የመዳን ዋስትና

«የዘላለም ሕይወት እንዳላችሁ ታውቁ ዘንድ በእግዚአብሔር ልጅ ስም ለምታምኑ ይህን ጽፌላችኋለሁ።»

(1ኛ ዮሐንስ 5:13)

ዋስትና ሊኖራቸው የማይገባ ሁለት ዓይነት ሰዎች አሉ። አንደኛ፦ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያሉ፣ ነገር ግን ከመንፈስ ከቶ ስላልተወለዱ ያልተለወጡ ሰዎች። ሁለተኛ፦ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማድረግ ፈቃደኞች ያልሆኑ፤ እግዚአብሔር የቀየሰላቸውን ስፍራ ለመያዝ ያልተዘጋጁ፣ ይልቁንም ሌላ ስፍራ ለመሙላት የሚፈልጉ ሰዎች።

አንድ ሰው፦ «የእግዚአብሔር ሕዝብ ሁሉ ዋስትና አላቸውን?» ብሎ ይጠይቅ ይሆናል። የላቸውም፤ ከእግዚአብሔር ውድ ሕዝብ ብዙዎቹ ዋስትና የሌላቸው ይመስለኛል፤ ነገር ግን የራሱን መዳን ያለ አንዳች ጥርጥር ማወቅ የእያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅ መብት ነው። በጥርጣሬ የተሞላ ሰው ለእግዚአብሔር አገልግሎት የተገባ አይደለም። ሰው ስለ ራሱ መዳን ርግጠኛ ካልሆነ ሌላውን ሰው ወደ እግዚአብሔር መንግሥት እንዲገባ እንዴት ሊረዳው ይችላል? እኔ ራሴ የመስጠም አደጋ ላይ ሆኜ ወደ ዳር መድረሴን ባላውቅ ሌላውን መርዳት አልችልም። አስቀድሜ እኔ ራሴ በጽኑ ዓለት ላይ መቆም አለብኝ፤ ከዚያም ለወንድሜ የእርዳታ እጅ መዘርጋት እችላለሁ። እኔ ራሴ ዕውር ሆኜ ሳለሁ ሌላውን ዕውር እንዴት ማየት እንደሚችል ብነግረው፦ «አስቀድመህ አንተ ራስህ ተፈወስ፤ ከዚያም ልትነግረኝ ትችላለህ» ይለኝ ይሆናል። በቅርቡ ክርስቲያን የሆነ አንድ ወጣት አገኘሁ፤ ነገር ግን በኃጢአት ላይ ድል ገና አላገኘም ነበር። በአስፈሪ ጨለማ ውስጥ ነበር። እንደዚህ ያለ ሰው ለእግዚአብሔር ለመሥራት የተገባ አይደለም፤ የሚከብቡት ኃጢአቶች አሉበትና፤ በኃጢአቶቹም ላይ ድል ስለሌለው በጥርጣሬዎቹ ላይም ድል የለውም።

ስለ ራሳቸው መዳን ርግጠኞች ያልሆኑ ሰዎች ለእግዚአብሔር ለመሥራት ጊዜም ልብም አይኖራቸውም። የራሳቸው ጉዳይ ብቻ ይበቃቸዋል፤ እነርሱ ራሳቸው በጥርጣሬ ሸክም ተጭነው ስለ ሆነ ሌሎች ሸክማቸውን እንዲሸከሙ ሊረዱ አይችሉም። ጥርጣሬና ርግጠኛ አለመሆን ባለበት ስፍራ ዕረፍት፣ ደስታ ወይም ሰላም የለም—ነጻነትም ኃይልም የለም።

እንግዲህ ልንጠነቀቅባቸው የሚገቡ ሦስት የሰይጣን ሽንገላዎች ያሉ ይመስላል። በመጀመሪያ ከክርስቶስ እንድንርቅ መንግሥቱን ሁሉ ያንቀሳቅሳል፤ ከዚያም ወደ «የጥርጣሬ ምሽግ» ሊያስገባን ይተጋል፤ እርሱ ቢቃወምም ስለ እግዚአብሔር ልጅ ግልጽና የሚያስተጋባ ምስክርነት ካለን ግን ስማችንን ለማጥቆርና ምስክርነታችንን ለማስተባበል የሚችለውን ሁሉ ያደርጋል።

አንዳንዶች ጥርጣሬ አለመኖሩ ከልክ ያለፈ ድፍረት ይመስላቸዋል፤ ጥርጣሬ ግን እግዚአብሔርን እጅግ ያዋርዳል። አንድ ሰው አንድን ሰው ለሠላሳ ዓመት አውቆት ሳለ አሁንም እንደሚጠራጠረው ቢናገር፣ ይህ ብዙም የሚያስመሰግን አይሆንም፤ እንዲሁም እግዚአብሔርን ለአሥር፣ ለሃያ ወይም ለሠላሳ ዓመት ካወቅነው በኋላ እርሱን መጠራጠራችን በእውነተኛነቱ ላይ ነቀፋ አያመጣምን?

ጳውሎስና የመጀመሪያዎቹ ክርስቲያኖች፣ ሰማዕታቱም፣ በጥርጣሬ ተሞልተው ቢሆን ኖሮ፣ በእንጨት ላይ ታስረው ከተቃጠሉ በኋላ ወደ መንግሥተ ሰማያት ወይም ወደ ጥፋት እንደሚሄዱ ባያውቁ ኖሮ፣ ያለፉበትን ሁሉ ሊያልፉ ይችሉ ነበርን? በእርግጥ ዋስትና ነበራቸው።

አቶ ስፐርጀን እንዲህ ይላል፦ «ሽመላ የጥድ ዛፍ ባገኘ ጊዜ በዚያ ላይ ጎጆውን ለመሥራት መብት እንዳለው ሲያመነታ ሰምቼ አላውቅም፤ ሽኮኮም ወደ ዓለቱ ለመሮጥ ፈቃድ እንዳለው ሲጠይቅ ገና አልሰማሁም። እነዚህ ፍጥረታት በእግዚአብሔር አቅርቦት ለመጠቀም መብት እንዳላቸው ሁልጊዜ ቢጠራጠሩና ቢፈሩ ኖሮ ፈጥነው በጠፉ ነበር።

«ሽመላው በልቡ፦ ‹አሃ፣ የጥድ ዛፍ ይኸውና› ይላል፤ ከጓደኛውም ጋር፦ ‹ልጆቻችንን የምናሳድግበት ጎጆ ለመሥራት ይህ ይሆናልን?› ብሎ ይመካከራል። እርሷም፦ ‹አዎን› ትላለች፤ ቁሳቁሱንም ሰብስበው ያደራጃሉ። ‹እዚህ መሥራት ይፈቀድልናልን?› የሚል ምንም ማመንታት የለም፤ ነገር ግን እንጨቶቻቸውን አምጥተው ጎጆአቸውን ይሠራሉ።

«በገደል ላይ ያለው የዱር ፍየል፦ ‹እዚህ የመሆን መብት አለኝን?› አይልም። የለም፤ የሆነ ስፍራ መኖር አለበትና፤ ልክ የሚስማማውም ገደል አለ፤ ዘሎም በላዩ ይወጣል።

«ይሁን እንጂ እነዚህ ዲዳ ፍጥረታት አምላካቸው ያዘጋጀላቸውን ቢያውቁም፣ ኃጢአተኛው አዳኙ ያዘጋጀለትን አያስተውልም። ይሟገታል፤ ይጠይቃልም፦ ‹ይፈቀድልኛልን?›፣ ‹ለእኔ አይደለም ብዬ እፈራለሁ›፣ ‹ለእኔ የታሰበ ሊሆን አይችልም ብዬ አስባለሁ›፣ ‹እውነት ለመሆን ከመጠን በላይ መልካም ነው ብዬ እፈራለሁ›።

«ደግሞም ማንም ሽመላውን፦ ‹በዚህ የጥድ ዛፍ ላይ የሚሠራ ሁሉ ጎጆው ከቶ አይፈርስበትም› ብሎት አያውቅም። በመንፈስ የተነገረ ማንኛውም ቃል ሽኮኮውን፦ ‹ወደዚህ የዓለት ስንጥቅ የሚሮጥ ሁሉ ከቶ ከዚያ አይባረርም› ብሎት አያውቅም። እንዲህ ቢሆን ኖሮ ዋስትናውን እጥፍ ርግጠኛ ባደረገው ነበር።»

«እዚህ ግን ለኃጢአተኞች የተዘጋጀ ክርስቶስ አለ፤ ኃጢአተኞች የሚያስፈልጋቸው ዓይነት አዳኝ ነው፤ ማበረታቻውም ተጨምሮበታል፦ ‹ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም›፤ ‹የወደደም የሕይወትን ውኃ እንዲያው ይውሰድ›።»

እንግዲህ ወደ ቃሉ እንምጣ። ዮሐንስ በወንጌሉ ክርስቶስ በምድር ሳለ ስለ እኛ ያደረገውን ይነግረናል። በመልእክቱ ደግሞ ጠበቃችን ሆኖ በሰማይ ስለ እኛ የሚያደርገውን ይነግረናል። በወንጌሉ «ማመን» የሚለው ቃል የማይገኝባቸው ሁለት ምዕራፎች ብቻ ናቸው። ከእነዚህ ከሁለቱ በቀር በዮሐንስ ወንጌል ያለው እያንዳንዱ ምዕራፍ «እመን! እመን!! እመን!!!» ይላል። በ20:31 እንዲህ ይለናል፦ «ነገር ግን ኢየሱስ እርሱ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ ታምኑ ዘንድ፥ አምናችሁም በስሙ ሕይወት ይሆንላችሁ ዘንድ ይህ ተጽፎአል።» ወንጌሉን የጻፈበት ዓላማ ይህ ነው—«ኢየሱስ እርሱ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ እናምን ዘንድ፥ አምነንም በስሙ ሕይወት ይሆንልን ዘንድ» (ዮሐንስ 20:31)።

1ኛ ዮሐንስ 5:13ን ገልጥ፤ በዚያ ይህን መልእክት የጻፈበትን ምክንያት ይነግረናል፦ «በእግዚአብሔር ልጅ ስም ለምታምኑ ይህን ጽፌላችኋለሁ።» ለማን እንደሚጽፈው አስተውል፦ «በእግዚአብሔር ልጅ ስም ለምታምኑ—የዘላለም ሕይወት እንዳላችሁ ታውቁ ዘንድ።» በዚህ በመጀመሪያው መልእክት ውስጥ አምስት አጫጭር ምዕራፎች ብቻ አሉ፤ «ማወቅ» የሚለው ቃል ግን ከአርባ ጊዜ በላይ ይገኛል። «እወቅ! እወቅ!! እወቅ!!!» ይላል። መክፈቻው «እወቅ!» ነው፤ በመልእክቱም ሁሉ «የዘላለም ሕይወት እንዳለን እናውቅ ዘንድ» የሚለው አዝማች ያስተጋባል።

ከጥቂት ዓመታት በፊት በጸደይ ወራት በሚሲሲፒ ወንዝ ላይ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ማይል ወደ ታች ተጓዝሁ፤ በየምሽቱም ልክ ፀሐይ ስትጠልቅ፣ ወንዶችና አንዳንድ ጊዜም ሴቶች የመንግሥትን መብራቶች ለማብራት በበቅሎ ወይም በፈረስ፣ አንዳንድ ጊዜም በእግር፣ ወደ ወንዙ ግራና ቀኝ ዳርቻዎች ሲመጡ ልታይ ትችል ነበር፤ በዚያ በታላቁ ወንዝ ርዝመት ሁሉ መርከብ መሪዎችን በአደገኛው ጕዞአቸው የሚመሩ ምልክቶች ነበሩ። እንዲሁም እግዚአብሔር ልጆቹ መሆናችንን ወይም አለመሆናችንን የሚነግሩን መብራቶችን ወይም ምልክቶችን ሰጥቶናል፤ እኛም ማድረግ የሚያስፈልገን የሰጠንን ምልክቶች መመርመር ነው።

በዮሐንስ የመጀመሪያ መልእክት በሦስተኛው ምዕራፍ ውስጥ ልናውቃቸው የሚገቡ አምስት ነገሮች አሉ።

የመጀመሪያውን በአምስተኛው ቍጥር እናነባለን፦ «እርሱም ኃጢአትን ሊያስወግድ እንደ ተገለጠ ታውቃላችሁ፥ በእርሱም ኃጢአት የለም።» እኔ ያደረግሁት ሳይሆን እርሱ ራሱ ያደረገው ነው። በተልእኮው ሳይሳካለት ቀርቶአልን? ሊያደርገው የመጣውን ማድረግ አይችልምን? ከሰማይ የተላከ ሰው ተልእኮው ሳይሳካለት የቀረ ከቶ አለን? የእግዚአብሔርስ የገዛ ልጁ ሊሳነው ይችላልን? ኃጢአታችንን ሊያስወግድ ተገለጠ።

ደግሞም በአሥራ ዘጠነኛው ቍጥር ልናውቀው የሚገባው ሁለተኛው ነገር አለ፦ «በዚህም ከእውነት እንደ ሆንን እናውቃለን፥ በፊቱም ልባችንን እናሳርፋለን።» ከእውነት እንደ ሆንን እናውቃለን። እውነቱም አርነት ቢያወጣን በእውነት አርነት እንወጣለን። «እንግዲህ ልጁ አርነት ቢያወጣችሁ በእውነት አርነት ትወጣላችሁ።» (ዮሐንስ 8:36)።

ልናውቀው የሚገባው ሦስተኛው ነገር በአሥራ አራተኛው ቍጥር ይገኛል፦ «እኛ ወንድሞችን የምንወድ ስለ ሆንን ከሞት ወደ ሕይወት እንደ ተሻገርን እናውቃለን።» ፍጥረታዊ ሰው እግዚአብሔርን የሚፈሩ ሰዎችን አይወድም፤ ከእነርሱም ጋር መሆን አይፈልግም። «ወንድሙን የማይወድ በሞት ይኖራል።» መንፈሳዊ ሕይወት የለውም።

ልናውቀው የሚገባውን አራተኛውን ነገር በቍጥር ሃያ አራት እናገኛለን፦ «ትእዛዙንም የሚጠብቅ በእርሱ ይኖራል እርሱም ይኖርበታል፤ በዚህም በእኛ እንዲኖር ከሰጠን ከመንፈሱ እናውቃለን።» የክርስቶስ መንፈስ—ክርስቶስን የሚመስል መንፈስ—ካለን፣ ምን ዓይነት መንፈስ እንዳለን ልናውቅ እንችላለን፤ በመጠን አንድ ባይሆንም በዓይነት ግን አንድ ነው። የዋህ፣ ገርና ይቅር ባይ ብሆን፤ በሰላምና በደስታ የተሞላ መንፈስ ቢኖረኝ፤ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ታጋሽና ገር ብሆን—ይህ መፈተኛ ነው፤ የዘላለም ሕይወት እንዳለን ወይም እንደሌለን የምናውቀውም በዚህ መንገድ ነው።

ልናውቀው የሚገባው አምስተኛውና ከሁሉ የሚበልጠው ነገር «ወዳጆች ሆይ፥ አሁን» የሚለው ነው። «አሁን» የሚለውን ቃል አስተውል። «ስትሞት» አይልም። «ወዳጆች ሆይ፥ አሁን የእግዚአብሔር ልጆች ነን፥ ምንም እንደምንሆን ገና አልተገለጠም። ዳሩ ግን ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን።» (ቍጥር 2)።

አንዳንዶች ግን፦ «መልካም፣ ያን ሁሉ አምናለሁ፤ ነገር ግን ክርስቲያን ከሆንሁ በኋላ ኃጢአት ሠርቻለሁ» ይላሉ። ክርስቲያን ከሆነ በኋላ ኃጢአት ያልሠራ ወንድ ወይም ሴት በምድር ፊት ላይ አለን? አንድ ስንኳ የለም! በክርስትና ሕይወቱ በአንድ ወቅት ኃጢአት ያልሠራ ወይም የማይሠራ ነፍስ በዚህ ምድር ላይ ከቶ አልነበረም፤ ወደ ፊትም አይኖርም። ነገር ግን እግዚአብሔር ለአማኞች ኃጢአት መፍትሔ አዘጋጅቶአል። እኛ ለኃጢአት ስፍራ ልናዘጋጅ አይገባንም፤ እግዚአብሔር ግን ለኃጢአታችን መፍትሔ አዘጋጅቶአል። ይህን በልብህ ያዝ።

1ኛ ዮሐንስ 2:1ን ገልጥ፦ «ልጆቼ ሆይ፥ ኃጢአትን እንዳታደርጉ ይህን እጽፍላችኋለሁ። ማንም ኃጢአትን ቢያደርግ ከአብ ዘንድ ጠበቃ አለን እርሱም ጻድቅ የሆነ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።» እዚህ የሚጽፈው ለጻድቃን ነው። «ማንም ኃጢአትን ቢያደርግ እኛ»—ዮሐንስ ራሱንም ጨምሮአል—«ከአብ ዘንድ ጠበቃ አለን እርሱም ጻድቅ የሆነ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።» እንዴት ያለ ጠበቃ ነው! ጉዳያችንን ከሁሉ በሚበልጠው ስፍራ—በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት—ይከታተልልናል። እርሱም፦ «እኔ ግን እውነት እነግራችኋለሁ፤ እኔ እንድሄድ ይሻላችኋል» አለ (ዮሐንስ 16:7)። ሊቀ ካህናታችንና ጠበቃችን ሊሆን ሄደ። የሚሟገትባቸው አንዳንድ ከባድ ጉዳዮች ገጥመውታል፤ ነገር ግን አንድም ተረትቶ አያውቅም፤ የማይሞተውን የነፍሳችሁን ጉዳይ ለእርሱ አደራ ብትሰጡ፣ «በክብሩም ፊት በደስታ ነውር የሌላችሁ አድርጎ እንዲያቆማችሁ» ይችላል (ይሁዳ 24)።

የክርስቲያኖች ያለፈ ኃጢአት እንደ ተናዘዙት ወዲያውኑ ሁሉም ይቅር ይባላል፤ ከዚያም በኋላ ከቶ ሊነሣ አይገባውም። ያ ጉዳይ እንደ ገና የሚከፈት አይደለም። ኃጢአታችን ከተወገደ ፍጻሜው ያ ነው። ሊታሰብ አይገባውም፤ እግዚአብሔርም ዳግመኛ አያነሣውም። ይህ እጅግ ግልጽ ነው። እኔ ከቤት ርቄ ሳለሁ ጥፋት የሚያደርግ ልጅ አለኝ እንበል። ወደ ቤት ስመለስ እጆቹን በአንገቴ ላይ ጥሎ፦ «አባዬ፣ እንዳላደርግ የነገርኸኝን አደረግሁ። እጅግ አዝኛለሁ። እባክህ ይቅር በለኝ» ይላል። እኔም፦ «እሺ ልጄ» ብዬ እስመዋለሁ። እርሱም እንባውን ጠርጎ ደስ እያለው ይሄዳል።

በማግሥቱ ግን፦ «አባዬ፣ ትናንት ስላደረግሁት ጥፋት ይቅር ብትለኝ ደስ ይለኛል» ይላል። እኔም፦ «ልጄ ሆይ፣ ያ ነገር እኮ አልቆአል፤ ዳግመኛ እንዲነሣ አልፈልግም» እለዋለሁ። «ነገር ግን ይቅር ብትለኝ እወዳለሁ፤ ‹ይቅር ብዬሃለሁ› ስትል መስማቴ ይረዳኛል።» ይህ እኔን ማክበር ይሆናልን? ልጄ ሲጠራጠረኝ ማየቴ አያሳዝነኝምን? ነገር ግን እርሱን ደስ ለማሰኘት እንደ ገና፦ «ልጄ ሆይ፣ ይቅር ብዬሃለሁ» እለዋለሁ።

በማግሥቱም ያንኑ የቀድሞ ኃጢአት እንደ ገና አንሥቶ ይቅርታ ቢጠይቅ ልቤን አያሳዝነውምን? እንዲሁም ውድ አንባቢዬ ሆይ፣ እግዚአብሔር ይቅር ካለን ያለፈውን ከቶ አናንሣ። በኋላችን ያለውን እየረሳን በፊታችን ያለውን ለመያዝ እንዘርጋ፤ በክርስቶስ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ያለውን የእግዚአብሔርን መጥራት ዋጋ እንድናገኝ ወደ ምልክቱ እንፍጠን። የቀድሞውን ኃጢአት እንተወው፤ ቃሉ፦ «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻን የታመነና ጻድቅ ነው።» ይላልና (1ኛ ዮሐንስ 1:9)።

ደግሞም ይህ መርሕ በፍርድ ቤቶችም ዘንድ ተቀባይነት እንዳለው ልናገር። በአንድ አገር ፍርድ ቤት—የትኛው እንደ ሆነ አልናገርም—አንድ ጉዳይ ቀረበ፤ አንድ ሰው ከሚስቱ ጋር ችግር ገጥሞት ነበር፤ ይቅርም አላት፤ ከዚያ በኋላ ግን ወደ ፍርድ ቤት ከሰሳት። ይቅር እንዳላት በታወቀ ጊዜም ዳኛው ጉዳዩ እንዳለቀ ተናገረ። ዳኛው ኃጢአት አንድ ጊዜ ይቅር ከተባለ ፍጻሜው ያ ነው የሚለውን መርሕ ትክክለኛነት ተቀበለ። ታዲያ የምድር ሁሉ ፈራጅ አንተንና እኔን ይቅር ካለ በኋላ ጉዳዩን እንደ ገና የሚከፍተው ይመስልሃልን? እግዚአብሔር ይቅር ካለ ኃጢአታችን ለዘመናትና ለዘላለም ተወግዶአል፤ እኛም ማድረግ ያለብን ኃጢአታችንን መናዘዝና መተው ነው።

ደግሞም በ2ኛ ቆሮንቶስ 13:5፦ «በሃይማኖት ብትኖሩ ራሳችሁን መርምሩ፤ ራሳችሁን ፈትኑ፤ ወይስ ምናልባት የማትበቁ ባትሆኑ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ እንዳለ ስለ እናንተ አታውቁምን?» እንግዲህ ራሳችሁን መርምሩ። ሃይማኖታችሁን ፈትኑ። በፈተና ላይ አኑሩት። ጠላታችሁን ይቅር ማለት ትችላላችሁን? የእግዚአብሔር ልጅ መሆናችሁን ለማወቅ ይህ መልካም መንገድ ነው። ክርስቶስ እንዳደረገው በደልን ይቅር ማለት ወይም ስድብን መታገሥ ትችላላችሁን? መልካም በማድረጋችሁ ተነቅፋችሁ ሳታጕረመርሙ መቆየት ትችላላችሁን? በስሕተት ተፈርዶባችሁና ስማችሁ ጠፍቶ ሳለ ክርስቶስን የሚመስል መንፈስ ይዛችሁ መቆየት ትችላላችሁን?

ሌላው መልካም መፈተኛ ገላትያ 5ን ማንበብ፣ የመንፈስን ፍሬ ማስተዋልና እነርሱ እንዳሉህ ማየት ነው። «የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም፥ ትዕግሥት፥ ቸርነት፥ በጎነት፥ እምነት፥ የውሃት፥ ራስን መግዛት ነው፤ እንደዚህ ያሉትን የሚከለክል ሕግ የለም።» የመንፈስ ፍሬ ካለኝ መንፈስ ሊኖረኝ ግድ ነው። ያለ ዛፍ ብርቱካን ሊገኝ እንደማይችል ሁሉ ያለ መንፈስም ፍሬው ሊኖረኝ አይችልም። ክርስቶስም፦ «ከፍሬያቸው ታውቋቸዋላችሁ»፤ «ዛፍ ከፍሬዋ ትታወቃለችና» ይላል። ዛፉን መልካም አድርግ፤ ፍሬውም መልካም ይሆናል። ፍሬውን የምታገኝበት ብቸኛው መንገድ መንፈስ እንዲኖርህ ነው። የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን ወይም አለመሆናችንን ራሳችንን የምንመረምርበት መንገድ ይህ ነው።

ከዚያም እጅግ የሚያስደንቅ ሌላ ክፍል አለ። በሮሜ 8:9 ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «የክርስቶስ መንፈስ የሌለው ከሆነ ግን ይኸው የእርሱ ወገን አይደለም።» አንዳንዶች ሰውን የቤተ ክርስቲያን አባል ለማድረግ አስፈላጊ ናቸው ብለው የሚቈጥሯቸውን ውጫዊ ሥርዓቶች ሁሉ አንድ ሰው ቢፈጽምም እንኳ፣ ይህ ጥያቄውን ሊፈታ ይገባዋል። የጳውሎስን ሕይወት አንብብ፤ የአንተንም ከእርሱ ጎን አኑረው። ሕይወትህ የእርሱን ቢመስል ዳግመኛ መወለድህ ማስረጃ ነው—በክርስቶስ ኢየሱስ አዲስ ፍጥረት መሆንህ።

ነገር ግን ዳግመኛ የተወለድህ ብትሆንም ሙሉ ያደገ ክርስቲያን ለመሆን ጊዜ ያስፈልጋል። መጽደቅ በቅጽበት ይፈጸማል፤ መቀደስ ግን የዕድሜ ልክ ሥራ ነው። በጥበብ ልናድግ ይገባናል። ጴጥሮስ፦ «በጌታችንና በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና እውቀት እደጉ» ይላል (2ኛ ጴጥሮስ 3:18)፤ በሁለተኛው መልእክቱ በመጀመሪያው ምዕራፍ ደግሞ፦ «በእምነታችሁ በጎነትን ጨምሩ፥ በበጎነትም እውቀትን፥ በእውቀትም ራስን መግዛት፥ ራስንም በመግዛት መጽናትን፥ በመጽናትም እግዚአብሔርን መምሰል፥ እግዚአብሔርንም በመምሰል የወንድማማችን መዋደድ፥ በወንድማማችም መዋደድ ፍቅርን ጨምሩ። እነዚህ ነገሮች ለእናንተ ሆነው ቢበዙ፥ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ እውቀት ሥራ ፈቶችና ፍሬ ቢሶች እንዳትሆኑ ያደርጉአችኋል።» ይላል። ስለዚህ በጸጋ ላይ ጸጋን ልንጨምር ይገባናል። ዛፍ በመጀመሪያው የዕድገት ዓመቱ ፍጹም ሊሆን ይችላል፤ ሙሉ ብስለቱን ግን ገና አያገኝም። ክርስቲያንም እንዲሁ ነው፤ እውነተኛ የእግዚአብሔር ልጅ ሊሆን ይችላል፤ የበሰለ ክርስቲያን ግን ገና ላይሆን ይችላል። የሮሜ ስምንተኛው ምዕራፍ እጅግ አስፈላጊ ነው፤ በሚገባም ልናውቀው ይገባናል። በአሥራ አራተኛው ቍጥር ሐዋርያው እንዲህ ይላል፦ «በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና።» ወታደር በአለቃው፣ ተማሪ በአስተማሪው፣ መንገደኛም በመሪው እንደሚመራ፣ እንዲሁ መንፈስ ቅዱስ የእያንዳንዱ እውነተኛ የእግዚአብሔር ልጅ መሪ ይሆናል።

ከዚያም ሌላ እውነትን ላሳስብህ። ጳውሎስ በሁሉም መልእክቶቹ ማለት ይቻላል የሚያስተምረው ትምህርት ሁሉ የዋስትናን ትምህርት ያስተጋባል። በ2ኛ ቆሮንቶስ 5:1 እንዲህ ይላል፦ «ድንኳን የሚሆነው ምድራዊ መኖሪያችን ቢፈርስ፥ በሰማይ ያለ በእጅ ያልተሠራ የዘላለም ቤት የሚሆን ከእግዚአብሔር የተሠራ ሕንጻ እንዳለን እናውቃለንና።» በላይ ላሉት መኖሪያዎች የባለቤትነት ማረጋገጫ ነበረው፤ እርሱም፦ አውቀዋለሁ ይላል። ርግጠኛ ባለመሆን ውስጥ አይኖርም ነበር። «ልሄድ ከክርስቶስም ጋር ልኖር እናፍቃለሁ» አለ (ፊልጵስዩስ 1:23)፤ ርግጠኛ ባይሆን ኖሮ ይህን ባልተናገረ ነበር። ከዚያም በቆላስይስ 3:4 እንዲህ ይላል፦ «ሕይወታችሁ የሆነ ክርስቶስ በሚገለጥበት ጊዜ፥ በዚያን ጊዜ እናንተ ደግሞ ከእርሱ ጋር በክብር ትገለጣላችሁ።» የዶክተር ዋትስ የመቃብር ድንጋይ ይህንኑ የመጽሐፍ ክፍል እንደሚይዝ ሰምቻለሁ። በዚያ ምንም ጥርጣሬ የለም።

ከዚያም ቆላስይስ 1:12ን ገልጥ፦ «በቅዱሳንም ርስት በብርሃን እንድንካፈል ያበቃንን አብን እያመሰገናችሁ፤ እርሱም ከጨለማ ሥልጣን አዳነን፥ ወደ ፍቅሩም ልጅ መንግሥት አፈለሰን።»

ሦስት ያለፈ ጊዜ ግሦች፦ «ያበቃንን»፣ «አዳነን»፣ «አፈለሰን»። ወደ ፊት ያበቃናል፣ ወደ ፊት ያድነናል፣ ወደ ፊት ያፈልሰናል አይልም።

ደግሞም በቍጥር 14፦ «በእርሱም በደሙ የተገኘ ቤዛነት፥ እርሱም የኃጢአት ስርየት አለን።» ወይ ይቅር ተብለናል ወይ አልተባልንም፤ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት እስክንገባ ድረስ፣ እያንዳንዳችንም ቀና ብለን፦ «ድንኳን የሚሆነው ምድራዊ መኖሪያዬ ቢፈርስ፥ በሰማይ ያለ በእጅ ያልተሠራ የዘላለም ቤት የሚሆን ከእግዚአብሔር የተሠራ ሕንጻ እንዳለኝ አውቃለሁ» እስክንል ድረስ ለራሳችን ዕረፍት ልንሰጥ አይገባንም (2ኛ ቆሮንቶስ 5:1)።

ሮሜ 8:32ን ተመልከት፦ «ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው ያው ከእርሱ ጋር ደግሞ ሁሉን ነገር እንዲያው እንዴት አይሰጠንም?» ልጁን ከሰጠን እርሱ የእኛ መሆኑን ርግጠኝነት አይሰጠንምን? ይህን ምሳሌ ሰምቻለሁ። አሥር ሺህ ዶላር ዕዳ የነበረበትና ሊከስር የነበረ አንድ ሰው ነበረ፤ ነገር ግን አንድ ወዳጁ ቀርቦ ገንዘቡን ከፈለለት። ከዚያ በኋላ ጥቂት ዶላሮች ተጨማሪ ዕዳ እንዳለበት ታወቀ፤ እርሱ ግን ወዳጁ ትልቁን ገንዘብ እንደ ከፈለ ትንሹንም እንደሚከፍል ለአንድ አፍታ እንኳ አልተጠራጠረም። እኛም እግዚአብሔር ልጁን ከሰጠን ከእርሱ ጋር ሁሉን ነገር እንዲያው እንደሚሰጠን ለመናገር ታላቅ ሥልጣን አለን፤ መዳናችንንም ያለ አንዳች ክርክር ልንረዳው ብንፈልግ በጨለማ አይተወንም።

ደግሞም በ33ኛው ቍጥር፦ «እግዚአብሔር የመረጣቸውን ማን ይከሳቸዋል? የሚያጸድቅ እግዚአብሔር ነው፥ የሚኰንንስ ማን ነው? የሞተው፥ ይልቁንም ከሙታን የተነሣው፥ በእግዚአብሔር ቀኝ ያለው፥ ደግሞ ስለ እኛ የሚማልደው ክርስቶስ ኢየሱስ ነው። ከክርስቶስ ፍቅር ማን ይለየናል? መከራ፥ ወይስ ጭንቀት፥ ወይስ ስደት፥ ወይስ ራብ፥ ወይስ ራቁትነት፥ ወይስ ፍርሃት፥ ወይስ ሰይፍ ነውን? ስለ አንተ ቀኑን ሁሉ እንገደላለን፥ እንደሚታረዱ በጎች ተቆጠርን ተብሎ እንደ ተጻፈ ነው። በዚህ ሁሉ ግን በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን። ሞት ቢሆን፥ ሕይወትም ቢሆን፥ መላእክትም ቢሆኑ፥ ግዛትም ቢሆን፥ ያለውም ቢሆን፥ የሚመጣውም ቢሆን፥ ኃይላትም ቢሆኑ፥ ከፍታም ቢሆን፥ ዝቅታም ቢሆን፥ ልዩ ፍጥረትም ቢሆን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለየን እንዳይችል ተረድቼአለሁ።»

ይህ ትክክለኛው ድምፅ አለው። ዋስትና ይኸውልህ። «አውቃለሁ።» ያጸደቀኝ እግዚአብሔር የሚኰንነኝ ይመስልሃልን? ይህ ፍጹም የማይሆን ነገር ነው። እግዚአብሔር ሰዎችም ሆኑ መላእክት ወይም አጋንንት በእኛም ሆነ በእርሱ ላይ አንዳች ክስ ሊያመጡ እስከማይችሉ ድረስ ያድነናል። ሥራውን ፍጹም ያደርገዋል።

ኢዮብ ከእኛ ይልቅ በጨለመ ዘመን ኖረ፤ ነገር ግን በኢዮብ 19:25 እንዲህ እናነባለን፦ «ታዳጊዬ ሕያው እንደ ሆነ፥ በኋለኛውም ዘመን በምድር ላይ እንዲቆም አውቃለሁ።»

ጳውሎስ ለጢሞቴዎስ በተናገረው የመጨረሻ ቃል ውስጥም ያው መታመን ይነፍሳል፦ «ስለዚህም ምክንያት ይህን መከራ ደግሞ ተቀብዬአለሁ፥ ነገር ግን አላፍርበትም፤ ያመንሁትን አውቃለሁና፥ የሰጠሁትንም አደራ እስከዚያ ቀን ድረስ ሊጠብቅ እንዲችል ተረድቼአለሁ።» ጉዳዩ የጥርጣሬ ሳይሆን የእውቀት ነው። «አውቃለሁ።» «ተረድቼአለሁ።» «ተስፋ» የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ጥርጣሬን ለመግለጽ አይውልም። ለክርስቶስ ዳግም ምጽአት ወይም ለሥጋ ትንሣኤ ይውላል። ክርስቲያኖች እንደ ሆንን «ተስፋ እናደርጋለን» አንልም። አሜሪካዊ እንደ ሆንሁ፣ ወይም ያገባሁ ሰው እንደ ሆንሁ «ተስፋ አደርጋለሁ» አልልም። እነዚህ የተረጋገጡ ነገሮች ናቸው። ወደ ቤቴ እንደምመለስ «ተስፋ አደርጋለሁ»፣ ወይም በእንዲህ ያለ ስብሰባ ላይ እንደምገኝ ተስፋ አደርጋለሁ ልል እችላለሁ። ወደዚህ አገር እንደምመጣ «ተስፋ አደርጋለሁ» አልልም፤ እዚህ ነኝና። እንዲሁም ከእግዚአብሔር የተወለድን ከሆንን እናውቀዋለን፤ መጻሕፍትንም ብንመረምር በጨለማ አይተወንም።

ክርስቶስ ይህን ትምህርት ሰባዎቹ ደቀ መዛሙርቱ በስኬታቸው ተደስተው በተመለሱ ጊዜ አስተማራቸው፤ እነርሱም፦ «ጌታ ሆይ፥ አጋንንት ስንኳ በስምህ ተገዝተውልናል» አሉ። ጌታ የገታቸው ይመስላል፤ ደስ የሚላቸውን ሌላ ነገር እንደሚሰጣቸውም ተናገረ። «ነገር ግን መናፍስት ስለ ተገዙላችሁ በዚህ ደስ አይበላችሁ፥ ስማችሁ ግን በሰማያት ስለ ተጻፈ ደስ ይበላችሁ።» (ሉቃስ 10:20)።

መዳናችን የተረጋገጠ መሆኑን ያለ ጥርጥር ማወቅ የእያንዳንዳችን መብት ነው። ያን ጊዜ ለሌሎች መሥራት እንችላለን። ስለ ራሳችን መዳን ብንጠራጠር ግን ለእግዚአብሔር አገልግሎት የተገባን አይደለንም።

ሌላው ክፍል ዮሐንስ 5:24 ነው፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ ቃሌን የሚሰማ የላከኝንም የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው፥ ከሞትም ወደ ሕይወት ተሻገረ እንጂ ወደ ‹ፍርድ› አይመጣም።» (አዲሱ የእንግሊዝኛ ትርጉምም «ፍርድ» ይለዋል)።

አንዳንድ ሰዎች ለፍርድ በታላቁ ነጭ ዙፋን ፊት እስክትቆም ድረስ መዳንህን ወይም አለመዳንህን ልታውቅ አትችልም ይላሉ። ውድ ወዳጄ ሆይ፣ ሕይወትህ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮ ከሆነ ስለ ኃጢአትህ ወደ ፍርድ አትመጣም። ለሽልማት ግን ወደ ፍርድ ልንመጣ እንችላለን። ይህ በግልጽ የተማረው ጌታው አምስት መክሊት ከተሰጠውና ሌላ አምስት መክሊት ካመጣው ባሪያ ጋር በተቈጣጠረ ጊዜ ነው፤ ባሪያውም እንዲህ አለ፦ «ጌታ ሆይ፥ አምስት መክሊት ሰጥተኸኝ ነበር፤ እነሆ፥ ሌላ አምስት መክሊት አተረፍሁበት። ጌታውም፦ መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ፤ በጥቂቱ ታምነሃል፥ በብዙ እሾምሃለሁ፤ ወደ ጌታህ ደስታ ግባ አለው።» (ማቴዎስ 25:20፣ 21)። ስለ መጋቢነታችን ይፈረድብናል። ያ አንድ ነገር ነው፤ መዳን ግን—የዘላለም ሕይወት—ሌላ ነገር ነው።

ክርስቶስ ስለ እኛ የከፈለውን ዕዳ እግዚአብሔር ሁለት ጊዜ ይጠይቃልን? ክርስቶስ ኃጢአቴን በገዛ ሥጋው በእንጨት ላይ ከተሸከመ፣ እኔም ደግሞ ስለ እነርሱ ልጠየቅ ይገባኛልን?

ኢሳይያስ፦ «እርሱ ግን ስለ መተላለፋችን ቈሰለ፥ ስለ በደላችንም ደቀቀ፤ የደኅንነታችንም ተግሣጽ በእርሱ ላይ ነበረ፥ በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን» ይለናል። በሮሜ 4:25 ደግሞ እንዲህ እናነባለን፦ እርሱ «ስለ በደላችን ተላልፎ የተሰጠ ስለ መጽደቃችንም የተነሣ» ነው። እንመን፤ የተፈጸመውንም ሥራውን ጥቅም እንቀበል።

ደግሞም በዮሐንስ 10:9፦ «በሩ እኔ ነኝ፤ በእኔ የሚገባ ቢኖር ይድናል፥ ይገባልም ይወጣልም መሰማሪያም ያገኛል።» ተስፋው ይህ ነው። ከዚያም ቍጥር 27፦ «በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ እኔም አውቃቸዋለሁ ይከተሉኝማል፤ እኔም የዘላለም ሕይወትን እሰጣቸዋለሁ፥ ለዘላለምም አይጠፉም፥ ከእጄም ማንም አይነጥቃቸውም። የሰጠኝ አባቴ ከሁሉ ይበልጣል፥ ከአባቴም እጅ ሊነጥቃቸው ማንም አይችልም።» ይህን አስብ! አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ ሊጠብቁን ቃል ገብተዋል። አብ ብቻ ሳይሆን፣ ወልድ ብቻ ሳይሆን፣ የሥላሴ ሦስቱም አካላት መሆናቸውን ታያለህ።

እንግዲህ ብዙ ሰዎች ከእግዚአብሔር ቃል ውጭ አንዳች ምልክት ይፈልጋሉ። ያ ልማድ ሁልጊዜ ጥርጣሬን ያመጣል። ነገ በተወሰነ ሰዓትና ስፍራ አንድን ሰው ለማግኘት ቃል ብገባለት፣ እርሱም የቃሌ እውነተኛነት ምልክት እንዲሆን ሰዓቴን ቢጠይቀኝ፣ በእውነተኛነቴ ላይ ነቀፋ ይሆናል። እግዚአብሔር የተናገረውን ልንጠራጠር አይገባንም፤ ቃል በቃል ላይ ተናግሮአል፤ ምሳሌንም በምሳሌ ላይ አብዝቶአል። ክርስቶስ እንዲህ ይላል፦ «በሩ እኔ ነኝ፤ በእኔ የሚገባ ቢኖር ይድናል።» «መልካም እረኛ እኔ ነኝ፥ የራሴንም በጎች አውቃለሁ፥ የራሴም በጎች ያውቁኛል።» «እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ፤ የሚከተለኝ የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ በጨለማ አይመላለስም።» «እውነት እኔ ነኝ»፤ ተቀበለኝ፤ እውነትም ይኖርሃል፤ እኔ የእውነት መገለጫ ነኝና። መንገዱን ማወቅ ትፈልጋለህን? «መንገድ እኔ ነኝ»፤ ተከተለኝ፤ እኔም ወደ መንግሥቱ እመራሃለሁ። ጽድቅን ተርበሃልን? «የሕይወት እንጀራ እኔ ነኝ»፤ ከእኔ ብትበላ ከቶ አትራብም። «የሕይወት ውኃ እኔ ነኝ»፤ ከዚህ ውኃ ብትጠጣ በአንተ ውስጥ «ለዘላለም ሕይወት የሚፈልቅ የውኃ ምንጭ» ይሆናል። «ትንሣኤና ሕይወት እኔ ነኝ፤ የሚያምንብኝ ቢሞት እንኳ ሕያው ይሆናል፤ ሕያው የሆነም የሚያምንብኝም ሁሉ ለዘላለም አይሞትም።» (ዮሐንስ 11:25፣ 26)።

ጥርጣሬዎቻችን ከየት እንደሚመጡ ላሳስብህ። ከእግዚአብሔር ውድ ሕዝብ ብዙዎቹ ራሳቸውን ባሪያዎች አድርገው ከማወቅ ከቶ አያልፉም። እርሱ ግን «ወዳጆች» ብሎ ይጠራናል። ወደ አንድ ቤት ብትገባ በባሪያውና በልጁ መካከል ያለውን ልዩነት ፈጥነህ ታያለህ። ልጁ በቤቱ ሁሉ በፍጹም ነጻነት ይመላለሳል፤ በገዛ ቤቱ ነውና። ባሪያው ግን ዝቅ ያለውን ስፍራ ይይዛል። የሚያስፈልገን ከባሪያነት ማለፍ ነው። በእግዚአብሔር ዘንድ ያለንን ስፍራ እንደ ወንዶችና ሴቶች ልጆች ልንረዳው ይገባናል። እርሱ ልጆቹን «ልጅነታቸውን አይገፍፍም»። እግዚአብሔር በማደጎ ብቻ አልተቀበለንም፤ በልደትም የእርሱ ነን፤ በመንግሥቱ ውስጥ ተወልደናል። ትንሹ ልጄ የአንድ ቀን ሕፃን ሳለ፣ አሁን አሥራ አራት ዓመት እንደ ሞላው ያህል የእኔ ነበረ። ሙሉ ሰው ሲሆን ምን እንደሚሆን ገና ባይገለጥም ልጄ ነበረ። ከጠባቂዎችና ከመጋቢዎች በታች ሆኖ የሚፈተንበት ጊዜ ቢኖርበትም የእኔ ነው። የእግዚአብሔር ልጆች ፍጹማን አይደሉም፤ እኛ ግን ፍጹም የእርሱ ልጆች ነን።

ሌላው የጥርጣሬ ምንጭ ራስን መመልከት ነው። ከጠዋት እስከ ማታ በጥርጣሬ ተሞልታችሁ ጐስቋሎችና ምስኪኖች መሆን ብትፈልጉ ራሳችሁን ተመልከቱ። «በአንተ ታምኖአልና አሳቡ በአንተ የጸናውን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ።» (ኢሳይያስ 26:3)። ከእግዚአብሔር ውድ ልጆች ብዙዎቹ ራሳቸውን ዘወትር ስለሚመለከቱ ደስታቸውን ይዘረፋሉ።

አንድ ሰው እንዲህ ብሎአል፦ «የመመልከቻ ሦስት መንገዶች አሉ። ጐስቋላ መሆን ብትፈልግ ወደ ውስጥህ ተመልከት፤ መረበሽ ብትፈልግ ዙሪያህን ተመልከት፤ ሰላም እንዲኖርህ ብትፈልግ ግን ወደ ላይ ተመልከት።» ጴጥሮስ ከክርስቶስ ዘወር ብሎ ተመለከተ፤ ወዲያውም መስጠም ጀመረ። ጌታውም፦ «አንተ እምነት የጎደለህ፥ ስለምን ተጠራጠርህ?» አለው (ማቴዎስ 14:31)። ከዕብነ በረድ፣ ከግራናይት ወይም ከብረት ይልቅ የሚሻል ጽኑ መረገጫ የሆነውን የእግዚአብሔርን የዘላለም ቃል ይዞ ነበር፤ ነገር ግን ዓይኑን ከክርስቶስ ባነሣበት ቅጽበት ሰመጠ። ዙሪያቸውን የሚመለከቱ ሰዎች አካሄዳቸው ምን ያህል የማይጸናና እግዚአብሔርን የሚያዋርድ እንደ ሆነ ሊያዩ አይችሉም። በቀጥታ ወደ «የእምነታችን ራስና ፈጻሚ» ልንመለከት ይገባናል።

ልጅ ሳለሁ በበረዶ ላይ ቀጥ ያለ ዱካ ማውጣት የምችለው ዓይኖቼን በፊቴ ባለ ዛፍ ወይም በሌላ ነገር ላይ ተክዬ ስሄድ ብቻ ነበር። በፊቴ ከተቀመጠው ምልክት ዓይኔን ባነሣሁበት ቅጽበት ተጣምሜ እሄድ ነበር። ፍጹም ሰላም የምናገኘው ዓይናችንን በክርስቶስ ላይ ተክለን ስንመለከት ብቻ ነው። ከሙታን ከተነሣ በኋላ እጆቹንና እግሮቹን ለደቀ መዛሙርቱ አሳያቸው (ሉቃስ 24:40)። የሰላማቸው መሠረት ያ ነበር። ጥርጣሬህን ልትበትን ብትፈልግ ደሙን ተመልከት፤ ጥርጣሬህን ልታበዛ ብትፈልግ ደግሞ ራስህን ተመልከት። ለጥቂት ቀናት በራስህ ብትጠመድ ለዓመታት የሚበቃ ጥርጣሬ ታገኛለህ።

ደግሞም፦ አንተ ማን እንደ ሆንህና ያደረግኸውን ሳይሆን እርሱ ማን እንደ ሆነና ያደረገውን ተመልከት። ሰላምንና ዕረፍትን የምታገኝበት መንገድ ያ ነው።

አብርሃም ሊንከን የሦስት ሚሊዮን ባሪያዎችን ነጻነት የሚያውጅ አዋጅ አወጣ። በአንድ የተወሰነ ቀን ሰንሰለታቸው ይወልቃል፤ ነጻም ይሆናሉ። አዋጁ የሰሜኑ ሠራዊት በዘመተበት ስፍራ ሁሉ በዛፎችና በአጥሮች ላይ ተለጠፈ። ብዙ ባሪያዎች ማንበብ አይችሉም ነበር፤ ሌሎች ግን አዋጁን አነበቡ፤ አብዛኞቹም አመኑት፤ በተወሰነውም ቀን «ነጻ ወጥተናል!» የሚል የደስታ ጩኸት ተሰማ። አንዳንዶች አላመኑም፤ ከቀድሞ ጌቶቻቸውም ጋር ቀሩ፤ ይህ ግን ነጻ የመሆናቸውን እውነት አልለወጠውም። የመዳናችን ራስ ክርስቶስ በእርሱ ለሚያምኑ ሁሉ ነጻነትን አውጆአል። እርሱን በቃሉ እንያዘው። ስሜታቸው ባሪያዎቹን ነጻ ባላወጣቸው ነበር። ኃይሉ ከውጭ መምጣት አለበት። ራሳችንን መመልከት ነጻ አያወጣንም፤ ነጻ የሚያወጣን በእምነት ዓይን ወደ ክርስቶስ መመልከት ነው።

ኤጲስ ቆጶስ ራይል በሚያስደንቅ ሁኔታ እንዲህ ብሎአል፦ «እምነት ሥሩ ነው፤ ዋስትና ደግሞ አበባው።» ያለ ሥሩ አበባውን ከቶ ልታገኝ እንደማትችል ጥርጥር የለውም፤ ነገር ግን ሥሩ ኖሮህ አበባው ላይኖርህ እንደሚችልም ያን ያህል ርግጠኛ ነው።

«እምነት በሕዝቡ መጨናነቅ መካከል ከኢየሱስ በስተኋላ መጥታ የልብሱን ጫፍ የዳሰሰችው ያች ምስኪን የምትንቀጠቀጥ ሴት ናት (ማርቆስ 5:27)። ዋስትና ደግሞ በገዳዮቹ መካከል በእርጋታ ቆሞ፦ ‹እነሆ፥ ሰማያት ተከፍተው የሰው ልጅም በእግዚአብሔር ቀኝ ቆሞ አያለሁ› የሚለው እስጢፋኖስ ነው» (የሐዋርያት ሥራ 7:56)።

«እምነት፦ ‹ጌታ ሆይ፥ በመንግሥትህ በመጣህ ጊዜ አስበኝ› (ሉቃስ 23:42) ብሎ የሚጮኸው ንስሐ የገባው ወንበዴ ነው። ዋስትና ደግሞ በቍስል ተሸፍኖ በትቢያ ላይ ተቀምጦ፦ ‹ታዳጊዬ ሕያው እንደ ሆነ አውቃለሁ›፤ ‹ቢገድለኝ እንኳ በእርሱ ተስፋ አደርጋለሁ› የሚለው ኢዮብ ነው» (ኢዮብ 19:25፤ 13:15)።

«እምነት ጴጥሮስ መስጠም በጀመረ ጊዜ፦ ‹ጌታ ሆይ፥ አድነኝ!› (ማቴዎስ 14:30) ብሎ የጮኸው የመስጠም ጩኸት ነው። ዋስትና ደግሞ ያው ጴጥሮስ ከጊዜ በኋላ በሸንጎው ፊት፦ ‹እናንተ ግንበኞች የናቃችሁት፥ የማዕዘን ራስ የሆነው ይህ ድንጋይ ነው። መዳንም በሌላ በማንም የለም፤ እንድንበት ዘንድ የሚገባን ለሰዎች የተሰጠ ስም ከሰማይ በታች ሌላ የለምና› ብሎ ሲናገር ነው» (የሐዋርያት ሥራ 4:11፣ 12)።

«እምነት፦ ‹አምናለሁ፤ አለማመኔን እርዳው!› (ማርቆስ 9:24) የሚለው የተጨነቀና የሚንቀጠቀጥ ድምፅ ነው። ዋስትና ደግሞ፦ ‹እግዚአብሔር የመረጣቸውን ማን ይከሳቸዋል? የሚኰንንስ ማን ነው?› የሚለው በልበ ሙሉነት የቀረበ ግዳሮት ነው» (ሮሜ 8:33፣ 34)።

«እምነት በደማስቆ በይሁዳ ቤት የሚጸልየው፣ ያዘነው፣ ዕውሩና ብቸኛው ሳውል ነው (የሐዋርያት ሥራ 9:11)። ዋስትና ደግሞ ሽማግሌው እስረኛ ጳውሎስ መቃብሩን በእርጋታ እየተመለከተ፦ ‹ያመንሁትን አውቃለሁ›፤ ‹የጽድቅ አክሊል ተዘጋጅቶልኛል› የሚለው ነው» (2ኛ ጢሞቴዎስ 1:12፤ 4:8)።

«እምነት ሕይወት ነው። በረከቱ እንዴት ታላቅ ነው! በሕይወትና በሞት መካከል ያለውን ገደል ማን ሊናገር ይችላል? ይሁን እንጂ ሕይወት እስከ መጨረሻው ድረስ ደካማ፣ በሽተኛ፣ ጤና የራቀው፣ የሚያሠቃይ፣ የሚፈትን፣ የሚያስጨንቅ፣ የዛለ፣ የሚከብድ፣ ደስታ የሌለው፣ ፈገግታ የራቀው ሊሆን ይችላል።

«ዋስትና ግን ከሕይወት የሚበልጥ ነው። ጤና፣ ብርታት፣ ኃይል፣ ጥንካሬ፣ ትጋት፣ ቅልጥፍና፣ ወንድነት፣ ውበት ነው።»

አንድ አገልጋይ በአንድ ወቅት ቡራኬውን እንዲህ ብሎ ሰጠ፦ «በደስታ ሊቀበለን የእግዚአብሔር ልብ፣ ሊያነጻን የክርስቶስ ደም፣ ርግጠኞችም ሊያደርገን መንፈስ ቅዱስ ይሁንልን።» አማኙ ተጠብቆ የሚኖረው የእግዚአብሔር መንፈስ በሚሠራው ሥራ ነው።

ሌላ ጸሐፊ እንዲህ ይላል፦ «ቍጥቋጦዎችና ዛፎች ከዓለቶች ውስጥ በቅለው በአስፈሪ ገደሎች፣ በሚያገሡ ፏፏቴዎችና በጥልቅ በሚፈሱ ውኆች ላይ ተንጠልጥለው አይቻለሁ፤ ነገር ግን ስፍራቸውን አጥብቀው ይዘው፣ ጥቅጥቅ ባለ ጫካ መካከል እንዳሉ ያህል ቅጠላቸውንና ቅርንጫፎቻቸውን ዘረጉ።» ደኅንነታቸውን ያረጋገጠላቸው ዓለቱን አጥብቀው መያዛቸው ነበር፤ ሕይወታቸውንም የደገፈው የተፈጥሮ ኃይል ነበር። እንዲሁም አማኞች ወደ ሰማይ በሚያደርጉት ጕዞ ብዙ ጊዜ እጅግ ለሚያስፈሩ አደጋዎች ይጋለጣሉ፤ ነገር ግን በዘመናት ዓለት ውስጥ «ተተክለውና መሠረት ተመሥርተው» እስካሉ ድረስ ፍጹም ደኅና ናቸው። እርሱን መያዛቸው ዋስትናቸው ነው፤ የጸጋው በረከቶችም ሕይወትን ይሰጧቸዋል፤ በሕይወትም ያጸኗቸዋል። ዛፉ ካልሞተ ወይም ዓለቱ ካልወደቀ በቀር በእነርሱ መካከል መለያየት ሊመጣ እንደማይችል፣ እንዲሁ አማኙ መንፈሳዊ ሕይወቱን ካላጣ ወይም ዓለቱ ካልፈራረሰ በቀር አንድነታቸው ሊፈርስ አይችልም።

ኢሳይያስ ስለ ጌታ ኢየሱስ ሲናገር እንዲህ ይላል፦ «በታመነ ስፍራ እንደ ችንካር እተክለዋለሁ፤ ለአባቱም ቤት የክብር ዙፋን ይሆናል። የአባቱንም ቤት ክብር ሁሉ፥ ልጆቹንና የልጅ ልጆቹን፥ ከጽዋ ዕቃዎች ጀምሮ እስከ ገንቦ ዕቃዎች ድረስ ታናናሾቹን ዕቃዎች ሁሉ በእርሱ ላይ ይሰቅላሉ» (22:23፣ 24)።

በታመነ ስፍራ የተተከለ አንድ ችንካር አለ፤ በእርሱም ላይ ገንቦዎቹ ሁሉና ጽዋዎቹ ሁሉ ተሰቅለዋል። አንዲት ትንሽ ጽዋ፦ «ወይኔ፣ እኔ እጅግ ትንሽና ጥቁር ነኝ፤ ብወድቅስ!» ትላለች። አንድ ገንቦም፦ «ወይኔ፣ አንቺ ምንም የሚያሰጋሽ ነገር የለም፤ እኔ ግን እጅግ ከባድ ነኝ፤ ክብደቴም እጅግ ብዙ ነው፤ ብወድቅስ!» ይላል። አንዲት ትንሽ ጽዋም፦ «ወይኔ፣ እንደዚያች የወርቅ ጽዋ ብቻ ብሆን ኖሮ መውደቅን ከቶ አልፈራም ነበር» ትላለች። የወርቋ ጽዋ ግን፦ «ተንጠልጥዬ የምቆየው የወርቅ ጽዋ ስለ ሆንሁ አይደለም፤ በችንካሩ ላይ ስለ ተሰቀልሁ ነው እንጂ» ብላ ትመልሳለች። ችንካሩ ቢለቅ የወርቅ ጽዋዎች፣ የሸክላ ጽዋዎች፣ የቆርቆሮ ጽዋዎች፣ ሁላችንም እንወድቃለን፤ ችንካሩ ጸንቶ እስካለ ድረስ ግን በእርሱ ላይ የተንጠለጠሉ ሁሉ በደኅና ይንጠለጠላሉ።

በአንድ ወቅት በመቃብር ድንጋይ ላይ እነዚህን ቃላት አነበብሁ፦ «ተወለደ፤ ሞተ፤ ተጠበቀ።» በፍጹም ሰላም እንዲጠብቀን፣ ስለ መዳናችንም ርግጠኞች እንድንሆን እግዚአብሔርን እንለምን።