ብቻ

ሠላሳ አንደኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ ብቻ።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ፤

ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና።

እርሱ ብቻ ዓለቴና መድኃኒቴ ነው»—መዝሙር 62:5-6።

እግዚአብሔርን ዘወትር እየጠበቁ፥ ነገር ግን እርሱን ብቻ ሳይጠብቁ መኖር ይቻላል፤ መካከል ገብተው ተስፋ የተደረገውን በረከት የሚያደናቅፉ ሌሎች ስውር መታመኛዎች ሊኖሩ ይችላሉ። ስለዚህ ወደ በረከት ሙላትና እርግጠኝነት በሚወስደው መንገድ ላይ ብርሃኑን እንዲፈነጥቅ ብቻ የሚለው ቃል መምጣት አለበት። «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ። እርሱ ብቻ ዓለቴ ነው።»

አዎን፥ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» አንድ አምላክ ብቻ አለ፤ ለልብ አንድ የሕይወትና የደስታ ምንጭ ብቻ አለ፤ እርሱ ብቻ ዓለቴ ነው፤ ነፍሴ ሆይ፥ እርሱን ብቻ ጠብቂ። መልካም ልትሆኚ ትሻለሽ። «ከአንዱ ከእግዚአብሔር በቀር ቸር ማንም የለም»፤ በቀጥታ ከእርሱ ከሚቀበሉት በቀር ሊገኝ የሚችል ሌላ ቸርነት የለም። ቅድስት ልትሆኚ ፈልገሻል፦ «ከእግዚአብሔር በቀር ቅዱስ የለም»፤ እርሱ በቅድስናው መንፈስ በየቅጽበቱ በአንቺ ውስጥ ከሚተነፍሰው በቀር ሌላ ቅድስና የለም። ለእግዚአብሔርና ለመንግሥቱ፥ ለሰዎችና ለመዳናቸው ልትኖሪና ልትሠሪ ትወጃለሽ። እንዲህ ሲል ስሚው፦ «ዘላለማዊው አምላክ፥ የምድር ዳርቻ ፈጣሪ፥ ‹እርሱ ብቻ› አይደክምም፥ አይታክትም። ለደካማ ኃይልን ይሰጣል፥ ጕልበት ለሌለውም ብርታትን ያበዛል። እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ።» እርሱ ብቻ አምላክ ነው፤ እርሱ ብቻ ዓለትሽ ነው፤ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።»

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» በዚህ የሚረዱሽ ብዙ ሰዎች አታገኚም። በአብያተ ክርስቲያናትና በትምህርቶች፥ በዕቅዶችና በስልቶችና በሰው ብልሃቶች፥ በጸጋ መንገዶችና በመለኮታዊ ሥርዓቶች እንድትታመኚ የሚስቡሽ ወንድሞችሽ በብዛት ይኖራሉ። ነገር ግን፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ራሱን ብቻ ጠብቂ።» እጅግ የተቀደሱት ሥርዓቶቹ እንኳ በተታመነባቸው ጊዜ ወጥመድ ይሆናሉ። የናሱ እባብ ነሑሽታን ይሆናል፤ ታቦቱና መቅደሱም ከንቱ መታመኛ ይሆናሉ። ሕያው እግዚአብሔር ብቻ፥ ከእርሱ በቀር ማንም ምንምም ሳይሆን፥ እርሱ ተስፋሽ ይሁን።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» ዓይንና እጅ እግርም፥ አእምሮና ሐሳብም በዚህ ሕይወት ተግባራት በትጋት መያዝ ሊኖርባቸው ይችላል፤ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» አንቺ ለዘላለምና ለእግዚአብሔር እንጂ ለዚህ ዓለም ያልተፈጠረ የማይሞት መንፈስ ነሽ። ኦ ነፍሴ ሆይ! መድረሻሽን አስተውዪ። መብትሽን እወቂ፤ «እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» የሃይማኖታዊ ሐሳቦችና ልምምዶች መማረክ አያታልልሽ፤ እነዚህ ብዙ ጊዜ እግዚአብሔርን የመጠበቅን ስፍራ ይወስዳሉ። ነፍሴ ሆይ፥ አንቺ፥ እውነተኛ ራስሽ፥ ውስጣዊ ማንነትሽ፥ በኃይልሽ ሁሉ «እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» እግዚአብሔር ለአንቺ ነው፤ አንቺም ለእግዚአብሔር ነሽ፤ እርሱን ብቻ ጠብቂ።

አዎን፥ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» ከሁለቱ ታላላቅ ጠላቶችሽ — ከዓለምና ከራስ — ተጠንቀቂ። ምንም ያህል ንጹሕ ቢመስል፥ ማንኛውም ምድራዊ እርካታ ወይም ተድላ፦ «ወደ እግዚአብሔር፥ ወደ ታላቅ ደስታዬ እሄዳለሁ» ከማለት እንዳይከለክልሽ ተጠንቀቂ። ኢየሱስ ራስን ስለ መካድ የተናገረውን አስቢ፤ አጥኚውም፦ «ራሱን ይካድ»። ቴርስቴገን እንዲህ ይላል፦ «ቅዱሳን በነገር ሁሉ ራሳቸውን ይክዳሉ።» በትንንሽ ነገሮች ራስን ማስደሰት፥ ራስ በትልልቅ ነገሮች ራሱን እንዲያጐላ ማበርታት ሊሆን ይችላል። «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ፤» እርሱ መዳንሽና ምኞትሽ ሁሉ ይሁን። ዘወትርና ባልተከፈለ ልብ፦ «ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነው፤ እርሱ ብቻ ዓለቴ ነው፤ አልናወጥም» በዪ። መንፈሳዊም ሆነ ምድራዊ ፍላጎትሽ ምንም ቢሆን፥ የልብሽ ምኞት ወይም ጸሎት ምንም ቢሆን፥ በቤተ ክርስቲያን ወይም በዓለም ከሚሠራው ከእግዚአብሔር ሥራ ጋር በተያያዘ ያለሽ ጕዳይ ምንም ቢሆን—በብቸኝነትም ሆነ በዓለም ግርግር ውስጥ፥ በሕዝብ አምልኮም ሆነ በሌሎች የቅዱሳን ስብሰባዎች፥ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» ተስፋሽ ከእርሱ ብቻ ይሁን። እርሱ ብቻ ዓለትሽ ነው።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» ይህ የተባረከ መጠበቅ የተመሠረተባቸውን ሁለቱን መሠረታዊ እውነቶች ፈጽሞ አትርሺ። ይህ «ብቻ መጠበቅ» እጅግ ከባድ ወይም እጅግ ከፍ ያለ ነው ብለሽ ለማሰብ ብታዘነብዪ፥ እነርሱ ወዲያውኑ ይመልሱሻል። እነርሱም፦ የአንቺ ፍጹም አቅመ ቢስነትና የአምላክሽ ፍጹም በቂነት ናቸው። ኦ! ከራስ የሆነው ሁሉ ፈጽሞ ኃጢአተኛ እንደ ሆነ ወደሚለው እውነት በጥልቅ ግቢ፤ ራስም ለአንዲት ቅጽበት እንኳ የሚናገረው ነገር እንዲኖረው አታስቢ። በአንቺ ውስጥ ያለውን ክፉ ነገር ለመለወጥ ወይም መንፈሳዊ መልካም የሆነን ማንኛውንም ነገር ለማፍራት ያለሽን ፍጹምና የማያቋርጥ አቅመ ቢስነት በጥልቅ አስተውዪ። እርሱ የሚሰጠውን በየቅጽበቱ ከእርሱ ለመቀበል፥ እንደ ፍጡር በእግዚአብሔር ላይ ያለሽን የጥገኝነት ግንኙነት በጥልቅ አስተውዪ። ያጣሽውን ከቀድሞው ይልቅ በክብር ሊመልስ፥ በልጁና በመንፈሱም በውስጥሽ ያለማቋረጥ የራሱን እውነተኛ መለኮታዊ መገኘትና ኃይል ሊሰጥ ከገባው የተስፋ ቃል ጋር ወደ ቤዛነት ቃል ኪዳኑ ይበልጥ በጥልቅ ግቢ። በዚህም አምላክሽን ዘወትርና እርሱን ብቻ ጠብቂ።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» የዚህን የአብና የክርስቶስ ምሥጢር የክብሩን ባለ ጠግነት ምንም ቃል ሊናገረው፥ ምንም ልብ ሊያስበው አይችልም። አምላካችን በፍቅሩ ወሰን በሌለው ርኅራኄና ሁሉን ቻይነት ሕይወታችንና ደስታችን ሊሆን ይጠብቃል። ኦ ነፍሴ ሆይ! «እግዚአብሔርን ጠብቂ» የሚለውን ቃል መድገም ከእንግዲህ አያስፈልገኝ፤ ነገር ግን በውስጤ ያለው ሁሉ ተነሥቶ እንዲህ ብሎ ይዘምር፦ «በእውነት ነፍሴ እግዚአብሔርን ትጠብቃለች። ቀኑን ሁሉ አንተን እጠብቃለሁ።»

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»