መንፈስ ቅዱስ አማኙን በውስጡ ከሚኖረው ከኃጢአት ኃይል ነጻ ማውጣቱ

ሐዋርያው ጳውሎስ በሮሜ 8:2 እንዲህ ይጽፋል፦ «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛልና»። የኃጢአትና የሞት ሕግ ምን እንደ ሆነ ከቀደመው ምዕራፍ ከቍጥር ዘጠኝ እስከ ሃያ አራት እንማራለን። ጳውሎስ በሕይወቱ «ያለ ሕግ ሕያው» የነበረበት ጊዜ እንደ ነበረ ይነግረናል (ቍጥር 9)። ነገር ግን ከእግዚአብሔር ሕግ ጋር ፊት ለፊት የተገናኘበት ጊዜ መጣ፤ ይህ ሕግ ቅዱስ እንደ ሆነ፣ ትእዛዚቱም ቅድስትና ጻድቅት በጎም እንደ ሆነች አየ። ይህንንም ቅዱስና ጻድቅ በጎም የሆነውን የእግዚአብሔርን ሕግ ለመጠበቅ ቈረጠ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ ከእርሱ ውጭ ካለው ከዚህ ቅዱስና ጻድቅ በጎም ከሆነው የእግዚአብሔር ሕግ በተጨማሪ፣ በውስጡ ከዚህ ከውጭ ካለው የእግዚአብሔር ሕግ ጋር ፈጽሞ የሚቃረን ሌላ ሕግ እንዳለ ተገነዘበ።

ከእርሱ ውጭ ያለው የእግዚአብሔር ሕግ፦ «ይህን መልካም ነገር»፣ «ይህን መልካም ነገር»፣ «ይህን መልካም ነገር»፣ «ይህንም መልካም ነገር አድርግ» ሲለው፣ በውስጡ ያለው ሕግ ደግሞ፦ «የምትወደውን ይህን መልካም ነገር ማድረግ አትችልም» ይለው ነበር፤ ጳውሎስ ራሱ በውስጥ ሰውነቱ በሚስማማበት ከእርሱ ውጭ ባለው በዚህ ቅዱስና ጻድቅ በጎም በሆነው ሕግና ከአእምሮው ሕግ ጋር በሚዋጋውና ያለማቋረጥ፦ «የምትወደውን መልካም ነገር ማድረግ አትችልም» በሚለው በብልቶቹ ባለው በዚህ በሌላው ሕግ መካከል ብርቱ ትግል ተነሣ። ነገር ግን ይህ በብልቶቹ ያለው ሕግ (የሚወደውን በጎ ነገር የማያደርግበት፣ የማይወደውን ክፉ ነገር ግን ዘወትር የሚያደርግበት ሕግ፣ ቍጥር 19) አሸነፈ።

ጳውሎስ የእግዚአብሔርን ሕግ ለመጠበቅ ያደረገው ሙከራ ፍጹም ውድቀት ሆነ። በብልቶቹ ባለው በዚህ የኃጢአት ሕግ ተገድዶና ወደ ታች ተጐትቶ ወደ ኃጢአት ማጥ ይበልጥ እየሰጠመ ሄደ፤ በመጨረሻም፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ብሎ ጮኸ (ቍጥር 24)። ከዚያም ጳውሎስ ሌላ ነገር ተገነዘበ። አስቀድሞ ካገኛቸው ሁለት ሕጎች፣ ማለትም ከእርሱ ውጭ ካለው ቅዱስና ጻድቅ በጎም ከሆነው የእግዚአብሔር ሕግና በውስጡ ካለው የኃጢአትና የሞት ሕግ፣ የሚወደውን በጎ ነገር ማድረግ የማይችልበትና የማይወደውን ክፉ ነገር ግን እያደረገ እንዲቀጥል የሚገደድበት ሕግ በተጨማሪ ሦስተኛ ሕግ እንዳለ አገኘ፤ ይህም «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ» ነው፤ ይህም ሦስተኛ ሕግ እንዲህ ይላል፦ «የእግዚአብሔርን ሕግ በሚቀበለው በራስህ ፈቃድ ብርታት በራስህ ኃይል ልታገኘው የማትችለውን ጽድቅ፣ ከአንተ ውጭ ያለው የእግዚአብሔር ሕግ ቅዱስና ጻድቅ በጎም ቢሆንም በሥጋህ ምክንያት ስለ ደከመ በአንተ ውስጥ ሊፈጽመው የማይችለውን ጽድቅ፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ በአንተ ውስጥ ሊያስገኘው ይችላል፤ ይኸውም እንደ ሥጋ ሳይሆን እንደ መንፈስ ብትመላለስ፣ ሕጉ የሚጠይቀው ጽድቅ በአንተ እንዲፈጸም ነው።»

በሌላ አነጋገር፣ የራሳችን መጨረሻ ላይ ስንደርስ፣ የእግዚአብሔርን ሕግ መጠበቅ እንደማንችል ፈጽመን ስንገነዘብና ለራሳችን ማድረግ የማንችለውን እንዲያደርግልን ፈጽሞ ረዳት አጥተን በክርስቶስ ኢየሱስ ወዳለው ወደ መንፈስ ቅዱስ ቀና ብለን ስንመለከት፣ ሐሳባችንን፣ ዓላማችንን፣ ምኞታችንንና ፍቅራችንን ለእርሱ ፍጹም ሥልጣን አሳልፈን ስንሰጥና በዚህም እንደ መንፈስ ስንመላለስ፣ መንፈስ ሥልጣኑን ይይዛል፤ በውስጣችን ከሚኖረው ከኃጢአት ኃይልም ነጻ ያወጣናል፤ ሕይወታችንንም በሙሉ ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር እንዲስማማ ያደርገዋል። በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በየቀኑ፣ በየሰዓቱና በየደቂቃው በኃጢአት ላይ ድል መንሣት የእግዚአብሔር ልጅ መብት ነው።

ዛሬ ጳውሎስ በሮሜ 7:9-24 በገለጸው ተሞክሮ ውስጥ የሚኖሩ ብዙ ክርስቲያኖች አሉ። እያንዳንዱ ቀን የሽንፈት ቀን ነው፤ በቀኑ መጨረሻም ሕይወታቸውን መለስ ብለው ቢመለከቱ፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ብለው መጮኽ ግድ ይሆንባቸዋል። አንዳንዶች እንዲያውም ይህ የተለመደው የክርስቲያን ሕይወት ነው እስከማለት ይደርሳሉ፤ ጳውሎስ ግን ይህ የሆነው መንፈስ በመጣ ጊዜ ሳይሆን «ትእዛዝ በመጣች ጊዜ» (ቍጥር 9) እንደ ሆነ፣ ይህም በመንፈስ ሳይሆን ከሕግ በታች ያለ ተሞክሮ እንደ ሆነ በግልጽ ይነግረናል። በእነዚህ አሥራ አምስት ቍጥሮች ውስጥ «እኔ» የሚለው ተውላጠ ስም ሃያ ሰባት ጊዜ ይገኛል፤ መንፈስ ቅዱስ ግን አንድ ጊዜ እንኳ አልተጠቀሰም፤ በሮሜ ስምንተኛው ምዕራፍ ግን «እኔ» የሚለው ተውላጠ ስም በምዕራፉ በሙሉ የሚገኘው ሁለት ጊዜ ብቻ ነው፤ መንፈስ ቅዱስ ግን ያለማቋረጥ ይጠቀሳል።

ደግሞም ጳውሎስ ይህ ተሞክሮው «ከኃጢአት በታች ልሆን የተሸጥሁ የሥጋ» ሰው በነበረ ጊዜ የሆነ እንደ ሆነ በአሥራ አራተኛው ቍጥር ይነግረናል።

ይህ የተለመደውን የክርስቲያን ተሞክሮ እንደማይገልጽ እርግጥ ነው። በሌላ በኩል በሮሜ 8:9 በሥጋ ሳይሆን በመንፈስ እንዴት መሆን እንደምንችል ተነግሮናል። በሮሜ ስምንተኛው ምዕራፍ የእውነተኛውን የክርስቲያን ሕይወት ሥዕል እናገኛለን፤ ይህም ለእያንዳንዳችን የሚቻል፣ እግዚአብሔርም ከእያንዳንዳችን የሚጠብቀው ሕይወት ነው። በዚህ ትእዛዝ ብቻ ሳይሆን መንፈስም የሚመጣበትን፣ ለትእዛዙ መታዘዝን በውስጣችን የሚያሠራበትንና በኃጢአትና በሞት ሕግ ላይ ፍጹም ድልን የሚያጐናጽፈንን ሕይወት እናገኛለን።

የምንኖረው ሕይወት በሥጋ ሳይሆን በመንፈስ ነው፤ በዚህም ሕይወት የሕጉን ውበት ማየት ብቻ ሳይሆን (ሮሜ 7:22) መንፈስ ሕጉን ለመጠበቅ ኃይልን ይሰጠናል (ሮሜ 8:4)። አሁንም ሥጋ አለን፤ ነገር ግን በሥጋ አይደለንም፤ እንደ ሥጋም አንኖርም። እኛ «በመንፈስ … የሰውነትን ሥራ» እንገድላለን (ቍጥር 13)። የሰውነት ምኞቶች አሁንም አሉ፤ የሕይወታችን መመሪያ ቢደረጉ ወደ ኃጢአት በመሩን ነበር፤ እኛ ግን የሰውነት ምኞቶች ሊመሩን የሚፈልጉትን ሥራዎች በመንፈስ ኃይል ዕለት ዕለት እንገድላለን። በመንፈስ እንመላለሳለን፤ ስለዚህም የሥጋን ምኞት አንፈጽምም (ገላትያ 5:16)። ሥጋን ከክፉ መሻቱና ከምኞቱ ጋር ሰቅለናል (ገላትያ 5:24)። አሁንም ሥጋዊ ባሕርይ አለን ማለት ከልክ ማለፍ ይሆናል፤ ሥጋዊ ባሕርይ ማለት በሥጋ የሚገዛ ባሕርይ ነውና፤ ሥጋ አለን፤ ነገር ግን በመንፈስ ኃይል በሥጋና በኃጢአት ላይ ዕለት ዕለት፣ ሰዓት በሰዓት፣ ያለማቋረጥ ድል መንሣት መብታችን ነው።

ይህ ድል ግን በራሳችን ወይም በራሳችን ብርታት አይደለም። ለራሳችን ብንተውና የእግዚአብሔር መንፈስ ቢተወን፣ እንደ ቀድሞው ረዳት የሌለን እንሆን ነበር። በእኔ ማለት በሥጋዬ በጎ ነገር እንዳይኖር አውቃለሁና።

(ሮሜ 7:18)። ሁሉም በውስጣችን በሚኖረው መንፈስ ኃይል ነው፤ የመንፈስ ኃይል ግን ሰው የሥጋን መኖር እንኳ እስከማይሰማው ድረስ በእንዲህ ያለ ሙላት ሊሆን ይችላል። ሥጋ የሞተና ለዘላለም ያለፈ ይመስላል፤ ነገር ግን በሞት ስፍራ ተይዞ የሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ብቻ ነው። ለአንድ አፍታ እንኳ ዓይኖቻችንን ከኢየሱስ ክርስቶስ ብናነሣ፣ የዕለት ዕለቱን የቃሉን ጥናትና ጸሎትን ቸል ብንል፣ ወዲያው እንወድቃለን። ቀጣይ ድል እንዲኖረን ከፈለግን በመንፈስ ልንኖርና በመንፈስ ልንመላለስ ይገባናል (ገላትያ 5:16-25)።

በውስጣችን ያለው የመንፈስ ሕይወት በቃሉ ጥናትና በጸሎት ሊጠበቅ ይገባዋል። ከታዩት ነገሮች ሁሉ እጅግ አሳዛኝ ከሆኑት አንዱ፣ በመንፈስ ኃይል ወደ ድል ሕይወት የገቡ አንዳንድ ሰዎች በራሳቸው ተማምነው ድሉ በራሳቸው እንደ ሆነና የቃሉን ጥናትና ጸሎትን ያለ ስጋት ቸል ማለት እንደሚችሉ ማሰባቸው ነው። እንደነዚህ ያሉ ሰዎች አንዳንድ ጊዜ የሚወድቁበት ጥልቀት እጅግ የሚያስፈራ ነው። እያንዳንዳችን የሐዋርያውን በመንፈስ አነሣሽነት የተነገረ ቃል በልባችን ልንይዘው ይገባናል፦ «ስለዚህ እንደ ቆመ የሚመስለው እንዳይወድቅ ይጠንቀቅ» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:12)።

በክርስቲያን ሕይወት ልዩ እርምጃ ያደረገ የሚመስል አንድ ሰው በአንድ ወቅት አውቅ ነበር። የሌሎች አስተማሪ ሆነ፤ በሺህ የሚቈጠሩ ሰዎችም በእርሱ እጅግ ተባርከዋል። በራሱ እየተማመነ የሄደ መሰለኝ፤ ስለ እርሱም ተንቀጠቀጥሁ። ወደ ክፍሌ ጋበዝሁት፤ ረጅምና ከልብ የመነጨ ውይይትም አደረግን። እጅግ አደገኛ ወደ ሆነ ምድር በአስጊ ሁኔታ የቀረበ እንደሚመስል በግልጽ ነገርሁት። በእያንዳንዱ ቀን መጨረሻ በዚያ ቀን ምንም ውድቀትና ሽንፈት እንዳልነበረ ከልክ በላይ ከመተማመን ይልቅ፣ ብቻዬን ወደ እግዚአብሔር ሄጄ ልቤን እንዲመረምርና በውጫዊ ወይም በውስጣዊ ሕይወቴ እርሱን የሚያሳዝን ነገር ቢኖር እንዲያሳየኝ መለመን ይበልጥ አስተማማኝ ሆኖ እንዳገኘሁት፣ ብዙ ጊዜም እንደ ኃጢአት ሊናዘዙ የሚገባቸው ውድቀቶች ወደ ብርሃን እንደሚወጡ ነገርሁት። እርሱም፦ «አይደለም፤ ያንን ማድረግ አያስፈልገኝም። አንድ ስሕተት ባደርግ እንኳ ወዲያውኑ አየዋለሁ።

ከእግዚአብሔር ጋር ያለኝን ሒሳብ ሁልጊዜ አጥርቼ እይዛለሁ፤ ወዲያውኑም እናዘዘዋለሁ» ብሎ መለሰልኝ። እኛ በራሳችን ላይ ምንም ባናውቅም እግዚአብሔር በእኛ ላይ አንድ ነገር ሊያውቅ ስለሚችል (1ኛ ቆሮንቶስ 4:4)፣ እርሱም ወደ ብርሃን ሊያወጣውና ውድቀታችንም ተናዝዘን ልናስወግደው ስለምንችል፣ እግዚአብሔር እንዲመረምረን ከእርሱ ጋር ብቻችንን ጊዜ መውሰድ ይበልጥ አስተማማኝ መስሎ እንደሚታየኝ ነገርሁት። እርሱም፦ «አይደለም፣» አለ፣ «አስፈላጊ ሆኖ አልተሰማውም።» ሰይጣንም በራስ መተማመኑን ተጠቀመበት። እጅግ አስደንጋጭ በሆነ ኃጢአት ወደቀ፤ ከዚያ ወዲህ ቢናዘዝና ንስሐ እንደ ገባ ቢናገርም ከእግዚአብሔር አገልግሎት ፈጽሞ ተገልሎአል።

በዮሐንስ 8:32 «እውነትንም ታውቃላችሁ እውነትም አርነት ያወጣችኋል» እናነባለን። በዚህ ቍጥር ከኃጢአት ኃይል ነጻ የሚያወጣንና ድል የሚሰጠን እውነት፣ ማለትም የእግዚአብሔር ቃል ነው። በመዝሙር 119:11 ደግሞ «አንተን እንዳልበድል ቃልህን በልቤ ሰወርሁ» እናነባለን። እዚህም እንደ ገና ከኃጢአት ነጻ አድርጎ የሚጠብቀን በውስጣችን የሚኖረው ቃል ነው። በዚህ ጉዳይ እንደ ሌላው ነገር ሁሉ፣ በአንድ ስፍራ ለመንፈስ ቅዱስ የተሰጠው በሌላ ስፍራ ለቃሉ ተሰጥቶአል። መንፈስ ቅዱስ የሚሠራው በቃሉ በኩል ነው፤ ቃሉን ቸል ብለን ሳለ መንፈስ ቅዱስ በውስጣችን ስለ መኖሩ መናገር ከንቱ ነው። ቃሉን የማንመገብ ከሆንን እንደ መንፈስ አንመላለስም፤ በሥጋና በኃጢአት ላይም ድል አይኖረንም።