርቅና ብር በእሳት የሚነጠሩና የሚፈተኑ ከሆነ፥ ከዓለም ሀብት ሁሉ የሚበልጠው እምነታችንም እንዲሁ ሊፈተን ተገቢ እንደሆነ ይናገራል።

እግዚአብሔር ምንም ተጋድሎ እንድንቋቋም ሳይጠይቀን ወዲያውኑ አክሊል ሊያቀዳጀን በእርግጥ ቀላል ነበር፤ ነገር ግን እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ክርስቶስ በጠላቶቹ መካከል እንዲነግሥ ፈቃዱ እንደሆነ፥ እንዲሁ ደግሞ እኛ በመካከላቸው ተቀምጠን እርሱ እስኪያድነን ድረስ ግፋቸውንና ዓመፃቸውን እንድንቀበል ፈቃዱ ነው። ሥጋ ወደዚህ ነጥብ ሊመጣ ሲገባው እንደሚያምፅ በእርግጥ አውቃለሁ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ፈቃድ ሊያሸንፍ ይገባዋል። በራሳችን ውስጥ አንዳች ተቃውሞ ቢሰማን ሊያስደንቀን አይገባም፤ ከመስቀል መሸሽ ለእኛ እጅግ ተፈጥሮአዊ ነውና። ያም ሆኖ ስሜታችንንና ምኞታችንን ሁሉ ማርከን ለእርሱ ብናስገዛ እግዚአብሔር መታዘዛችንን እንደሚቀበል አውቀን ይህን ከማሸነፍ ወደ ኋላ አንበል።

ነቢያትና ሐዋርያት ወደ ሞት በሄዱ ጊዜ ወደ ኋላ የማፈግፈግ ዝንባሌ ሳይሰማቸው አልነበረም። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለጴጥሮስ፦ «ሌላውም ያስታጥቅሃል ወደማትወደውም ይወስድሃል» አለው (ዮሐንስ 21:18)። እንዲህ ያለ የሞት ፍርሃት በውስጣችን ሲነሣ፥ እኛ እናሸንፈው፥ ይልቁንም እግዚአብሔር ያሸንፈው፤ እስከዚያውም ራሳችንን ፈጽመን በትእዛዙ ሥር ለማድረግ ዝንባሌዎቻችንን ስንቃወምና ስናስገድድ ደስ የሚያሰኘውን መሥዋዕት እንደምናቀርብለት ርግጠኞች እንሁን፦ እግዚአብሔር ሕዝቡ እንዲሰማሩበት የሚወደው ዋናው ጦርነት ይህ ነው። እርሱ ከሚያመለክታቸው መንገድ ፈቀቅ የሚያደርጋቸውን ማንኛውንም ዓመፀኛ አሳብና ስሜት ለማፈን እንዲተጉ ይፈልጋል። መጽናናቱም እጅግ ብዙ ከመሆኑ የተነሣ ብንሸነፍ ከፈሪዎችም የባስን ነን ቢባል ተገቢ ነው!

በጥንት ዘመን እጅግ ብዙ ሰዎች ተራ የቅጠል አክሊል ለማግኘት ማንኛውንም ድካም፥ ሕመምና ችግር እምቢ አላሉም፤ እንዲያውም መሞት እንኳ ምንም አላስከፈላቸውም፤ ሆኖም እያንዳንዳቸው ሽልማቱን እንደሚያገኙ ወይም እንደሚያጡ ሳያውቁ ምናልባት በሚል ግምት ተጋደሉ። እግዚአብሔር ግን የክብሩ ተካፋዮች የምንሆንበትን የማይጠፋውን አክሊል በፊታችን ያቀርብልናል፦ በዘፈቀደ እንድንጋደል አይሻም፥ ነገር ግን ሁላችን ለምንታገልለት ሽልማት የተስፋ ቃል አለን። እንግዲህ ትግሉን እምቢ ለማለት አንዳች ምክንያት አለንን? «ከእርሱ ጋር ከሞትን፥ ከእርሱ ጋር ደግሞ በሕይወት እንኖራለን» የተባለው በከንቱ ይመስለናልን? ድላችን ተዘጋጅቷል፤ እኛ ግን ከውጊያው ለመሸሽ የምንችለውን ሁሉ እናደርጋለን።

ነገር ግን በዚህ ጉዳይ የምናስተምረው ሁሉ የሰውን ማስተዋል የሚቃረን ነው ይባላል። እኔም እቀበላለሁ። ስለዚህም አዳኛችን፦ «ስለ ጽድቅ የሚሰደዱ ብፁዓን ናቸው» (ማቴዎስ 5:10) ብሎ ሲናገር በዓለም በቀላሉ ተቀባይነት የማያገኝ አሳብ ይገልጣል። በተቃራኒው፥ በስሜት ፍርድ ጕስቍልና የሆነውን እርሱ ብፅዕና ብሎ ሊቈጥረው ይወዳል። እግዚአብሔር በጠላቶቻችን አምባገነንነትና ጭካኔ እንድንረገጥ ሲተወን ለራሳችን ምስኪኖች መስለን እንታያለን፤ ስሕተቱ ግን ሁሉ ለበጎ እንደሚሆንልን የሚያረጋግጡልንን የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች አለመመልከታችን ነው። ክፉዎች ከእኛ በርትተው እግራቸውን በጒሮሮአችን ላይ ሲያደርጉ ስናይ እንዋረዳለን፤ ነገር ግን እንዲህ ያለው ግራ መጋባት፥ ቅዱስ ጳውሎስ እንደሚለው፥ «አሻቅባችሁ ራሳችሁን አንሡ» የሚለውን ቃል እንድንፈጽም ሊያደርገን ይገባል። አሁን በሚታዩ ነገሮች ራሳችንን ለማዝናናት እጅግ ስለምንወድ፥ እግዚአብሔር ደጎች እንዲበደሉ፥ ክፉዎችም እንዲሠለጥኑ በመፍቀዱ፥ አሁን የተዘበራረቀው ሁሉ የሚስተካከልበት ቀን እንደሚመጣ በግልጥ ምልክቶች ያሳያል። ዘመኑ የራቀ ቢመስል ወደ መድኃኒቱ እንሩጥ፥ በኃጢአታችንም ራሳችንን አናታልል፤ ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ መምጣት አሻግረን ማየት ካልቻልን እምነት እንደሌለን የታወቀ ነውና።

ሊያነቃቁን የሚችሉትን ምንም ዘዴ ሳይጠቀም እንዳይተው፥ እግዚአብሔር በአንድ በኩል የተስፋ ቃሎችን፥ በሌላ በኩል ደግሞ ማስፈራሪያዎችን በፊታችን ያቀርባል። የተስፋ ቃሎቹ በቂ ኃይል እንደሌላቸው ቢሰማን፥ ማስፈራሪያዎቹን በመጨመር እናጠናክራቸው። ጌታ ኢየሱስ በሰው ፊት ብንመሰክርለት በአባቱ ፊት የእርሱ እንደሆንን እንደሚመሰክርልን ሲናገር፥ በእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች አብልጠን ላለማመን እጅግ ጠማሞች መሆን እንደሚኖርብን እውነት ነው (ማቴዎስ 10:32፤ ሉቃስ 12:8)። እርሱ የሚጠይቀንን ምስክርነት ከመስጠት ምን ይከለክለናል? ሰዎች የቻሉትን ሁሉ ቢያደርጉ ከመግደል የባሰ ሊያደርጉብን አይችሉም! ሰማያዊውስ ሕይወት ይህን አይክስምን? እዚህ በዚህ ጉዳይ ላይ የሚናገሩትን የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ሁሉ አልሰበስብም፤ እጅግ ብዙ ጊዜ ስለሚደጋገሙ ፈጽመን ልንረካባቸው ይገባናል። ትግሉ በመጣ ጊዜ ሦስት ወይም አራት ክፍሎች የማይበቁ ከሆኑ፥ መቶ ክፍሎች በእርግጥ ከተቃራኒ ፈተናዎች ሁሉ ሊጠብቁን ይገባል።

ነገር ግን እግዚአብሔር በለዘበ መንገድ ወደ ራሱ ሊስበን ካልቻለ፥ ማስፈራሪያውም ካልሠራ፥ ግዑዛን ግንዶች አንሆንምን? ኢየሱስ ክርስቶስ ጊዜያዊ ሞትን ፈርተው እውነትን የካዱትን ሁሉ በአባቱ በእግዚአብሔር የፍርድ ወንበር ፊት እንዲቆሙ ይጠራቸዋል፤ በዚያን ጊዜም ሥጋም ነፍስም ለጥፋት እንደሚሰጡ ይናገራል (ማቴዎስ 10:28፤ ሉቃስ 12:5)። በሌላም ስፍራ በሰው ፊት የካዱትን ሁሉ እንደሚክዳቸው ይናገራል (ማቴዎስ 10:33፤ ሉቃስ 12:10)። ፈጽመን ስሜት የሌለን ካልሆንን በቀር እነዚህ ቃሎች ጠጉራችንን ሊያቆሙት ይገባል። ያም ሆነ ይህ፥ ይህ የታወቀ ነው፤ እነዚህ ነገሮች እንደሚገባ ካላነቃቁን «የሚያስፈራ ግን የፍርድ መጠበቅ» ብቻ ይቀረናል (ዕብራውያን 10:27)። የክርስቶስ ቃሎች ሁሉ ከንቱ ሆነው ከቀሩ፥ በከፋ አለማመን ተፈርዶብን እንገኛለን።

ተፈጥሮአችን እጅግ ደካማ ስለሆነ ሊራሩልን ይገባል ብለን ማመካኘታችን ከንቱ ነው፤ በተቃራኒው ሙሴ በእምነት ወደ እግዚአብሔር በመመልከቱ ለማንኛውም ፈተና እንዳይሸነፍ እንደ ጸና ተነግሮአልና። ስለዚህ እንዲህ ለስላሳዎችና በቀላሉ የምንታጠፍ ስንሆን፥ ቅንዓት የለንም፥ ጽናትም የለንም ማለቴ ሳይሆን፥ እግዚአብሔርንም ሆነ መንግሥቱን ምንም እንደማናውቅ ግልጥ ምልክት ነው። ራሳችን ከሆነው ከክርስቶስ ጋር ልንተባበር እንደሚገባን ስንታሰብ፥ ሰዎች ነን ማለታችን ከግዴታው ለመዳን ጥሩ ሰበብ ይመስለናል። ነገር ግን ከእኛ በፊት መንገዱን የረገጡት እነማን ነበሩ? በእርግጥም ንጹሕ ትምህርት ብቻ ቢኖረን እንኳ የምናቀርባቸው ምክንያቶች ሁሉ ከንቱ በሆኑ ነበር፤ ነገር ግን ጠንካራውን ማስረጃ ሊሰጡን የሚገባቸው ይህን ያህል ብዙ ምሳሌዎች ስላሉን፥ ለኵነኔ የተገባን የበለጠ ነን።

ልናስባቸው የሚገቡ ሁለት ነጥቦች አሉ። የመጀመሪያው፥ በመዝሙር (መዝሙር 129:1) እንደ ተባለ የቤተ ክርስቲያን አካል በአጠቃላይ ሁልጊዜ በክፉዎች ስትሠቃይ እንደ ኖረች፥ እስከ ፍጻሜም እንደምትሠቃይ ነው፦ «ከታናሽነቴ ጀምሮ አስጨነቁኝ፥ ከአንዱ ዳር እስከ ሌላው ዳርም በላዬ ላይ ማረሻ ጐተቱ።» መንፈስ ቅዱስ በዚያ የጥንቷን ቤተ ክርስቲያን ያቀርባል፤ ይኸውም እኛ መከራዋን በሚገባ ካወቅን በኋላ ዛሬ በእኛ ላይ ተመሳሳዩ በሚደረግበት ጊዜ እንደ አዲስ ወይም እንደሚያስቈጣ ነገር እንዳንቈጥረው ነው። ቅዱስ ጳውሎስም ከሌላ መዝሙር በመጥቀስ (ሮሜ 7:36፤ መዝሙር 44:22) «እንደሚታረዱ በጎች ተቆጠርን» የሚለውን ክፍል በማቅረብ ይህ ለአንድ ዘመን ብቻ እንዳልነበረ፥ ነገር ግን የቤተ ክርስቲያን የተለመደ ሁኔታ እንደሆነና እንደሚሆንም ያሳያል።

ስለዚህ የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን በዛሬው ዘመን በትዕቢተኞች የዓለም ሰዎች እንዴት እንደምትረገጥ፥ አንዱ እንዴት እንደሚጮኽባት ሌላውም እንዴት እንደሚነክሳት፥ እንዴት እንደሚያሠቃዩአት፥ እንዴት እንደሚያሤሩባት፥ በእብድ ውሾችና በአውሬዎችም ያለ ማቋረጥ እንዴት እንደምትጠቃ ስናይ፥ በቀደመው ዘመን ሁሉ ያው ነገር እንደ ተደረገ ያሳስበን። እርግጥ ነው፥ እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ፋታና የዕረፍት ጊዜ ይሰጣታል፤ ስለዚህም ከላይ በተጠቀሰው መዝሙር «የኃጥኣንን ገመድ ይቈርጣል» ተብሎአል፤ በሌላም ስፍራ (መዝሙር 125:3)፦ «ደጎች እጅግ ተጨንቀው እንዳይወድቁ በትራቸውን ይሰብራል።» ነገር ግን በዚህ ዓለም እስካለች ድረስ ቤተ ክርስቲያኑ ሁልጊዜ እንድትዋጋ፥ ዕረፍቷም በላይ በሰማያት ተከማችቶ እንዲኖር ወደደ (ዕብራውያን 3:9)።

እስከዚያው ግን የመከራዋ ፍጻሜ ሁልጊዜ የተባረከ ነበር። በማንኛውም ሁኔታ፥ እግዚአብሔር በብዙ መከራ ብትጨነቅም ፈጽማ እንዳትደቅ አድርጓል፤ (መዝሙር 7:15)፦ «ክፉዎች በጥረታቸው ሁሉ ያሰቡትን አላገኙም።» እንደ ተባለ። ቅዱስ ጳውሎስ በዚህ እውነታ ይመካል፥ እግዚአብሔርም በምሕረቱ ሁልጊዜ የሚወስደው መንገድ ይህ እንደሆነ ያሳያል። እንዲህ ይላል (1ኛ ቆሮንቶስ 4:12)፦ «በሁሉ እንገፋለን እንጂ አንጨነቅም፤ እናመነታለን እንጂ ተስፋ አንቆርጥም፤ እንሰደዳለን እንጂ አንጣልም፤ እንወድቃለን እንጂ አንጠፋም፤ የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሥጋችን ይገለጥ ዘንድ ሁልጊዜ የኢየሱስን መሞት በሥጋችን ተሸክመን እንዞራለን።» እግዚአብሔር ለቤተ ክርስቲያኑ ስደት በዘመናት ሁሉ የሰጠው ፍጻሜ እንደምናየው ይህ ከሆነ፥ እንደ እኛ ደካሞች የነበሩት አባቶቻችን በትዕግሥት በመጽናት ሁልጊዜ በጠላቶቻቸው ላይ ድልን እንዳገኙ አውቀን ልንበረታ ይገባናል።

ይህን ነጥብ በአጭሩ ብቻ የምነካው ለዓላማችን ይበልጥ ወደሚስማማው ወደ ሁለተኛው ለመምጣት ነው፤ ይኸውም ከእኛ በፊት የሄዱትን የሰማዕታትን የየግል ምሳሌዎች ልንጠቀምባቸው እንደሚገባን ነው። እነዚህ በሁለት ወይም በሦስት የተወሰኑ አይደሉም፤ ነገር ግን ሐዋርያው እንደሚለው (ዕብራውያን 12:1) «እንዲህ ያለ ታላቅ የምስክሮች ደመና» ናቸው። በዚህ አነጋገር ቍጥራቸው ዓይናችንን ፈጽሞ ሊሞላው እስኪገባ ድረስ ታላቅ እንደሆነ ያመለክታል። እንዳላሰለቻችሁ፥ በንጉሥ አንጥያኮስ አምባገነንነት ሥርና ከሞቱም ጥቂት በኋላ ስለ እውነተኛው ሃይማኖት የተሰደዱትን አይሁድ ብቻ እጠቅሳለሁ። የመከራ ተቀባዮቹ ቍጥር ጥቂት ነበር ማለት አንችልም፤ እንደ ታላቅ የሰማዕታት ሠራዊት ነበርና። እግዚአብሔር ከተራው ሕዝብ የለያቸው ነቢያት ብቻ ነበሩ ማለት አንችልም፤ ሴቶችና ሕፃናትም የጭፍራው አካል ነበሩና። በርካሽ ዋጋ አመለጡ ማለትም አንችልም፤ በተቻለው መጠን በጭካኔ ተሠቃይተዋልና። ስለዚህ ሐዋርያው የሚናገረውን እንሰማለን (ዕብራውያን 11:35)፦ «ሌሎችም መዳንን ሳይቀበሉ የሚበልጠውን ትንሣኤ እንዲያገኙ» እንደ ከበሮ ተወጥረው ተደበደቡ፤ ሌሎችም «መዘበቻ በመሆንና በመገረፍ ከዚህም በላይ በእስራትና በወኅኒ ተፈተኑ»፤ ሌሎችም «በድንጋይ ተወግረው» ወይም «በመጋዝ ተሰነጠቁ»፤ ሌሎችም በተራሮችና በዋሻዎች መካከል እየተንከራተቱ ወዲያና ወዲህ ዞሩ።

እንግዲህ የእነርሱን ሁኔታ ከእኛ ጋር እናነጻጽር። በዚያን ጊዜ እጅግ ጨለማ ለነበረው እውነት እንዲህ ከጸኑ፥ አሁን በሚያበራው ግልጥ ብርሃን ውስጥ እኛ ምን ልናደርግ ይገባናል? እግዚአብሔር በግልጥ አፍ ይናገረናል፤ የመንግሥተ ሰማያት ታላቅ በር ተከፍቷል፤ ኢየሱስ ክርስቶስም በዓይናችን ፊት እንዳለ ያህል እንድናገኘው ወደ እኛ ከወረደ በኋላ ወደ ራሱ ይጠራናል። የተስፋ ቃሎችን ከሩቅ ብቻ ሰላምታ ካቀረቡላቸው—ወደ እግዚአብሔር መንግሥት የሚገቡባት ትንሽ ደጃፍ ብቻ ከተከፈተችላቸውና የኢየሱስ ክርስቶስ መታሰቢያና ምሳሌ ብቻ ከነበራቸው—ሰዎች ይልቅ ስለ ወንጌል መከራ ለመቀበል ያነሰ ቅንዓት ቢኖረን ምንኛ ነቀፋ ይሆንብን ነበር? እነዚህ ነገሮች እንደሚገባቸው በአንድ ቃል ሊገለጡ አይችሉም፤ ስለዚህ እያንዳንዱ ለራሱ እንዲያሰላስላቸው እተዋለሁ።

አሁን የተሰጠው ትምህርት አጠቃላይ እንደ መሆኑ፥ እያንዳንዱ እንደ አስፈላጊነቱ ለራሱ ጥቅም እያዋለ በክርስቲያኖች ሁሉ ተግባራዊ ሊሆን ይገባዋል። ይህን የምለው በግልጥ አደጋ ውስጥ ራሳቸውን የማያዩ ሰዎች ለእነርሱ የማያስፈልግ ነው ብለው እንዳያስቡ ነው። በዚህ ሰዓት በአምባገነኖች እጅ ውስጥ አይደሉም፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ወደ ፊት በእነርሱ ላይ ምን ሊያደርግ እንዳሰበ እንዴት ያውቃሉ? ስለዚህ ያልጠበቅነው ስደት ቢመጣ ድንገት እንዳንያዝ አስቀድመን ልንታጠቅ ይገባናል። ነገር ግን በዚህ ጉዳይ ብዙ ደንቆሮ ጆሮዎች እንዳሉ እጅግ እፈራለሁ። ተከልለውና ተመችቷቸው የሚኖሩት፥ ሲያስፈልግ ሞትን ለመቀበል ከመዘጋጀት እጅግ የራቁ ስለሆኑ በሕይወታቸው እግዚአብሔርን ስለማገልገል እንኳ አይጨነቁም። ይሁን እንጂ ይህ ለስደት የሚደረግ ዝግጅት የዘወትር ትምህርታችን፥ በተለይም በምንኖርበት ዘመን፥ ሊሆን እንደሚገባው እውነት ሆኖ ይኖራል።

ደግሞም እግዚአብሔር ስለ ስሙ ምስክርነት መከራ እንዲቀበሉ የሚጠራቸው ሰዎች ለትዕግሥተኛ ጽናት ፈጽመው እንደ ሠለጠኑ በሥራ ሊያሳዩ ይገባቸዋል። ያን ጊዜ በቀድሞ ዘመን የተሰጧቸውን ምክሮች ሁሉ ሊያስታውሱ፥ መለከት ሲነፋ ወታደር ወደ ጦር መሣሪያው እንደሚሮጥ ራሳቸውን ሊያነቃቁ ይገባቸዋል። ውጤቱ ግን ምንኛ የተለየ ነው። ብቸኛው ጥያቄ ለማምለጥ ሰበቦችን እንዴት ማግኘት እንደሚቻል ብቻ ነው። ይህን የምለው ስለ አብዛኞቹ ነው፤ ስደት እግዚአብሔር የእርሱ የሆኑትን የሚለይበት እውነተኛ መፈተኛ ድንጋይ ነውና። ሞትን በድፍረት ለመጋፈጥ የተዘጋጁ ታማኞች ጥቂቶች ናቸው።

ከወንጌል ጥቂት አለን ብለው የሚመኩ ሰዎች እንዲህ ያለውን ማመካኛ ለመናገር ከንፈራቸውን ለመክፈት መድፈራቸው አንድ ዓይነት አስደንጋጭ ነገር ነው። አንዳንዶች፦ በእግዚአብሔር ላይ ለመዋጋት ሆን ብለው ለቈረጡ እልከኞች እምነታችንን በመመስከር ምን እናተርፋለን? ይህ «ዕንቁዎቻችሁንም በእሪያዎች ፊት አትጣሉ» የተባለውን መተላለፍ አይደለምን? ይላሉ። ኢየሱስ ክርስቶስ «በዘማዊና በኃጢአተኛ ትውልድ መካከል» እንዲመሰከርለት እንደሚፈልግ በግልጥ ያልተናገረ ይመስል (ማቴዎስ 8:38)! በዚህ ባይማሩ እንኳ ቢያንስ ተዋርደው ይቀራሉ፤ ስለዚህም ምስክርነት ለጠፊዎች ገዳይ ቢሆንም በእግዚአብሔር ፊት መልካም መዓዛ ነው። አንዳንዶችም፦ ሞታችን ምን ይጠቅማል? ይልቁንስ ማሰናከያ አይሆንምን? ይላሉ። እግዚአብሔር መልካም ሆኖ ባዩት ጊዜና አመቺ አጋጣሚ ባገኙ ጊዜ የመሞትን ምርጫ የተወላቸው ይመስል! በተቃራኒው፥ ከሞታችን የሚገኘውን ጥቅም በእጁ በመተው መታዘዛችንን እናረጋግጣለን።

እንግዲህ በመጀመሪያ፥ ክርስቲያን ሰው በየትም ስፍራ ቢሆን፥ አደጋም ሆነ ማስፈራሪያ ቢኖርም፥ እግዚአብሔር እንዳዘዘ በቅንነት ለመመላለስ ሊቈርጥ ይገባዋል። የቻለውን ያህል ከተኵላዎች ንጥቂያ ይጠንቀቅ፤ ነገር ግን በሥጋዊ ተንኰል አይሁን። ከሁሉም በላይ ሕይወቱን በእግዚአብሔር እጅ ያኑር። ይህን አድርጓልን?

እንግዲያስ በጠላት እጅ ቢወድቅ፥ እግዚአብሔር ይህን ስለ ወሰነ ከልጁ ምስክሮች አንዱ አድርጎ ሊይዘው እንደ ወደደ ያስብ፤ ስለዚህም በሕይወትም በሞትም ግዴታን ሁሉ ቃል ለገባንለት፥ ምንም ቃል ባንገባለት እንኳ የእርሱ ለሆንንና ገንዘቡ ለሆንንለት ለእርሱ ያለበትን ታማኝነት ሳያፈርስ ወደ ኋላ የሚመለስበት መንገድ እንደሌለው ያስብ።

ይህን ስል ሁሉም የሚያምኑትን ነገር ሁሉ እንዲመሰክሩ ቢጠየቁ እንኳ ሙሉና ፍጹም ምስክርነት እንዲሰጡ ግዴታ አልጭንባቸውም። ማንም ሰው ከእርሱ በላይ የወንጌልን ጉዳይ እንደሚገባ በድፍረት ለመጠበቅ የቈረጠ ባይኖርም፥ ቅዱስ ጳውሎስ የጠበቀውን ልክ ደግሞ አውቃለሁ። ስለዚህም ጌታችን በእንዲህ ያለ ጊዜ «አፍና ጥበብ» (ሉቃስ 21:15) እንደሚሰጠን ተስፋ የሰጠው ያለ ምክንያት አይደለም፤ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ደፋሮችና ጀግኖች እንድንሆን ማበርታት ብቻ ሳይሆን፥ የሚበጀውን መንገድ እንድንከተል የሚመራንን ብልኀትና ማስተዋል መስጠትም እንደሆነ እንዳለ ያህል ነው።

የሁሉም ፍሬ ነገር ይህ ነው፤ በእንዲህ ያለ ጭንቀት ውስጥ ያሉ ሰዎች ለማምለጥ አንዳች ቀዳዳ ለመፈለግ የገዛ ሥጋዊ ጥበባቸውን ሳይከተሉ እንዲህ ያለውን ብልኀት ከላይ ሊለምኑና ሊቀበሉ ይገባቸዋል። ጌታችን ራሱ ለጠየቁት ሰዎች መልስ እንዳልሰጠ የሚነግሩን አንዳንዶች አሉ። እኔ ግን እመልሳለሁ፦ አንደኛ፥ ይህ ሲጠየቅ እምነታችንን እንድንመሰክር የሰጠንን ሥርዓት አይሽርም (1ኛ ጴጥሮስ 3:15)። ሁለተኛ፥ ሕይወቱን ለማዳን ከቶ ምንም ማታለል አልተጠቀመም፤ ሦስተኛ፥ ሊናገረው ስለሚገባው ሁሉ በቂ ምስክርነት እስከማይይዝ ድረስ አሻሚ መልስ ከቶ አልሰጠም፤ ከዚህም በላይ መረጃ ለማግኘት ሳይሆን ሊያጠምዱት ወጥመድ ለመዘርጋት ብቻ እንደ ገና ሊጠይቁት የመጡትን ሰዎች አስቀድሞ አጥጋቢ መልስ ሰጥቷቸው ነበር።

እንግዲህ እግዚአብሔር በዚህ ሊከብር ስለሚወድ፥ ክርስቲያኖች ሕይወታቸውን ለእውነት ከሚሰጡት ምስክርነት አብልጠው ሊያከብሩት እንደማይገባቸው በክርስቲያኖች ሁሉ መካከል የጸና ነጥብ ሆኖ ይያዝ። በእምነት ጠላቶች ፊት መልስ ለሚሰጡ ሁሉ የምስክሮች ስም (ሰማዕት የሚለው ቃል ትርጕም ይህ ነውና) የሰጣቸው በከንቱ ነውን? ለዚህ ዓላማ ሊጠቀምባቸው ስለ ወደደ አይደለምን? እዚህ እያንዳንዱ ባልንጀራውን ሊመለከት አይገባውም፤ እግዚአብሔር ሁሉንም በእኩል ጥሪ አያከብርምና። እንዲህ ለመመልከት ዝንባሌ ስላለን ከዚህ ይበልጥ ልንጠነቀቅ ይገባናል። ጴጥሮስ በሸመገለ ጊዜ ወደማይወደው ስፍራ እንደሚወሰድ ከጌታችን ከኢየሱስ አፍ (ዮሐንስ 21:18) ከሰማ በኋላ፥ ስለ ባልንጀራው ስለ ዮሐንስ፦ «ጌታ ሆይ፥ ይህስ እንዴት ይሆናል?» ብሎ ጠየቀ። ከእኛ መካከል ያንኑ ጥያቄ በፈቃደኝነት የማያቀርብ አንድም የለም፤ ወዲያውኑ በአእምሮአችን የሚነሣው አሳብ፦ ከሌሎች ይልቅ እኔ ለምን እሠቃያለሁ? የሚል ነውና። በተቃራኒው፥ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህን ወይም ያንን ሲጠራ በየተራችን ወደ ፊት እንድንዘምት ሁላችንንም በጋራ፥ እያንዳንዳችንንም በግል «ተዘጋጅታችሁ ኑሩ» ብሎ ይመክረናል።

በመለኮታዊ የተስፋ ቃሎች ካልታጠቅን ሰማዕትነትን ለመቀበል ምን ያህል ያልተዘጋጀን እንደምንሆን ከላይ አብራርቻለሁ። አሁን የእነዚህ የተስፋ ቃሎች ይዘትና ዓላማ ምን እንደሆነ ጥቂት ሰፋ አድርጎ ማሳየት ይቀራል—ሁሉንም በዝርዝር ለመጥቀስ ሳይሆን፥ በመከራችን ሊያጽናናን እግዚአብሔር ከእርሱ እንድንጠብቃቸው የሚወዳቸውን ዋና ዋና ነገሮች ለማሳየት ነው። እነዚህ ነገሮች ተጠቃለው ሦስት ናቸው። የመጀመሪያው፥ ሕይወታችንና ሞታችን በእጁ ስለሆኑ፥ ያለ ፈቃዱ ከራሳችን አንዲት ጠጉር ስንኳ እንዳትነቀል በኃይሉ እንደሚጠብቀን ነው። ስለዚህ አማኞች በማንም እጅ ቢወድቁ እግዚአብሔር በሰውነታቸው ላይ ከሚያደርገው ጥበቃ እንዳልተገፈፈ ርግጠኞች ሊሆኑ ይገባቸዋል። እንዲህ ያለው እምነት በልባችን በሚገባ ቢታተም ኖሮ፥ ከሚያሠቃዩንና በግዴታችን ላይ ከሚያሰናክሉን ጥርጣሬዎችና ግራ መጋባቶች አብዛኞቹ በዳንን ነበር።

አምባገነኖች ሲለቀቁ እናያለን፤ በዚያን ጊዜ እግዚአብሔር እኛን የሚያድንበት ምንም መንገድ ከእንግዲህ እንደሌለው ይመስለናል፤ ከእርሱም ምንም የሚጠበቅ እንደሌለ አድርገን የራሳችንን ጉዳይ ለማመቻቸት እንፈተናለን። በተቃራኒው፥ እርሱ እንደሚገልጣት የእርሱ መግቦት ልንቈጥራት የሚገባ የማይደፈር ምሽግ ነው። እንግዲህ ሥጋችን በፈጠረው በእርሱ እጅ ውስጥ ነው የሚለውን አነጋገር ሙሉ ትርጕም ለመማር እንትጋ። በዚህ ምክንያት ሕዝቡን አንዳንድ ጊዜ በተአምራዊ መንገድና ከሰው ግምት ሁሉ በላይ አድኗል፤ ሲድራቅን፥ ሚሳቅንና አብደናጎን ከእሳቱ እቶን፥ ዳንኤልን ከአንበሶች ጕድጓድ፥ ጴጥሮስን ተቈልፎበት፥ በሰንሰለት ታስሮና በብርቱ ተጠብቆ ከነበረበት ከሄሮድስ ወኅኒ አዳነ። በእነዚህ ምሳሌዎች ባይመስልም ጠላቶቻችንን እንደሚገታ፥ በወደደም ጊዜ ከሞት መካከል ሊያወጣን ኃይል እንዳለው ሊመሰክር ፈለገ። ሁልጊዜ እንዲህ ያደርጋል ማለት አይደለም፤ ነገር ግን ለሕይወትም ለሞትም እኛን የመወሰኑን ሥልጣን ለራሱ በመያዝ በጥበቃው ሥር እንዳለን ፈጽመን ርግጠኞች እንድንሆን ይወዳል፤ ስለዚህ አምባገነኖች ምንም ቢሞክሩ፥ በምንም ዓይነት ቍጣ በእኛ ላይ ቢሮጡ፥ ሕይወታችንን የመወሰን መብት የእርሱ ብቻ ነው።

አምባገነኖች እንዲገድሉን ቢፈቅድ፥ ሕይወታችን በእርሱ ዘንድ ውድ ስላልሆነ አይደለም፤ ከሚገባውም መቶ እጥፍ በሚበልጥ ክብር ይይዘዋል። ነገሩ እንዲህ ስለሆነ፥ በዳዊት አፍ (መዝሙር 116:13) የቅዱሳን ሞት በፊቱ የከበረ እንደሆነ ከተናገረ በኋላ፥ በኢሳይያስ አፍ ደግሞ (26:21) የተሰወረ የሚመስለውን ደም ምድር እንደምትገልጠው ይናገራል። እንግዲህ የወንጌል ጠላቶች የሰማዕታትን ደም የፈለጉትን ያህል ያፍስሱ፤ እስከ መጨረሻዋ ጠብታ ድረስ የሚያስፈራ ሒሳብ ይሰጡበታል። በዛሬው ዘመን አማኞችን ለእሳት አሳልፈው ሲሰጡ በትዕቢት ይሳለቃሉ፤ በደማቸውም ከታጠቡ በኋላ የሚፈጽሙትን ግድያ ሁሉ ተራ የበዓል ጨዋታ አድርገው እስኪቈጥሩ ድረስ በእርሱ ይሰክራሉ። ነገር ግን ለመጠበቅ ትዕግሥት ቢኖረን፥ እግዚአብሔር ሕይወታችንን በዚህ ያህል ከፍ ያለ ዋጋ የገመተው በከንቱ እንዳልሆነ በመጨረሻ ያሳያል። እስከዚያው ግን ከሰማይና ከምድር በዋጋ የሚበልጠውን ወንጌል የሚያጸና መስሎ መታየቱ አያሰናክለን።

እግዚአብሔር በአምባገነኖች እጅ እንደ ተጣልን እንደማይተወን ይበልጥ ርግጠኞች እንድንሆን፥ ኢየሱስ ክርስቶስ እርሱ ራሱ በብልቶቹ እንደሚሰደድ ሲናገር (የሐዋርያት ሥራ 9:4) የተናገረውን እናስታውስ። እግዚአብሔር አስቀድሞ (ዘካርያስ 2:8)፦ «እናንተን የሚነካ የዓይኔን ብሌን ይነካል።» ብሎ ነበር። እዚህ ግን ስለ ወንጌል መከራ ብንቀበል የእግዚአብሔር ልጅ ራሱ በአካል መከራ እንደሚቀበል ያህል እንደሆነ እጅግ በግልጥ ተነግሮአል። ስለዚህ ስለ እርሱ ጉዳይ በወኅኒ ወይም በሞት አደጋ ውስጥ ሳለን ኢየሱስ ክርስቶስ እኛን ማሰብ ከማቆሙ በፊት ራሱን መርሳት እንዳለበት እንወቅ፤ እግዚአብሔርም አምባገነኖች በእኛ ላይ የሚፈጽሙትን በደል ሁሉ በገዛ ልጁ ላይ እንደ ተፈጸመ አድርጎ በልቡ እንደሚይዘው እንወቅ።

እንግዲህ እግዚአብሔር ለመጽናናታችን በተስፋ ቃሉ ወደሚገልጥልን ወደ ሁለተኛው ነጥብ እንምጣ። ይኸውም ጠላቶቻችን፥ ሰይጣንን መሪያቸው አድርገውም እንኳ፥ የቻሉትን ቢያደርጉ በእኛ ላይ ምንም ብልጫ እንዳያገኙ በመንፈሱ ኃይል እንደሚደግፈን ነው። በእንዲህ ያለ ችግር ጊዜ ስጦታዎቹን እንዴት እንደሚገልጥ እናያለን፤ በሰማዕታት ላይ የሚታየው የማይበገር ጽናት እግዚአብሔር በእነርሱ ውስጥ በኃይል እንደሚሠራ በብዛትና በውበት ያሳያልና። በስደት ውስጥ ለሥጋ የሚከብዱ ሁለት ነገሮች አሉ፤ የሰዎች ነቀፋና ስድብ፥ ሰውነትም የሚቀበለው ሥቃይ። እንግዲህ እግዚአብሔር ሁለቱንም በትዕግሥት እንድናሸንፍ እጁን በብርቱ እንደሚዘረጋልን ተስፋ ይሰጣል። እንዲህ የነገረንን በተግባር ያጸናዋል። እንግዲህ የሚያጠቁንን ፍርሃቶች ሁሉ ለመመከት ይህን ጋሻ እንያዝ፤ የሰዎችንም ጭካኔ ሁሉ በቀላሉ የማያሸንፍ እስኪመስለን ድረስ የመንፈስ ቅዱስን ሥራ በእንዲህ ያለ ጠባብ ድንበር ውስጥ አንወስነው።

ከሌሎች ምሳሌዎች መካከል በተለይ የሚታወስ አንድ ምሳሌ አግኝተናል። በአንድ ወቅት እዚህ ከእኛ ጋር ይኖር የነበረ አንድ ወጣት በቱርኔ ከተማ ተይዞ፥ እምነቱን ቢክድ አንገቱ እንዲቈረጥ፥ በዓላማው ቢጸና ግን በሕይወቱ ሳለ እንዲቃጠል ተፈረደበት። ምን ሊያደርግ እንዳሰበ በተጠየቀ ጊዜ በቀላሉ፦ «በስሙ በትዕግሥት እንድሞት ጸጋን የሚሰጠኝ እርሱ እሳቱንም እንድታገሥ በእርግጥ ጸጋን ይሰጠኛል» ብሎ መለሰ። ይህን አነጋገር እንደ ሟች ሰው ቃል ሳይሆን እንደ መንፈስ ቅዱስ ቃል ልንቀበለው ይገባናል፤ ይኸውም እግዚአብሔር በፈቃደኝነት ለለዘበ ሞት እንድንገዛ ከሚያደርገን ባልተናነሰ ኃይል እንደሚያበረታንና በሥቃይ ላይ ድል እንደሚያጐናጽፈን ሊያረጋግጥልን ነው። ከዚህም በላይ ስለ ወንጀላቸው የሚቀጡ ምስኪን ክፉ አድራጊዎችን ምን ዓይነት ጽናት እንደሚሰጣቸው ብዙ ጊዜ እናያለን። ስለ ልበ ደንዳኖቹ አልናገርም፤ ነገር ግን ከኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋ መጽናናትን ስለሚያገኙትና በእርሱም አማካይነት በሰላማዊ ልብ ሊደርስባቸው የሚችለውን እጅግ ከባድ ቅጣት ስለሚቀበሉት እናገራለሁ። በጌታችን ሞት ጊዜ የተመለሰው ወንበዴ አንድ ውብ ምሳሌ ነው። የበደላቸውን ቅጣት የሚቀበሉትን ምስኪን ወንጀለኞች እንዲህ በኃይል የሚረዳ እግዚአብሔር፥ ስለ ጉዳዩ ለሚዋጉ ለገዛ ሕዝቡ የማይበገር ድፍረት እስከማይሰጣቸው ድረስ ይጐድልባቸዋልን?

እግዚአብሔር ለሰማዕታቱ በሚሰጣቸው የተስፋ ቃሎች ውስጥ ሊታሰብ የሚገባው ሦስተኛው ነጥብ ከመከራቸው፥ በመጨረሻም አስፈላጊ ከሆነ ከሞታቸው ሊጠብቁት የሚገባቸው ፍሬ ነው። ይህም ፍሬ ስሙን ካከበሩ በኋላ—በጽናታቸው ቤተ ክርስቲያንን ካነጹ በኋላ—ከጌታ ኢየሱስ ጋር ወደማይጠፋው ክብሩ በአንድነት መሰብሰባቸው ነው። ነገር ግን ስለዚህ ከላይ በሰፊው ስለ ተናገርን እዚህ ማሳሰብ ብቻ ይበቃል። እንግዲህ አማኞች ለእንዲህ ያለ ዋጋ የአሁኑን ሕይወት ለመተው እንዳያመነቱ፥ እግዚአብሔር ወደሚጋብዛቸው የክብርና የማይሞት ሕይወት አክሊል ራሳቸውን ቀና አድርገው መመልከትን ይማሩ፤ ስለዚህም የማይገመት በረከት ርግጠኞች እንዲሆኑ፥ በዚህ ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ያላቸውን መመሳሰል ሁልጊዜ በዓይናቸው ፊት ያኑሩ፤ እርሱ በመስቀል ነቀፋ በኩል ደስታችን፥ ሐሴታችንና ድላችን ሁሉ ወዳለበት ወደ ክቡሩ ትንሣኤ እንደ ደረሰ፥ እነርሱም በሕይወት መካከል ሞትን ይመልከቱ።