የክርስቶስ ትሕትና—መዳናችን

ፊልጵስዩስ 2:5-8።—«በክርስቶስ ኢየሱስ የነበረ ይህ አሳብ በእናንተ ዘንድ ደግሞ ይሁን። እርሱ በእግዚአብሔር መልክ ሲኖር ሳለ ከእግዚአብሔር ጋር መተካከልን መቀማት እንደሚገባ ነገር አልቈጠረውም፥ ነገር ግን የባሪያን መልክ ይዞ በሰውም ምሳሌ ሆኖ ራሱን ባዶ አደረገ፥ በምስሉም እንደ ሰው ተገኝቶ ራሱን አዋረደ፥ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ።»

ይህን ድንቅ ክፍል ሁሉም ያውቀዋል። ጳውሎስ በዕለት ተዕለት ሕይወት ውስጥ እጅግ ቀላልና ተግባራዊ ስለ ሆነው ስለ አንድ ነገር—ስለ ትሕትና—ይናገራል፤ ከዚያም ጋር አያይዞ ድንቅ የሆነ የመለኮታዊ እውነት መግለጫ ይሰጠናል። በዚህ ምዕራፍ ውስጥ የኢየሱስን ዘላለማዊ አምላክነት እናገኛለን። እርሱ በእግዚአብሔር መልክ ነበረ፤ ከእግዚአብሔርም ጋር አንድ ነበረ። ሰው መሆኑን እናገኛለን። ወረደ፤ በሰውም ምሳሌ ተገኘ። ሞቱን ከስርየቱ ጋር እናገኛለን—እስከ ሞት ድረስ የታዘዘ ሆነ። ከፍ ከፍ ማለቱን እናገኛለን—እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው። የመንግሥቱን ክብር እናገኛለን—ጉልበት ሁሉ እንዲንበረከክለትና መላስ ሁሉ እንዲመሰክርለት። ይህስ በምን ዐውድ ውስጥ ነው? የሥነ መለኮት ጥናት ነውን? አይደለም። ክርስቶስ ማን እንደ ሆነ የሚገልጽ መግለጫ ነውን? አይደለም፤ እርስ በርሳችን በምናደርገው ግንኙነት የትሕትናን ሕይወት እንድንኖር ከሚቀርብ ቀላልና ግልጽ ጥሪ ጋር የተያያዘ ነው።

በምድር ላይ ያለው ሕይወታችን በኢየሱስ ከፍ ከፍ ማለት ከተገለጠው ከአምላክነት ዘላለማዊ ክብር ሁሉ ጋር የተቈራኘ ነው። ወደ ኢየሱስ መመልከት ራሱ፣ ለኢየሱስ መንበርከክ ራሱ፣ ከጥልቅ የትሕትና መንፈስ ጋር ሊለያይ በማይችል ሁኔታ የተያያዘ ሊሆን ይገባዋል። የኢየሱስን ትሕትና አስቡ። በመጀመሪያ፣ ያ ትሕትና መዳናችን ነው፤ ቀጥሎም ያ ትሕትና የሚያስፈልገን መዳን ራሱ ነው፤ ደግሞም ያ ትሕትና መንፈስ ቅዱስ የሚሰጠን መዳን ነው።

ትሕትና ክርስቶስ የሚያመጣው መዳን ነው። የመጀመሪያው አሳባችን ይህ ነው። ብዙ ጊዜ ክርስቶስ ማን እንደ ሆነ እጅግ ግልጽ ያልሆነ—እንዲያውም የሕልም ዓይነት ልለው እችላለሁ—አሳብ አለን፤ ክርስቶስን ራሱን እንወደዋለን፤ ነገር ግን ክርስቶስን ክርስቶስ ያደረገውን፣ በእውነት እርሱን ክርስቶስ የሚያሰኘውን ነገር አናውቀውም፤ አንወደውምም። ክርስቶስን ከሁሉ በላይ የምንወድ ከሆነ ትሕትናን ከሁሉ በላይ መውደድ አለብን፤ ትሕትና የሕይወቱና የክብሩ፣ የሚያመጣውም የመዳን ዋና ባሕርይ ነውና። እስቲ አስቡት። ከየት ጀመረ? በሰማይ ትሕትና አለን? እንዳለ ታውቃላችሁ፤ በእግዚአብሔርና በበጉ ዙፋን ፊት አክሊሎቻቸውን ይጥላሉና። በእግዚአብሔር ዙፋን ላይስ ትሕትና አለን? አዎን፤ በዙፋኑ ላይ የነበረው ኢየሱስ፦ «አገልጋይ ልሆንና ስለ ሰው ልሞት እወርዳለሁ፤ የዋህና ትሑት የእግዚአብሔር በግ ሆኜ ልኖር እሄዳለሁ» ለማለት ፈቃደኛ እንዲሆን ያደረገው ሰማያዊ ትሕትና ካልሆነ ምን ነበር?

ኢየሱስ ትሕትናን ከሰማይ ወደ እኛ አመጣ። ወደ ምድር ያመጣው ትሕትና ነበር፤ ያለዚያማ ከቶ ባልመጣ ነበር። በዚህም መሠረት፣ ክርስቶስ በዚህ መለኮታዊ ትሕትና ሰው እንደ ሆነ ልክ እንዲሁ ሕይወቱ ሁሉ በዚያው ትሕትና የታተመ ነበር። በሌላ መልክ ለመገለጥ መምረጥ ይችል ነበር፤ በንጉሥ መልክ ሊመጣ ይችል ነበር፤ እርሱ ግን የባሪያን መልክ መረጠ። ራሱን ክብር የሌለው አደረገ፤ ራሱን ባዶ አደረገ፤ የባሪያን መልክ መረጠ። እንዲህ አለ፦ «እንዲሁም የሰው ልጅ ሊያገለግል … እንዲያገለግሉት አልመጣም» (ማቴዎስ 20:28)። በመጨረሻዋም ሌሊት የባሪያን ስፍራ ይዞ በማበሻ ጨርቅ እንደ ታጠቀ፣ የጴጥሮስንና የሌሎቹን ደቀ መዛሙርት እግር ሊያጥብ እንደ ሄደ ታውቃላችሁ።

የተወደዳችሁ ሆይ፣ የኢየሱስ ምድራዊ ሕይወት የጥልቅ ትሕትና ሕይወት ነበር። በእግዚአብሔር ፊት ሕይወቱን ዋጋና ውበት የሰጠው ይህ ነበር። ከዚያም ሞቱ—ምናልባት በዚህ ረገድ ብዙ አላሰባችሁበት ይሆናል—ሞቱ ግን ወደር የሌለው የትሕትና መግለጫ ነበር።

ጳውሎስ ለፊልጵስዩስ ሰዎች በጻፈው መልእክቱ ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱን እንዴት እንዳዋረደና እስከ ሞት፣ ይኸውም እስከ መስቀል ሞት ድረስ እንደ ታዘዘ ይጠቅሳል። ጌታዬ ክርስቶስ በምድር ላይ በተመላለሰበት ዘመን ሁሉ ዝቅተኛውን ስፍራ ያዘ፤ የደቀ መዛሙርቱን እግር ማጠብ በጀመረ ጊዜ እጅግ ዝቅተኛ ስፍራ ያዘ፤ ወደ ቀራንዮ በሄደ ጊዜ ግን በእግዚአብሔር ፍጥረተ ዓለም ውስጥ ሊገኝ የሚችለውን ከሁሉ የሚያንሰውን ስፍራ፣ እጅግ ዝቅተኛውን ስፍራ ያዘ፤ ኃጢአትና የኃጢአት እርግማን፣ የእግዚአብሔርም ቁጣ እንዲሸፍነው ፈቀደ። ሸክማችንን ይሸከም ዘንድ፣ ከጉስቁልናችን በማዳን ያገለግለን ዘንድ፣ በክቡር ደሙ ነጻነትን ያስገኝልን ዘንድ፣ በዚያም ደም ከእድፋችንና ከበደላችን ያጥበን ዘንድ የበደለኛ ኃጢአተኛን ስፍራ ያዘ።

ስለ ክርስቶስ—እንደ እግዚአብሔር፣ እንደ ሰው፣ እንደ ስርየት፣ እንደ መድኃኒት፣ በዙፋንም ላይ ከፍ ከፍ እንዳለ—እያሰብን የክርስቶስን ምስል የመሣል አደጋ ላይ ነን፤ እውነተኛው ክርስቶስ ግን፣ የባሕርዩ ዋና ልብ የሆነው፣ ሳይታወቅ ይቀራል። እውነተኛው ክርስቶስ ማን ነው? ለመዳናችን እስከ ጥልቁ ድረስ ዝቅ ያለ መለኮታዊ ትሕትና ነው።

የኢየሱስ ትሕትና መዳናችን ነው። እንዲህ እናነባለን፦ «ራሱን አዋረደ… በዚህ ምክንያት ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው» (ፊልጵስዩስ 2:8-9)። ወደ ዙፋኑ ከፍ ከፍ የማለቱ ምሥጢር ይህ ነው፦ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ራሱን አዋረደ። ትሕትና የእግዚአብሔር ክርስቶስ ነው፤ አሁንም ዛሬ በሰማይ ያ ክርስቶስ፣ የትሕትና ሰው፣ በእግዚአብሔር ዙፋን ላይ ነው። ምን አያለሁ? በዙፋኑ ላይ እንደ ታረደ በግ ቆሞ አያለሁ፤ በክብር ውስጥ ሆኖ አሁንም የዋህና ገር የእግዚአብሔር በግ ነው። ትሕትናው በዚያ የሚለብሰው ምልክት ነው። ያን ስም—የእግዚአብሔር በግ የሚለውን—ብዙ ጊዜ ትጠቀማላችሁ፤ የምትጠቀሙትም ከመሥዋዕቱ ደም ጋር አያይዛችሁ ነው። የበጉን ምስጋና ትዘምራላችሁ፤ በበጉም ደም ትታመናላችሁ። ስለ ደሙ እግዚአብሔር ይመስገን። በእርሱ ከመጠን በላይ ልትታመኑ ከቶ አትችሉም። ነገር ግን «በግ» የሚለው ቃል ለእኛ ሁለት ነገሮችን ማለት እንዳለበት የምትረሱ ይመስለኛል፤ መሥዋዕትን፣ የደም መፍሰስን ብቻ ሳይሆን፣ በምድር ላይ ሥጋ የለበሰውን የእግዚአብሔርን የዋህነት፣ በትንሽ በግ የዋህነትና ገርነት የተገለጠውን የእግዚአብሔርን የዋህነት ማለት አለበት። ነገር ግን ክርስቶስ ያመጣው መዳን ከትሕትና የሚፈስስ መዳን ብቻ አይደለም፤ ወደ ትሕትናም ይመራል። ይህ ክርስቶስ ያመጣው መዳን ብቻ ሳይሆን፣ እናንተና እኔ የሚያስፈልገን መዳን ልክ ይህ እንደ ሆነ ልናስተውል ይገባናል።

የሰው ጉስቁልና ሁሉ መንስኤ ምንድን ነው? ከሁሉ አስቀድሞ ትዕቢት ነው፤ ሰው የራሱን ፈቃድና የራሱን ክብር መሻቱ ነው።

አዎን፣ ትዕቢት የኃጢአት ሁሉ ሥር ነው፤ ስለዚህም የእግዚአብሔር በግ በትዕቢታችን ውስጥ ወደ እኛ መጥቶ ከእርሱ መዳንን ያመጣልናል። ከሁሉ በላይ ከትዕቢታችንና ከራሳችን ፈቃድ መዳን ያስፈልገናል። ከስርቆት፣ ከነፍስ መግደልና ከሌላ ክፋት ሁሉ መዳን መልካም ነው፤ ሰው ግን ከሁሉ በላይ የኃጢአት ሁሉ ሥር ከሆነው ከራሱ ፈቃድና ከትዕቢቱ መዳን ያስፈልገዋል። ሰው የሚያስፈልገው መዳን ልክ ይህ እንደ ሆነ እስኪሰማው ድረስ ክርስቶስ ማን እንደ ሆነ በእውነት ሊያስተውል፣ እንደ መዳኑም ሊቀበለው አይችልም። ይህ እኛ ክርስቲያኖችና አማኞች የሆንን በተለይ የሚያስፈልገን መዳን ነው። የጴጥሮስንና የዮሐንስን አሳዛኝ ታሪክ፣ የራሳቸው ፈቃድና ትዕቢታቸውም ያመጣባቸውን እናውቃለን። ከራሳቸው በቀር ከምንም መዳን አላስፈለጋቸውም ነበር፤ ወደ ዕረፍት ሕይወት ልንገባ ከሆነ እኛም ልንማረው የሚገባን ትምህርት ይህ ነው።

ትዕቢት ቢገዛ ወደዚያ ሕይወት እንዴት ልንገባና በዚያ በእግዚአብሔር በግ እቅፍ ልንኖር እንችላለን? በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ምን ያህል ትዕቢት እንዳለ የሚነገሩ ማማረሮችን ብዙ ጊዜ አልሰማንምን? በእግዚአብሔር ቅዱሳን መካከል እንኳ ብዙ ጊዜ የሚገኘው መለያየት፣ ክርክርና ቅናት ሁሉ መንስኤው ምንድን ነው? በቤተሰብ ውስጥ ብዙ ጊዜ መራራነት የሚኖረው ለምንድን ነው—ምናልባት ለግማሽ ሰዓት ወይም ለግማሽ ቀን ብቻ ይሆናል፤ ነገር ግን የከባድ ፍርድና የችኩል ቃላት መንስኤው ምንድን ነው? በወዳጆች መካከል የሚፈጠረው መቀያየም መንስኤው ምንድን ነው? የክፉ ንግግር መንስኤው ምንድን ነው? የራስ ወዳድነትና ለሌሎች ስሜት ግድ የለሽነት መንስኤው ምንድን ነው? በቀላሉ ይህ ነው፦ የሰው ትዕቢት። ሰው ራሱን ከፍ ያደርጋል፤ እንደ ወደደ አሳቡንና ፍርዱን የመያዝ መብት አለኝ ይላል። የሚያስፈልገን መዳን በእውነት ትሕትና ነው፤ ከእግዚአብሔር ጋር ወደሚገባን ትክክለኛ ግንኙነት ልንመለስ የምንችለው በትሕትና ብቻ ነውና።

«እግዚአብሔርን መጠበቅ»—ፍጥረት ከእግዚአብሔር ጋር ላለው እውነተኛ ግንኙነት ብቸኛው እውነተኛ መግለጫ ይህ ነው፤ በእግዚአብሔር ፊት ምንም አለመሆን። በእግዚአብሔር የተፈጠረ ፍጥረት ዋና አሳቡ ምንድን ነው? ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ሙላቱን የሚያፈስስበት፣ ሕይወቱን፣ ቸርነቱን፣ ኃይሉንና ፍቅሩን የሚገልጥበት ዕቃ መሆን። ዕቃ ሊሞላ ከሆነ ባዶ መሆን አለበት፤ እኛም በእግዚአብሔር ሕይወት ልንሞላ ከሆነ ከራሳችን ፈጽሞ ባዶ መሆን አለብን። የእግዚአብሔር ክብር ይህ ነው፤ ሁሉን ይሞላል፤ ይልቁንም የተቤዣቸውን ሕዝቡን።

ይህ የፍጥረት ክብር እንደ ሆነ እንዲሁ ለተቤዠች ነፍስ ሁሉ ብቸኛው ቤዛነትና ብቸኛው ክብር ይህ ነው፦ በእግዚአብሔር ፊት ባዶና እንደ ምንም መሆን፤ እርሱን መጠበቅ፤ እግዚአብሔርም ሁሉ በሁሉ እንዲሆን መፍቀድ። ትሕትና በአዲስ ኪዳን መልእክቶች ሁሉ ማለት ይቻላል ጎላ ያለ ስፍራ አለው። ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «በተጠራችሁበት መጠራታችሁ እንደሚገባ ትመላለሱ ዘንድ እለምናችኋለሁ፤ በትሕትና ሁሉና በየዋህነት በትዕግሥትም፤ እርስ በርሳችሁ በፍቅር ታገሡ፤ በሰላም ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ትጉ» (ኤፌሶን 4:1-3)። ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ በቀረብህ፣ በእግዚአብሔርም ይበልጥ በተሞላህ መጠን ይበልጥ ዝቅ ትላለህ፤ በእግዚአብሔርና በሰው ፊትም እኩል እጅግ ዝቅ ብለህ መስገድን ትወዳለህ። ጴጥሮስ በመጀመሪያ በራሱ ይተማመን እንደ ነበር እናውቃለን፤ በመልእክቶቹ ግን እንዴት ያለ የተለየ ቋንቋ ይናገራል! በዚያ እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «እንዲሁም፥ ጐበዞች ሆይ፥ ለሽማግሌዎች ተገዙ፤ ሁላችሁም እርስ በርሳችሁ እየተዋረዳችሁ ትሕትናን እንደ ልብስ ታጠቁ።»

(1ኛ ጴጥሮስ 5:5)። አስተዋለ፤ ለሁሉም ትሕትናን ለመስበክም ደፈረ። በእውነት የሚያስፈልገን መዳን ይህ ነው። ሰዎች ወደምንናገርለት ወደዚያ ፈጽሞ ራስን መስጠት እንዳይመጡ የሚከለክላቸው ምንድን ነው? በቀላሉ ራሳቸውን ለእግዚአብሔር አሳልፈው ለመስጠትና በእርሱ ለመታመን አይደፍሩም፤ ምንም ለመሆን፣ ምኞታቸውን፣ ፈቃዳቸውንና ክብራቸውን ለክርስቶስ ለመተው ፈቃደኞች አይደሉም።

ኢየሱስ የሚያቀርበውን መዳን አንቀበልምን? የራሱን ፈቃድ ተወ፤ የራሱን ክብር ተወ፤ በራሱ መተማመንን ሁሉ ተወ፤ አብ እንደ ላከው አገልጋይ በእግዚአብሔር ተደግፎ ኖረ። የሚያስፈልገን መዳን ይህ ነው፤ በክርስቶስ የነበረው የትሕትና መንፈስ። ብዙ ጊዜ ልባችንንና ሰላማችንን የሚያውከው ምንድን ነው? አንድ ነገር ለመሆን የሚሻ ትዕቢት አይደለምን? የእግዚአብሔርም ውሳኔ የማይሻር ነው፦ «እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማልና፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል» (1ኛ ጴጥሮስ 5:5)። ኢየሱስ ስለዚህ ጉዳይ ለደቀ መዛሙርቱ ስንት ጊዜ መናገር ነበረበት!

በወንጌል ውስጥ እነዚህን ቀላል ቃላት ደጋግማችሁ ታገኛላችሁ፦ «ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ ይዋረዳል፥ ራሱንም የሚያዋርድ ሁሉ ከፍ ይላል» (ማቴዎስ 23:12)። ደቀ መዛሙርቱን፦ «ነገር ግን ማንም ከእናንተ ታላቅ ሊሆን የሚወድ የእናንተ አገልጋይ ይሁን» ብሎ አስተማራቸው (ማቴዎስ 20:26)። በእግዚአብሔር ፊት አንዱ ጩኸታችን ይህ ሊሆን ይገባዋል፦ «እርሱ የያዘውን ስፍራ እይዝ ዘንድ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ከኢየሱስ ትሕትና ጋር በእኔ ላይ ይምጣ።»

አሁን ሦስተኛው አሳብ ይመጣል፦ ይህ መንፈስ ቅዱስ የሚያመጣው መዳን ነው። በእነዚያ ደቀ መዛሙርት ላይ እንዴት ያለ ለውጥ እንደ ተደረገ ታውቃላችሁ። ስለዚህ እግዚአብሔርን እናመስግን፤ መንፈስ ቅዱስ ማለት ይህ ነው፦ የኢየሱስ ሕይወት፣ ጠባዩ፣ መንፈሱና ዝንባሌዎቹ ከሰማይ ወደ ልባችን መውረዳቸው። መንፈስ ቅዱስ ይህ ነው። እንደ ስጦታ የሚሰጣቸው ኃያላን ሥራዎች አሉት፤ የመንፈስ ቅዱስ ሙላት ግን ይህ ነው፦ ኢየሱስ ክርስቶስ በትሕትናው በእኛ ውስጥ ሊያድር መምጣቱ። ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ሲያስተምር ትምህርቱ ሁሉ ለዝግጅት ረድቶ ሊሆን ይችላል፤ ሰብሮአቸዋል፤ ስሕተታቸውን እንዲያውቁ አድርጎአቸዋል፤ ምኞትንም አነሣሥቶአል፤ ነገር ግን ትምህርቱ ይህን ሊያደርግ አልቻለም፤ ለኢየሱስ የነበራቸው ፍቅር ሁሉና እርሱን ደስ ለማሰኘት የነበራቸው ምኞትም መንፈስ ቅዱስ እስኪመጣ ድረስ ይህን ሊያደርግ አልቻለም። ክርስቶስ የሰጠው ተስፋ ይህ ነው። ስለ መንፈስ ቅዱስ መምጣት ሲናገር እንዲህ ይላል፦ «ወደ እናንተ እመጣለሁ» (ዮሐንስ 14:18)።

ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን እንዲህ አላቸው፦ «ሦስት ዓመት ከእናንተ ጋር ነበርሁ፤ እናንተም ከእኔ ጋር እጅግ በቅርብ ኖራችኋል፤ ልባችሁን ለመድረስ የሚቻለኝን ሁሉ አድርጌአለሁ፤ ወደ ልባችሁ ልገባ ፈልጌአለሁ፤ ቢሆንም አልተሳካልኝም፤ ነገር ግን አትፍሩ፤ እንደ ገና እመጣለሁ። በዚያ ቀን ታዩኛላችሁ፤ ልባችሁም ደስ ይለዋል፥ ደስታችሁንም የሚወስድባችሁ የለም። በእናንተ ውስጥ ላድርና ሕይወቴን በእናንተ ውስጥ ልኖር እንደ ገና እመጣለሁ።» ዮሐንስ 16:22ን ተመልከቱ። ክርስቶስ ወደ ሰማይ የሄደው ከዚህ በፊት ከቶ ያልነበረውን ኃይል ያገኝ ዘንድ ነበር። ያስ ምን ነበር? በሰዎች ውስጥ የመኖር ኃይል። ስለዚህ እግዚአብሔር ይመስገን! ትዕቢቱ የተባረረው፣ የሰማይም እስትንፋስ አንድ ልብ አንዲትም ነፍስ ባደረጋቸው ፍቅር በእርሱ በኩል የነፈሰው፣ ትሑቱ ኢየሱስ፣ የእግዚአብሔር በግ፣ የዋሁ፣ ትሑቱና ገሩ፣ በመንፈስ ቅዱስ ወደ ደቀ መዛሙርቱ ልብ ስለ ወረደ ነበር።

ውድ ወዳጆች ሆይ፣ ክርስቶስ የእናንተ ነው። ክርስቶስ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ሲመጣ የእናንተ ነው። እርሱን፣ ፍጹሙን ክርስቶስ ኢየሱስን ልታገኙት ትናፍቃላችሁን? እንግዲያስ ኑ፤ በአምላክነቱ ክብር መካከል—በእግዚአብሔር መልክ የነበረና ከእግዚአብሔር ጋር የተካከለ ሆኖ—፤ ሰው በመሆኑ ክብር መካከል—ሰው ሆኖ—፤ በስርየቱ ክብር መካከል—እስከ ሞት ታዝዞ—፤ የክብሩ ሁሉ ዋናና እጅግ ደማቅ በሆነው በከፍ ከፍ ማለቱ ክብር መካከልም ራሱን ከሰማይ እስከ ምድር፣ እስከ መስቀልም ድረስ እንዴት እንዳዋረደ እዩ።

የበጉን ስም ሊሸከም፣ የዋህነትን ሊያሳይ፣ የእግዚአብሔርንም በግ ሞት ሊሞት ራሱን አዋረደ።

አሁንስ ምን ማድረግ ያስፈልገናል? በዚህ በኢየሱስ ትሕትና እንዴት ልንድን እንችላለን? የሚያስፈራ ጥያቄ ነው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን፣ መልሱ ሊሰጥ ይችላል። በመጀመሪያ፣ ከሁሉ በላይ ልንመኘው ይገባናል። ከትዕቢት ቅሪት ሁሉ እንዲያድነን ወደ እግዚአብሔር መጸለይን እንማር፤ የተረገመ ነገር ነውና። በክርስትና ሕይወት ያሉትን ሌሎች ነገሮች ለጊዜው ወደ ጎን ትተን የእግዚአብሔርን በግ በየዕለቱ መማጸን እንጀምር፦ «የእግዚአብሔር በግ ሆይ፣ ፍቅርህን አውቃለሁ፤ የዋህነትህን ግን እጅግ ጥቂት ብቻ አውቃለሁ።» ዕለት ዕለት ና፤ ልብህን በልቡ ላይ አስጠጋ፤ በብርቱ ምኞትም እንዲህ በለው፦ «ኢየሱስ ሆይ፣ የእግዚአብሔር በግ፣ ስጠኝ፤ ኦ፣ ራስህን ከየዋህነትህና ከትሕትናህ ጋር ስጠኝ»፤ እርሱም የሚፈሩትን ፈቃድ ያደርጋል። ልትመኘውና ስለ እርሱ ልትጸልይ ብቻ አይበቃም፤ የአንተ እንደ ሆነ ጠይቀህ ተቀበለው። ይህ ትሕትና በክርስቶስ ኢየሱስ ተሰጥቶሃል።

ክርስቶስ ሕይወታችን ነው። ይህ ምን ማለት ነው? ኦ፣ እግዚአብሔር ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ ለአንተና ለእኔ ራእይ ቢሰጠን! አየር ሕይወታችን ነው፤ አየርም በየስፍራው፣ በሁሉ ቦታ አለ። እግዚአብሔር በአየር ስለ ከበበን ያለ ችግር እንተነፍሳለን፤ ታዲያ አየር ክርስቶስ ለእኔ ከሚቀርበው ይልቅ ይቀርበኛልን? ፀሐይ ሰዓት በሰዓት፣ ቅጽበት በቅጽበት እያበራች ለእያንዳንዱ ለምለም ቅጠልና ለእያንዳንዱ የሣር ቅጠል ብርሃን ትሰጣለች። ታዲያ ፀሐይ ለሣሩ ቅጠል የምትቀርበው ክርስቶስ ለሰው ነፍስ ከሚቀርበው ይበልጥ ነውን? በእውነት አይደለም፤ ክርስቶስ በየአቅጣጫው በዙሪያችን አለ፤ ክርስቶስ ሊገባ ይጫነናል፤ በሰማይም ሆነ በምድር ወይም በሲኦል የክርስቶስ ብርሃን ባዶ ወደ ሆነውና ክፍት ወደ ሆነው ልብ እንዳያበራ ሊከለክል የሚችል ምንም ነገር የለም።

የክፍልህ መስኮቶች በመዝጊያ ቢዘጉ ብርሃን ሊገባ አይችልም ነበር፤ ከቤቱ ውጭ ሆኖ በመዝጊያዎቹ ላይ እየጐረፈና እየጐረፈ ይሆን ነበር፤ ሊገባ ግን አይችልም። መስኮቶቹን ያለ መዝጊያ ተዋቸው ግን፣ ብርሃኑ ይመጣል፤ ገብቶ ክፍሉን ለመሙላት ደስ ይለዋል። እንዲሁ፣ የእግዚአብሔር ልጆች ሆይ፣ ኢየሱስና ብርሃኑ፣ ኢየሱስና ትሕትናው ወደ ልባችሁ ለመግባት እየናፈቁ በየአቅጣጫው በዙሪያችሁ አሉ። ኑ፤ በተባረከ የዋህነቱና ገርነቱ ዛሬ ተቀበሉት። አትፍሩት፤ እርሱ የእግዚአብሔር በግ ነው። ለእናንተ እጅግ ታጋሽ ነው፤ እጅግ ቸር ነው፤ እጅግ ርኅሩኅና አፍቃሪ ነው።

ዛሬ አይዞህ፤ ኢየሱስ ወደ ልብህ ገብቶ እንዲገዛው በእርሱ ታመን። ከገዛውም በኋላ ከእርሱ ጋር በየዕለቱ የተባረከ ኅብረት ያለበት ሕይወት ይሆናል፤ ከእርሱ ጋር የምታሳልፈው የጸጥታ ጊዜ፣ እርሱን ማምለክና ማክበር፣ በአቅመ ቢስነትና በትሕትና በፊቱ ዝቅ ብሎ መውደቅና፦ «ኢየሱስ ሆይ፣ እኔ ምንም አይደለሁም፤ አንተ ግን ሁሉ ነህ» ማለት ይበልጥ እየጠለቀ የሚያስፈልግህ ሆኖ ይሰማሃል። በኢየሱስ እግር ሥር እንዳለህ ስለምታውቅ የተባረከ ሕይወት ይሆናል። በዚህች ቅጽበት ኢየሱስን በመለኮታዊ ትሕትናው የነፍስህ ሕይወት አድርገህ ልትቀበለው ትችላለህ። ትቀበለዋለህን? ልብህን ከፍተህ፦ «ግባ፤ ግባ» አትለውምን?

ዛሬ ና፤ በዚህ በአስደናቂው ትሕትናው በተባረከ ኃይል እንደ ገና ተቀበለው፤ እንዲህም በለው፦ «ኦ፣ ‹ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ› ያልህ ሆይ፣ ጌታዬ፣ ፍጹም ሕይወት የሌለኝ ለምን እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ ትዕቢቴ ነው፤ ዛሬ ግን ና፤ በልቤም እደር። ጴጥሮስንና ዮሐንስን እንኳ ወደ ሰማያዊ ትሕትናህ ብፅዕና የመራሃቸው ሆይ፣ እኔን አትጥለኝም። ጌታ ሆይ፣ እነሆኝ፤ በአስደናቂ ትሕትናህ ብቻ ልታድን የምትችል ሆይ፣ ግባ። የእግዚአብሔር በግ ሆይ፣ በአንተ አምናለሁ፤ ልቤን ግዛ፤ በእኔም እደር።» ይህን ካልህ በኋላ በጸጥታ ውጣ፤ ገለል በል፤ የእግዚአብሔርን በግ በልብህ እንደ ያዘ ሰው በቀስታ እየተመላለስህ እንዲህ በል፦ «የእግዚአብሔርን በግ ተቀብያለሁ፤ ልቤን በእንክብካቤው ይይዛል፤ ትሕትናውንና በእግዚአብሔር መደገፉን በእኔ ውስጥ ይተነፍሳል፤ በዚህም ወደ እግዚአብሔር ያደርሰኛል። ትሕትናው ሕይወቴና መዳኔ ነው።»