መግቢያ፦ ሰማይን ክፍት አድርገው የያዙ ሴቶች

በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ሁሉ ውስጥ የሚዘልቅ፣ በይፋዊ ዘገባዎች ውስጥ ግን በቀላሉ ሳይስተዋል የሚያልፍ አንድ ክር አለ። ይህ ክር የጉባኤዎችና የሲኖዶሶች፣ የሥነ መለኮት ክርክሮች ወይም የተቋማት መዛግብት አይደለም። ይልቁንም የጸጥተኛ ክፍሎች፣ ጎሕ ሳይቀድ የሚደረግ ንበርከክ፣ በተኙ ሕፃናት ላይ፣ በሚሠቃዩ እንግዶች ላይ፣ ዓለም ሊያመጣው በሚችለው እጅግ ጨለማ ሁኔታ ላይ በእንባ የተነገሩ ጸሎቶች ናቸው። ይህ ክር የሴቶች ነው። በሃያ ምዕተ ዓመታት ውስጥ እግዚአብሔር የሴቶችን ጸሎት ደጋግሞ መልሷል — እምነታቸው ለሕዝቡ ዓይን በአብዛኛው ስውር በመሆኑ ብርታቱ ያልቀነሰ፣ ምልጃቸውም በታሪክ መጻሕፍት ውስጥ በአብዛኛው ባለመመዝገቡ ኃይሉ ያልጐደለ ሴቶችን።

መጽሐፍ ቅዱስ በዚህ ጉዳይ ላይ ምንም ብዥታ የለውም። ነቢዩ ኢዩኤል እግዚአብሔር ራሱ ለመጨረሻው ዘመን የሰጠውን ተስፋ እንዲህ ሲል አወጀ፦ «ወንዶችና ሴቶች ልጆቻችሁም ትንቢት ይናገራሉ፤ ሽማግሌዎቻችሁም ሕልም ያልማሉ፤ ጕልማሶቻችሁም ራእይ ያያሉ። ደግሞም በዚያ ወራት በወንዶችና በሴቶች ባሪያዎች ላይ መንፈሴን አፈስሳለሁ» (ኢዩኤል 2:28-29)። የእግዚአብሔር መንፈስ ኃይሉንና ጥሪውን ሲያድል ወንድን ከሴት አያበላልጥም። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሴቶች ይህን ተስፋ እንዳለ ተቀበሉት፤ በዙሪያቸው ያለውን ዓለም ባናወጠ ጥልቀትና ጽናትም ኖሩበት።

ክርስቶስ ወደ ሰማይ ካረገ በኋላ የተደረገው የመጀመሪያው የተመዘገበ የጸሎት ስብሰባ በማዕከሉ ሴቶችን ያካተተ ነበር።

ሉቃስ የተሰበሰቡትን ደቀ መዛሙርት እንዲህ ሲል ይገልጻቸዋል፦ «እነዚህ ሁሉ ከሴቶችና ከኢየሱስ እናት ከማርያም ከወንድሞቹም ጋር በአንድ ልብ ሆነው ለጸሎት ይተጉ ነበር» (የሐዋርያት ሥራ 1:14)። በሐዋርያት ሥራ ምዕራፍ 16 ደግሞ ጳውሎስና ሲላስ ፊልጵስዩስ ደርሰው በሰንበት የጸሎት ስፍራ ሲፈልጉ፣ አስቀድመው በምልጃ ውስጥ የነበሩ ሴቶችን አገኙ፦ «…የጸሎት ስፍራ በዚያ መሆኑን ስላሰብን ወደ ወንዝ አጠገብ ወጣን፤ ተቀምጠንም ለተሰበሰቡት ሴቶች ተናገርን» (የሐዋርያት ሥራ 16:13)። በአውሮፓ የመጀመሪያዋ አማኝ ልድያ ነበረች — በጸሎት ላይ ሳለች የተገኘች ሴት። ቤተ ክርስቲያን ከተወለደችበት ከመጀመሪያዎቹ ሰዓታት ጀምሮ ሴቶች የጸሎት ሕይወቷ መሠረት ሆነው ኖረዋል።

የጸሎት ተዋጊ የሆነች ሴት ማን ናት? የግድ በሕዝብ ዘንድ የታወቀች ወይም የቤተ ክህነት ሥልጣን ያላት ሴት አይደለችም። እንደ ሂፖዋ ሞኒካ፣ ለአሥራ ሰባት ዓመታት ያልተመለሰ ጸሎትን አጥብቃ የቀጠለች፣ ከምልጃዋ በዓይን የሚታይ ፍሬ ሳይኖራት ከመንገድ የወጣ ልጅና በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ የማይናወጥ መተማመን ብቻ የነበራት እናት ልትሆን ትችላለች። ወይም እንደ ኮሪ ቴን ቡም፣ በናዚዎች ማጎሪያ ካምፕ ውስጥ እስረኛ ሆና በዙሪያዋ ያለው ዓለም ወደ ሰቆቃ እየወረደ ሳለ በሰፈሯ ውስጥ የጸሎት ስብሰባን ያስቀጠለች ሴት ልትሆን ትችላለች።

ወይም እንደ ሎቲ ሙን፣ መቆም እስኪሳናት ድረስ ምግቧን ሰጥታ የጨረሰች፣ የመጨረሻ ምድራዊ እስትንፋሷንም ለወደደቻቸው ሕዝብ በጸሎት ያሳለፈች ሴት ልትሆን ትችላለች። ወይም በእግዚአብሔርና ሕይወታቸው በምልጃዋ በተለወጠ፣ ይህ ምልጃ ሲደረግላቸው መሆኑንም ፈጽሞ ባላወቁ ጥቂት ሰዎች ብቻ የምትታወቅ ሴት ልትሆን ትችላለች።

እነዚህን አሥር ሴቶች አንድ የሚያደርጋቸው ኢየሱስ ለሚቀበሉት ሁሉ የሰጠው ያው ተስፋ ነው፤ ይኸውም ምንም ሁኔታ፣ ምንም ተቋም፣ ምንም የሰው ኃይል ሊሽረው የማይችል፣ በወልድ በኩል ወደ አብ የመቅረብ መብት ነው። ኢየሱስ እንዲህ ሲል አወጀ፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብ በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ ይሰጣችኋል። እስከ አሁን በስሜ ምንም አልለመናችሁም፤ ደስታችሁ ፍጹም እንዲሆን ለምኑ ትቀበሉማላችሁ» (ዮሐንስ 16:23-24)። እነዚህ ሴቶች ያንን ተስፋ በሕይወታቸው ሙሉ ኃይል አመኑት። በሐሳብ ደረጃ ብቻ አላመኑትም። ሁሉን ነገር በእርሱ ላይ አሳረፉ — የወደፊት ዕጣቸውን፣ ቤተ ሰባቸውን፣ ስማቸውን፣ ጤናቸውን፣ አንዳንዶቹም ነጻነታቸውን።

እነዚህ አሥር ሴቶች እጅግ ከተለያዩ ዓለማት የመጡ ናቸው። ሞኒካ በአራተኛው ምዕተ ዓመት በሮማውያን ሥር በነበረችው በሰሜን አፍሪካ ጸለየች። የአቪላዋ ቴሬሳ በአሥራ ስድስተኛው ምዕተ ዓመት በስፔን የቀርሜሎስን ማኅበር አደሰች። ሱዛና ዌስሊ በአሥራ ስምንተኛው ምዕተ ዓመት በሊንከንሻየር በሰው በተጨናነቀ የቄስ መኖሪያ ቤት ውስጥ ሽርጧን በራሷ ላይ ጣል አድርጋ ትጸልይ ነበር። ማዳም ጊዮን ለጸሎት በነበራት ሥር ነቀል ፍቅር ምክንያት በባስቲል እስር ቤት ለሰባት ዓመታት ታሰረች። ኤሚ ካርማይክል በደቡብ ሕንድ ያለ ዕረፍት ፈቃድ ለሃምሳ አምስት ተከታታይ ዓመታት ደከመች። ኮሪ ቴን ቡም ከራቨንስብሩክ ማጎሪያ ካምፕ ወጥታ በስድስት አህጉራት ይቅርታን ሰበከች። ሎቲ ሙን በቻይና ገጠር የምትሰጠው ምንም ነገር እስኪቀርባት ድረስ ራሷን ሰጠች። ሜሪ ስሌሰር በናይጄሪያ የሰው ራስ ቈራጮችን በፍቅርና በጸሎት ብቻ ታጥቃ ተጋፈጠች። ግላዲስ ኤልዋርድ በጦርነት ጊዜ በቻይና ማንም ሊያደርገው ባልደፈረበት ሰዓት መቶ ሕፃናትን በበረዶ በተሸፈኑ ተራሮች መራች። ኤቨሊን ክሪስተንሰን በአንድ መሠረታዊ ጥያቄ ላይ ዓለም አቀፍ የጸሎት እንቅስቃሴን ገነባች። አንድ ያደረጋቸው ዘመናቸው ወይም ባሕላቸው ወይም ጠባያቸው አልነበረም፤ ይልቁንም ጸሎት በክርስትና ሕይወት ዳር ላይ ያለ ነገር ሳይሆን ማዕከሉ ነው የሚለው ፍጹምና የማይናወጥ እምነታቸው ነበር።

ጳውሎስ ለቆላስይስ ሰዎች የሰጠው ምክር ለእነርሱ እንደ ነበረው ሁሉ ለእኛም አጣዳፊ ነው፦ «ከማመስገን ጋር በጸሎት እየነቃችሁ ለእርሱ ትጉ» (ቆላስይስ 4:2)። «ትጉ» ተብሎ የተተረጎመው የግሪኩ ቃል ፕሮስካርቴሬዖ ነው — መጽናት፣ ራስን ከአንድ ነገር ጋር ማጣበቅ፣ ያለማቋረጥ በአንድ ነገር መያዝ ማለት ነው። ይህ በዘፈቀደ ለሚደረግ ሃይማኖታዊ ተሳትፎ የሚነገር ቋንቋ ሳይሆን፣ ራስን ለሰጡበትና በየዕለቱ ለሚያዙበት ሥራ የሚነገር ነው። እነዚህ አሥር ሴቶች በጸሎት የተያዙ ነበሩ። ጸሎት የሚያደርጉት ነገር ብቻ አልነበረም፤ ማንነታቸው ነበር። በእነርሱም በኩል እግዚአብሔር እስከ ዛሬ በዘመናት ውስጥ የሚያስተጋቡ ሥራዎችን ሠራ።

እነዚህ ምዕራፎች የታሪክ ሥዕሎች ብቻ አይደሉም። ግብዣዎች ናቸው። ስታነባቸው፣ ጸሎት የሚፈጸም ሃይማኖታዊ ግዴታ ሳይሆን የሚኖሩበት ሕያው ግንኙነት ወደሆነበት ጥልቅ ሕይወት ዳርቻ ደጋግመህ ቆመህ ታገኘዋለህ። ያ ሕይወት ለአንተም ተዘጋጅቷል። እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ የሚፈልግ ነፍስ ሁሉ ያገኘዋል። ይህ የሚያነቃቃ ስሜት ብቻ አይደለም፤ በአሥር ሺህ ሕይወቶች የተፈተነና በእነዚህ አሥር ድንቅ ሴቶች ዳግመኛ የተረጋገጠ የእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ነው።

ሕይወታቸው ላይ ላዩን በሆነ እምነት እንዳትረካ ቅዱስ ቅሬታን በውስጥህ ይቀስቅስ። በቀጭንና በችኮላ በሚደረግ፣ እንደ ማሽን በሚሠራ ሃይማኖት እንዳታርፍ ያድርጉህ። በአዲስ ረሃብና በታደሰ ተስፋ ወደ ጉልበትህ ይላኩህ — በዚያም እነዚህ ሴቶች ሲጠብቃቸው ያገኙትን ያንኑ የማያልቅ አምላክ ታገኝ ዘንድ።