በአውትሮፒዮስ ላይ

1. «ከንቱ ከንቱ ሁሉ ከንቱ ነው»—ይህን መናገር ሁልጊዜ ተገቢ ነው፤ ከሁሉ ይልቅ ግን በአሁኑ ጊዜ ነው። የቆንስልነትህ ያ ያሸበረቀ ግርማ አሁን ወዴት አለ? እነዚያ የሚያንጸባርቁ ችቦዎች ወዴት አሉ? ያ ጭፈራ፣ የጨፋሪዎቹ የእግር ድምፅ፣ ግብዣዎቹና በዓላቱ ወዴት አሉ? የአበባ ጉንጉኖቹና የቲያትር ቤቱ መጋረጃዎች ወዴት አሉ? በከተማው ውስጥ የተቀበለህ ያ ጭብጨባ፣ በፈረስ ሽቅድድም ሜዳ የተሰማው ያ እልልታና የተመልካቾቹ ሽንገላ ወዴት አለ? ሄደዋል—ሁሉም ሄደዋል፤ ነፋስ በዛፉ ላይ ነፍሶ ቅጠሉን ሁሉ አራግፎታል፤ ፈጽሞ ራቁቱን አድርጎ ከሥሩም ጭምር አናውጦ አሳየን፤ የዐውሎ ነፋሱ ኃይል እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ የዛፉን ሥሮች ሁሉ አናውጦአል፤ ከሥሩም ሊነቅለው ያሰጋዋል። የውሸት ወዳጆችህ አሁን ወዴት አሉ? የመጠጥ ግብዣዎችህና እራቶችህ ወዴት አሉ? ያ የጥገኛ ተመጋቢዎች መንጋ፣ ቀኑን ሙሉ ይቀዳ የነበረው ያ ወይን፣ ወጥ ቤቶችህ የፈጠሩአቸው ልዩ ልዩ ጣፋጭ ምግቦች ወዴት አሉ? ሥልጣንህን ይለማመጡ የነበሩት፣ ሞገስህንም ለማግኘት ሁሉን ያደርጉና ይናገሩ የነበሩት ወዴት አሉ? እነርሱ ሁሉ የሌሊት ራእይ ብቻ ነበሩ፤ ጎሕ ሲቀድ የጠፉ ሕልሞች ነበሩ፤ የጸደይ አበቦች ነበሩ፤ ጸደዩም ሲያልፍ ሁሉም ጠወለጉ፤ ያለፈ ጥላ ነበሩ—የተበተነ ጢስ፣ የፈነዱ የውኃ አረፋዎች፣ የተበጣጠሱ የሸረሪት ድሮች ነበሩ። ስለዚህ ይህን መንፈሳዊ መዝሙር ዘወትር እንዘምራለን፦ «ከንቱ ከንቱ ሁሉ ከንቱ ነው»። ይህ ቃል በግድግዳዎቻችንና በልብሶቻችን ላይ፣ በገበያ ቦታና በቤት ውስጥ፣ በመንገዶችና በበሮች በመግቢያዎችም ላይ፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ በእያንዳንዱ ሰው ሕሊና ላይ ዘወትር ሊጻፍ፣ የማያቋርጥ የማሰላሰያ ርዕስም ሊሆን ይገባዋል። አታላይ ነገሮች፣ ማስመሰልና ግብዝነት ለብዙዎች እውነተኛ ነገሮች መስለው ስለሚታዩአቸው፣ እያንዳንዱ ሰው በየዕለቱ በእራትም በቁርስም በማኅበራዊ ስብሰባዎችም ለባልንጀራው «ከንቱ ከንቱ ሁሉ ከንቱ ነው» ብሎ ሊናገር፣ ባልንጀራውም በምላሹ ይህንኑ ሲናገር ሊሰማ ይገባዋል። ባለጠግነት ኰብላይ ነው ብዬ ዘወትር አልነገርሁህምን? አንተ ግን አልሰማኸኝም። ውለታ የማያውቅ ባሪያ ነው ብዬ አልነገርሁህምን? አንተ ግን አላመንከኝም። እነሆ፣ ኰብላይና ውለታ ቢስ ባሪያ ብቻ ሳይሆን ነፍሰ ገዳይም እንደ ሆነ የገዛ ተሞክሮህ አሁን አረጋግጦአል፤ አሁን እንድትፈራና እንድትንቀጠቀጥ ያደረገህ እርሱ ነውና። እውነትን በመናገሬ ዘወትር በምትገሥጸኝ ጊዜ «ከሚሸነግሉህ ይልቅ እኔ እወድድሃለሁ»፣ «የምገሥጽህ እኔ ከሚለማመጡህ ይልቅ ለአንተ እጨነቃለሁ» አላልሁህምን? በእነዚህ ቃሎች ላይ ደግሞ የወዳጅ ቍስል ከጠላት በፈቃድ ከሚሰጥ መሳም ይልቅ የሚታመን እንደ ሆነ አልጨመርሁምን? ቍስሌን ተቀብለህ ቢሆን ኖሮ የእነርሱ መሳም ይህን ጥፋት ባላመጣብህ ነበር፤ ቍስሌ ጤናን ያመጣልና፤ የእነርሱ መሳም ግን የማይድን በሽታ አስከትሎአል። ጠጅ አሳላፊዎችህ አሁን ወዴት አሉ? በገበያ ቦታ መንገድ ይጠርጉልህ የነበሩት፣ ምስጋናህንም በሰው ሁሉ ጆሮ ያለ ማቋረጥ ያሰሙ የነበሩት ወዴት አሉ? ሸሽተዋል፤ ወዳጅነትህን ክደዋል፤ በመከራህ ምክንያት የራሳቸውን ደኅንነት ያስጠብቃሉ። እኔ ግን እንዲህ አላደርግም፤ በመከራህ አልተውህም፤ አሁንም በወደቅህ ጊዜ እጠብቅሃለሁ እንከባከብሃለሁም። እንደ ጠላት የቈጠርሃት ቤተ ክርስቲያንም እቅፍዋን ከፍታ ተቀብላሃለች፤ የተለማመጥሃቸውና ስለ እነርሱም ብዙ ጊዜ በእኔ ላይ የተቈጣህባቸው ቲያትር ቤቶች ግን አሳልፈው ሰጥተውሃል፣ አጥፍተውሃልም። ደግሞም «ይህን ስለ ምን ታደርጋለህ?» «ቤተ ክርስቲያንን ታስቈጣለህ፣ ራስህንም በግንባርህ ወደ ጥፋት ትጥላለህ» ከማለት አላቋረጥሁም፤ አንተ ግን ማስጠንቀቂያዎቼን ሁሉ ትተህ ቸኰልህ። አሁንም የፈረስ ሽቅድድም ሜዳዎቹ ሀብትህን ካሟጠጡ በኋላ ሰይፍን በአንተ ላይ ሳሉ፤ ያለ ጊዜው ቍጣህን የቀመሰችው ቤተ ክርስቲያን ግን ከወጥመዱ ልታወጣህ ወደ ሁሉም አቅጣጫ ትሯሯጣለች።

2. ይህንም አሁን የምናገረው በወደቀው ሰው ላይ ለመረማመድ ሳይሆን ገና የቆሙትን ይበልጥ ለማጽናት ፈልጌ ነው፤ የቈሰለውን ሰው ቍስል ለማባባስ ሳይሆን ገና ያልቈሰሉትን በጤና ለመጠበቅ ነው፤ በማዕበል የሚናወጠውን ለማስጠም ሳይሆን በመልካም ነፋስ የሚጓዙት እንዳይሰጥሙ ለማስተማር ነው። ይህስ እንዴት ሊሆን ይችላል? የሰውን ነገር መለዋወጥ በማስተዋል ነው። ይህ ሰው ራሱ እንኳ መለዋወጥን ፈርቶ ቢሆን ኖሮ ባልደረሰበት ነበር፤ ነገር ግን የገዛ ሕሊናውም ሆነ የሌሎች ምክር አንዳች መሻሻል ስላላመጣለት፣ በባለጠግነታችሁ የምትመኩ እናንተ ቢያንስ ከእርሱ መቅሠፍት ተማሩ፤ ከሰው ነገር የበለጠ ደካማ ምንም የለምና። ስለዚህ ማንም ሰው ኢምንትነታቸውን ለመግለጽ የትኛውንም ቃል ቢጠቀም ከእውነታው ያንሳል፤ ጢስ ወይም ሣር ወይም ሕልም ወይም የጸደይ አበባ ቢላቸው፣ ወይም በሌላ በማናቸውም ስም ቢጠራቸው፤ እንዲህ ጠፊዎች ናቸው፤ ከሌሉ ነገሮችም ይበልጥ ከንቱዎች ናቸው፤ ከከንቱነታቸውም ጋር እጅግ አደገኛ ነገር እንዳለባቸው ማስረጃው በፊታችን አለ። ከዚህ ሰው የበለጠ ከፍ ያለ ማን ነበር? በባለጠግነት ዓለምን ሁሉ አልበለጠምን? ወደ ክብር ጫፍ አልወጣምን? ሁሉ በፊቱ አልተንቀጠቀጡምን? አልፈሩምን? ነገር ግን እነሆ፣ ከእስረኛ ይልቅ ጐስቋላ፣ ከቤት ባሪያ ይልቅ የሚያሳዝን፣ በራብ ከሚመነምን ለማኝ ይልቅ ድሀ ሆኖአል፤ የተሳሉ ሰይፎችን፣ የወንጀለኛ መቃብርን፣ ወደ ሞቱም የሚመራውን የሕዝብ ገዳይ በየዕለቱ በዓይነ ሕሊናው ያያል፤ ቀድሞ ተድላን ያጣጣመ መሆኑን እንኳ አያውቅም፤ የፀሐይን ጨረር እንኳ አይገነዘብም፤ በቀትርም ጊዜ በድቅድቅ ጨለማ እንደ ተከበበ ሰው ዓይኑ ይፈዝዛል። ምንም ያህል ብጥር፣ ሞትን በየሰዓቱ እየጠበቀ ሊቀበለው የሚገባውን ሥቃይ በቃል ልገልጽላችሁ አልችልም። ነገር ግን እርሱ ራሱ ይህን በሚታይ ምስል እንደሚያሳይ በግልጽ ስሎልን ሳለ ከእኔ ቃል ምን ያስፈልጋል? ትናንትና ከንጉሡ ቤተ መንግሥት በግድ ጎትተው ሊወስዱት ወደ እርሱ በመጡ ጊዜ፣ እርሱም ወደ ቅዱሳት ንዋያት ተጠግቶ በሸሸ ጊዜ፣ ፊቱ ያን ጊዜ፣ አሁንም እንደ ሆነው፣ ከሞተ ሰው ፊት የተሻለ አልነበረም፤ የጥርሱ መንገጫገጭ፣ የመላ ሰውነቱ መርበድበድና መንቀጥቀጥ፣ የሚርገበገብ ድምፁ፣ የሚንተባተብ አንደበቱ፣ በአጠቃላይ መልኩ ሁሉ ነፍሱ እንደ ድንጋይ የደረቀችበት ሰው መሆኑን ያመለክቱ ነበር።

3. ይህን የምናገረው እርሱን ለመንቀፍ ወይም በመከራው ላይ ለመዘበት ሳይሆን ልባችሁን ወደ እርሱ ለማራራት፣ ወደ ርኅራኄም ለመሳብ፣ በደረሰበትም ቅጣት እንድትረኩ ለማሳመን ፈልጌ ነው። በመካከላችን ምናልባት እርሱን ወደ መቅደሱ በማስገባቴ ሊወቅሱኝ የሚወድዱ ብዙ ጨካኝ ሰዎች ስላሉ፣ በትረካዬ ደንዳና ልባቸውን ለማራራት ፈልጌ መከራውን በፊታችሁ አቀርባለሁ።

የተወደድህ ወንድሜ ሆይ፣ እስቲ ንገረኝ፤ በእኔ ላይ ስለ ምን ትቈጣለህ? ቤተ ክርስቲያንን ዘወትር ይዋጋ የነበረው ሰው በእርስዋ ውስጥ ስለ ተጠጋ ነው ትላለህ። ነገር ግን የቤተ ክርስቲያንን ኃይልና ርኅራኄ ሁለቱንም እንዲቀምስ በእንዲህ ያለ ታላቅ ጭንቅ ውስጥ እንዲወድቅ ስለ ፈቀደ እግዚአብሔርን እጅግ ልናከብረው ይገባናል፦ ኃይልዋ—በእርስዋ ላይ ባደረሰው ጥቃት ምክንያት ይህ ታላቅ ውድቀት ስለ ደረሰበት ነው፤ ርኅራኄዋ—ያጠቃት እርስዋ አሁን ጋሻዋን በፊቱ ስለ ዘረጋች፣ ከክንፎችዋም በታች ስለ ተቀበለችው፣ ቀድሞ ያደረሰባትንም በደል ሳትቈጥር እቅፍዋን በፍቅር ከፍታለት በፍጹም ደኅንነት ስላኖረችው ነው። ይህ ከማናቸውም ዓይነት የድል ሐውልት የበለጠ ክቡር ነውና፤ ይህ ደማቅ ድል ነው፤ ይህ አሕዛብንም አይሁድንም ያሳፍራል፤ ይህ የቤተ ክርስቲያንን ብሩህ ፊት ይገልጣል፤ ጠላትዋን እንደ ምርኮኛ ተቀብላ ትምረዋለችና፤ ሁሉም በብቸኝነቱ በናቁት ጊዜ እርስዋ ብቻ እንደ አፍቃሪ እናት በመጐናጸፊያዋ ሥር ሰወረችው፤ የንጉሡን ቍጣ፣ የሕዝቡን ንዴትና የሚያጥለቀልቀውን ጥላቻቸውን ተቃወመች። ይህ ለመሠዊያው ጌጥ ነው። የተከሰሰው ኃጢአተኛ፣ ቀማኛው፣ ወንበዴው መሠዊያውን እንዲይዝ ሲፈቀድለት እንግዳ ጌጥ ነው ትላለህ። አይደለም! እንዲህ አትበል፤ እጅግ በተረገመና ርኵስ በሆነ ኃጢአት የረከሰችው ጋለሞታ እንኳ የኢየሱስን እግር ይዛለችና፤ ሥራዋ ግን ለኢየሱስ ነቀፌታ አልሆነም፤ ይልቁንም ለአድናቆቱና ለምስጋናው ሆነ፤ ርኵሲቱ ሴት ንጹሑን አላረከሰችውምና፤ ይልቁንም ያች ወራዳ ጋለሞታ ንጹሕና ነውር የሌለበት በሆነው በእርሱ ንክኪ ንጽሕት ሆነች። እንግዲህ፣ አንተ ሰው ሆይ፣ አትቅና። እኛ «የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» ያለው የተሰቀለው አገልጋዮች ነን። ነገር ግን እርሱ በአዋጆቹና በልዩ ልዩ ሕጎች በዚህ ስፍራ የመጠጊያ መብትን ሽሮአል ትላለህ። አዎን! አሁን ግን ያደረገው ምን እንደ ሆነ በተሞክሮ ተምሮአል፤ እርሱ ራሱ በገዛ ሥራው ሕጉን በመጀመሪያ የሻረ ሆኖአል፤ ለዓለምም ሁሉ መታያ ሆኖአል፤ ዝም ቢልም እንኳ ከዚያ ሆኖ «እኔ የተቀበልሁትን እንዳትቀበሉ እኔ ያደረግሁትን አታድርጉ» እያለ ለሁሉ የማስጠንቀቂያ ድምፅ ያሰማል። በመቅሠፍቱ አማካይነት እንደ መምህር ሆኖ ይታያል፤ መሠዊያውም አንበሳውን በእስራት ስለ ያዘ ታላቅ ፍርሃትን እያሳደረ እጅግ ያበራል፤ ንጉሡ ሐምራዊ ልብስ ለብሶ ዘውዱን ደፍቶ በዙፋኑ ተቀምጦ መታየቱ ብቻ ሳይሆን፣ እጆቻቸው ወደ ኋላ የታሰሩ አረመኔዎችም በእግሩ ሥር ወድቀው ራሳቸውን ሲያጐነብሱ ቢታዩ የንጉሥ ግርማ ሁሉ እጅግ ይደምቃልና። ምንም የማግባቢያ ንግግር እንዳልተደረገ ደግሞ እናንተ ራሳችሁ የሕዝቡ ግለትና ጉርፍ ምስክሮች ናችሁ። ዛሬ በፊታችን ያለው ትዕይንት በእውነት ደማቅ ነው፤ ጉባኤውም ታላቅ ነው፤ በቅዱሱ የፋሲካ በዓል እንደሚሰበሰበው ያህል ብዙ ሕዝብ ዛሬ እዚህ አያለሁ። እንዲሁ ሰውዬው ሳይናገር እናንተን ወደዚህ ጠርቶአል፤ ነገር ግን በሥራው ከመለከት ድምፅ የጠራ ድምፅ ያሰማል፤ እናንተም ሁላችሁ ዛሬ ወደዚህ ተጐርፋችሁ መጥታችኋል፤ ቈነጃጅት እልፍኞቻቸውን፣ ባለ ትዳር ሴቶች የሴቶችን ክፍሎች፣ ወንዶችም የገበያውን ቦታ ትተው መጥተዋል፤ የሰው ባሕርይ ሲወቀስ፣ የዓለማዊ ነገሮች አለመጽናት ሲገለጥ፣ ከጥቂት ቀናት በፊት ያበራ የነበረው ያ የጋለሞታ ፊት (ከቅሚያ የሚገኝ ብልጽግና እንዲህ ነውና) ከማናቸውም የተጨማደደች አሮጊት ይልቅ አስቀያሚ ሆኖ ለማየት ነው፤ ይህን ፊት፣ እላለሁ፣ በሰፍነግ እንደሚጠረግ በመከራ ሥራ ቀለሙና ቅባቱ ተገፍፎ ማየት ትችላላችሁ።

4. የዚህ መቅሠፍት ኃይል እንዲህ ነው፤ ዝነኛና ታዋቂ የነበረውን ከሰዎች ሁሉ ይልቅ ኢምንት አስመስሎታል። ባለጠጋ ሰው ወደ ጉባኤው ቢገባ ከዚህ ትዕይንት ብዙ ጥቅም ያገኛል፤ ዓለምን ሁሉ ያናውጥ የነበረውን ሰው ከዚያ ከፍተኛ የሥልጣን ጫፍ ተጎትቶ ወርዶ፣ በፍርሃት ተኰራምቶ፣ ከጥንቸልም ከእንቍራሪትም ይልቅ ተሸብሮ፣ ያለ እስራት በዚያ ምሰሶ ላይ እንደ ተቸነከረ ሆኖ—ፍርሃቱ በሰንሰለት ፋንታ ሆኖለት—ደንግጦና እየተንቀጠቀጠ ሲያየው፣ ትዕቢቱን ያበርዳል፣ ኵራቱን ያዋርዳል፤ ስለ ሰው ነገርም ሊኖረው የሚገባውን ጥበብ አግኝቶ፣ ቅዱስ መጽሐፍ በትእዛዝ የሚያስተምረውን ትምህርት በምሳሌ ተምሮ ይሄዳል፦ «ሥጋ ሁሉ እንደ ሣር ክብሩም ሁሉ እንደ ሣር አበባ ነውና፤ ሣሩ ይጠወልጋል አበባውም ይረግፋል»፣ ወይም «እንደ ሣር ፈጥነው ይደርቃሉ፥ እንደ ለመለመ ቅጠልም ፈጥነው ይረግፋሉ»፣ ወይም «ዘመኖቹ እንደ ጢስ ናቸው»፣ እንዲሁም የዚህ ዓይነት ምንባቦችን ሁሉ። ደግሞም ድሀው ሰው ገብቶ ይህን ትዕይንት ሲመለከት ራሱን አይንቅም፤ ስለ ድህነቱም አያለቅስም፤ ይልቁንም ድህነቱ መጠጊያ፣ ጸጥ ያለ ወደብና ጽኑ ምሽግ ስለ ሆነለት ለድህነቱ ምስጋና ይሰማዋል፤ ይህንም ሲያይ የሰውን ሁሉ ሀብት ለጥቂት ጊዜ ይዞ ከዚያ በኋላ በሕይወቱ ላይ አደጋ ከሚመጣበት ይልቅ ባለበት መኖርን እጅግ ይመርጣል። ባለጠጋውና ድሀው፣ ከፍ ያለውና ዝቅ ያለው፣ ባሪያውና ጨዋው ይህ ሰው ወደዚህ በመጠጋቱ ቀላል ያይደለ ጥቅም እንዳገኙ ታያለህን? እያንዳንዱ ሰው ይህን በማየት ብቻ ተፈውሶ መድኃኒት ይዞ ከዚህ እንደሚሄድ ታያለህን? እንግዲህ! ንዴታችሁን አለዘብሁን? ቍጣችሁን አስወገድሁን? ጭካኔአችሁን አጠፋሁን? ወደ ርኅራኄስ አመጣኋችሁን? በእርግጥ እንዳደረግሁ አስባለሁ፤ ፊቶቻችሁና የምታፈስሱት የእንባ ጅረት ለዚህ ማስረጃዎች ናቸው። እንግዲህ ደንዳናው ዓለታችሁ ወደ ጥልቅና ለም አፈር ስለ ተለወጠ፣ የምሕረትን ፍሬ ለማፍራትና የርኅራኄን የተትረፈረፈ መከር ለማሳየት እንቸኵል፤ በንጉሠ ነገሥቱ ፊት እንውደቅ፤ ይልቁንም የለመንነውን ሞገስ ሁሉ ይሰጠን ዘንድ የንጉሠ ነገሥቱን ቍጣ እንዲያበርድ ልቡንም እንዲያራራ መሐሪውን እግዚአብሔርን እንለምን። ይህ ሰው ወደዚህ ከተጠጋበት ከዚያ ቀን ጀምሮ ቀላል ያይደለ ለውጥ ተደርጎአልና፤ ንጉሠ ነገሥቱ ወደዚህ መጠጊያ እንደ ቸኰለ ባወቀ ጊዜ፣ ሠራዊቱ በዚያ ተገኝቶ በጥፋቶቹ ምክንያት ተቈጥቶ እንዲገደል አሳልፎ እንዲሰጠው ቢጠይቅም፣ ንጉሠ ነገሥቱ የወታደሮቹን ቍጣ ለማብረድ ረጅም ንግግር አደረገ፤ ጥፋቶቹ ብቻ ሳይሆኑ ያደረጋቸው መልካም ሥራዎችም ቢኖሩ ሊታሰቡ እንደሚገባ አስረዳ፤ ስለ መልካሙ ምስጋና እንደሚሰማው፣ ስለ ሌላው ሥራው ግን እንደ ባልንጀራ ፍጡር ይቅር ሊለው የተዘጋጀ መሆኑን ገለጸ። ደግሞም በንጉሣዊው ግርማ ላይ የደረሰውን ስድብ እንዲበቀል እየጮኹ፣ እየዘለሉና ጦሮቻቸውን እየነቀነቁ እንደ ገና በገፋፉት ጊዜ፣ ከለዘቡ ዓይኖቹ የእንባ ጅረት አፈሰሰ፤ ሰውዬው ተጠግቶ የሸሸባትን ቅድስት ገበታ አሳስቦአቸውም በመጨረሻ ቍጣቸውን ማብረድ ቻለ።

5. ደግሞም እኛን የሚመለከቱ አንዳንድ ክርክሮችን ልጨምር። ንጉሠ ነገሥቱ ተሰድቦ ሳለ ቂም ካልያዘ፣ እንዲህ ያለ ነገር ያልደረሰባችሁ እናንተ ግን ይህን ያህል ቍጣ ብታሳዩ ምን ይቅርታ ይገባችኋል? ይህ ጉባኤ ከተበተነ በኋላስ ቅዱሳት ምሥጢራትን እንዴት ትነካላችሁ? በባለዕዳችሁ ላይ በቀልን እየጠየቃችሁ «እኛም ደግሞ የበደሉንን ይቅር እንደምንል በደላችንን ይቅር በለን» እንድንል የታዘዝንበትን ያን ጸሎት እንዴት ትደግማላችሁ? ታላቅ በደልና ስድብ አድርሶባችኋልን? አልክደውም። ነገር ግን ይህ ጊዜ የፍርድ ሳይሆን የምሕረት ነው፤ ሒሳብ የመጠየቅ ሳይሆን ርኅራኄን የማሳየት ነው፤ ክስን የመመርመር ሳይሆን የመተው ነው፤ የብይንና የበቀል ሳይሆን የምሕረትና የቸርነት ነው። እንግዲህ ማንም አይበሳጭ አይቈጣም፤ ይልቁንም መሐሪው እግዚአብሔር ከሞት እፎይታን እንዲሰጠው፣ ከዚህ ከተቃረበበትም ጥፋት እንዲያድነው፣ እርሱም በደሉን እንዲያስወግድ እንለምን፤ ስለ ቤተ ክርስቲያን፣ ስለ መሠዊያው ብሎ የአንዱን ሰው ሕይወት ለቅድስት ገበታ መባ አድርጎ እንዲሰጥ እየለመንን ወደ መሐሪው ንጉሠ ነገሥት በአንድነት እንቅረብ። ይህን ብናደርግ ንጉሠ ነገሥቱ ራሱ ይቀበለናል፤ ከእርሱም ምስጋና በፊት የእግዚአብሔርን ሞገስ እናገኛለን፤ እርሱም ስለ ምሕረታችን ታላቅ ዋጋ ይሰጠናል። ጨካኙንና ርኅራኄ የሌለውን እንደሚጥልና እንደሚጠላ፣ እንዲሁ መሐሪውንና ሰው ወዳዱን ሰው ይቀበላል ይወድዳልም፤ እንዲህ ያለው ሰው ጻድቅ ቢሆን የሚጐነጐንለት አክሊል እጅግ የከበረ ይሆናል፤ ኃጢአተኛም ቢሆን ለባልንጀራው አገልጋይ ላሳየው ርኅራኄ ዋጋ አድርጎ ኃጢአቱን ያልፍለታል። «ምሕረትን እወዳለሁ መሥዋዕትንም አይደለም» ይላልና፤ በመጻሕፍትም ሁሉ ዘወትር ይህን ሲሻ፣ ከኃጢአትም መፈቻ መንገድ እንደ ሆነ ሲናገር ታገኙታላችሁ። እንዲሁ እርሱን ለእኛ እንዲራራልን እናደርገዋለን፤ እንዲሁ ራሳችንን ከኃጢአታችን እንፈታለን፤ እንዲሁ ቤተ ክርስቲያንን እናስጌጣለን፤ እንዲሁ ደግሞ ቀደም ብዬ እንደ ተናገርሁ መሐሪው ንጉሠ ነገሥታችን ያመሰግነናል፤ ሕዝቡም ሁሉ ያጨበጭብልናል፤ የምድር ዳርቻዎችም የከተማችንን ሰው ወዳድነትና የዋህነት ያደንቃሉ፤ በዓለም ሁሉ ይህን ሥራ የሚሰሙ ሁሉ ያወድሱናል። እንግዲህ እነዚህን መልካም ነገሮች እናገኝ ዘንድ በጸሎትና በልመና እንውደቅ፤ እኛ ራሳችን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ቸርነትና ምሕረት የሚመጣውን በረከት እናገኝ ዘንድ ምርኮኛውን፣ ኰብላዩን፣ ተማጻኙን ከአደጋ እናድን፤ ለእርሱ ክብርና ኃይል አሁንም ለዘላለምም እስከ ዓለም ፍጻሜ ይሁን። አሜን።