ክርስቶስ ሁሉ በሁሉ

(ቆላስይስ 3:11።)

ክርስቶስ ለእኛ እንዲሆንልን የምንፈቅድለትን ሁሉ ይሆንልናል። ያንን «ሁሉ» የሚለውን ቃል ላጐላው እወዳለሁ። አንዳንድ ሰዎች «ከደረቅ መሬት እንደ ወጣ ሥር»፣ «መልክና ውበት የሌለው» አድርገው ይቈጥሩታል። ለእነርሱ ምንም አይደለም፤ አይፈልጉትምም። አንዳንድ ክርስቲያኖች እጅግ ትንሽ አዳኝ አላቸው፤ እርሱን ሙሉ በሙሉ ለመቀበልና ታላቅና ብርቱ ነገርን እንዲያደርግላቸው ለመፍቀድ ፈቃደኞች አይደሉምና። ሌሎች ደግሞ ታላቅና ብርቱ አድርገው ስለሚቀበሉት ኃያል አዳኝ አላቸው።

ክርስቶስ ለእኛ ምን ሊሆንልን እንደሚፈልግ ማወቅ ብንሻ፣ ከሁሉ አስቀድመን ከኃጢአት የሚያድነን መድኃኒታችን አድርገን ልናውቀው ይገባናል። እርሱ ወደ ዓለም እንደሚወለድ ሊያበሥር መልአኩ ከሰማይ በወረደ ጊዜ ስሙን እንደ ሰጠ ታስታውሳለህ፦ «እርሱ ሕዝቡን ከኃጢአታቸው ያድናቸዋልና ስሙን ኢየሱስ ትለዋለህ።» እኛስ ከኃጢአት ተላቅቀናልን? የመጣው በኃጢአታችን ውስጥ እንዳለን ሊያድነን ሳይሆን ከኃጢአታችን ሊያድነን ነው። እንግዲህ ሰውን የምናውቅበት ሦስት መንገድ አለ። አንዳንድ ሰዎችን የምታውቃቸው በወሬ ብቻ ነው፤ ሌሎችን አንድ ጊዜ ስለ ተዋወቅሃቸው ብቻ ታውቃቸዋለህ፤ የምታውቃቸውም በጥቂቱ ነው፤ ሌሎችን ደግሞ ለብዙ ዓመታት ስለምትተዋወቃቸው በቅርብ ታውቃቸዋለህ። እንዲሁም በዛሬው ዘመን በክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ውስጥም ከእርሷም ውጭ ሦስት ዓይነት ሰዎች እንዳሉ አምናለሁ፦ ክርስቶስን በንባብ ወይም በወሬ ብቻ የሚያውቁት፣ ታሪካዊ ክርስቶስ ብቻ ያላቸው፤ ከእርሱ ጋር በግል ጥቂት ትውውቅ ያላቸው፤ እንደ ጳውሎስም «እርሱንና የትንሣኤውን ኃይል» ለማወቅ የሚጠሙ። ክርስቶስን ይበልጥ ባወቅነው ቍጥር ይበልጥ እንወደዋለን፤ ይበልጥም እናገለግለዋለን።

በመስቀል ላይ ተሰቅሎ ሳለ እንመልከተው፤ ኃጢአትንም እንዴት እንዳስወገደ እንይ። እርሱ ኃጢአታችንን ሊያስወግድ ተገለጠ፤ በእውነት ካወቅነውም ከሁሉ አስቀድመን ከኃጢአት የሚያድነን መድኃኒታችን አድርገን ልናየው ይገባናል። መላእክት በቤተ ልሔም መስክ ለነበሩት እረኞች እንዲህ እንዳሉ ታስታውሳለህ፦ «እነሆ፥ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች እነግራችኋለሁና አትፍሩ፤ ዛሬ በዳዊት ከተማ መድኃኒት እርሱም ክርስቶስ ጌታ የሆነ ተወልዶላችኋልና።» (ሉቃስ 2:10-11።) ከዚያም ክርስቶስ ከመወለዱ ሰባት መቶ ዓመት አስቀድሞ ወደ ነበረው ወደ ኢሳይያስ ብትመለስ፣ እነዚህን ቃላት ታገኛለህ፦ «እኔ፥ እኔ እግዚአብሔር ነኝ፤ ከእኔም በቀር የሚያድን የለም» (43:11)።

ደግሞም በመጀመሪያይቱ የዮሐንስ መልእክት (4:14) እንዲህ እናነባለን፦ «እኛም አይተናል አባትም ልጁን የዓለም መድኃኒት ሊሆን እንደ ላከው እንመሰክራለን።» የአሕዛብ ሃይማኖቶች ሁሉ ሰዎችን በሥራቸው ወደ እግዚአብሔር እንዲወጡ ያስተምራሉ ይባላል፤ የኢየሱስ ክርስቶስ ሃይማኖት ግን ሰዎችን ሊያድናቸው፣ ከኃጢአትም ጕድጓድ ሊያወጣቸው ወደ እነርሱ የሚወርድ እግዚአብሔር ነው። በሉቃስ 19:10 ክርስቶስ ራሱ ለምን እንደ መጣ ለሕዝቡ እንደ ነገራቸው እናነባለን፦ «የሰው ልጅ የጠፋውን ሊፈልግና ሊያድን መጥቶአል።» ስለዚህ የምንጀምረው ከመስቀሉ እንጂ ከግርግሙ አይደለም። ክርስቶስ ወደ አብ የሚያደርስ አዲስና ሕያው መንገድ ከፍቶአል፤ ክርስቶስን መድኃኒቱ አድርጎ የሚቀበል ሰው ሁሉ መዳንን ያገኝ ዘንድ መሰናክሎችን ሁሉ ከመንገዱ አስወግዶአል።

ነገር ግን ክርስቶስ መድኃኒት ብቻ አይደለም። አንድን ሰው ከመስጠም አድኜ ካለጊዜው ከሚመጣ ሞት ልታደገው እችል ይሆናል፤ ከዚያ በላይ ግን ምንም ላደርግለት አልችል ይሆናል። ክርስቶስ ከመድኃኒትም የሚበልጥ ነው። የእስራኤል ልጆች በደሙ ጥላ ሥር በተጠለሉ ጊዜ ያ ደም መዳናቸው ነበር፤ ነገር ግን ከግብፅ የባርነት ቀንበር ባይታደጉ ኖሮ የባሪያ ነጂውን ጅራፍ ጩኸት አሁንም ይሰሙ ነበር፤ ያን ጊዜም እግዚአብሔር ከግብፅ ንጉሥ እጅ ታደጋቸው። እግዚአብሔር ሊያድነን ወርዶ ከዚያ በኋላ በእስር ቤት፣ በቀላሉ የሚከቡን ኃጢአቶች ባሪያዎች አድርጎ ይተወናል በሚለው አሳብ አልስማማም። አይደለም፤ ሊታደገንና በክፉ ቍጣችን፣ በምኞታችንና በፍትወታችን ላይ ድልን ሊሰጠን መጥቶአል። ክርስቲያን ነኝ የምትል ነገር ግን ለሚከብህ ለአንዳች ኃጢአት ባሪያ የሆንህ ነህን? በዚያ ቍጣ ወይም በዚያ ፍትወት ላይ ድል ማግኘት ብትፈልግ ክርስቶስን ይበልጥ በቅርብ ወደ ማወቅ ቀጥል። ላለፈው፣ ለአሁኑና ለሚመጣው ዘመን መታደግን ያመጣል። «አዳነን፤ ያድነንማል፤ ደግሞም ወደ ፊት ያድነናል።» (2ኛ ቆሮንቶስ 1:10።)

የእስራኤል ልጆች ወደ ቀይ ባሕር በደረሱ ጊዜ እንዳደረጉት፣ በፊታችን፣ በኋላችንና በዙሪያችን ሁሉ ጨለማ ስለ መሰለና ወዴት እንደምንዞር ስላላወቅን ስንት ጊዜ ተስፋ ቈርጠናል! እንደ ጴጥሮስ «ወደ ማን እንሄዳለን?» ብለናል። እግዚአብሔር ግን እኛን ሊታደግ ተገልጦአል። በቀይ ባሕር አሻግሮ በቀጥታ ወደ ምድረ በዳ አውጥቶናል፤ ወደ ተስፋይቱም ምድር መንገድ ከፍቶልናል። ክርስቶስ ግን ታዳጊያችን ብቻ አይደለም፤ ተቤዢያችንም ነው። ይህ ደግሞ መድኃኒታችን ከመሆን የሚበልጥ ነገር ነው። መልሶ አምጥቶናል። «በከንቱ ተሽጣችኋል፥ ያለ ገንዘብም ትቤዣላችሁ።» (ኢሳይያስ 52:3።) «በሚጠፋ ነገር በብር ወይም በወርቅ አልተዋጀንም።» (1ኛ ጴጥሮስ 1:18።) ወርቅ ሊቤዠን ቢችል ኖሮ፣ በወርቅ የተሞሉ አሥር ሺህ ዓለማትን መፍጠር አይችልም ነበርን?

እግዚአብሔር የእስራኤልን ልጆች ከግብፅ ባርነት ተቤዥቶ በቀይ ባሕር ካሻገራቸው በኋላ ወደ ምድረ በዳ ተጓዙ፤ ያን ጊዜም እግዚአብሔር መንገዳቸው ሆነላቸው። ጌታ ስለ ትክክለኛው መንገድ በጨለማ ውስጥ ስላልተወን እጅግ አመሰግናለሁ። በጨለማ ውስጥ ሲዳብስ የኖረ ሰው እንኳ መንገዱን ሊያውቅ የማይችል ሕያው ሰው የለም። ክርስቶስ «እኔ መንገድ … ነኝ» ይላል። ክርስቶስን ብንከተል በትክክለኛው መንገድ ላይ እንሆናለን፤ ትክክለኛውም ትምህርት ይኖረናል። የእስራኤልን ልጆች በምድረ በዳ ውስጥ ሁሉን ከሚችል አምላክ ከራሱ በቀር ማን ሊመራቸው ይችል ነበር? የመንገዱን ገደሎችና አደጋዎች ያውቅ ነበር፤ ሕዝቡንም በምድረ በዳ ጕዞአቸው ሁሉ እየመራ በቀጥታ ወደ ተስፋይቱ ምድር አገባቸው። የተረገመ አለማመናቸው ባይኖር ኖሮ በቃዴስ በርኔ ወደ ምድሪቱ ተሻግረው ሊወርሷት ይችሉ እንደ ነበር እውነት ነው፤ ነገር ግን ከእግዚአብሔር ቃል ሌላ ነገርን ተመኙ፤ ስለዚህ ወደ ኋላ ተመለሱ፤ አርባ ዓመትም በምድረ በዳ ለመንከራተት ተገደዱ። ዛሬም በምድረ በዳ የሚንከራተቱ በሺህ የሚቈጠሩ የእግዚአብሔር ልጆች እንዳሉ አምናለሁ። ጌታ ከግብፃዊው እጅ ታድጎአቸዋል፤ ክርስቶስን ለመከተል ብቻ ፈቃደኞች ቢሆኑ ኖሮ ወዲያውኑ በምድረ በዳ አሳልፎ በቀጥታ ወደ ተስፋይቱ ምድር ያገባቸው ነበር። ክርስቶስ ወደዚህ ወርዶ ሻካራውን ስፍራ ለስላሳ፣ ጨለማውን ስፍራ ብርሃን፣ ጠማማውንም ስፍራ ቀና አድርጎአል። እርሱ ብቻ እንዲመራን ብንፈቅድና ብንከተለው ሁሉ ሰላም፣ ደስታና ዕረፍት ይሆናል።

በአገራችን ድንበር ላይ ባለው ምድር አንድ ሰው ለአደን ሲወጣ መጥረቢያ ይዞ ይሄዳል፤ በጫካው ውስጥ ሲያልፍም ከዛፎቹ ቅርፊት ቍራጭ እየፈቀፈቀ ይሄዳል፤ ይህም «መንገድን ምልክት ማድረግ» ይባላል። ይህን የሚያደርገው በእነዚያ ጥቅጥቅ ጫካዎች ውስጥ መተላለፊያ መንገድ ስለሌለ የመመለሻውን መንገድ ያውቅ ዘንድ ነው። ክርስቶስ ወደዚህች ምድር መጥቶአል፤ «መንገዱን ምልክት አድርጎአል»፤ አሁንም ወደ ላይ ስለ ወጣ፣ እርሱን ብቻ ብንከተለው በትክክለኛው ጐዳና ላይ እንጠበቃለን። ክርስቶስን እየተከተልህ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ እንዴት ልታውቅ እንደምትችል ልንገርህ። አንድ ሰው ቢያማህ ወይም በስሕተት ቢፈርድብህ፣ ጌታህ እንደሚያደርገው አድርገህ ትይዘዋለህን? እነዚህን ነገሮች በፍቅርና ይቅር በሚል መንፈስ ባትታገሥ፣ በዓለም ያሉ አብያተ ክርስቲያናትና አገልጋዮች ሁሉ አንተን ቅን ሊያደርጉህ አይችሉም። «የክርስቶስ መንፈስ የሌለው ከሆነ ግን ይኸው የእርሱ ወገን አይደለም።» (ሮሜ 8:9።) «ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው፤ አሮጌው ነገር አልፎአል፤ እነሆ፥ ሁሉም አዲስ ሆኖአል።» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:17።)

ክርስቶስ መንገዳችን ብቻ አይደለም፤ በመንገዱ ላይ ያለው ብርሃንም ነው። «እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ» ይላል። (ዮሐንስ 8:12፤ 9:5፤ 12:46።) ቀጥሎም «የሚከተለኝ የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ በጨለማ አይመላለስም» ይላል። ክርስቶስን የሚከተል ወንድም ሆነ ሴት በጨለማ ሊመላለስ አይቻለውም። ነፍስህ በጨለማ ውስጥ ሆና በምድር ጭጋግና ጉም ውስጥ ብትዳብስ፣ ይህ የሆነው ከእውነተኛው ብርሃን ስለ ራቅህ እንደ ሆነ ልንገርህ። ጨለማን የሚያስወግድ ከብርሃን በቀር ምንም ነገር የለም። ስለዚህ በመንፈሳዊ ጨለማ የሚመላለሱ ሁሉ ክርስቶስን ወደ ልባቸው ያስገቡት፤ ብርሃን እርሱ ነው። በአንድ ወቅት ብዙ አስብበት የነበረ አንድ ሥዕል ትዝ ይለኛል፤ አሁን ግን ይበልጥ በቅርብ ስመለከተው፣ ፊቱን ወደ ግድግዳ ካላዞርሁት በቀር በቤቴ ውስጥ አልሰቅለውም። ሥዕሉ ክርስቶስን በር ላይ ቆሞ ሲያንኳኳ፣ በእጁም ትልቅ ፋኖስ ይዞ ያሳያል። ፋኖስን በክርስቶስ እጅ ከማስያዝ ለፀሐይ ፋኖስ መስቀል ይሻላል! እርሱ የጽድቅ ፀሐይ ነው፤ ደመና በሌለበት ፀሐይ ብርሃን መመላለስም የእኛ መብት ነው።

ብዙ ሰዎች ብርሃንን፣ ሰላምንና ደስታን እያደኑ ናቸው። እነዚህን ነገሮች እንድንፈልግ የትም አልታዘዝንም። ክርስቶስን ወደ ልባችን ብናስገባ እነዚህ ሁሉ በራሳቸው ይመጣሉ። ልጅ ሳለሁ ጥላዬን ለመያዝ በከንቱ እሞክር እንደ ነበር ትዝ ይለኛል። አንድ ቀን ፊቴን ወደ ፀሐይ አዙሬ እሄድ ነበር፤ በአጋጣሚ ዞር ብዬ ስመለከት ጥላዬ እየተከተለኝ እንደ ሆነ አየሁ። ይበልጥ በፈጠንሁ ቍጥር ጥላዬም ይበልጥ እየፈጠነ ይከተለኝ ነበር፤ ከእርሱ ላመልጥ አልቻልሁም። እንዲሁም ፊታችን ወደ ጽድቅ ፀሐይ በተመለከተ ጊዜ ሰላምና ደስታ መምጣታቸው አይቀርም። ከጥቂት ጊዜ በፊት አንድ ሰው «ሙዲ፣ እንዴት ይሰማሃል?» አለኝ። ስለ ስሜቴ ካሰብሁ እጅግ ብዙ ጊዜ ስለ ሆነኝ ለማወቅ ቆም ብዬ ለጥቂት ጊዜ ማሰብ ነበረብኝ። አንዳንድ ክርስቲያኖች ሁልጊዜ ስለ ስሜታቸው ያስባሉ፤ ልክ እንደሚገባ ስለማይሰማቸውም ደስታቸው ሁሉ የጠፋ ይመስላቸዋል። ፊታችንን ወደ ክርስቶስ ብንመልስና በእርሱ ብንጠመድ፣ በመንገዳችን ዙሪያ ከተሰበሰበው ጨለማና መከራ ከፍ ብለን እንወጣለን።

የታላቁ ዓመፅ ጦርነት ከተነሣ በኋላ በአንድ ስብሰባ ውስጥ እንደ ነበርሁ ትዝ ይለኛል። ጦርነቱ ስድስት ወር ያህል ቀጥሎ ነበር። የሰሜኑ ሠራዊት በቡል ራን ተሸንፎ ነበር፤ እንዲያውም ከሽንፈት በቀር ምንም አልነበረንም፤ ሪፐብሊኩም የሚፈራርስ ይመስል ነበር። ስለዚህ እጅግ አዝነንና ተስፋ ቈርጠን ነበር። በዚህ ስብሰባ ለጥቂት ጊዜ እያንዳንዱ ተናጋሪ መሰንቆውን በአኻያ ዛፍ ላይ የሰቀለ ይመስል ነበር፤ ከተገኘሁባቸው ስብሰባዎች ሁሉ እጅግ ጨለምተኛ ከሆኑት አንዱ ነበር። በመጨረሻ ውብ ነጭ ጠጕር ያለው አንድ ሽማግሌ ሊናገር ቆመ፤ ፊቱም በእውነት ያበራ ነበር። «ጐበዞች ሆይ» አለ፤ «እንደ ንጉሡ ልጆች አትናገሩም። እዚህ ጨለማ ቢሆንም ሌላ ስፍራ ብርሃን እንዳለ አስታውሱ።» ከዚያም ቀጥሎ በዓለም ሁሉ ላይ ጨለማ ቢሆን እንኳ በዙፋኑ ዙሪያ ብርሃን እንዳለ ተናገረ።

ከምሥራቅ እንደ መጣ ነገረን፤ በዚያም አንድ ወዳጁ ሌሊቱን ለማሳለፍና የፀሐይን መውጣት ለማየት ወደ አንድ ተራራ እንዴት እንደ ወጣ ገልጦለት ነበር። ቡድኑ ተራራውን እየወጣ ሳለ፣ ጫፉ ላይ ከመድረሳቸው በፊት ማዕበል ተነሣ። ይህ ወዳጁ መሪውን «ይህን እተወዋለሁ፤ መልሰህ ውሰደኝ» አለው። መሪው ፈገግ ብሎ «ብዙም ሳንቆይ ከማዕበሉ በላይ የምንወጣ ይመስለኛል» ብሎ መለሰለት። ጕዞአቸውን ቀጠሉ፤ ብዙም ሳይቆዩ እንደ ማንኛውም የበጋ ምሽት ጸጥ ወዳለበት ስፍራ ደረሱ። ከታች በሸለቆው ውስጥ አስፈሪ ማዕበል ይናወጥ ነበር፤ የነጐድጓዱን ጕርምርምታ ይሰሙ፣ የመብረቁንም ብልጭታ ያዩ ነበር፤ በተራራው ጫፍ ላይ ግን ሁሉ ጸጥ ያለ ነበር። ሽማግሌውም ቀጥሎ «እንዲሁም፣ ወጣት ወዳጆቼ ሆይ፣ በዙሪያችሁ ሁሉ ጨለማ ቢሆንም ጥቂት ከፍ ብላችሁ ውጡ፤ ጨለማውም ይሸሻል» አለ። ተስፋ ለመቍረጥ ባዘነበልሁ ጊዜ ሁሉ የተናገረውን ብዙ ጊዜ አስቤአለሁ። አሁንም አንተ በወፍራሙ ጭጋግና በጨለማው መካከል በሸለቆው ውስጥ ብትሆን፣ ጥቂት ከፍ ብለህ ውጣ፤ ወደ ክርስቶስ ቅረብ፤ ስለ እርሱም ይበልጥ እወቅ።

ክርስቶስ በመስቀል ላይ ነፍሱን በሰጠ ጊዜ የዓለም ብርሃን እንደ ጠፋ መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚናገር ታስታውሳለህ። እግዚአብሔር ልጁን የዓለም ብርሃን እንዲሆን ላከው፤ ሰዎች ግን ብርሃኑ ስለ ኃጢአታቸው ስለ ወቀሳቸው አልወደዱትም። ይህን ብርሃን ሊያጠፉት በተቃረቡ ጊዜ ክርስቶስ ለደቀ መዛሙርቱ ምን አለ? «ምስክሮቼ ትሆናላችሁ።» (የሐዋርያት ሥራ 1:8።) ስለ እኛ ሊያማልድ ወደዚያ ወደ ላይ ሄዶአል፤ ነገር ግን እዚህ በምድር ለእርሱ እንድናበራ ይፈልጋል። «እናንተ የዓለም ብርሃን ናችሁ።» (ማቴዎስ 5:14።) ስለዚህ ሥራችን ማብራት ነው እንጂ ሰዎች ወደ እኛ እንዲመለከቱ የራሳችንን መለከት መንፋት አይደለም። ልናደርገው የሚገባን ክርስቶስን መግለጥ ነው። ጥቂትም ብርሃን ቢኖረን ያ የተዋስነው ብርሃን ነው። አንድ ሰው አንድን አዲስ አማኝ «ተለወጥሁ ትላለህ? ይህ ሁሉ የጨረቃ ብርሃን ነው — ከንቱ ቅዠት!» አለው። እርሱም «ስለ ምሳሌው አመሰግንሃለሁ፤ ጨረቃ ብርሃኗን ከፀሐይ ትዋሳለች፤ እኛም ብርሃናችንን ከጽድቅ ፀሐይ እንዋሳለን» አለ። የክርስቶስ ከሆንን እዚህ ያለነው ለእርሱ ልናበራ ነው፤ ከጥቂት ጊዜ በኋላም ወደ ዋጋችን ወደ ቤት ይጠራናል።

በመንገድ ዳር ተቀምጦ ፋኖስ ከአጠገቡ ስላኖረ አንድ ዕውር ሰው መስማቴ ትዝ ይለኛል። ብርሃኑን ማየት የማይችል ሆኖ ሳለ ፋኖሱ ለምን እንደሚያስፈልገው በተጠየቀ ጊዜ፣ ሰዎች በእርሱ ላይ እንዳይሰናከሉ እንደ ሆነ ተናገረ። ብዙ ሰዎች ከሌላ ከማንኛውም ምክንያት ይልቅ ክርስቲያን ነን በሚሉ ሰዎች አለመጣጣም እንደሚሰናከሉ አምናለሁ። በዓለም ካለው ጥርጣሬ ሁሉ ይልቅ በክርስቶስ ዓላማ ላይ የበለጠ ጉዳት የሚያደርሰው ይህ ቀዝቃዛና የሞተ የሥርዓት ብቻ ሃይማኖት፣ ይህ ዓለምን መምሰል፣ የሌለንን ነገር አለን ብሎ ይህ መናገር ነው። የዓለም ዓይኖች በእኛ ላይ ናቸው። እያንዳንዱ ኩዌከር በዙሪያው እስከ አሥር ማይል ድረስ አገሩን ሊያበራ ይገባዋል ያለው ጆርጅ ፎክስ ይመስለኛል። ሁላችንም ለጌታ ደምቀን ብናበራ፣ በዙሪያችን ያሉት ቶሎ በተደረሱ ነበር፤ ወደ ሰማይም የሚወጣ የምስጋና እልልታ በሆነ ነበር።

ሰዎች «እውነቱ ምን እንደ ሆነ ማወቅ እፈልጋለሁ» ይላሉ። ስማ፤ ክርስቶስ «እኔ … እውነት … ነኝ» ይላል። (ዮሐንስ 14:6።) እውነቱ ምን እንደ ሆነ ማወቅ ብትፈልግ ከክርስቶስ ጋር ተዋወቅ። ሰዎች ደግሞ ሕይወት የለንም ብለው ያማርራሉ። ብዙዎች ለራሳቸው መንፈሳዊ ሕይወትን ሊሰጡ ይሞክራሉ። ራስህን በኤሌክትሪክ ልትነዝርና ኃይልን ወደ ራስህ ልታስገባ ትችል ይሆናል፤ ውጤቱ ግን ብዙ ጊዜ አይቆይም። የሕይወት ምንጭ ክርስቶስ ብቻ ነው። እውነተኛ መንፈሳዊ ሕይወት እንዲኖርህ ብትፈልግ ክርስቶስን ወደ ማወቅ ድረስ። ብዙዎች ወደ ስብሰባዎች በመሄድ መንፈሳዊ ሕይወትን ሊያነቃቁ ይሞክራሉ። ያ መልካም ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ከሕያው ክርስቶስ ጋር ካልተገናኙ ምንም አይጠቅምም። ያን ጊዜ መንፈሳዊ ሕይወታቸው አንዴ ተነሥቶ አንዴ የሚበርድ ነገር ሳይሆን ዘላቂ ይሆናል፤ ያለማቋረጥ እየፈሰሰ ለእግዚአብሔርም ፍሬ እያፈራ ይሄዳል።

ደግሞም ክርስቶስ ጠባቂያችን ነው። እጅግ ብዙ አዳዲስ ደቀ መዛሙርት እስከ መጨረሻ መጽናት እንዳይችሉ ይፈራሉ። «እስራኤልን የሚጠብቅ አይተኛም አያንቀላፋምም።» (መዝሙር 121:4።) እኛን መጠበቅ የክርስቶስ ሥራ ነው፤ እርሱም ቢጠብቀን የመውደቅ አደጋ አይኖርብንም። ንግሥት ቪክቶሪያ የእንግሊዝን ዘውድ ራሷ መጠበቅ ቢኖርባት፣ አንድ ሌባ ወደ እርሱ ለመድረስ ይሞክር ይሆናል ብዬ እገምታለሁ፤ ነገር ግን በለንደን ግንብ ውስጥ ተቀምጦ ሌሊትና ቀን በወታደሮች ይጠበቃል። አስፈላጊ ቢሆን የእንግሊዝ ሠራዊት በሙሉ እርሱን ለመጠበቅ ይጠራ ነበር። እኛም በራሳችን ምንም ኃይል የለንም። ለሰይጣን አቻ አይደለንም፤ እርሱ የስድስት ሺህ ዓመት ልምድ አለው። ነገር ግን የማይተኛውና የማያንቀላፋው እርሱ ጠባቂያችን እንደ ሆነ እናስታውሳለን። በኢሳይያስ 41:10 እንዲህ እናነባለን፦ «እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ፤ እኔ አምላክህ ነኝና አትደንግጥ፤ አበረታሃለሁ፥ እረዳሃለሁ፥ በጽድቄም ቀኝ እጅ ደግፌ እይዝሃለሁ።» በይሁዳ መልእክት ቍጥር 24 ደግሞ እርሱ «ሳትሰናከሉም እንዲጠብቃችሁ» የሚችል እንደ ሆነ ተነግሮናል። «ከአብ ዘንድ ጠበቃ አለን እርሱም ጻድቅ የሆነ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።» (1ኛ ዮሐንስ 2:1።)

ክርስቶስ ግን ከዚህም የሚበልጥ ነው። እርሱ እረኛችን ነው። በጎችን መንከባከብ፣ መመገብና መጠበቅ የእረኛ ሥራ ነው። «መልካም እረኛ እኔ ነኝ።» «በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ።» «ነፍሴንም ስለ በጎች አኖራለሁ።» በዚያ ድንቅ በሆነው በዮሐንስ ወንጌል አሥረኛ ምዕራፍ ክርስቶስ ማን እንደ ሆነና ምን እንደሚያደርግ ሲገልጥ «እኔ» የሚለውን የራሱን ተውላጠ ስም ከሃያ ስምንት ጊዜ ያላነሰ ይጠቀማል። በቍጥር 28 እንዲህ ይላል፦ «ለዘላለምም አይጠፉም፥ ከእጄም ማንም [ሰው] አይነጥቃቸውም።» ነገር ግን በእንግሊዝኛው መጽሐፍ ቅዱስ «ሰው» የሚለው ቃል በሰያፍ ፊደል እንደ ተጻፈ አስተውል። ጥቅሱ በእውነት እንዴት እንደሚነበብ ተመልከት፦ «ከእጄም ማንም አይነጥቃቸውም።» — ዲያብሎስም ሆነ ሰው ይህን ሊያደርግ አይችልም። በሌላ ስፍራም መጽሐፍ «ሕይወታችሁም በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአል» ይላል። (ቆላስይስ 3:3።) እንዴት ያለ ደኅንነት፣ እንዴት ያለ መተማመኛ ነው!

ክርስቶስ «በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ … ይከተሉኝማል» ይላል። (ዮሐንስ 10:27።) በምሥራቅ የነበረ አንድ ጨዋ ሰው በጎቹን ሁሉ በየስማቸው ወደ ራሱ ሊጠራ ስለሚችል አንድ እረኛ ሰማ። ሄዶም ይህ እውነት እንደ ሆነ ጠየቀ። እረኛውም በጎቹ ወዳሉበት መስክ ወሰደውና ከመካከላቸው አንዱን በአንድ ስም ጠራው። አንድ በግ ቀና ብሎ ለጥሪው መለሰ፤ ሌሎቹ ግን ምንም ሳያስተውሉ መጋጣቸውን ቀጠሉ። በዚሁ መንገድ ወደ አሥራ ሁለት የሚሆኑ በጎችን ወደ አጠገቡ ጠራ። እንግዳውም «አንዱን ከሌላው እንዴት ትለያቸዋለህ? ሁሉም ፍጹም አንድ ዓይነት ይመስላሉ» አለ። እረኛውም «እንግዲህ፣ ያ በግ እግሮቹ ትንሽ ወደ ውስጥ ይጣመማሉ፤ ያኛው ሌላው ዓይኑ ጠማማ ነው፤ አንዱ ጥቂት ጠጕሩ ተነጭቶአል፤ ሌላው ጥቁር ነጥብ አለበት፤ ሌላው ደግሞ ጆሮው ተቈርጦአል» አለ። ሰውየው በጎቹን ሁሉ የሚያውቃቸው በጕድለታቸው ነበር፤ በመንጋው ሁሉ ውስጥ አንድም ፍጹም በግ አልነበረውምና። እረኛችንም እኛን በዚሁ መንገድ ያውቀናል ብዬ እገምታለሁ።

አንድ የምሥራቅ እረኛ በአንድ ወቅት በጎቹ ድምፁን እንደሚያውቁና ማንም እንግዳ ሊያታልላቸው እንደማይችል ለአንድ ጨዋ ሰው ይነግረው ነበር። ጨዋው ሰው ይህን ቃል ሊፈትነው ወደደ። ስለዚህ የእረኛውን ካባና ጥምጥም ለብሶ በትሩን ይዞ ወደ መንጋው ሄደ። ድምፁን ለውጦ በተቻለው መጠን እንደ እረኛው ለመናገር ሞከረ፤ ነገር ግን ከመንጋው አንድ በግ እንኳ እንዲከተለው ሊያደርግ አልቻለም። እረኛውን በጎቹ ከቶ እንግዳን ተከትለው እንደማያውቁ ጠየቀው። እረኛውም አንድ በግ ቢታመም ማንንም እንደሚከተል ለማመን ተገደደ። ክርስቲያን ነን ከሚሉ ብዙ ሰዎችም ጋር እንዲሁ ነው፤ ሲታመሙና በእምነት ሲደክሙ የሚመጣውን አስተማሪ ሁሉ ይከተላሉ፤ ነፍስ ጤናማ ስትሆን ግን ሰው በስሕተትና በኑፋቄ አይወሰድም። ያ «ድምፅ» እውነትን ይናገር እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ያውቃል። በእውነት ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ካለው ይህን ቶሎ ሊለይ ይችላል። እግዚአብሔር እውነተኛ መልእክተኛን ሲልክ ቃሉ በክርስቲያን ልብ ውስጥ ፈጣን ምላሽ ያገኛል።

ክርስቶስ ርኅሩኅ እረኛ ነው። አንዳንድ ጊዜ ለአንተ እጅግ ርኅሩኅ እረኛ እንዳልሆነልህ ታስብ ይሆናል፤ በበትር ሥር እያለፍህ ነው። «ጌታ የሚወደውን ይቀጣዋል፥ የሚቀበለውንም ልጅ ሁሉ ይገርፋል» ተብሎ ተጽፎአል። (ዕብራውያን 12:6።) በበትር ሥር ማለፍህ ክርስቶስ እንደማይወድህ ማረጋገጫ አይደለም። አንድ ወዳጄ ልጆቹን ሁሉ አጣ። ማንም ሰው ቤተሰቡን ከእርሱ የበለጠ ሊወድ አይችልም ነበር፤ ነገር ግን ቀይ ትኩሳት አንድ በአንድ ወሰዳቸው፤ አራቱ ወይም አምስቱ በሙሉ እንዲሁ አንዱ ከሌላው በኋላ ሞቱ። የተጐዱት ምስኪን ወላጆች ወደ ታላቋ ብሪታንያ ተሻገሩ፤ በዚያና በአውሮፓ ምድር ከስፍራ ወደ ስፍራ ተንከራተቱ። በመጨረሻ ወደ ሶርያ ደረሱ። አንድ ቀን አንድ የምሥራቅ እረኛ ወደ አንድ ወንዝ ወርዶ መንጋውን እንዲሻገሩ ሲጠራ አዩ። በጎቹ ወደ ወንዙ ዳር ወርደው ውኃውን ተመለከቱ፤ ነገር ግን የፈሩት ይመስሉ ነበር፤ ለጥሪውም እንዲመልሱ ሊያደርጋቸው አልቻለም። ከዚያም አንድ ትንሽ ጠቦት አንሥቶ በአንዱ ብብቱ ሥር አደረገ፤ ሌላም ጠቦት አንሥቶ በሌላው ብብቱ ሥር አደረገ፤ እንዲሁም ወደ ወንዙ ገባ። አሮጌዎቹ በጎች ከእንግዲህ ቆመው ውኃውን አልተመለከቱም፤ እረኛውን ተከትለው ዘለው ገቡ፤ በጥቂት ደቂቃዎችም ውስጥ መንጋው ሁሉ ማዶ ደረሰ፤ እርሱም ወደ አዲስና ወደ ለመለመ መሰማሪያ መራቸው። የሐዘንተኞቹ አባትና እናት ይህን ትዕይንት ሲመለከቱ ትምህርት እንደ ሰጣቸው ተሰማቸው። ታላቁ እረኛ ጠቦቶቻቸውን አንድ በአንድ ወደዚያኛው ዓለም ስለ ወሰዳቸው ከእንግዲህ አላጕረመረሙም፤ ያጧቸውን ወዳጆቻቸውን ወደሚከተሉበት ጊዜ ወደ ላይና ወደ ፊት መመልከት ጀመሩ። አንተም አስቀድመውህ የሄዱ የምትወዳቸው ሰዎች ቢኖሩ፣ እረኛህ «በላይ ያለውን አስቡ» እያለ እንደሚጠራህ አስታውስ። (ቆላስይስ 3:2።) በዚህ ዓለም እስካለን ድረስ ለእርሱ ታማኞች እንሁን፤ እንከተለውም። እርሱን እረኛህ አድርገህ ገና ካልተቀበልኸው ዛሬውኑ ተቀበለው።

ክርስቶስ የጠቀስኋቸው እነዚህ ሁሉ ብቻ አይደለም፤ ደግሞም መካከለኛችን፣ ቀዳሻችንና የሚያጸድቀን ነው፤ እንዲያውም ለእያንዳንዱ ነፍስ ምን ሊሆንላት እንደሚፈልግ ለመናገር ብዙ መጻሕፍት ያስፈልጋሉ። አንዳንድ ወረቀቶችን እያገላበጥሁ ሳለሁ በአንድ ወቅት ይህን ድንቅ የክርስቶስ መግለጫ አነበብሁ። መጀመሪያ ከየት እንደ መጣ አላውቅም፤ ነገር ግን ለነፍሴ እጅግ አዲስ ስለ ሆነልኝ ላካፍልህ እወዳለሁ፦—

«ክርስቶስ መንገዳችን ነው፤ በእርሱ እንመላለሳለን። እውነታችን ነው፤ እናቅፈዋለን። ሕይወታችን ነው፤ በእርሱ እንኖራለን። ጌታችን ነው፤ እንዲገዛን እንመርጠዋለን። አለቃችን ነው፤ እናገለግለዋለን። መምህራችን ነው፤ በመዳን መንገድ ያስተምረናል። ነቢያችን ነው፤ የሚመጣውን ያመለክተናል። ካህናችን ነው፤ ስለ እኛ አስተስርዮአል። ጠበቃችን ነው፤ ስለ እኛ ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራል። መድኃኒታችን ነው፤ ፈጽሞ ያድናል። ሥር መሠረታችን ነው፤ ከእርሱ እናድጋለን። እንጀራችን ነው፤ እንመገበዋለን። እረኛችን ነው፤ ወደ ለመለመ መስክ ይመራናል። እውነተኛ የወይን ግንዳችን ነው፤ በእርሱ እንኖራለን። የሕይወት ውኃ ነው፤ ጥማችንን ከእርሱ እናረካለን። ከአእላፋት የተመረጠ ነው፤ ከሌሎች ሁሉ በላይ እናደንቀዋለን። ‹የክብሩ መንጸባረቅና የባሕርዩ ምሳሌ› ነው፤ መልኩን ለማንጸባረቅ እንተጋለን። ሁሉን የሚደግፍ ነው፤ በእርሱ ላይ እናርፋለን። ጥበባችን ነው፤ በእርሱ እንመራለን። ጽድቃችን ነው፤ ጕድለቶቻችንን ሁሉ በእርሱ ላይ እንጥላለን። ቅድስናችን ነው፤ ለቅዱስ ሕይወት የሚሆነውን ኃይላችንን ሁሉ ከእርሱ እንቀዳለን። ቤዛነታችን ነው፤ ከዓመፅ ሁሉ ይቤዠናል። ፈዋሻችን ነው፤ ደዌያችንን ሁሉ ይፈውሳል። ወዳጃችን ነው፤ በችግራችን ሁሉ ይረዳናል። ወንድማችን ነው፤ በመከራችን ያጽናናናል።»

ሌላም ውብ የሆነ ቍራጭ ጽሑፍ እነሆ፤ ከጎትሆልድ የተወሰደ ነው፦

«በበኩሌ ነፍሴ እንደ ተራበና እንደ ተጠማ ሕፃን ናት፤ ለመታደሴም ፍቅሩና መጽናናቱ ያስፈልገኛል። እኔ የሚቅበዘበዝና የጠፋ በግ ነኝ፤ መልካምና ታማኝ እረኛ አድርጌ እርሱ ያስፈልገኛል። ነፍሴ ጭልፊት እንደሚያሳድዳት እንደ ደነገጠች ርግብ ናት፤ መሸሸጊያ እንዲሆኑኝ ቍስሎቹ ያስፈልጉኛል። እኔ ደካማ የወይን ተክል ነኝ፤ የምይዘውና የምጠመጠምበት መስቀሉ ያስፈልገኛል። እኔ ኃጢአተኛ ነኝ፤ ጽድቁ ያስፈልገኛል። እኔ የተራቈትሁና ባዶ ነኝ፤ መሸፈኛ እንዲሆኑኝ ቅድስናውና ንጽሕናው ያስፈልጉኛል። እኔ አላዋቂ ነኝ፤ ትምህርቱ ያስፈልገኛል፤ የዋህና ሞኝ ነኝ፤ የመንፈስ ቅዱሱ ምሪት ያስፈልገኛል። በምንም ሁኔታና በምንም ጊዜ ያለ እርሱ መኖር አልችልም። እጸልያለሁን? እርሱ ሊያነሣሣኝና ሊያማልድልኝ ይገባል። በመለኮታዊው ፍርድ ወንበር ፊት በሰይጣን እከሰሳለሁን? እርሱ ጠበቃዬ ሊሆን ይገባል። በመከራ ውስጥ ነኝን? እርሱ ረዳቴ ሊሆን ይገባል። ዓለም ያሳድደኛልን? እርሱ ሊከላከልልኝ ይገባል። በተተውሁ ጊዜ እርሱ ደጋፊዬ፣ በምሞትበት ጊዜ ሕይወቴ፣ በመቃብር ውስጥ ስፈራርስ ትንሣኤዬ ሊሆን ይገባል። እንግዲያስ፣ መድኃኒቴ ሆይ፣ ከአንተ ከመለየት ይልቅ ከዓለም ሁሉና በውስጡ ካለው ሁሉ መለየትን እመርጣለሁ። ደግሞም፣ እግዚአብሔር ይመስገን! አንተም ያለ እኔ መሆን እንደማትችልና እንደማትፈልግ አውቃለሁ። አንተ ባለ ጠጋ ነህ፤ እኔም ድሀ ነኝ። አንተ የተትረፈረፈ አለህ፤ እኔም ችግረኛ ነኝ። አንተ ጽድቅ አለህ፤ እኔም ኃጢአት። አንተ የወይን ጠጅና ዘይት አለህ፤ እኔም ቍስል። አንተ የሚያበረታና የሚያድስ ነገር አለህ፤ እኔም ረሀብና ጥም።

እንግዲያስ መድኃኒቴ ሆይ፣ ለማንኛውም ዓላማና በማንኛውም መንገድ እንደምትፈልገኝ ተጠቀምብኝ። ምስኪኑ ልቤ እነሆ፤ ባዶ ዕቃ ነው፤ በጸጋህ ሙላው። ኃጢአተኛዪቱና የተጨነቀችው ነፍሴ እነሆ፤ በፍቅርህ ሕያው አድርጋት፤ አድሳትም። ልቤን ማደሪያህ አድርገህ ውሰደው፤ አፌን የስምህን ክብር ለማዳረስ፤ ፍቅሬንና ኃይሌን ሁሉ የሚያምኑብህን ሕዝብህን ለማሳደግ ውሰድ፤ የእምነቴም ጽናትና መተማመን ከቶ እንዲደክም አትፍቀድ — እንዲሁም በማንኛውም ጊዜ ከልቤ እንዲህ ማለት እችል ዘንድ፦ ‹ኢየሱስ እኔን ያስፈልገዋል፤ እኔም እርሱን፤ ስለዚህ እርስ በርሳችን እንስማማለን።›»